เพียงแรกพบ เล่ม 2

เพียงแรกพบ #2

by 维和粽子 Weihezongzi, 维和粽子 Weihezongzi, เหวยเหอจ้งจื่อ

‘เพียงแรกพบ’ เป็นงานเขียนที่ไรเตอร์ค่อนข้างใช้ภาษาที่ทันสมัยโปรยมุกขำขันในรูปแบบปัจจุบันผ่านทางความคิดและการกระทำของท่านหมอเทวดา ‘เสิ่นจือหลี’ เจ้าหุบเขาหวยชุนซึ่งเป็นสตรีที่ขี้งกเอามากๆ จือหลีมักโดนคนรอบข้างค่อนแคะว่านางไม่สวยอย่างนั้น อัปลักษณ์อย่างนี้ แล้วมันเป็นไปได้อย่างไรที่นางจะโชคดีได้รับความรักแบบแรกพบจากผู้ชายที่สมบูรณ์แบบที่สุดในใต้หล้าอย่างคุณชายสิบสองราตรีผู้โด่งดัง?

ชีวิตงกๆ ของจือหลีนับว่าลำบากนัก ไหนจะต้องคอยหนีการทวงแค้นจากศิษย์พี่ฮัวจิ่วเยว่ที่คอยตามราวีแล้วยังจะมีบรรดาขาโหดคู่ปรับเก่าของศิษย์พี่ที่ตามมาสร้างปัญหาเป็นหางว่าวอีกนะ หมอเทวดาที่แรกๆ ก็อยู่อย่างมีความสุขดีจำต้องถูกดึงเข้าสู่วงเวียนทวงรักทวงแค้นอันหนักหน่วงจนแทบเอาชีวิตไม่รอด อ่านไปฮากระจายไปเลยค่ะน่ารักมากๆ

Genres: China

465 pages, Paperback

First published May 1, 2015

About the author

Associated Names:
* Wei He Zong Zi (English)
* 维和粽子 (Chinese)
* เหวยเหอจ้งจื่อ (Thai)

Reviews

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

มาถึงเล่มสองแล้ว เรื่องราวก็มาถึงคราว
คลี่ปมกันแล้วเล่มนี้เราจะได้เห็นตัวตนจริงๆ
ของทุกตัวละคร

นางเอก "จือหลี" มีความลับที่ปิดไว้สัญญา
ที่ให้ไว้ไม่คิดจะผิดสัญญา แม้ว่าต้องแลกด้วย
ชีวิต ยอมตัดใจกับพระเอก

พระเอก "ตาซู" มาเล่มนี้จะเห็นอีกแง่มุมหนึ่ง
หนุ่มเย็นชา รอยยิ้มแบบไม่แยแสคนทั้งโลก
เสแสร้งเป็นสุภาพบุรุษ ต่างกับเวลาอยู่กับ
นางเอก แต่ยังบ๊องเหมือนเดิมเวลาอยู่กับ
นางเอกและศิษย์พี่นางเอก

พี่ฮัว ศิษย์พี่นางเอกเผิดเผยความรักและเป็น
ห่วงนางเอก และแกล้งน้อยลงนิดนึง เล่มนี้
ไม่ค่อยออกฤทธิ์มากเท่าเล่มที่แล้ว ขำตอน
พี่แกหลงในทะเลทราย

ส่วนเนื้อเรื่องเล่มนี้มาเฉลยเรื่องยา...ว่าตกลงแล้ว
มีผลกับพระเอกหรือเปล่า อยากเล่าจุดนี้แต่มัน
สปอย โดยรวมเล่มนี้จะเปิดเผยในเรื่องของพระเอก
กับนางมาร เรื่องของนางเอกกับความลับ อาจจะ
มีช่วงเนือยๆบ้างตอนนางเอกถูกจับไปพรรคมาร
มุกไม่ค่อยฮา พาอ่านเครียด ฮา บางทีก็รู้สึกว่า
ผู้เขียนพยายามให้มันตลก แต่มันไม่ตลกก็เลยรู้สึก
ว่ามันไม่ใช่ แต่เส้นเนื้อเรื่องหลักยังชอบอยู่ค่ะ
อ่านจบเล่มสอง ต้องกลับไปอ่านเล่มหนึ่งใหม่
เพื่อไปจับผิดคำพูดพระเอกเนี่ยล่ะค่ะ แล้่วเรา
จะรู้มากขึ้นว่าอีกตาพระเอกเจ้าเล่ห์ขนาดไหน

จริงๆรู้สึกเรื่อง นายร้าย (ปกติมีแต่นางร้าย)
ที่มาแก้แค้นพระเอกเนี่ยไม่น่าใส่มาเลย
แต่ก็มามีส่วนให้ เราเห็นความรักที่มีต่อนางเอก
มากขึ้น ฝ่ายพรรคมารที่มีบุคลิกไม่น่ากลัวแม้
แต่น้อย ออกจะดูตลกและไม่เต็มเสียมากกว่า
เลยรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องเอามาหลายคนก็ได้มั้ง

ส่วนที่ชอบมากของเรื่องคือ ความงกของนางเอก
ความรักพระเอกที่มีต่อนางเอก รักมากแม้แต่ชีวิต
ตัวเองก็ให้ได้ ปฏิบัติตัวกับนางเอกแบบสอง
มาตรฐาน คือกับคนอื่นพระเอกจะไม่ใจดีเลย

ส่วนไม่ชอบอยากตัดที่เสริมแต่งเข้ามาออก
มันจะกระชับกว่านี้ และไม่เนือย มุกที่แปลมา
ไม่แน่ใจว่าเส้นตัวเองลึก หรือมันไม่ตลกแต่แรก
หรือเป็นปัญหาเกิดจากคนแปล แปลแล้วมัน
ไม่ตลก แต่โดยรวมก็พอทำให้ยิ้มได้ ก็ชอบ
แต่ไม่ได้ชอบมาก

ปล. ก่อนอื่นต้องบอกว่าผิดหวังกับบุปผาล่มเมือง
มาก่อน เรื่องนี้ไม่เหมือนกันค่ะ เพียงแต่คนอาจจะ
ชอบไม่เหมือนกัน ออกแนวอ่านได้เรื่อยๆ
แต่ไม่ถึงกับสนุกจนวางไม่ลง เห็นคนขายทิ้งเร็ว
เหมือนกัน อาจจะอ่านแล้วไม่ชอบกัน จริงๆมันก็
สนุกนะคะ เพียงแต่มันไม่ได้ตลกมาก

[Or_O · Rating 3 out of 5]

เป็นเรื่องของพระเอกหน้าด้านกับนางเอกหน้าเงินค่ะ

พระเอกตกเขา นางเอกซึ่งเป็นหมอก็รักษาเขาจนหาย เมื่อพระเอกฟื้นขึ้นมา ก็บอกรักนางเอกเลย ไม่ว่านางเอกจะทำมึนไม่สน ปฏิเสธก็แล้ว ด่าก็แล้ว พระเอกก็ยังตามตื๊อ เกาะติดเหนียวหนึบยิ่งกว่าหมากฝรั่ง แถมหน้าหนา สามารถพลิกลิ้นพูดเข้าข้างตัวเองได้ตลอด

นางเอกแรกๆ ยอมให้พระเอกตามติด เพราะเขามีเงินให้ใช้มากอย่างน่ารังเกียจ ต่อมายอมเพราะไล่ยังไงก็ไม่ยอมไป สุดท้ายเลยปล่อยปลง ติดเป็นความเคยชิน ที่จะมีพ่อรูปหล่อขนตางอน เรียก "จือหลี จือหลี" คอยปรนนิบัติพัดวีอยู่ไม่ห่าง

เรื่องหลักๆ คือแบบนี้ ส่วนเรื่องรองก็คือปมของตัวละครแต่ละตัว

โทนของเรื่องเป็นแนวเฮฮา ขยันยิงมุกใส่กัน ตัวละครต๊องๆ บ๊องๆ แทบทุกตัว มีเส้นดราม่าแทรกมาบ้าง

สำหรับโอ เรื่องนี้โอไม่ชอบค่ะ

เหตุผล

1. แนวหลักของเรื่องคือแนวตลก แต่ไม่สามารถทำให้โอขำได้ นึกภาพหนังตลกที่ไม่สามารถทำให้ผู้ชมขำได้สิ (ซึ่งผลลัพธ์ของแต่ละคนอาจแตกต่างกันไป ใครเส้นตื้นอาจจะขำก็ได้) ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับสำนวนผู้เขียน สำนวนผู้แปล หรืออะไร แต่ที่โอคิดไว้ว่าหนึ่งในนั้นคือเรื่องของช่องว่าง การดำเนินเรื่องติดเป็นพืดๆ จังหวะที่ส่งมายังไม่ถูกต้อง ฉากเปลี่ยนก็ไม่เว้นลมหายใจ จุดส่งให้ขำเลยไม่มี

2. ผู้เขียนให้น้ำหนักกับสิ่งที่ไม่จำเป็นมากเกินไป แต่เรื่องที่สำคัญต่อเนื้อเรื่องกลับไม่ลงรายละเอียด เกือบทั้งเล่มหนึ่งแทบจะออกทะเลหมดเลย ส่วนเล่มสองส่วนที่ไม่จำเป็นก็ยังมีมากเกินไปอยู่ดี ถึงจะมีบางตัวละครที่เก็บกลับมาขมวดตอนท้าย แต่ก็ยังไม่มีอำนาจมากพอที่จะส่งผลกระทบต่อเส้นเรื่อง


(***เปิดเผยเนื้อหาสำคัญ***

.
.
.

ฉากที่ไม่จำเป็น
- คฤหาสน์หมิงยวี้ > มีเพื่อบอกว่าจือหลีไม่อยากไปไกลจากหุบเขาหวยชุน ให้คนอ่านสงสัย และบอกปมเกี่ยวกับพ่อพระเอก ซึ่งจุดสำคัญมันน้อยกว่าปริมาณที่ใส่และเรื่องราวเข้ามาเหลือเกิน
- แดนใต้ > อารัมภบทยาวมาก แต่แค่ใช้เพื่อส่งศิษย์พี่ให้เป็นตัวละครที่เด่นขึ้นอย่างเดียวเลย ถ้าเล่มสองเขาเป็นตัวละครสำคัญก็ว่าไปอย่าง เล่มสองดันดร็อปไปอีก ส่วนชายปริศนาที่นำมา ก็ไม่เฉลยว่าเป็นใคร ใช่พ่อศิษย์พี่หรือไม่ ช่วงนี้เป็นช่วงที่เสียเวลาโดยใช่เหตุ และไม่มีประโยชน์ต่อเนื้อเรื่องและอารมณ์เรื่องเลย
- ตัวร้ายเล่มสอง > เหมือนจู่ๆ คนเขียนนึกอยากให้มีตัวร้ายสักตัว ตัวละครนี้เลยเกิดขึ้นมาแบบงงๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แถมสุดท้ายยังถูกลืมแบบน่าสงสาร



ฉากและตัวละครที่จำเป็น

- อาจารย์นางเอกจ้า เขาเป็นตัวละครสำคัญที่สุดตัวละครหนึ่งเลย ให้บทเขาหน่อยสิจะได้เข้าถึงเนื้อเรื่องมากกว่านี้ ทำไมนางเอกถึงฝังใจกับเขานัก แล้วสุดท้ายชะตากรรมเขาเป็นอย่างไร
- พิษที่จือหลีและศิษย์พี่ได้รับล่ะ ก็ไม่พูดถึงอีก รักษาหรือยัง
- ศิษย์พี่ค่ะ เล่าอดีตกับพาเขาไปผจญภัยซะยาว แต่ทำไมไม่บอกไว้ว่าเขาถึงฝังใจกับนางเอกนัก
- แม่พระเอกล่ะ สุดท้ายร่างเธออยู่ไหน บอกฉันที
- ผู้ชายคนนั้นที่พามาจากแดนใต้ ใส่บทซะเด่น สุดท้ายลืมเขาไปเลย บอกไม่เคลียร์อีกต่างหาก
- ฉากพระเอกเจอนางเอกครั้งแรกค่ะ เป็นส่วนสำคัญส่วนหนึ่งเลย แต่ดันไปอยู่แอบๆ ในตอนพิเศษ)

3. จากข้อบน ทำให้รู้สึกเลยว่าผู้เขียนขาดการวางแผนที่ดี (อะไรคือส่วนสำคัญ อะไรไม่ใช่) มีแต่เป้าหมายหลัก (นิสัยตัวละครหลัก จุดเริ่ม จุดจบ) ไม่มีเป้าหมายรอง (ตัวละคร ความสัมพันธ์รอบข้าง ความจำเป็นของตัวละครต่อเนื้อเรื่อง) นึกอยากจะใส่อะไรตรงไหนมากเท่าไหร่ก็ใส่ เหมือนเขียนไปเรื่อยเปื่อย พอไม่ควบคุมเรื่องให้ดี เรื่องเลยเละ ตอบคำถามที่ตัวเองสร้างไว้ไม่ได้



ส่วนที่ชอบ

1. มีฉากที่โอชอบ มีฉากที่โอประทับใจเหมือนกัน (แต่น้อย)

2. ขำแบบยิ้มๆ หรือหัวเราะในลำคอบ้าง (แต่เกือบหลับเป็นส่วนใหญ่)


(2.5+3)/2 = 2.75


เกี่ยวกับเล่มและเรื่อง

- ปก รูปปกโอว่าสวยแหละ แต่ฟอนต์ทั้งชื่อเรื่อง ชื่อผู้เขียน ชื่อสำนักพิมพ์ ไม่สวยเลย ออกแบบจัดวางประหลาด ตัวฟอนต์ "เพียง" กับ "ชื่อคนเขียน" ที่เป็นพื้นขาวทำให้ไม่เด่นและอ่านยาก

- การเว้นหน้าเปล่าหนึ่งหน้าว่างถึงหนึ่งแผ่นก่อนขึ้นบทใหม่ เป็นตั้งแต่ชุดก่อนๆ แล้ว โอขัดใจทุกครั้ง เสียดายกระดาษ เรื่องนี้ดีหน่อยที่บทหลักมีน้อย เลยเว้นไม่มากจนขัดตาบ่อย แต่ถ้าไม่เสียหน้ากระดาษไปกับสิ่งที่ไม่จำเป็นจะดีกว่านี้ค่ะ

- คำผิดกับจุดที่เกลาแปลกๆ ก็มีเล็กน้อยค่ะ ไม่มาก

- ในเนื้อเรื่องมีพูดถึง "ชื่อตัวละคร" ที่สัมพันธ์กับ "ความหมายที่ตั้ง" หลายชื่อ โออยากให้ผู้แปลใส่คำอธิบายไว้หน่อย ชื่อนี้แปลว่าอะไร ทำไมถึงบอกว่าเกี่ยวโยงอย่างนั้น




เล่าเรื่องทั้งหมดแบบย่อๆ นะคะ

.
.
.
*** เปิดเผยเนื้อหาสำคัญ***




คุณชายสือเอ้อเย่จากสำนักสิบสองราตรี ชื่อซูเฉินเช่อ ตกเขา ได้รับบาดเจ็บสาหัส ลูกน้องจึงพามารักษากับหมอเทวดาเสิ่นจือหลี เจ้าหุบเขาหวยชุน

เสิ่นจือหลีรับรักษาทุกคน ไม่ว่าฝ่ายธรรมะหรือมาร มีแค่กฎเพียงไม่กี่ข้อ และมีเงินก็จะรักษาให้

เมื่อซูเฉินเช่อลืมตา เขาก็เข้าใจผิดนึกว่าหมอเทวดาเสิ่นจือหลีเป็นภรรยา แม้จือหลีจะปฏิเสธ เขาก็ยังตามตื๊อติดพันไม่ยอมห่าง

ซูเฉินเช่อความจำเสื่อม ลูกน้องก็ไม่สามารถลากเขากลับสำนักสิบสองราตรีของตัวเองได้ ได้แต่ปล่อยให้คุณชายทำตามใจตนเอง

ไม่นานหลังจากนั้น ศิษย์พี่ของเสิ่นจือหลี ฮัวจิ่วเยว่ ก็กลับหุบเขา อาจารย์ที่ตายไปและจือหลีทำผิดต่อเขา จึงต้องหลบหนีไป

แต่จือหลีมีความลับบางอย่างอยู่ในถ้ำที่หุบเขาหวยชุน นางไม่สามารถออกจากหุบเขาไปไกลจากนั้นได้ นางและซูเฉินเช่อที่เกาะหนึบจึงไปพักที่คฤหาสน์หมิงยวี้ ที่แห่งนี้เองทำให้จือหลีรู้ความหลังของครอบครัวคุณชายซู พ่อของซูเฉินเช่อรักมั่นกับแม่ของเขาแม้นางจะตายไปแล้ว จึงไม่กล้าเปิดหัวใจให้รักใหม่

ไม่นานอาหญิงและอาเขยของซูเฉินเช่อก็มาตามจับตัวเขากลับไป ทำให้จือหลีถูกลักพาตัวไปยังเขตใต้ ที่แห่งนี้ทำให้นางรู้ความหลังของศิษย์พี่

ฮัวจิ่วเยว่ จริงๆ แล้วเขาเป็นลูกของราชาเขตใต้คนก่อน ต่อมาพ่อเขาถูกพี่ชายแท้ๆ แย่งอำนาจ ทำให้ฮัวจิ่วเยว่ต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า เขาถูกตามล่าเพราะพิษในตัวที่ชื่อ ราชาแมลงพิษร้าย ซึ่งจะถือเป็นข้อบ่งอำนาจของราชาเขตใต้

ในที่สุดพวกเขาก็ปราบราชาเขตใต้ได้ ฮัวจิ่วเยว่ไม่สนตำแหน่ง ให้ลูกชายของศัตรูครองอำนาจต่อ แต่มีปริศนาตบท้ายว่าใครคือพ่อของเขาจริงๆ กันแน่ ระหว่างราชาเขตใต้ที่เพิ่งตายไป หรือคนสติไม่ดีในคุกใต้ดิน

เรื่องของฮัวจิ่วเยว่จบลง แต่เรื่องของเสิ่นจือหลียังไม่จบ นางถูกดึงเขาไปพัวพันกับพรรคมาร เพราะเป็นที่รู้กันว่าสำนักสิบสองราตรีกับพรรคมารเป็นศัตรูกัน

ความจริงเกี่ยวกับซูเฉินเช่อเปิดเผยว่าเขาไม่ได้ความจำเสื่อม และที่เขาหลงรักจือหลีเพราะฤทธิ์ของยาสุดโลกีย์ที่นางมารวางให้เขา แต่ผลไปออกกับจือหลีแทน

จือหลีรับปากลูกน้องของซูเฉินเช่อว่าจะปรุงยาแก้ให้ นางรู้ว่าความรักที่เขามีให้นางฉาบฉวยและเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อถือ แต่ก็ตระหนักไปพร้อมกันว่านางหลงรักซูเฉินเช่อแล้ว

นางลอบวางยาแก้ยาสุดโลกีย์ให้ซูเฉินเช่อ และไม่นานหลังจากนั้น จือหลีก็ถูกนางมารคนรักเก่าของซูเฉินเช่อจับตัวไปที่พรรคมาร

ภายในพรรคมารเกิดศึกในแย่งชิงอำนาจเพื่อขึ้นเป็นใหญ่หัวหน้า หัวหน้าแต่ละฝ่ายของพรรคมารกำเริบเสิบสาน บุกไปฆ่าฝ่ายธรรมะเพื่อชิงคะแนนความสามารถ

ซูเฉินเช่อเป็นคุณชายสำนักสิบสองราตรี ที่เป็นศัตรูตัวเอ้ของพรรคมาร จึงมีหน้าที่นำฝ่ายธรรมะโจมตีพรรคมาร

เรื่องราวแต่หนหลัง เพราะแม่ของซูเฉินเช่อเป็นอดีตฮูหยินของพรรคมาร นางถูกหัวหน้าพรรคมารคนก่อนฆ่าเมื่อเขารู้ว่านางปันใจให้คนอื่น สุดท้ายพ่อของซูเฉินเช่อก็ตรอมใจ มีรักใหม่ไม่ได้ ตายตามไป ปล่อยให้เขากำพร้าพ่อแม่

เมื่อพรรคมารได้ตัวเสิ่นจือหลีมาจึงใช้จือหลีเป็นตัวประกัน แต่ซูเฉินเช่อแสดงท่าทีเฉยเมย เหมือนหมดรักจือหลีแล้ว

ในพรรคมาร แม้จะถูกขัง แต่จือหลีก็ไม่ได้รับความลำบากแต่อย่างใด นอกจากวาดรูปสร้างความบันเทิงให้แก่หัวหน้าฝ่ายต่างๆ นางก็ว่างอย่างยิ่ง ยิ่งมารู้ภายหลังว่านางมารที่จับตัวนางมานั้น เพราะซูเฉินเช่อขอให้คุ้มครองนาง นางก็ยิ่งไม่กังวล

แต่ในพรรคมาร มีคนคนหนึ่ง ชื่อยวี่เหลียน เก่งเรื่องยา จึงถือเป็นหมอในพรรคมาร
เขามีความแค้นกับซูเฉินเช่อ จึงใช้จือหลีเป็นเครื่องมือบำบัดแค้น เขาทำให้จือหลีค่อยๆ ลืมเลือนซูเฉินเช่อ สะกดนางให้คิดร้ายต่อคุณชายซู

เพราะซูเฉินเช่อเป็นลูกของคนที่หัวหน้าพรรคมาร ซึ่งก็คือพ่อของเขารัก ลูกของชู้กลับรักมากกว่าลูกแท้ๆ ยวี่เหลียนจึงเกิดความแค้น

แต่สุดท้ายไม่ว่าจะอย่างไร ซูเฉินเช่อก็ยังคงรักจือหลีไม่เปลี่ยนแปลง แม้จะโดนจือหลีทำร้าย หรือต้องบาดเจ็บหลายต่อหลายครั้งเพื่อจือหลี

จริงๆ แล้ว ซูเฉินเช่อไม่เคยกินยาสุดโลกีย์เลย

ส่วนความลับในถ้ำที่จือหลีรักษาไว้คือ นางต้องสละเลือดเพื่อปลูกดอกสือเอ้อเย่หัว ดอกไม้ที่เชื่อกันว่าชุบชีวิตคนตายได้ ทุกสามเดือน ตามคำขออาจารย์

ดอกสือเอ้อเย่หัวนี้ เติบโตด้วยเลือด หล่อเลี้ยงด้วยชีวิตคนที่ยินยอมพร้อมใจได้แค่หนึ่งคน เมื่อมันบาน คนที่หล่อเลี้ยงก็จะตาย เสิ่นจือหลีถูกกำหนดมาแล้วให้ตาย

เรื่องราวมาเฉลยว่า อาจารย์ของเสิ่นจือหลี ก็คืออดีตหัวหน้าพรรคมารที่ฆ่าฮูหยินของตัวเองไป เพราะนางคบชู้จนมีซูเฉินเช่อ เขาสร้างข่าวให้ตัวเองตายไปจากโลกของจือหลีและพรรคมาร แต่ตัวเองกลับใช้ชีวิตหลบซ่อน อยู่กับความผิดของตัวเองในห้องลับใต้ดินที่มีภาพวาดของฮูหยินอยู่

ส่วนซูเฉินเช่อ ได้ฉายาสือเอ้อเย่ เพราะความเชื่อของพ่อที่มีต่อดอกสือเอ้อเย่หัว ว่าจะชุบชีวิตแม่ตนได้

นานมาแล้ว ซูเฉินเช่อในวัยสิบกว่าปีตามข่าวตำนานดอกไม้ชุบชีวิตจนมาถึงหุบเขาหวยชุน เขาเจอจือหลีเข้าก็เกิดสนใจ จนสนิทสนมกัน แต่เมื่ออาจารย์ของจือหลีมาเห็นเข้า ก็ใช้ยาลบความจำที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา ออกจากใจพวกเขาทั้งคู่ไป

ในที่สุดก็ได้เวลาที่ดอกสือเอ้อเย่หัวบาน การสละเลือดครั้งสุดท้ายของจือหลีมาถึง นางตั้งใจจะทำตามคำสั่งเสียของอาจารย์ ชุบชีวิตแม่ของซูเฉินเช่อขึ้นมา

ขณะที่ลมหายใจกำลังจะหมดลง ซูเฉินเช่อก็ใช้วิธีให้เลือดย้อนกลับ ใช้เลือดตัวเองต่อชีวิตเสิ่นจือหลี เอาอายุขัยมาแบ่งปัน พวกเขาจึงผูกพันกันด้วยเลือด เมื่อตายก็ต้องตายพร้อมกัน

ซูเฉินเช่อบาดเจ็บหนัก แต่ได้ฮัวจิ่วเยว่ ศิษย์พี่ของจือหลี ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมาของตัวเองช่วยชีวิต จึงรอดมาได้

ซูเฉินเช่อให้ความสำคัญกับคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งก็คือจือหลี ส่วนมารดานั้น เขาบอกว่าเขาไม่รู้จัก ไม่ได้ผูกพันแต่อย่างใด

งานแต่งครั้งยิ่งใหญ่และเว่อร์วังอลังการที่สุดก็��กิดขึ้น



.
.
.

"จือหลี ไม่สนิทก็เริ่มสนิทตอนนี้ก็ยังได้ เจ้าอยากรู้อะไรข้าจะบอกให้หมด"

เสิ่นจือหลียังคงเดินต่อไป หาสนใจคำบอกกล่าวนั้นไม่

"ฉายาของข้าคือคุณชายสือเอ้อเย่ อายุล่วงเข้าสู่ยี่สิบสี่ในปีนี้ บ้านอยู่เมืองหมิงตู มีใบหน้าหล่อเหลา สง่าผ่าเผย นิสัยอ่อนโยนน่ารัก สุขภาพแข็งแรงไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ ฐานะสูงศักดิ์ มีทรัพย์สินเงินทองมากมายมหาศาล มีที่ดินนับหมื่นไร่ ลูกน้องบ่าวรับใช้ก็มีนับไม่ถ้วน บิดามารดาสิ้นใจแล้วทั้งคู่ ครองตัวเป็นโสดยังไม่มีภรรยาและบุตร ออกจากบ้านสามารถโอ้อวดได้ กลับเข้าบ้านเป็นเพื่อนคุย..." หยุดคิดไปครู่หนึ่งจึงเสริมขึ้น "ทั้งยังใช้อุ่นเตียงในหน้าหนาวได้อีกด้วย"

ใครจะสนเรื่องนี้กันเล่า!


หน้า 272 ตอนที่ 3.1 ศิษย์พี่ช่างเสนียดจัญไรนัก
เล่ม 1

.
.
.

[Lily 百合花 · Rating 3 out of 5]

ชื่อเรื่อง – เพียงแรกพบ 2 (公子无耻)
ผู้แต่ง – เหวยเหอจ้งจื่อ (维和粽子) เขียน Hongsamut แปล

ตัวละคร
เสิ่นจือหลี
ซูเฉินเช่อ (คุณชายสือเอ้อเย่) อายุ 24 ปี


รีวิวหลังอ่าน

เป็นเรื่องที่เห็นชื่อเรื่องกับปกแล้วจะเข้าใจว่าเป็นแนวรักโรแมนติกละมุนละไม แต่จริงๆ นั้นไม่ใช่เลย และตอนแรกเราคิดว่าเราจะอินกับเรื่องนี้บ้าง แต่อ่านแล้วเรากลับเบื่อซะงั้น ทำให้กว่าจะอ่านจบใช้เวลานานมากเลยแหละ

อ่านไปก็จำไม่ค่อยได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แบบเรื่องจะวนๆ ประมาณว่า พระเอกตามจีบนางเอก นางเอกหนีไปไหนก็ตามไป ตามจนเจอก็หาทางหนีไปจนได้ หนีไปหนีมาเจอศิษย์พี่ ก็ต้องหนีออกมาอีก หนีไปหนีมา เจอกันไปเจอกันมา สุดท้ายเรานี่แหละทั้งงงและเบื่อ ฮ่าๆๆๆ

ประเด็นหลายๆ อย่างของเรื่องจนถึงตอนจบก็ยังได้เฉลยนะ ซึ่งเราคิดว่าถ้าเน้นส่วนสำคัญของเรื่องให้มากกว่าอะไรที่วนไปวนมาจนเราเองก็งงไปหมดนี่ เราคงจะอินกว่านี้อ่ะ และด้วยนิสัยนางเอกที่เหมือนว่าเอาแต่หนี พระเอกก็เอาแต่วิ่งไล่ตาม ทำให้เราอ่านแล้วรำคาญมากกว่าชอบอีก แง่ๆๆๆ

ดีใจหนักมากที่ในที่สุดก็อ่านจบแล้ว อ่านไปทรมานตัวเองไป เพราะเป็นเรื่องที่ไม่ใช่สไตล์ที่ชอบเลยจริงๆ แต่อย่างที่บอกไว้ การอ่านแต่ละเรื่องนั้น เรื่องนี้เราชอบ อีกคนอาจจะไม่ชอบ เพราะฉะนั้นนี่เป็นแค่ความเห็นเราว่าเราไม่ถูกจริตกับเรื่องนี้จริงๆ ค่ะ

แต่ยังมีจุดที่แอบขำก็คือพระเอกก็รวยมากมายใช่ไหม นางเอกชอบอะไรเป็นเงินเป็นทองหมด พอถูกยั่วด้วยเงินก็จะยั่วขึ้นแบบสุดๆ แบบว่าเรียกค่าโน่นนี่นั่นแบบแพงมากๆ

[สปอยล์]

จำไม่ได้ว่าอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่สุดท้ายก็ได้กลับไปที่หุบเขากัน เสิ่นจือหลีทำยาแก้ย้อนกลับให้คุณชายซูกินเข้าไป แล้วก็ส่งเขากลับไป แต่ก่อนที่จะให้กิน (หรือหลังกินหว่า ข้าก็ลืม) ก็มีอะไรกับคุณชายซู และตกหลุมรักไปแล้ว ก็ได้แต่ทำใจให้เขาฟื้นความจำและลืมเธอไป

จริงๆ เสิ่นจือหลีจะมีชีวิตอยู่อีกแค่ปีเดียว เพราะเธอสัญญากับอาจารย์ไว้ว่าจะให้เลือดกับดอกสือเอ้อเย่หัว ซึ่งดอกไม้นี้จะเติบโตได้ดีด้วยเลือดผู้ให้ ซึ่งก็คือเธอ โดยการให้ครั้งสุดท้ายก็คือการให้หมดตัว และเธอก็จะตายจากไป โดยเป็นการฟื้นฟูชีวิตของคนรักของอาจารย์กลับคืนมา ศิษย์พี่ก็รู้ ได้แต่ห้ามปราม แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ไม่รู้ว่าเธอออกไปไหน (เราจำไม่ได้อีก ฮาาา) จู่ๆ เยว่เฉียนเฉียนก็จับตัวไป แล้วก็บอกว่าคุณชายซูบอกให้คอยดูแลจือหลี แล้วก็เกิดเหตุพรรคมารรบกับฝ่ายธรรมะ จือหลีได้รับการรักษาจากทูตขวาก็คือยวี่เหลียนมั้งนะ ก็จะโดนจับตัวไปสลับกับเยว่เหลียนเหลียนตลอดจนเรางงไปหมด ฮ่าๆๆ

ไหนจะเอาไปเป็นตัวประกันเพื่อทำให้คุณชายซูเจ็บปวด แต่คุณชายซูก็ทำเป็นจำไม่ได้และไม่รู้จัก ส่วนพวกพรรคมารเองก็ชอบรูปที่จือหลีวาด แบบว่าดูไปก็ขำไปตลอด ไม่ว่าจะรูปคุณชายซูหรือศิษย์พี่ โด่งดังจนถูกขอลายเซ็นเลยแหละ

ยวี่เหลียนจริงๆ คือลูกชายของอดีตประมุขพรรคมาร แต่เป็นลูกนอกสมรส เพราะฉะนั้นเลยอดเป็นประมุขคนต่อไป ทีนี้ตกหลุมรักเยว่เฉียนเฉียน และแค้นคุณชายซูมากๆ เพราะจริงๆ แล้วประมุขพรรคคือยวี่เยี่ยนอ่ะ รักกับแม่ของคุณชายซูที่ชื่อจี้อวี่ แต่แม่ก็รักกับพ่อไง เลยตั้งท้องแล้วก็ร่วมมือกันทำร้ายพรรคมาร หลังจากคลอดคุณชายซูได้ไม่นาน ยวี่เยี่ยนเลยฆ่าทิ้งเลย แล้วก็เสียใจจนถึงทุกวันนี้ โดยไม่มีใครรู้ว่าประมุขพรรคยังอยู่นะ และยวี่เยี่ยนก็คือเสิ่นสิงเทียน (คุณชายซูรู้ แต่เหมือนว่าเสิ่นจือหลีจะไม่รู้ว่าอาจารย์ยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็อาจจะเดาๆ ได้มั้งนะว่าคือประมุขพรรคมารอ่ะ)

เสิ่นจือหลีโดนลบความจำโดยยวี่เหลียน โดยค่อยๆ กรอกความคิดลงไปว่าแค้นคุณชายซู แล้วพอได้เจอก็ได้แทงไปเลย 7 แผลใหญ่ๆ ทำเอาเกือบตาย จริงๆ ก่อนหน้าจะลืมทุกอย่างนั้น ได้พยายามจดไว้ แต่สุดท้ายก็โดนจับได้ไง สุดท้ายก็ลืมไปจริงๆ คุณชายซูก็แกล้งส่งจือหลีตัวปลอมกลับไปให้ศิษย์พี่ ส่วนตัวเองก็พยายามทำให้จือหลีกลับมารักอีกครั้ง แต่สุดท้ายจือหลีก็จำได้หมด เพราะเสิ่นสิงเทียนให้กินยาที่ทำให้จำได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งตอนที่คุณชายซูตอนอายุสิบกว่าปี มาเจอกับจือหลี (ตอนนั้นศิษย์พี่ออกจากสำนัก เพราะรู้เรื่องดอกสือเอ้อเย่หัว เลยรับไม่ได้ และเรื่องอื่นๆ อีก) แล้วปิ๊งๆ กัน แต่เสิ่นสิงเทียนคิดว่าคุณชายคงบุกมาเพื่อดอกไม้นั่นเพื่อฟื้นชีวิตแม่ตัวเอง เลยลบความจำในช่วงนี้ของทั้งสองไป

เยว่เฉียนเฉียนบอกว่าจริงๆ แล้วตลอดมาคุณชายซูทำดีด้วย แต่ไม่ได้รัก เธอกลับตกหลุมรักเขามากกว่า สุดท้ายด้วยความโมโหเลยทำยาสุดโลกีย์ให้เขากิน แล้วก็ทะเลาะกันจนถีบเขาตกเหวไป แต่จริงๆ คุณชายซูเบื่อกับการมีชีวิต เลยตายๆ ไปซะได้ก็ดีไรงี้ เหมือนตกเหวแล้วจะทำให้จำความได้มั้ง ว่าเคยปิ๊งกับจือหลีตอนหนุ่มๆ สาวๆ กัน (เราเดาเอา ไม่มีบอกไว้) ก็เลยทำตัวเหมือนทาสรักจือหลีตามตื๊อตลอดเลย

คุณชายซูตบตีทะเลาะกับศิษย์พี่ แล้วก็ยัดยาสุดโลกีย์ให้กิน จือหลีเลยงง เพราะกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ สรุปว่าคุณชายซูไม่เคยกินจ้าาาาา แล้วก็ทำให้ศิษย์พี่ปิ๊งกับเยว่เฉียนเฉียนแทน (เพราะในนั้นคือเลือดของเยว่เฉียนเฉียน) ส่วนเราก็งงๆ ตอนกินยาแก้ แล้วคุณชายบอกกับยวี่เหลียนมั้งนะว่าตอนได้กินก็ทำให้ทุกอย่างคืนกลับมา (คือไรวะ ฮ่าๆ งงๆๆๆๆๆๆ)

คุณชายส่งคนมาขอหมั้นกับจือหลี ส่งเงินทองที่ดินมามากมาย แต่สุดท้ายเต๋ยี (สาวใช้) ก็ส่งกลับตลอด แต่จือหลีก็เซ็นไปด้วยชื่อเสิ่นสิงเทียน พอเขาทำอาหารให้ด้วยตัวเอง เธอก็ไล่เขากลับไป เพราะตั้งใจว่าจะทำตามคำสัญญาที่ให้อาจารย์ไว้ เธอแทงเลือดเธอจากหัวใจหยดลงไปด้วย คุณชายซูตามมาเจอเลยต่อท่อกับหัวใจเขาเอง อ่านจากตำรากระดาษที่ขาดหายไปที่ได้จากเสิ่นสิงเทียนมานั้น คือถ้าต่อเลือดให้จากสายเลือดของผู้รับ (ศพของแม่คุณชาย) ก็จะทำให้ต่ออายุขัยให้กับผู้ให้เลือดได้ครึ่งหนึ่ง เหมือนยกชีวิตให้ครึ่งหนึ่งเลย

จือหลีฟื้นตัวไว แต่คุณชายใช้เวลาฟื้นตัวนานมาก ศิษย์พี่เป็นคนรักษาให้ เพราะเขาไม่เคยชินกับการต้องเสียเลือดแบบจือหลี ที่ต้องให้เลือดกับดอกไม้นั่นทุกๆ สามเดือนอยู่แล้ว แล้วสุดท้ายก็ได้แต่งงานกัน นางก็เสียดายการจัดงานแต่งแบบอลังการ เพราะว่าใช้เงินเยอะ แล้วก็คลอดลูกมีลูกชายที่หน้าเหมือนเขา แต่นิสัยเหมือนเธอ

มีเล่าย้อนไปในตอนพิเศษว่าคุณชายกับเหลยเท่อ ชื่อนี้ป่ะหว่า คนที่เป็นหัวหน้าฝ่ายลับของสำนักสิบสองราตรี เรียนหนังสือมาด้วยกัน คุณชายมักจะแกล้งอีกฝ่ายโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ผลร้ายตามมาทั้งนั้น ทั้งโดนผึ้งต่อยทั้งรัง ทั้งเข้าบ่อนพนันแล้วมอบหยกให้เอาไปขาย แต่สุดท้ายโดนคุณชายทิ้งไว้และขายตัวเขาให้หาทางรอดกลับมาเองไรงี้ ก็จบตอนพิเศษทั้งหลายไปแบบงงๆ

Start 23.32 น. Thu 21 Feb 2019
End 15.26 น. Sat 2 Mar 2019
Review Date 20.34 น. Sat 2 Mar 2019

[M · Rating 1 out of 5]

อ่านแบบ skim รัวๆ
อยากรู้ว่าสรุปมันคืออะไร ซึ่งอ่านเสร็จแล้วรู้สึกว่าโคตรเสียเวลาเลยตู
เล่มนี้เหมือนจะเปิดปมทั้งของพระเอกและนางเอก

แต่เรากลับคิดว่าคนแต่งเขียนออกมาไม่ดี ผูกเรื่องไม่ค่อยดี
นอกจากพระเอกที่บ้านางเอกจนแทบจะไม่มีความเท่ห์หลงเหลืออยู๋ ปมที่รักนางเอกเราไม่เก็ตอ่ะ เอาจริงๆ
มันก็รักได้ แต่ไม่ถึงกับจะต้องมาเทียวไล้เทียวขื่อ รู้สึกเหตุผลไม่ค่อยสนับสนุนการกระทำพระเอกเท่าไหร่ พระเอกเป็นถึงจอมยุทธ์อันดับหนึ่ง แต่ความรับผิดชอบโหลยโท่ยมาก ขนาดเรายังรู้สึกอ่ะ คือไม่สนใจความรับผิดชอบตัวเองเลย มาไล่ตามนางเอก แล้วตามคาแรกเตอร์(ที่เหมือนเค้าวางไว้) คือต้องเป็นคนเจ้าเล่ห์แต่ดูภายนอกแล้วเป็นคนดี คือ... มันก็มีโมเมนท์แบบนั้น แต่น้อยจนดูไม่ออก คือแยกไม่รู้เลยว่านี่สรุปปัญญาอ่อน หรือมีแผนอะไรมั้ย ทำให้เราไม่ค่อยตื่นเต้นหรืออยากรู้การกระทำพระเอกเท่าไหร่ แล้วอะไรคือจู่ๆ ก็เก่งขึ้นมา?? คนบอกว่าเดือนก่อนพระเอกยังไม่เก่งเท่านี้เลย นี่มันเอาเวลาไหนไปฝึกยุทธ์ วันๆ เอาแต่วิ่งตามนางเอก โอ้ยยยย หงุดหงิดหลายประเด็น เหมือนคิดจะให้พระเอกเก่งอันนี้ ก็เก่งขึ้นมา จู่ๆ ก็มีพรสวรรค์ทำอาหารเป็น
แล้วยังมีสถานการณ์หลายๆ อย่างที่ไม่จำเป็นต้องมีก็ได้ คือมีแล้วรู้สึกมีแต่น้ำ เนื้อไม่ค่อยมี

ส่วนนางเอกก็ไม่มีเสน่ห์ไปจนจบ คือในหนังสือบรรยายว่านางเอกไม่สวยล่มเมือง แต่ความอ่อนโยน (?) ทำให้คนหลงใหล
ทำไมชั้นไม่ค่อยสัมผัสถึงอีกความอ่อนโยนนี่บ้างล่ะ แต่ก็ชอบนางตรงที่ไม่ดราม่าอะไรมากมาย ยอมรับความจริงได้ดี
แต่โดยรวมแล้วคาแรกเตอร์แบบนี้ไม่ถูกจริตมากๆ จะอ่อนโยนก็ไม่อ่อนโยน เก่งเรื่องรักษาแต่เขียนทำให้ไม่รู้สึกว่าพิเศษเท่าไหร่ วรยุทธ์ก็ไม่มี พูดจาโน้มน้าวก็ไม่เก่ง สรุปอีนี่...อะไรเนี่ย แล้วทำไมพระเอกมารักมาหลงอะไรขนาดนี้ ชั้นไม่เข้าใจ (ทึ้งหัวตัวเอง)

คาแรกเตอร์อย่างศิษย์พี่ ที่เรารู้สึกว่ามีมิติอยู่บ้าง กลับมีบทบาทน้อย แถมปมก็รู้สึกเหมือนไม่คลายด้วย คือมันยังมีบางสิ่งที่ครึ่งๆ กลางๆ น่าจะเขียนได้มากกว่านี้

และยังมีอาจารย์นางเอกอีก เรื่องพ่อพระเอก ฯลฯ คือรู้สึกเขียนหยำเปมาก อะไรก็ไม่เคลียร์ไม่สุด
คาแรกเตอร์ไม่ชัดเจน ไม่มีมิติอย่างรุนแรง
ถึงจะมีตอนที่น่าสนใจอยู่บ้าง ช่วงที่นางเอกมีปัญหาเรื่องความจำ แต่ก็แค่แป๊บเดียว

สรุปเพลีย

[Ferby · Rating 5 out of 5]

จบแล้ว ปมที่มีคลี่คลายหมด แต่ยังงงว่าทำไมไม่บอกจือหลีว่า อาจารย์เป็นใคร

[Jirawan Jantanakorn · Rating 4 out of 5]

นางเอกมันวาดภาพวาย 55555555555555555555555555555
พระเอกเราก็เก่งเทพเสมอต้นเสมอปลาย
นางมารก็สมกับเป็นนางมาร ขึ้นครองบันลังก์ด้วยฟามเลวจริมๆ
"สะตอให้ได้บัลลังก์" บอกจะตัดมิตรกับฝั่งพระเอก ตามจริงดันไม่ตัด ถถถถถถถถถถถ
ชอบลูกของนางเอกกับพระเอก ลูกเอย... อนาคตหนูจะเข้าสู่สมาคมกลัวเมียสินะ!!

[Jessica · Rating 4 out of 5]

เป็นนิยายที่สนุกพอใช้เรื่องนึง ดูมีที่มาที่ไป
แต่ด้วยความที่ตัวละครเยอะ ปมเยอะ มาขมวดใน 2 เล่ม แล้วมันดูรีบๆ คนอ่านตามไม่ทัน
ถ้าขยายออกไปเป็นเล่ม 3 - 4 มีเวลาบรรยายรายละเอียดดีๆ น่าจะดำเนินเรื่องได้ดีกว่านี้

ส่วนแก่นเรื่อง ความรักของพระนาง ดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่
แต่เข้าใจว่า คนเขียนน่าจะมี concept "Love at first sight"
ก็เลยให้พระเอกหลงรักหัวปักหัวปำตั้งแต่ลืมตา

ส่วนเรื่องอารมณ์ขัน ถ้าอ่านภาษาจีนอาจจะสนุกกว่านี้ (เหมือนเรื่องแม่ทัพอยู่บนฯ)
แต่พอแปลเป็นไทย ด้วยวัฒนธรรม ไวยากรณ์ ความกระชับของภาษา ฯลฯ
เลยอาจทำให้ความสนุก drop ลง

จริงๆเล่มนี้น่าจะอยู่ที่ 2 - 3 ดาว แต่ที่ให้ 4 ดาว เพราะว่าเรื่องที่ผูกๆไว้ ค่อยๆมาเฉลยจนหมดทุกปม
ถือว่าวางโครงเรื่องค่อนข้างดี

[Noo · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้สนุกน่าติดตามมากกว่าเล่มแรก เริ่มมีดราม่าเบาๆ เข้ามาแทรก

คำนำบอกว่าตลก พออ่านแล้วมันตลกฝืดๆ โดยสำนวนมากกว่า การกระทำของตัวละครมันดูน่าจะตลกนะ แต่มันเกือบตลกมากว่า อ่านแล้วเนือยๆ

เนื้อเรื่องฝูกปมไว้ ไปเฉลยตอนท้ายเล่มสอง แต่ก็ยังงงๆ อยู่ดี ตัวละครในเรื่องยกเว้นนางเอกรู้สึกจะผิดปกติทุกคน จิตๆ เพี้ยนๆ กันไปหมด ผู้เขียนคงตั้งใจให้มันตลก ก็ตลกดีเหมือนกัน นิสัยแต่ละคน

เล่มแรกค่อนข้างยืด ไปสนุกขึ้นในเล่มสอง อ่านได้เพลินๆ ค่ะ

[Joojubb · Rating 4 out of 5]

โดยรวมก็สนุกดีค่ะ เล่มแรกอ่านแล้วยังเฉยๆ เพราะดูมันยังไม่รู้สึกอินกับความรักของทั้งคู่ ตอนฮาก็ยังรู้สึกฮาไม่สุด อย่างมากก็แค่ยิ้มกว้างๆ แต่มาเล่มสอง เริ่มรู้สึกอินกับพระเอกแล้ว แต่เซ็งกับเหตุผลของนางเอกตอนใกล้จบมากก(เรื่องสัญญาที่นางเอกต้องรักษา) คือแบบ เพื่อ???
คนแต่งคงอยากให้เรื่องนี้เป็นเหตุผลที่พีคที่สุดสำหรับคนทั้งสอง แต่สำหรับเราดูมันไร้เหตุผลเกินไป

[Namfon · Rating 3 out of 5]

กลายเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ อ่านได้ มุกตลกก็ขำบ้างไม่ขำบ้าง ภูมิหลังตัวละครเยอะแยะไปหมด คนเขียนเขียนไม่กระจ่างหรืออ่านไม่รู้เรื่องเองก็ไม่รู้

[Kittenlittle · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้สนุกกว่าเล่มแรก มีดราม่า และเฉลยปมต่างๆ เรื่องนี้นางเอกคอยแต่ผลักไสพระเอก ด้วยเหตุผลต่างๆ นานา ไม่ค่อยมีช่วงที่พูดกันดีๆ เพราะพระเอกชอบตีมึน ทำให้ดูฮาๆ ไป

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 5 out of 5]

หลังอ่านของน้ำฝน : https://wp.me/p6yYEv-8Z

[Mam · Rating 3 out of 5]

Funny, light-hearted story

[J.Nida · Rating 2 out of 5]

มีบางช่วงซึ้งกินใจ บีบใจ
แต่โดยรวมก็ยังไม่สนุกเท่าไหร่

[Boong · Rating 3 out of 5]

อารมณ์อ่านการ์ตูนผู้หญิงแนวฮาเร็ม ที่นางเอกหน้าตาธรรมดาและรายล้อมไปด้วยหนุ่มหน้าตาดีเต็มไปหมด
แถมแต่ละคนก็มีปาฏิหาริย์อันน่าสะพรึงกันทั้งนั้น (อารมณ์ประมาณ Hana Kimi, Mei chan no shitsuji ไรงี้)

อ่านไปเรื่อยๆเพลินๆ เรื่องเหมือนจะจบเป็นตอนๆ ไม่ได้มีจุดพีคอะไร
เหตุการณ์ตอนสุดท้ายก็เหมือนจะใส่มาให้มันดราม่า

เราอ่านพักเบรกจากการอ่านเรื่องหน่วงๆมา ก็ถือว่า ผ่อนคลายได้ดี

ยิ่งอ่านก็ยิ่งให้อารมณ์เหมือนอ่านการ์ตูนผู้หญิงจริงๆนะ