این اثر توسط شهید ثانی در میانه سده ی دهم هجری نوشته شده است و بیانگر روابط بین استاد و شاگرد، مجتهد و مقلّد و نیز، آداب مناظره و نوشتن رساله های علمی و آداب تدریس و تحصیل علوم اسلامى و در بیان فضیلت دانش ورزی است. کتاب به عربی بوده و بارها در عراق، ایران، هند و لبنان چاپ شده است.
کتاب خوبی برای آداب تحصیل و تدریس علوم دینی. به آداب و مستحبات در این زمینه می پردازه. محمدرضا طباطبایی خلاصه ای از این کتاب منتشر کرده، ولی به نظر میرسه اصل کتاب بهتر باشه. این کتاب، کتاب درسی حوزه های علمیه است.