De vader van Inge Mutsaers bracht als kind drie jaar in sanatorium Sint Jozefsheil door, van zijn nek tot zijn voeten in een gipsen mal vanwege tuberculose aan zijn ruggenwervel. In Sanatoriumkind gaat Mutsaers met haar vader terug naar de onheilsplek, duikt ze in archieven en verzamelt getuigenissen van talloze andere tbc-patiënten. Het regime in sanatoria was vaak streng, soms zelfs meedogenloos. In gesprek met orthopedagogen, traumatherapeuten en andere experts onderzoekt Mutsaers de gevolgen van zulke verloren kinderjaren en doet ze verwoede pogingen om ook haar vaders passiviteit en ongrijpbare persoonlijkheid te ontrafelen. De gepantserde jaren hebben zíjn leven getekend, en ook dat van haar. Sanatoriumkind is niet alleen een indringende persoonlijke zoektocht naar verbinding, maar vertelt ook de belangwekkende geschiedenis van een vergeten groep slachtoffers.
De zoektocht naar de relatie met haar vader heeft geleid tot een veel breder onderzoek naar de invloed van langdurige opname in sanatoria. De vader van schrijfster verbleef vanaf zijn 6e jaar, 1954, bijna 4 jaar in Jozefsheil in Bakel, gekluisterd aan zijn bed vanwege tuberculose in zijn ruggenwervels.
Zelf was ik in die periode 2 1/2 jaar opgenomen in sanatorium Dekkerswald tussen Groesbeek en Nijmegen dankzij longtuberculose. Mijn vader was in dezelfde periode opgenomen in Dekkerswald, wel een jaar korter. Ik was 6 jaar toen ik definitief weer naar huis mocht. Pas vanaf die tijd heb ik actieve herinneringen aan mijn jeugd. Van het sanatorium herinner ik mij niets, behalve dat ik van mijn zus een pop cadeau heb gekregen. Ik weet wel dat deze periode grote invloed heeft gehad op mijn ontwikkeling. Ik heb geen trauma eraan overgehouden, maar het heeft wel heel lang geduurd voordat ik mijn sterke aanpassingsgedrag en conflictvermijding in verband kon brengen met mijn peuter- en kleutertijd.
Het Sanatoriumkind is eigenlijk een zoektocht van de schrijver naar de verklaring van het gedrag van haar vader. Die verklaring lijkt te maken te hebben met het verblijf opa jonge leeftijd van de vader in een sanatorium waar hij, ingesnoerd in een gipsen corset, wachtte op genezing van TBC. Het boek heeft me aangegrepen omdat er veel herkenning uit mijn eigen verblijf in het astmacentrum was. De verschikkingen waren minder, de liefdeloosheid hetzelfde. De terugkeer naar huis en het daar maar moeilijk een thuis kunnen vinden, riep veel herinnering bij mij op. Bijzonder te lezen hoe er zo'n 70 jaar geleden met kinderen werd omgegaan.
‘Sanatoriumkind’ van schrijver en onderzoeker Inge Mutsaers. De vader van Inge heeft bijna 4 jaar in een door nonnen gerund sanatorium gelegen. Hij kwam daar op zeer jonge leeftijd. De jongens en meisjes die daar behandeld zijn, hebben over het algemeen geen goede herinneringen aan hun verblijf. Omdat Inge's vader ondanks haar vragen over die periode zwijgt, hij is sowieso nauwelijks tot een echt gesprek -waar dan ook over- te verleiden, besluit zij een boek over zijn jeugd te schrijven. Gedurende het onderzoek loopt zij echter ook tegen zichzelf aan. Een bijzonder interessant boek en ook nog eens vlot geschreven.