Rosja różnych epok od dziewiętnastowiecznej, poprzez rewolucyjną, do współczesnej została tu ukazana w formie pastiszu. Autor odwołuje się nie tylko do literatury, do Czechowowskiego dramatu, ale także do naszych obiegowych wyobrażeń, pewnych skrótów myślowych i wywołujących skojarzenia rekwizytów. Dramat od samego początku cieszył się wielkim zainteresowaniem reżyserów, do dziś jest wystawiany w teatrach całego świata i cieszy się niezmiennym powodzeniem u publiczności
Sławomir Mrożek (born June 29, 1930, died August 15, 2013) was a Polish dramatist and writer.
Mrożek joined the Polish United Workers' Party during the reign of Stalinism in the People's Republic of Poland, and made a living as a political journalist.
In the late 1950s Mrożek begun writing plays. His first play, "Policja" (The Police), was published in 1958. Mrożek emigrated to France in 1963 and then further to Mexico. He traveled in France, England, Italy, Yugoslavia and other European countries. In 1996 he returned to Poland and settled in Kraków.
His first full-length play "Tango" (1964) – a family saga – is still along with "The Emigrants" (a bitter and ironic portrait of two Polish emigrants in Paris) his best-known work, and continue to be performed throughout the world. Director Andrzej Wajda made a theatre production of "The Emigrants" in 1975 at the Teatr Stary in Kraków. In 2006 Mrożek released his autobiography called "Baltazar".
Mrożek's works belong to the genre of Theatre of the Absurd, intended to shock the audience with non-realistic elements, political and historic references, distortion and parody.
---------------------------------------
Controversy
An illustration by Daniel Mróz for Mrożek's book „Słoń” ('The Elephant'), 1957
In 1953, during the reign of Stalinism in Poland, Mrożek was one of several signatories of an open letter to Polish authorities participating in defamation of Catholic priests from Kraków, three of whom were condemned to death (but never executed) by the communist government after being groundlessly accused of treason.
Choć przez niektórych krytykowana, to według mnie warta głębszej lektury i uwagi sztuka. Bardzo dobre skrojone postaci, pastisz Czechowa i wizja sunącej przez czasy Rosji. Warto uzupełnić lekturę obejrzeniem spektaklu w reżyserii Jerzego Jarockiego o tym samym tytule (dostępny na portalu ninateka.pl). Jarocki - moim zdaniem - świetnie odczytał rosyjskość sztuki oraz jej przekaz i nie omieszkał dodać czegoś od siebie, co nadaje jeszcze dodatkowych sensów, lecz nic Mrożkowi nie ujmuje.
jest taki typ , szekspir się nazywa, i on napisał sztukę „sen nocy letniej”. ładny mi sen, a ja przez niego spać nie mogę. bo w tej sztuce w trykotach grają, czyli jakby nago
nie donieść to ciężki grzech
mnie boli bez szczypania
zarówno pretensjonalne nadęcie, jak i głupkowate pajacowanie będą katastrofalną pomyłką
Mrożek’s sense of humour is the most subtle and unobtrusive one that I could find. Play in its most exaggeration - everything we know form the greek tragedy lengthen to its maximum.
Beautiful pictures of history, its degradation and sudden oncoming. I saw there a story of communism and the society’s path of achieving it - carefully but powerfully critiqued and laughed at.
1. Spokoj nudny, przedrewolucyjny nastrój checi zmiany - ani do nas ani od nas - stagnacja 2. Rewolucja - miłość pozorem, zero sentymentu, nihilizm, uznanie rzrczywistosci 3. Porewolucyjny czas - przyjeżdża USA, wracamy do tradycji ale nie ma ich na czym czcić, bieda po rewolucji - caryca = kurwa No plis
This entire review has been hidden because of spoilers.