Osamu DAZAI (native name: 太宰治, real name Shūji Tsushima) was a Japanese author who is considered one of the foremost fiction writers of 20th-century Japan. A number of his most popular works, such as Shayō (The Setting Sun) and Ningen Shikkaku (No Longer Human), are considered modern-day classics in Japan. With a semi-autobiographical style and transparency into his personal life, Dazai’s stories have intrigued the minds of many readers. His books also bring about awareness to a number of important topics such as human nature, mental illness, social relationships, and postwar Japan.
‘İşte bir adam. Doğdu, öldü. Hayatı boyunca hatalarla dolu metinleri yırtıp durdu.’ . Osamu Dazai’nin okuduğum her öyküsünde, romanında onun kırıntılarını peşinden topluyormuşum hissiyle doluyorum. Onun yalnızlığını, ölüm arzusunu, kendine dahi yetemediği hissini anlamaya yaklaşıyorum. Biraz buruk okumalar oluyor bunlar haliyle. Son Yıllar’daki öyküler de Dazai’nin dilini, sakinliğini ne denli sevdiğimi hatırlattı. (Bu öykülerin bir kısmı dilimize daha önce çevrilmişti, örneğin Soytarı Çiçekleri ayrı bir kitap olarak da basılmıştı) . Son Yıllar’ın içinde yer alan öykülerin çevirilerinde Zeynep Ebru Okyay, Ebru Sarıkaya, Edanur Adalıoğlu Şen, Peren Ercan, Esmanur Yiğit, Esranur Yiğit ve Gökçenur Güner yer alıyor. Kapak illüstrasyonu ise Hasui Kavase’ye ait. (Kitap baskısının çok güzel olduğunu da söylemeden geçemeyeceğim)
Osamu Dazai’nin öykülerinden oluşan bir derleme. Kitapta yer alan öykülerden bazıları evvelce basılmıştı. Ancak içerisinde benim önceden okumadığım öyküler ve daha önce Osamu Dazai öyküleri arasında hiç rastlamadığım tarzda ‘masalsı’ öyküler de var. Öykülerin birkaç tanesi tamamlanmamış hissi uyandıran, birkaç tanesi de çok zor anlaşılan metinler olsa da, her zamanki gibi güzel bir Dazai okuması oldu.
Kitabın baskısı da özel. Çok güzel bir kapak tasarımı var ve ciltli olarak basılmış.
Yazardan okuduğum ilk kitap, ben dilini sade ve lezzetli buldum. Kendi hayat hikayesi yazdıklarıyla yarışıyor adeta. Anlattıklarını beraber dinliyoruz ve seyrediyoruz hissi verdi. Yaşam, ölüm, insan ve başına gelenlerin öyküleri. Kitaptan kısa bir şiir, kısaca benim için kitabın ruhunu özetleyen:
Hayat.
Bir işi hakkıyla yaptım mi, Bir fincan çay höpürdetirim, Güzel yüzüm, Çaydaki kabarcıklara Tekrar tekrar Ah nasıl da yansır.
Kitabı alalı uzun süre oldu ve bi okuma şansı verdim kendisine sonunda.İçinde okuduğum birkaç hikaye olsa da tekrar okudum birkaçını ve cidden Dazai'nin kalemini özlemişim diyebilirim.
Bunların içinden nedense kısa hikayeler beni daha çok etkiledi örnek olarak Rahibe hikayesi,verdiği duygu aktarmaları ve betimlemeler çok güzeldi cidden.Yer yer de her hikayede olduğu gibi bu yeni okuduğum birkaç hikayede'de Dazai'nin kendisini direkt olarak görebiliyorsunuz.