What do you think?
Rate this book
Ongenaakbare Tornadojager
Op 9 Juli 2012 stierf Marnix aan een wurgspel. Hij was vijftien, hoogbegaafd, introvert en waande zich onaantastbaar. Jammer genoeg ontbrak het hem aan de natuurlijke reflex om de dood niet te tarten.
Zijn moeder schreef daarop deze biografie, bang om alle mooie momenten te vergeten en enkel nog die telefoon van haar huilende schoonmoeder te herinneren die zei: 'Hij heeft zich opgehangen.'
Het 'jeu du foulard' of de 'rêve indien' blijkt van alle tijden te zijn. Het doelpubliek is niet de groep van nieuwsgierige experimenterende jongeren, tenzij iemand in hun omgeving stierf door 'accidentele zelfdoding'. Het is een boek voor een breed volwassen publiek dat zich moet informeren.
Marnix was speciaal. Ongenaakbaar.
Zijn moeder schreef daarop deze biografie, bang om alle mooie momenten te vergeten en enkel nog die telefoon van haar huilende schoonmoeder te herinneren die zei: 'Hij heeft zich opgehangen.'
Het 'jeu du foulard' of de 'rêve indien' blijkt van alle tijden te zijn. Het doelpubliek is niet de groep van nieuwsgierige experimenterende jongeren, tenzij iemand in hun omgeving stierf door 'accidentele zelfdoding'. Het is een boek voor een breed volwassen publiek dat zich moet informeren.
Marnix was speciaal. Ongenaakbaar.
- GenresNonfiction
278 pages, Paperback
First published April 21, 2015
24 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
March 3, 2023
Citaat : 'Tornadojager' is de hipste naam die ik ken voor een onderzoeker/wetenschapper. Ze hangen niet opgewonden boven dampende proefbuizen maar trekken eropuit zoals echte pioniers. Ik zag in elk van hen een stukje Marnix.
Review : Op 9 juli 2012 stierf Marnix de zoon van Annette Boon aan een misgelopen wurgspel. Hij was vijftien, hoogbegaafd, introvert en waande zich onaantastbaar. Jammer genoeg ontbrak het hem aan de natuurlijke reflex om de dood niet te tarten.
Het wurgspel is vooral populair bij jongeren. Ze knijpen hun eigen of elkaars halsslagader of luchtpijp dicht, zodat de hersenen geen zuurstof meer krijgen. Wie dat doet, wordt licht in zijn hoofd. Het is populair door het warme, duizelige gevoel dat je krijgt als het bloed op het laatste moment weer naar de hersenen kan stromen. Maar er vallen gemakkelijk slachtoffers, omdat moeilijk in te schatten is wanneer mensen bewusteloos geraken. Het zijn vooral 9- tot 16-jarige jongens die het spel wel eens spelen. Vaak zijn het goed presterende scholieren die niet betrapt willen worden met alcohol of drugs. Het begint in groep, maar velen doen het later ook alleen omdat het verslavend is. Niet alleen verslavend, maar sommigen oefenen thuis 'opdat ze het de volgende maal langer kunnen uithouden'. Uit onderzoek in Frankrijk bleek dat één op de tien jongeren weet heeft dat het spel gespeeld werd in zijn omgeving. De eerste berichten over het spel doken twintig jaar geleden al op, maar door internetfilmpjes werd het enorm populair. In Engeland sterft er naar schatting elke week iemand door, in Frankrijk één per maand. In België bestaan er geen cijfers over het fenomeen, maar de voorbije jaren doken al heel wat gevallen op in de pers. Hopelijk gaat men er ook in ons land iets meer aandacht aan schenken en kinderen van het gevaar beter informeren. De Brusselse minister van Jeugd, Evelyne Huytebroeck (Ecolo), liet weten dat ze 'waakzaam' zal zijn voor het fenomeen. Ze denkt bijvoorbeeld aan preventiecampagnes op de Brusselse scholen.
Die 9de juli 2012 begon heel normaal. Het was een bewolkte maandagochtend. Vader Marc, die piloot is, stond op het punt om naar Punta Cana te vliegen en moeder Anette was ook al aangekleed om naar het werk te vertrekken. Ze namen afscheid, fluisterend, om Marnix niet wakker te maken. Het was vakantie, hij had een goed rapport, hij verdiende het om uit te slapen. Ze hadden een heel gezellig weekend gehad. Zaterdag was de moeder met Marnix een computer gaan kopen als beloning voor zijn rapport. ’s Avonds waren ze mosselen gaan eten in Mechelen en daarna hadden ze nog naar ‘The Killing Fields’ gekeken. Geschiedenis interesseerde hem. Het was de laatste werkweek voor ze op vakantie naar Bretagne zouden vertrekken. ’s Middags kreeg moeder Annette telefoon van haar schoonmoeder. Marnix zou die middag bij haar gaan eten, maar hij was er nog niet. Dat was niet normaal. Hij was altijd heel stipt, zeker als oma kookte. ‘Is hij het vergeten?’ vroeg oma. ‘Hij neemt zijn telefoon niet op.’ Ze stelde voor om even te gaan kijken bij ons thuis. De moeder probeerde hem zelf ook nog te bellen, maar ook de huistelefoon nam niemand op. Even later belde de schoonmoeder terug, huilend. ‘Het is niet goed, nee. Hij heeft zich opgehangen.' Annette dacht eerst aan opzettelijke zelfdoding maar uit het politieverslag bleek van meet af aan dat het om een ongeluk ging.
Moeder Annette Boon is deze biografie beginnen schrijven uit angst, bang om alle mooie momenten te vergeten en enkel die telefoon met de onheilstijding te herinneren. Ze bedoelde het als een boek voor een breed volwassen publiek dat zich moet informeren over het gevaar dat zo'n wurgspel inhoudt. Ze is met glans en luister in haar opzet geslaagd en het boek is meer dan bruikbaar in een preventiecampagne. Maar het is meer dan dat. Het is ook een ontzettend mooi literair portret dat een moeder van haar zoon maakt, een portret waarin ze haar zoon met zijn mooie en scherpe kantjes neerzet en zo veel meer van hem maakt dan een slachtoffer van een uit de hand gelopen wurgspel.
Annette Boon had verwacht dat haar zoon Marnix later een Nobelprijs zou winnen. Of iets anders enorm bewonderenswaardigs voor de mensheid zou doen, een middel tegen kanker vinden of zoiets. In het boek Ongenaakbare tornadojager vertelt ze het aangrijpende verhaal van haar zoon, haar Jefke, een hoogbegaafde jongen van 15 die in een warm gezin opgroeide en daar een onvoorstelbare leegte achterlaat die alle gezinsleden met vereende krachten trachten te milderen.
Annette Boon schrijft graag en dat merk je aan alles. Ze slaagt er dan ook fenomenaal goed in om haar zoon Marnix, visueel te maken, en bijvoorbeeld de lezer ook te laten mee genieten van de bijzondere humor van Marnix. Ongenaakbare tornadojager is een taboedoorbrekend en ontroerend requiemboek van een moeder over haar zoon.
Review : Op 9 juli 2012 stierf Marnix de zoon van Annette Boon aan een misgelopen wurgspel. Hij was vijftien, hoogbegaafd, introvert en waande zich onaantastbaar. Jammer genoeg ontbrak het hem aan de natuurlijke reflex om de dood niet te tarten.
Het wurgspel is vooral populair bij jongeren. Ze knijpen hun eigen of elkaars halsslagader of luchtpijp dicht, zodat de hersenen geen zuurstof meer krijgen. Wie dat doet, wordt licht in zijn hoofd. Het is populair door het warme, duizelige gevoel dat je krijgt als het bloed op het laatste moment weer naar de hersenen kan stromen. Maar er vallen gemakkelijk slachtoffers, omdat moeilijk in te schatten is wanneer mensen bewusteloos geraken. Het zijn vooral 9- tot 16-jarige jongens die het spel wel eens spelen. Vaak zijn het goed presterende scholieren die niet betrapt willen worden met alcohol of drugs. Het begint in groep, maar velen doen het later ook alleen omdat het verslavend is. Niet alleen verslavend, maar sommigen oefenen thuis 'opdat ze het de volgende maal langer kunnen uithouden'. Uit onderzoek in Frankrijk bleek dat één op de tien jongeren weet heeft dat het spel gespeeld werd in zijn omgeving. De eerste berichten over het spel doken twintig jaar geleden al op, maar door internetfilmpjes werd het enorm populair. In Engeland sterft er naar schatting elke week iemand door, in Frankrijk één per maand. In België bestaan er geen cijfers over het fenomeen, maar de voorbije jaren doken al heel wat gevallen op in de pers. Hopelijk gaat men er ook in ons land iets meer aandacht aan schenken en kinderen van het gevaar beter informeren. De Brusselse minister van Jeugd, Evelyne Huytebroeck (Ecolo), liet weten dat ze 'waakzaam' zal zijn voor het fenomeen. Ze denkt bijvoorbeeld aan preventiecampagnes op de Brusselse scholen.
Die 9de juli 2012 begon heel normaal. Het was een bewolkte maandagochtend. Vader Marc, die piloot is, stond op het punt om naar Punta Cana te vliegen en moeder Anette was ook al aangekleed om naar het werk te vertrekken. Ze namen afscheid, fluisterend, om Marnix niet wakker te maken. Het was vakantie, hij had een goed rapport, hij verdiende het om uit te slapen. Ze hadden een heel gezellig weekend gehad. Zaterdag was de moeder met Marnix een computer gaan kopen als beloning voor zijn rapport. ’s Avonds waren ze mosselen gaan eten in Mechelen en daarna hadden ze nog naar ‘The Killing Fields’ gekeken. Geschiedenis interesseerde hem. Het was de laatste werkweek voor ze op vakantie naar Bretagne zouden vertrekken. ’s Middags kreeg moeder Annette telefoon van haar schoonmoeder. Marnix zou die middag bij haar gaan eten, maar hij was er nog niet. Dat was niet normaal. Hij was altijd heel stipt, zeker als oma kookte. ‘Is hij het vergeten?’ vroeg oma. ‘Hij neemt zijn telefoon niet op.’ Ze stelde voor om even te gaan kijken bij ons thuis. De moeder probeerde hem zelf ook nog te bellen, maar ook de huistelefoon nam niemand op. Even later belde de schoonmoeder terug, huilend. ‘Het is niet goed, nee. Hij heeft zich opgehangen.' Annette dacht eerst aan opzettelijke zelfdoding maar uit het politieverslag bleek van meet af aan dat het om een ongeluk ging.
Moeder Annette Boon is deze biografie beginnen schrijven uit angst, bang om alle mooie momenten te vergeten en enkel die telefoon met de onheilstijding te herinneren. Ze bedoelde het als een boek voor een breed volwassen publiek dat zich moet informeren over het gevaar dat zo'n wurgspel inhoudt. Ze is met glans en luister in haar opzet geslaagd en het boek is meer dan bruikbaar in een preventiecampagne. Maar het is meer dan dat. Het is ook een ontzettend mooi literair portret dat een moeder van haar zoon maakt, een portret waarin ze haar zoon met zijn mooie en scherpe kantjes neerzet en zo veel meer van hem maakt dan een slachtoffer van een uit de hand gelopen wurgspel.
Annette Boon had verwacht dat haar zoon Marnix later een Nobelprijs zou winnen. Of iets anders enorm bewonderenswaardigs voor de mensheid zou doen, een middel tegen kanker vinden of zoiets. In het boek Ongenaakbare tornadojager vertelt ze het aangrijpende verhaal van haar zoon, haar Jefke, een hoogbegaafde jongen van 15 die in een warm gezin opgroeide en daar een onvoorstelbare leegte achterlaat die alle gezinsleden met vereende krachten trachten te milderen.
Annette Boon schrijft graag en dat merk je aan alles. Ze slaagt er dan ook fenomenaal goed in om haar zoon Marnix, visueel te maken, en bijvoorbeeld de lezer ook te laten mee genieten van de bijzondere humor van Marnix. Ongenaakbare tornadojager is een taboedoorbrekend en ontroerend requiemboek van een moeder over haar zoon.
April 15, 2016
Prachtig boek over een zoon die noodlottig aan zijn einde komt, het ergste wat ouders kan overkomen.
Moedig van moeder om zijn en hun verhaal aan het papier toe te vertrouwen en meer bekendheid te geven aan de manier waarop Marnix is overleden. Hopelijk kunnen hierdoor andere tragedies voorkomen worden. Ook de beschrijving van hoe Marnix was is echt mooi beschreven, een hele bijzondere jongen.
Moedig van moeder om zijn en hun verhaal aan het papier toe te vertrouwen en meer bekendheid te geven aan de manier waarop Marnix is overleden. Hopelijk kunnen hierdoor andere tragedies voorkomen worden. Ook de beschrijving van hoe Marnix was is echt mooi beschreven, een hele bijzondere jongen.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews