Sandomierz to miasto, przez które przetoczyły się wszystkie zawieruchy wojenne, a każda zostawiała po sobie tysiące ofiar. Śmierć stała się częstym gościem w grodzie nad Wisłą i po raz kolejny wyciąga swe szpony po nowe ofiary.
Komisarz Bruno Kowalski staje przed zadaniem odnalezienia zabójcy profesor Kamili Szafarz, która badała historię wyzwolenia Sandomierza spod hitlerowskiej okupacji. Jej ciało zostaje odnalezione na cmentarzu żołnierzy Armii Czerwonej, którzy polegli w walkach o miasto. Jako że wszystkie tropy zdają się prowadzić do tajemnic związanych z wojenną przeszłością, na pomoc policji rusza ponownie lokalny historyk, Krzysztof Szorca.
Bruno i Krzysztof, wspomagani przez prokurator Marię Hojdę, ruszają w pościg za zabójcą. Nie zdają sobie sprawy, że to śledztwo wystawi na próbę ich przyjaźń i wstrząśnie nie tylko nimi samymi, ale także historią Sandomierza i legendą o jego wyzwoleniu.
Gdy śmierć przybywa do miasta, nie ma ucieczki. Możesz tylko zamknąć oczy i czekać.
2.5/5.0 Komisarz Bruno Kowalski dostaje wezwanie na miejsce znalezienia zwłok, znajdujących się we wnętrzu czołgu. Martwą kobietą okazała się profesor Kamila Szafarz, z którą Bruno spędził ostatnią noc. Kamila była kontrowersyjną historyczką, osobą medialną, lubiącą drażnić opinię publiczną. Dotarła do materiałów, które mogły wywołać burzę medialną. Zajęła się legendą, mówiącą o bohaterskim pułkowniku Wasylu Skopence, który przyczynił się do wyzwolenia Sandomierza. Dowodził on atakiem na miasto, ale wydał rozkaz, by nie ostrzeliwać Sandomierza. Po wygnaniu Niemców został odznaczony radzieckim tytułem bohatera. Zginął podczas walk, a jego ciało zostało pochowane w Sandomierzu. Druga wersja mówi, że Skopenko był jednym z oficerów, któremu dorobiono legendę. Kamila zginęła w pobliżu grobu radzieckiego sierżanta Wadima Kilianowa, który zginął w 1944.
Autor oddał drugi narracyjny głos właśnie Wadimowi, który w sierpniu 1944 brał udział w wyzwoleniu Sandomierza.
Już zdążyłam pochwalić autora za "Miasto Burz". Swoją opinię pierwszego tomu mogłabym wkleić do recenzji "Miasta Śmierci". Całkiem solidna dawka historii ubrana została w nieciekawą otoczkę.
Podobnie jak w pierwszej części ciężko mi było doszukać się wpływu historycznych zdarzeń z bieżącą sprawą. Ta została ujawniona pod koniec powieści. " – Armia Czerwona wkroczyła do Polski nie po to, by podbijać naród polski, lecz po to, by go wyzwolić z hitlerowskiego jarzma, narodowego poniżania i niewolnictwa. Armia Czerwona nie wtrąca się w wewnętrzne sprawy Polski i nie zamierza wprowadzać w Polsce ustroju radzieckiego. Naród polski sam zdecyduje, jaki powinien być jego rząd i jaki ma być ustrój w jego kraju…" "Komisarze polityczni wielokrotnie przed wejściem do Polski ostrzegali, że Armia Krajowa to parchaty karzeł reakcji, faszystowskie sługusy przeszkadzające w oswobodzeniu kraju, a co za tym idzie, w marszu na Berlin." Nie lubię przedstawienia historii w sposób zbeletryzowany. Książki historyczne akceptuję tylko w klasycznej formie, czyli nieubarwionej, przedstawiającej fakty. Nie wiem, po co ten wątek został tak szeroko rozbudowany i zgłębiony. Wiem jedno — ta propaganda, jak w przykładach z cytatów powyżej, potwornie mnie irytowała. Wiem, że tak to wyglądało, ale nie mam ochoty czytać takich tekstów w powieści rozrywkowej. Co gorsze w pewnym momencie, to radzieckiemu żołnierzowi czytelnik ma kibicować, a Polkę z partyzantki mieć za "złą kobietę". Oczywiście nie twierdzę też, że każdy sołdat był potworem, a każdy Polak bohaterem, ale takie przedstawienie rozrywki rodzi mój bunt.
W ogólnym rozrachunku fabuła była mętna, nużąca i za nic nie potrafiła mnie zaangażować, może dlatego, że mnie to nie interesowało.
Na plus całkiem sporo specyficznego dla autora sarkazmu, który trafia w moje poczucie humoru. "Jeszcze dwadzieścia lat temu do policji było trudno się dostać, dziś miało się wrażenie, że jeśli ktoś nieopatrznie potknie się przed budynkiem komendy i wpadnie do środka, dostaje od razu mundur."
W finale autor nie rozpoczął historii na kolejny tom. Nawet jeśli takowy popełni, nie zamierzam go czytać. Nie mój klimat.
Rozczarowanie. Duży spadek formy. Kompletnie niepotrzebny tom. Za dużo retrospekcji (o wiele za dużo). A bieżące śledztwo kompletnie nieangażujące. Szkoda.
na tej ziemi sandomierskiej spokojnego snu zabrakło pod murami wojny odgłosy na wietrze unoszą się na skrzydłach z pamięci zlęknione wzlatują jeszcze niesie ta ziemia krew i cierpienie jeszcze złotem kusi i w połowie zdania urywa wspomnienia, by odnaleźć je w śladach przeszłości w cieniu splątanych słów
jak popiół w szczelinach bruku tamten sierpień został na zawsze zostawił cień tamte twarze zatrzymane po drugiej stronie czasu w oczach tego, który przeżył i jeszcze dymu zapach wypełnia myśli i jeszcze Wisła niespokojnie niesie ciała, których nikt nie pamięta, bo pamięć twarz ma niepewną
miasto śmierci, a tutaj umarli nie milczą cichutko wracają w murach, które upadły w ziemi, którą przykrył kurz w słowach, które im zabrano a tamten sierpień jeszcze trwa jeszcze złotem się mieni ciężarem przemilczenia i pod ziemią sny jeszcze niepewne
i nie ma bardziej samotnych miejsc niż te zapomniane i nie ma bardziej kruchych chwil niż te nieposkładane
A wszędzie huk. I ogień. I ziemia sandomierska obleczona krwią. Zastygły oczy w ostatnim oddechu. Płynęły ciała nurtem Wisły. A ta je niosła. A wszędzie śmierć. Uciekanie. Jakie to piękne miasto. Ocalić je trzeba od ruiny. Tak legenda głosi.
Wszystko zaczęło się od śmierci. To ona prowadzi bohaterów wstecz. Tam, gdzie przeszłość nie jest martwa, a tylko ukryta. W starych dokumentach, wspomnieniach i fotografiach. Tutaj ma własne korzenie i przebija się przez ziemię. Oddycha pod brukiem. Przemyka między murami. Niesie się legendą o Skopence. Śledztwo dla Bruna Kowalskiego to droga wstecz. Przez czas, który minął, ale nigdy nie zabrał wszystkiego ze sobą.
Mamy tutaj trzy osie czasowe. Sierpień 1944 roku, lata 80. i teraźniejszość. Uwielbiam w książkach nawiązania do historii, jednak w tym przypadku za bardzo zdominowała akcję, co sprawiło, że śledztwo zeszło na dalszy plan. Poza tym było tak, jak uwielbiam u tego autora - emocjonalnie i niezwykle ciekawie. Pięknie niesie się tutaj historia Sandomierza. Cudnie czuć miłość Michała Śmielaka do tego miasta. Polecam.
„Miasto śmierci” Michała Śmielaka to trzeci tom serii z komisarzem Brunonem Kowalskim i tym razem autor ponownie zabiera nas do Sandomierza, gdzie przeszłość bardzo szybko zaczyna upominać się o swoje tajemnice.
Profesor Kamila Szafarz zostaje zamordowana, a jej ciało odnalezione w starym radzieckim czołgu. Kobieta zajmowała się historią wyzwolenia Sandomierza w 1944 roku, dlatego Bruno Kowalski wraz z historykiem Krzysztofem Szorcą zaczynają podejrzewać, że jej śmierć może mieć związek z tym, co wydarzyło się podczas wojny. Im głębiej sięgają w przeszłość, tym więcej tajemnic wychodzi na jaw – pojawia się również wątek zaginionego skarbu i ludzi, którzy zrobią wiele, żeby go odnaleźć. 🔍
Najbardziej podobało mi się właśnie połączenie współczesnego kryminału z historią Sandomierza. Szczególnie fragmenty rozgrywające się w 1944 roku okazały się dla mnie bardzo interesujące. Autor pokazuje wydarzenia związane z wkroczeniem Armii Czerwonej z perspektywy sowieckiego żołnierza, a wojenne losy bohaterów stopniowo zaczynają łączyć się ze współczesnym śledztwem. 📖
Mam jednak wrażenie, że tym razem proporcje między tymi dwoma wątkami nie do końca zagrały. Część historyczna była dla mnie znacznie ciekawsza niż samo współczesne śledztwo. Momentami miałam poczucie, że akcja trochę zwalnia, a niektóre fragmenty mogłyby być krótsze. Podobne odczucia pojawiają się zresztą w opiniach czytelników – część osób wskazuje właśnie na wolniejsze tempo i długie wojenne wstawki jako słabszą stronę powieści.
Nie zmienia to jednak faktu, że bardzo dobrze bawiłam się przy odkrywaniu kolejnych elementów zagadki. Lubię historie, w których współczesna zbrodnia okazuje się jedynie początkiem większej układanki, a odpowiedzi trzeba szukać w wydarzeniach sprzed wielu lat. 🖤
„Miasto śmierci” nie okazało się dla mnie tak mocne, jak oczekiwałam, ale nadal uważam je za solidny kryminał z ciekawym historycznym tłem. Jeśli lubicie zagadki związane z wojenną przeszłością, poszukiwaniem ukrytych skarbów i lokalnym klimatem, zdecydowanie warto dać tej historii szansę.
⭐️ Moja ocena: 6/10 (współpraca reklamowa: Wydawnictwo Skarpa Warszawska)
Sandomierz przesiąknięty tajemnicami, legendami i pamięcią o przeszłości, o której wielu wolałoby zapomnieć, tak rysuje się sceneria najnowszej powieści Michała Śmielaka
Brutalne morderstwo to chyba jedne z lepszych startów kryminalnej powieści, a gdy ciało zostaje znalezione na cmentarzy to kryminalne sensowy uaktywniają się i zwiastują coś nietuzinkowego. Szybko okazuje się, że śmierć może być związana z badaniami nad wyzwoleniem Sandomierza. Wtedy na scenę wkraczają Bruno Kowalski i Krzysztof Sztorca i kopią przeszłości niczym kobieta rozliczająca faceta, a sama historia wraz z odkrywaniem kolejnych aspektów okazuje się jeszcze bardziej skomplikowana. Dynamika relacji między bohaterami to mocny aspekt, bo oprócz śledztwa jest w tym wszystkim jakiś osobisty wymiar ich relacji, zwłaszcza gdy śledztwo ma dla nich osobiste konsekwencje, to sprawia, że powieść nie ogranicza się do klasycznego „kto zabił”, a bardziej dotyka tematów prawdy, lojalności i cenę jaką trzeba ponieść za własne decyzje. Śmielak kolejny raz pokazuje, że potrafi mieszać kryminał z lokalnymi historiami. Trudno nie docenić autora za to, jak dba o wierne odwzorowanie miejsc, zabytków, zaułków, co zdecydowanie przekłada się na wiarygodność i atmosferę powieści.
„Miasto śmierci” to klasyczny Śmie lakowy kryminał z historycznymi fundamentami, który bardzo skutecznie wciąga czytelnika w swoje wydarzenia. Kolejny raz doświadczyła, że przeszłość pozostaje sobą tylko przez określony czas, bo wystarczy tylko zapalnik, by eksplodowała niczym gejzer. Powieść uświadamiająca, że w poszukiwaniu prawdy można dogrzebać się do rzeczy, które mogą okazać się piekielnie niewygodna.
„Miasto Śmierci” Michała Śmielaka, wydanej przez Wydawnictwo Skarpa Warszawska. Komisarz Bruno Kowalski zostaje wezwany na miejsce zbrodni, gdzie okazuje się, że ofiarą jest Kamila Szafarz. Detektyw rusza śladem zabójcy, a rozwiązanie zagadki wymaga pomocy Krzysztofa Sztorca, ponieważ sprawa coraz bardziej zaczyna wiązać się z historią z czasów II wojny światowej. Kto stoi za zabójstwem Kamili? Jaka tajemnica z czasów wojny może ujrzeć światło dzienne? Bardzo lubię książki tego autora i często po nie sięgam. Tym razem również się nie zawiodłam. Otrzymałam zawiłe i skomplikowane śledztwo, a do tego trup ścielił się gęsto. 😉 Nie zabrakło również ogromnej dawki wiedzy historycznej, dzięki czemu miałam okazję bliżej poznać historię Sandomierza z czasów wojennych. Kilka razy typowałam osobę, która stoi za zagadką śmierci profesor Kamili, jednak ani razu nie trafiłam. Ostatecznie okazało się, że sprawcą była osoba, której zupełnie nie brałam pod uwagę. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji poznać serii z komisarzem Brunonem, to serdecznie Wam ją polecam. Każda z książek przedstawia odrębną sprawę, dlatego można czytać je niezależnie od siebie. Pozdrawiam! ❤️
Czasem ludzie żyją przeszłością a czasem przeszłość siedzi w człowieku. Siedzi i nie pozwala o sobie zapomnieć. Pamięć, zawiść, żądzą to tylko kilka z elementów które tworzą fabułę tej części.
Bruno Kowalski ma do rozwiązania zagadkę zabójstwa Kamili Szafarz, profesorki badającej historię Sandomierza z okresu końca wojny. Jak łatwo się domyślić fabuła zamyka się w dwóch liniach czasowych, druga połowa dwudziestego wieku i lata współczesne.
Czytając nie mogłam pozbyć się wrażenia, że w tej części większe znaczenie ma warstwa obyczajowo historyczna niż ta kryminalna. W poprzednich dwóch chyba nie było takiej dysproporcji, ale może to tylko moje odczucie. Niejednokrotnie miałam też skojarzenia z pancerniakami z serialu. Kto zna serial ten czytając "Miasto śmierci" pewnie skojarzy o co mi chodzi. Kompletnie nie wpływa na moją ocenę lektury, tak tylko wspominam.
Porównując wszystkie trzy części, jednak poprzednie podobały mi się mocniej. Ta była dobra, ale tylko tyle. Rozwiązanie kryminalnej intrygi nie było zbyt skomplikowane, a wątek z przeszłości, trochę mi się dłużył. Niewykluczone, że dla kogoś ta część okaże się najbardziej interesująca. Sprawdźcie sami. Polecam.
"Miasto śmierci" to trzeci tom serii kryminalnej Michała Śmielaka z komisarzem Brunem Kowalskim w roli głównej.
Na cmentarzu żołnierzy AK, w starym czołgu, zostają znalezione zwłoki profesor Kamilii Szafarz, zajmującej się kontrowersjami związanymi z historią wyzwolenia Sandomierza spod okupacji hitlerowskiej. Zamordowana była bliską przyjaciółką prowadzącego śledztwo Bruna oraz wspierającego go lokalnego historyka Krzysztofa Szorca.
Autor po raz kolejny świetnie łączy wciągającą fabułę z intrygującą zagadką kryminalną, umiejętnie przeplatając ją z wydarzeniami historycznymi opartymi na faktach. Tym razem przenosimy się do końca drugiej wojny światowej, a przeszłość okazuje się mieć zaskakująco silny wpływ na teraźniejszość.
Dwie linie czasowe ściśle ze sobą powiązane, oraz galeria nietuzinkowych bohaterów sprawiają, że z każdą kolejną stroną coraz bardziej chcemy odkryć, co tak naprawdę wydarzyło się w Sandomierzu.
Michał Śmielak stworzył opowieść pełną napięcia, historii i charakterystycznego humoru, dzięki czemu lektura wciąga aż do ostatniej strony.
“No popatrz, jak się spiknęliśmy, to naokoło zaczęli ginąć ludzie. Zamieniliśmy ten Sandomierz w miasto śmierci. Kiedy rozmawiałam przez telefon z Kamilą i zachęcałem ją, aby przyjechała do Sandomierza, to opowiadałem jak tu jest pięknie w październiku istne miasto mgieł, a w lecie miasto burz, a co dostała? Właśnie miasto śmierci.”
Uwielbiam książki Smielaka ale z tą seria od początku mi nie po drodze i nie chce się dłużej męczyć. Słoneczko odbijające się od kamieniczek i pseudo filozoficzne wstawki wygłaszane przez żołnierzy radzieckich mnie przerosły
Bruno Kowalski taplał się już w mgle i burzy, a teraz przyszła pora na wszechogarniającą śmierć. Ówczesny wątek przeplata się z historią z drugiej wojny światowej, która została ciekawie poprowadzona.
Dobrze się słuchało, choć jako trzecia część serii ta książka trochę odbiegała od poprzednich. Tym razem było więcej opisów wydarzeń z przeszłości, a mniej akcji „tu i teraz”. Mimo to historia była ciekawa i zdecydowanie nie żałuję czasu spędzonego na jej słuchaniu.
4/5. Przypadło mi do gustu przeplatanie wątków współczesnych z drugowojennymi, przypadli mi do gustu bohaterowie (niektórzy znani mi z dwóch poprzednich tomów). Poprawny kryminał, mamy motyw, sprawcę i zagadkę, która zostaje na koniec rozwiązana.
To już trzeci tom z tej serii, a ja mam wrażenie, że im dalej tym gorzej. Tutaj przede wszystkim zabrakło mi tego humoru co w poprzednich tomach.
Książka ma rozdziały z teraźniejszości i przeszłości. Przeszłość jest historyczna, gdzie potem w podziękowaniach dowiadujemy się, że ma także w sobie coś z legendy, jednak ja sięgając po tą książkę liczyłam na świetny wątek kryminalny, jak przy niektórych książkach tego autora, jednak zawiodłam się. Nie było to czego oczekiwałam. Miałam wrażenie, że te morderstwa i wyjaśnienie spraw było zrobione po łebkach.
Przeczytałam książkę w całości i sam wątek historyczny zaciekawił mnie jedynie pod koniec, gdzie te wspomnienia wyjaśniają nam akcje i gdzie podziały się niektóre z postaci. Jeżeli seria zostanie kontynuowana raczej nie sięgnę po kolejne tomy.