เพ้อฝันนิรันดร์กัป

by จิตจงกล

เขาฝันถึงเขามาหลายวัน ฝันว่าเขา ฝันถึงเรา

เรื่องราวครึ้มจริงครึ้มลวงเกิดดับในโลกธาตุขาวดำ เมื่อแดดเลวสาดลงบนต้นมะขาม เงายิบยับร่วงลงบนบ่อบัวอัปลักษณ์ของก๋ง ‘โกรม’ ระเห็จคืนคุ้งพยอม ด้วยถูกเงินฟาดเข้าที่หัว กลับมาทำงานเป็นหมาเฝ้าบ้าน ในวันที่วิมานถูกทุบเพื่อสร้างใหม่

ท่ามกลางเศษซากทรงจำในน้ำมือพระผู้ทำลายและฝนบัวกระหน่ำ เขาพบชายครึ่งงู มือตีนของตำบลคุ้งพยอม เจ้าของรอยยิ้มสีดำ ผู้มาพร้อมกับประวัติศาสตร์ที่เขาจำไม่ได้

336 pages, Paperback

Published July 1, 2026

Reviews

[CL · Rating 5 out of 5]

อ่านไปก็รู้สึกว่านี่เราโง่เกินไปรึเปล่า
รู้สึกเหมือนต่อจิ๊กซอแบบไม่มีภาพ Ref ให้ดู
ต่อรอบนอกจนเสร็จก็ยัง "อีหยังวะ"
ต่อเข้าไปเรื่อย ๆ ก็ยิ่ง "มันใช่เรอะ"
แต่ทำไมถึงวางไม่ลงก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน
ภูมิใจในตัวเองมากที่สามารถทนกับความงงได้จนจบ และคิดว่าปิดหนังสือไปด้วยความเข้าใจแต่คงไม่กระจ่างแจ้งซะทีเดียว

[TONG . · Rating 5 out of 5]

#ShelfReview เพ้อฝันนิรันดร์กัป
[จิตจงกล / 327 หน้า / P.S. Publishing]

ชายหนุ่มถูกจ้างวานให้กลับไปเฝ้าบ้านที่รื้อสร้างใหม่ท่ามกลางดินแดนเลว
นวนิยายฟิล์มนัวร์ที่ภาษาดูแตกต่างจาก ‘เดนดาวฯ’ อย่างสิ้นเชิง
เนื้อหาที่โตขึ้น ซุกซ่อนรอยร้าวของเรื่องราวอันร้าวฉานของสองตระกูล
ความรู้สึกตอนอ่านคือทำไมภาษายากจัง การเล่าเรื่องที่ไม่ได้เป็นเส้นตรง
พรรณนาโวหารเยอะ เล่าวกไปวนมา จริงบ้าง เพ้อบ้าง บ้าบอบ้าง
แต่กลับหยุดอ่านไม่ได้ อีกทั้งฟิล์มกลักกลับหม่นลงเฉกเช่นสีของหนังสือ
เนื้อเรื่องสลับซับซ้อน สะท้อนปัญหาของการยึดติดและสร้างใหม่เสมือนบ้าน
ปมปัญหาที่หนักหน่วงทิ้งห้วงอารมณ์หลังอ่านจบที่ว่างโหวงและเหนื่อยล้า
ฉากร่วมรักเร่าร้อนแต่ซุกซ่อนด้วยประเด็นที่คล้องจองกับฉากเหล่านั้น
ความรู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปอ่าน ‘ฝนตกขึ้นฟ้า’ ผสมดรามาฟิล์มนัวร์
หนี่งในนิยายที่อาจจะยังไม่ค่อยเข้าใจทั้งหมดว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง
แต่เมื่อปิดเล่ม ตะกอนบางอย่างกลับผลิบานราวกับบัวที่ผุดโผล่เหนือบ่อ
รอการค้นพบร่างกลางแดดเลวที่ตายอย่างสนิทจากกลิ่นเขม่าควัน
หนึ่งในเล่มที่อาจจะติดอยู่ในห้วงฝัน เศร้าหมอง ลุ่มหลง และอึมครึมมืดมน

9/10

[two sides.soul · Rating 4 out of 5]

ทิ้งชีวิตตนเอง ต่ออนาคตคนอื่น
เสรีภาพเราอย่ามอบให้คนอื่น
มนุษย์หนึ่งคนถือครองเสรีภาพมาแต่กำเนิด
เมื่อถูกตีกรอบด้วยสังคม
มนุษย์เราจึงขบถ เกลา บิด บิดจนเบี้ยว จนตรง จนโค้ง
พังกรอบด้วยความจริง สร้างกรอบด้วยความลวง
จริง จริง ลวง ลวง ในตนเอง
ก่อนโลกนี้มันกลม มันจึงแบนมาก่อน

ขาวดำ ดีเลว ถูกผิด ซ้ายขวา
ในเมื่อโลกนี้ยังกลม ยังไงสรรพสิ่งก็ต้องผสมกลมกัน ไม่อาจแยกขาดจากกันโดยสิ้นเชิง
ขาวและดำ จึงกลายเป็นเทา
ดีและเลวจึงกลายเป็นเราเช่นเดียวกัน

ใครเล่า ใครเขียน ใครนิยาม
จริงหรือลวง ลอยอยู่ในอากาศ
ใครมีอำนาจก็คว้าเรื่องราวไปเล่า
แต่เรื่องเล่านั้นจะถูกลอกคราบต่อไป

ใช้ชีวิตอย่างที่อยากใช้
ใครคว้าได้
ใครคว้าไม่ถึง ก็เพ้อฝันต่อไป

เพ้อฝันนี่เป็นคำสาปหรือเปล่า ฝันดี ฝันเลว
ฝันแล้วเป็นจริง คงสุข
แต่ถ้าทำได้แค่ฝัน ก็คงขมขื่น

ความตายจะสามารถปลดแอกเราได้จริงไหม
หนีให้ตาย
ตาย ก็คงไม่พ้น
เรื่องราวของเราคงเป็นคราบฝังลึก
พันเกี่ยวกับใครสักคน สักสิ่ง สักอย่าง
และยังเดินต่อไป ในชีวิตคนอื่น

///อ่านจบซดยาดองต่อ…
ขออนุญาตให้ชั้นได้ฝัน หวานเหมือนยาดองตอนแตะลิ้น
ขมตอนเผชิญหน้าความจิง แบบตอนกลืนลงคอ

[Reader]

อ่านไม่จบเพราะรู้สึกสำนวนการบรรยายไปต่อกับเราไม่ได้ รู้สึกว่าใช้คำฟุ่มเฟือยเกินไป แต่พล็อตน่าสนใจมาก แต่อ่านต่อไม่ไหวจริง ๆ