شب آخر

by قاسم مومنی (Translator), Emmanuel Bove

144 pages, Paperback

First published January 1, 1987

Reviews

[Maziyar Yf · Rating 3 out of 5]

شب آخر کتابی است از امانوئل بوو ، نویسنده فرانسوی . کتاب او داستان مردی است که پس از ارتکاب جنایت، درگیر احساس گناه و عذاب وجدان می‌شود. گناه این مرد ، گویی در در فضایی مبهم و میان واقعیت و توهم معلق مانده . شخصیت اصلی کتاب، در شب پایانی زندگی‌ در خیابان‌های پاریس سرگردان شده و میان خاطرات، هذیان‌ها و برخوردهای گذرا و سطحی با آدم‌ها، گذشته‌اش را هم مرور می‌کند.
بوو خواننده را به درون ذهن آشفته و پریشان این مرد می‌برد ، ذهن بیماری که مرز میان واقعیت و توهم در آن کاملاً محو شده و رنگ باخته.
در شب آخر ، از پاریس زیبا و فریبنده خبری نیست ، پاریس شهری است سرد و بارانی ، با مردمانی غریب ، مردمانی که آنها هم پریشان و آشفته هستند ، مرد که در شهر سرگردان است ، در هر خیابان و در هر برخورد ، بیشتر به گذشته باز می گردد و ذهنش هم پریشان تر می شود .
بوو قضاوت اخلاقی نمی کند ، او نه شخصیت را محکوم و نه از او دفاع می کند ، بوو همراه با خواننده ، مرد را تعقیب می کند و می کوشد تا داستان او را بدون جهت گیری روایت کند .
پرسش اصلی کتاب این نیست که جنایتی چگونه اتفاق افتاده، بلکه این است که آدم چگونه با باری که خود بر دوش گرفته زندگی کند. گناه در این رمان بیشتر شبیه سایه‌ای است که همه‌جا قهرمان را تعقیب می کند ، حتی وقتی خودش هم دقیقاً نمی‌داند که آیا گناهکار است یا نه ؟
بوو کوشیده همین حس را روایت کند : جنایت نه ، بلکه احساس پس از آن

[امیرمحمد · Rating 5 out of 5]

آه از کتاب‌های پرسه‌زن. اینم در رسته‌ی کتاب‌هایی مثل «کتاب پسر» از نیکولایدس و الباقی کتاب‌های پرسه‌زنِ معروف برام عزیزه، اما از کیفیت به شدت بالایی برخورداره‌. (اول از همه اینکه مرسی از نشر ماهی که این‌قدر سریع بعد از چاپ توی گودریدز کتاب رو ثبت کرده، مرسی واقعاً).
کتاب یه سیال ذهنِ به شدت قوی همراه با کلی اتفاق و یه جریان روایی خیلی روون داره. کتاب به شدت تلخ و سیاهیه، اصلاً دلم نمی‌خواد یه ذره‌شو هم اسپویل کنم. و پایان‌بندیش چنان چندلایه توییست داره که میخکوب می‌شید ضرب در ۳. پیشنهادی.

[KafshdoozOri · Rating 5 out of 5]

آرنولد چه شخصیت خاصی داشت!در عین حال که به خاطر کاری که کرده بود ازش بدم میومد اما نمیشد توی اون لحظه های استیصال باهاش احساس همدردی نکنم و دلم براش نسوزه و یاد خودم نندازه.
بخونید و از خط به خط کتاب لذت ببرید از شروع تا پایان میخکوب کنندش

[M.Reza · Rating 4.75 out of 5]

شب آخر داستان یک عصیان است؛ عصیانی از درماندگی و آسیمه سر شدن از خود و جهان اطراف خود از استیصال و درماندگی جهان مدرن و پیچیدگی های آن اگر داستایفسکی بویژه در رمان جنایت و مکافات برای راسکولنیکف در نهایت امر برگشتن به مسیح و کتاب مقدس را راه چاره ای درمان پذیر میبیند و یوزف روت در رمان عصیان برای آندریاس برگشت از دین را نسخه لازم برای پی بردن به پوچی جهان نویسنده این رمان کوتاه برای آرنولد شخصیت محوری کتابش حقیقتی تلخ همچون مرگ را اجتناب ناپذیر میبیند.

حقیقتی که هم در رویا و هم در حقیقت بدان دچار شد. شاید پایان داستان برای خواننده غیر قابل حدس و شوک آور باشد ولی سرنوشت محتوم برای آرنولد در بیهوشی و بیداری نشان از یک راه حل بیشتر ندارد؛ مرگ. مرگی در انزوا برای انسان مدرن و طرد شده مرگی در انتهای زندگی بدون حق انتخاب آن شب آخر رمان کوتاهی واقع گرایانه با ماهیتی روان شناختی فردی است.

[Baran rad · Rating 5 out of 5]

باران نوشت:
«شب آخر» روایت فروپاشی انسان در مواجهه با جهانی است که دیگر قادر به درک منطق آن نیست؛ جهانی که در آن واقعیت و خیال نه در تقابل با یکدیگر، بلکه در امتداد هم حرکت می‌کنند و مرز میان این دو، به‌تدریج اعتبار خود را از دست می‌دهد. آرنولد در این فضای آشفته، میان آنچه تجربه می‌کند و آنچه در ذهنش شکل می‌گیرد، سرگردان است؛ گویی آگاهی او از جهان، بیش از آنکه راهی به سوی حقیقت باشد، به عاملی برای تشدید سردرگمی‌اش بدل شده است.
بوو در این روایت کوتاه، تصویری از بیگانگی انسان مدرن ارائه می‌دهد؛ انسانی که نه می‌تواند به واقعیت بیرونی اعتماد کند و نه از ذهن خود پناهگاهی امن بسازد. آنچه در ابتدا ممکن است صرفاً آشفتگی ادراک به نظر برسد، به‌تدریج ابعادی وجودی پیدا می‌کند؛ گویی مسئله دیگر تمایز میان حقیقت و توهم نیست، بلکه ناممکن شدن دستیابی به حقیقتی است که بتوان بر آن تکیه کرد.
اهمیت فضای داستان در همین تعلیق دائمی میان بودن و پنداشتن نهفته است؛ جایی که تجربه‌ی زیسته و خیال، چنان در هم می‌آمیزند که خواننده نیز امکان داوری قطعی را از دست می‌دهد. عنوان کتاب در این میان، معنایی فراتر از یک زمان مشخص پیدا می‌کند؛ شبی که می‌تواند استعاره‌ای از وضعیت انسانی باشد که در تاریکی ذهن و جهان خویش، راهی برای خروج نمی‌یابد. «شب آخر» نه تلاشی برای حل این تناقض، بلکه مواجهه‌ای بی‌پرده با آن است؛ با جهانی که در آن، گاه خودِ جست‌وجوی واقعیت به سرچشمه‌ی سرگشتگی بدل می‌شود...