Τη μέρα που έπεσα απ' τα σύννεφα

by Ελένη Δαφνίδη

Τα κακά νέα είναι ότι πέθανα.
Τα καλά νέα είναι ότι ίσως και να είμαι ακόμη ζωντανός.
Τώρα θα αναρωτηθείς πώς γίνεται αυτό.
Κι όμως... γίνεται.
Κι εγώ προ εκπλήξεως βρέθηκα, μη νομίζεις.

Το μόνο σίγουρο είναι πως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα ήξερες και πως το τέλος δεν είναι ακριβώς τέλος∙ ακόμη κι όταν, μια ηλιόλουστη μέρα, η αδίστακτη και εγωκεντρική Κοραλία Πόντε σε κάνει χαλκομανία με το τζιπ της.

Υπάρχει κάποιος σπουδαίος λόγος που διαβάζεις αυτό το σημείωμα, κυρίως επειδή ο σκοπός του είναι να σου φανερώσει την ύπαρξη ενός μυστικού κόσμου, για τον οποίο δεν είχες την παραμικρή ιδέα έως τώρα. Κι αν μέχρι σήμερα δεν πίστευες στις δεύτερες ευκαιρίες, καιρός να αρχίσεις να πιστεύεις…

410 pages, Paperback

First published May 21, 2015

About the author

Η Ελένη Δαφνίδη γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1978. Το 1996 αποφοίτησε από το κλασικό τμήμα του Παγκύπριου Γυμνασίου και ακολούθησε νομικές σπουδές στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη στιχουργική και την ποίηση. Σήμερα εργάζεται ως δικηγόρος. Το μυθιστόρημά της Η ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΜΠΑΡΜΠΙ έχει μεταφραστεί στα γερμανικά και στα τουρκικά, ενώ από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ έχουν εκδοθεί άλλα εννέα μυθιστορήματά της.

Reviews

[Νικολέττα · Rating 5 out of 5]

Το καλύτερο βιβλίο της συγγραφέως! Άφθονο γέλιο με όλους τους χαρακτήρες να είναι συμπαθείς ακόμα και οι πιο αντιπαθείς. Πνευματώδες χιούμορ και κωμικές αλλά και τόσο ρεαλιστικές καταστάσεις. Προτείνεται!

[Nikoleta · Rating 3 out of 5]

Αν και λάτρεψα την Κορίνα Πόντε, το Μόνα, Μόνα, είσαι εδώ; κ Η Αλίκη στη χώρα των ψεμάτων, μου άρεσαν πολύ περισσότερο.

[. . . _ _ _ . . . · Rating 5 out of 5]

Είχα διαβάσει ένα άλλο βιβλίο της Δαφνίδη (Η Αλίκη στη χώρα των ψεμάτων) το οποίο μου είχε αφήσει ανάμικτες εντυπώσεις. Καρτούν χαρακτήρες (και όχι πάντα με την καλή έννοια), μια απέλπιδα προσπάθεια να χωρέσει ένα αστείο σε κάθε παράγραφο, μια κλισέ ιστορία ανταλλαγής σωμάτων (σαν ταινία 80's) αλλά μια αστεία καρδιά (και αναμφίβολα ταλαντούχα) να χτυπάει κάπου εκεί.
Και επειδή όλα πηγαίνουν στραβά, ήθελα να διαβάσω κάτι αστείο. Μπήκα σε ένα βιβλιοπωλείο και πήρα το Ωστικό Κύμα (χμμ...not funny at all από την σύνοψη !) και ένα τυχαίο βιβλίο της Δαφνίδη (αυτό). Πάλι σαφείς επιρροές από χολλυγουντιανή κομεντί (ο νεκρός που γυρνάει σε άλλο σώμα να διορθώσει τα κακώς κείμενα και να αποδώσει δικαιοσύνη, και όχι μόνο χολλυγουντιανή : από τον Ουρανοκατέβατο με τον Μίμη Φωτόπουλο έως το Παρά Πέντε). Και ενώ θα μπορούσα να βρω κάποια εμφανή ελαττώματα (πάλι καρτούν χαρακτήρες, η κακιά Κοραλία Πόντε, αντανάκλαση της άλλης κακιάς πλούσιας στην Αλίκη, ο Πάνος με πολλές σινεφίλ και αριστίκ αναφορές για υδραυλικός που κατά τα άλλα νοιάζεται για την "ομαδάρα", πολύ οφ καράκτερ), πάλι συνεχείς προσπάθειες για αστεία παντού (αν και εμφανώς μειωμένα και με μεγαλύτερο στόχο), και κάποια ενοχλητικά μικροπράγματα στην πλοκή ( ο επουράνιος στόχος είναι να ωθήσει μια σκύλα σε 3 καλές πράξεις, μάλλον η ίδια τις έκανε ούτως ή άλλως χωρίς "βοήθεια";), αλλά...
Το βιβλίο ξαφνικά και σταδιακά μεταμορφώνεται σε ένα μελό (από την σκηνή που η σκύλα Κοραλία Πόντε έρχεται σε επαφή με ένα κοριτσάκι σε ορφανοτροφείο που θυμίζει έντονα την ίδια). Και λίγο-λίγο το βιβλίο σου πετάει ρουκέτες στους δακρυγόνους αδένες σου (ανάπηρα κουταβάκια ! παιδάκια σε κώμα με την μητέρα τους σε ένα νοσοκομείο και ένα μήνυμα-αυτοκινητάκι από το υπερπέραν ! η σκύλα που οδηγείται σε πράξεις καλοσύνης....το πλοτ τουίστ του φινάλε με την απόδοση ουράνιας ισορροπίας στη ζωή μερικών θνητών και ενός κουταβιού-ποια ήταν τέλος πάντων η αποστολή του Προκόπη ;) και με έκανε να ξενυχτήσω. Ποια Λίγη Ζωή, φίλτατοι ; Αυτό ήταν γνήσιο δακρύβεχτο feelgood μελό, και με έπιασε εντελώς απροετοίμαστο γιατί περίμενα απλά ένα αστείο βιβλιαράκι (που ήταν και αστείο ! Προσωπικό αγαπημένο ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΑ ΠΑΡΕΙ ΔΥΟ ΣΟΥΠΕΣ).
Ε λοιπόν, θα ήμουν άδικος αν δεν του έβαζα 5αρι που με ξενύχτησε και μου προκάλεσε αυτά τα συναισθήματα. Και μάλλον δεν θα πρέπει να φυλάμε τα 5αρια μας για το Πόλεμος και Ειρήνη, το οποίο μάλλον δεν με βλέπω να το διαβάζω στο προσεχές μέλλον.
Ελένη Δαφνίδη, με συγκίνησες παλιοπαρμεζάνα ...(α... και το παρμεζάνα joke. Παιδικό, αλλά ωραίο).

[Λίνα Θωμάρεη · Rating 4 out of 5]

Από την μία είχαμε τον Παναγιώτη τον Υδραυλικό, βαρύ και ασύκωτο... και από την άλλη τον Πάνο τον στυλίστα... χαχαχα ντελικάτος, ευαίσθητος και ελαφρύς σαν πούπουλο χήνας... Έχουμε και την Κοραλία που κάποιες φορές είναι κυρία και τις περισσότερες όχι και τόσο....
Η Δαφνίδη είναι η συγγραφέας που ξέρει να δημιουργεί βιβλία με αρκετές δόσεις γέλιου (βλ. Σαγαπώ δεν Μαγαπάς) αλλά επίσης είναι μανούλα στην δημιουργία χαρακτήρων...
Άρα αυτό θα κρατήσω από αυτό το βιβλίο... Τους υπέροχους χαρακτήρες... από τον πιο μικρό ως τον πιο μεγάλο...
4 αστεράκια... για τον Πάνο με το τσουλούφι που κατάφερε και επέζησε από τον Παναγιώτη (ή μπορεί να έγινε και το ανάποδο) και από την Κοραλία και από τον Παράσχο και από τον Διαμαντή και από .......
P.S. μην ξεχάσω και τον γλάρο με βατραχοπέδιλα.... χαχαχα

[Emily · Rating 4 out of 5]

Είναι αυτές οι φορές, εκεί προς το τέλος της εβδομάδας, που φτάνεις στο μη περαιτέρω και θέλεις να οπλιστείς με ένα μπαζούκας και να εξολοθρεύσεις το σύμπαν άπαν ...
Είναι τότε που ο ουδός ανοχής σου τείνει να ξεπεραστεί και αλίμονο ... θα κλωτσήσεις όχι μία, αλλά μια σειρά από καρδάρες, θα χύσεις το γάλα και μετά θα τραβάς τα μαλλιά σου ...
Σε μία τέτοια κατάσταση, αντί να ψάξω για τον πλησιέστερο ψυχίατρο, τράβηξα το παρόν βιβλίο από το άυλο ράφι των e-βιβλίων και το εναπόθεσα στο κινητό μου, όπως καταπίνουμε ένα xanax.
Το βρίσκω πολύ δύσκολο πλέον να γελάσω με κάτι που διαβάζω. Παλεύω πολλές φορές, είναι η αλήθεια, να κατέβω σε ένα φυτικό επίπεδο, όπου όλα είναι εύκολα και ωραία αλλά έχω αυτά τα ανθεκτικά, πολυάσχολα κύτταρα που με εμποδίζουν να ευχαριστηθώ.
Ο υδραυλικός όμως της κ. Δαφνίδη με ανέσυρε επιτυχώς από την κόλαση της εκδίκησης και της κακομοιριάς και με έκανε να συμπορευτώ αδιαμαρτύρητα με τα βάσανα του, τα τόσο ωραία δοσμένα ...
Καλογραμμένο, ευφάνταστο, με χιούμορ, χαριτωμένο όσο δεν παίρνει, παρά τις εμφανείς επιρροές του αλλά εφόσον δεν υπάρχει παρθενογένεση ως γνωστόν, ακόμα και αυτές οι επιρροές στα χέρια της συγγραφέως αποκτούσαν άλλη χάρη.
Ιδανικό για βεβαρυμένα μυαλά που επιθυμούν να αφεθούν στο λίκνισμα ενός σύννεφου ...

[Vicky Ziliaskopoulou · Rating 5 out of 5]

Το ξεκίνησα σε μια περίοδο που για διάφορους λόγους ήμουν (και εξακολουθώ να είμαι) σε αρκετά άσχημη ψυχολογική κατάσταση, βασιζόμενη στην αίσθηση χιούμορ της συγγραφέως και ελπίζοντας να μοιάζει στην γραφή, στο χιούμορ και στην ένταση της ιστορίας με το "Μόνα Μόνα είσαι εδώ" και όχι με το "Η εξολόθρευση της Μπάρμπι" της ιδίας. Και βρέθηκα μπροστά σε ένα από τα καλύτερα κοινωνικά βιβλία που έχουν πιάσει τα χέρια μου το τελευταίο διάστημα. Θα μπορούσα να πω ότι είναι μια κατηγορία από μόνο του και ότι είναι το μοναδικό βιβλίο που με έκανε να χαμογελάσω πολλές φορές , ακόμη και να γελάσω (όχι να σκάσω από τα γέλια, άλλωστε είπαμε ότι δεν είμαι στα καλύτερά μου ψυχολογικά) αλλά το υπόλοιπο μισό βιβλίο να το διαβάζω με ένα κόμπο στο λαιμό και ίσως να βουρκώνουν και τα μάτια μου (και δεν νομίζω να φταίει η ψυχολογία μου για αυτό).
Αναφέρεται στη ζωή και στο θάνατο, στο γάμο, την ορφάνια, τον αντρικό εγωισμό και τον κοινωνικό ρατσισμό απέναντι στον διαφορετικό σε εμφάνιση συνάνθρωπο, την κακοποίηση ζώων, την αγάπη σε όλες τις μορφές της. Πώς στο καλό κατάφερε και τα συνδύασε όλα αυτά και έβγαλε και χιούμορ μέσα από τέτοιες καταστάσεις;
Δεν υπάρχει ίχνος από εκείνο το είδος χιούμορ του τραβηγμένου από τα μαλλιά που συναντώ συχνά σε βιβλία και προσπαθεί ο συγγραφέας να σε κάνει σχεδόν με το ζόρι να γελάσεις, οι ατάκες έρχονται από το πουθενά και είναι πολύ ευχάριστες. Επίσης από το πουθενά έρχονται και κάποιες προτάσεις βασικότατες στην εξέλιξη της ιστορίας που ομολογώ όλες μα όλες τις φορές που θα έπρεπε να με πιάσουν απροετοίμαστη τα κατάφεραν και εξεπλάγην. Εξίσου έντονα δίνονται και οι δυσάρεστες όψεις της ιστορίας, εκεί που χαμογελούσα εμφανιζόταν ένας κόμπος στο λαιμό μου που με δυσκόλευε να καταπιώ.
Και σκεφτείτε ότι μου πήρε περίπου μια βδομάδα να το διαβάσω επειδή δεν είχα τη διάθεση να πιάσω βιβλίο στα χέρια μου, το έπιανα τυπικά από συνήθεια και μετά δεν μπορούσα να το αφήσω- άσχετα αν οι συνθήκες της χαζής αυτής περιόδου με ανάγκαζαν. Και πριν από αυτό ξεκίνησα και άφησα για κάποια άλλη χρονική στιγμή τρία βιβλία.
Πιάστε το στα χέρια σας, αφού κατάφερε και κράτησε εμένα (ίσως θα ήταν ορθότερο να πω ότι με ενθουσίασε) πιστεύω ειλικρινά ότι θα σας αρέσει πάρα πολύ.

[Maria Papadaki · Rating 4 out of 5]

Σε αυτό το βιβλίο γέλαγα σε κάθε του σελίδα! Η Κοραλία Πόντε κατέληξε η πιο αγαπημένη μου ηρωίδα ever με τις πιο τέλειες ατάκες που έχω διαβάσει. Μόνο το τέλος λίγο με απογοήτευσε γιατί το βρήκα λίγο σαν να προσπάθησε η συγγραφέας να το τελειώσει γρήγορα γιατί τελείωσαν οι ιδέες της. Γι' αυτό το λόγο 3,5 αστεράκια.

[Θωμάς Μ. · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό!!!!
Βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από τον καθένα μας...
Αν και δεν είναι το στυλ μου τέτοια βιβλία, το διάβασα μετά από παρότρυνση φίλου και δεν το μετάνιωσα καθόλου!!!
Απο τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει και η συγγραφέας με πολύ καλό χιούμορ περνάει απίστευτα μηνύματα που δυστυχώς έχουμε ξεχάσει στις μερες μας...
Το έχω κάνει ήδη ταινία στο μυαλό μου κι απορω πως δεν έχει γίνει ακόμα...
Το προτεινω ανεπιφύλακτα και μάλιστα προτρέπω όποιον το διαβάσει να το προτείνει και ο ίδιος σε όποιον μπορεί...

[Maria (i Mikri Vivliofagos) · Rating 5 out of 5]

Είναι το πρώτο βιβλίο της κυρίας Δαφνίδη που διαβάζω και πραγματικά γελάω ακόμη όταν σκέφτομαι τη δόση γέλιου που προσφέρει. Είναι πραγματικά ένα καταπληκτικό βιβλίο. Στις δύσκολες εποχές που όλοι βιώνουμε, συγγραφείς όπως η Ελένη Δαφνίδη είναι δίπλα μας για να μας κάνουν να ξεχαστούμε από τα προβλήματα που έχει ο καθένας από εμάς. Επέλεξα να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο διότι αναφέρεται στον θάνατο μέσα από μια χιουμοριστική ματιά κι αυτό με εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Δε θα μπω στη διαδικασία να αποκαλύψω πολλά για το συγκεκριμένο βιβλίο γιατί διαφορετικά δε θα σταματήσω να γράφω γι΄αυτό. Θα σας πω μόνο κάποια βασικά στοιχεία. Ο πρωταγωνιστής έχει πεθάνει και βρίσκεται σε έναν άλλον κόσμο μεταξύ Παραδείσου και Κόλασης και του δίνονται μερικές ευκαιρίες προκειμένου να κερδίσει ξανά τη ζωή. Μέσα από τις προσπάθειες του να "ξαναζωντανέψει" μαθαίνει πολλά πράγματα για τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω του αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό. Ταυτόχρονα προσπαθεί να αλλάξει με τον δικό του τρόπο τους ανθρώπους του περιβάλλοντός του και ίσως τα καταφέρει, ίσως και όχι. Πόσο άδικη είναι η ζωή καμιά φορά με το να παίρνει τη ζωή ενός ανθρώπου από τη μια στιγμή στην άλλη.

Είναι ένα πρωτότυπο, διασκεδαστικό και έξυπνο βιβλίο, που σου δίνει τροφή για σκέψη. Η γρήγορη ροή του, οι απολαυστικοί ήρωες του βιβλίου, οι έξυπνες ατάκες και οι διασκεδαστικοί διάλογοι είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που σε κάνουν να αγαπήσεις το συγκεκριμένο βιβλίο. Περιέχει σκληρές δόσεις πραγματικότητας και σε κάνει να προβληματιστείς για ένα τόσο σοβαρό θέμα όσο ο θάνατος. Προσωπικά, με άλλαξε σαν άνθρωπο και μου έμαθε πως μια φορά σου δίνεται η ευκαιρία να ζήσεις. Γι αυτό ζήσε πριν σε σκεπάσει το χώμα (μακάβριο σχόλιο αλλά πίστεψέ με θα γελάσεις πολύ διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο επομένως δεν νομίζω να σε πίκρανα)

Σε γενικές γραμμές είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει και το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους γιατί στ' αλήθεια πιστεύω πως ακόμη κι αν δεν σου αρέσει το συγκεκριμένο είδος βιβλίο, το "Τη μέρα που έπεσα από τα σύννεφα" θα το λατρέψεις!

*Extra tip: Διάβασε το σε καλοκαιρινή περίοδο!

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Τα τελευταία χρόνια, η κυρία Δαφνίδη, έχει αποδείξει ξεκάθαρα μέσα από τα βιβλία της πως αγαπάει δύο στοιχεία, τα οποία και προσπαθεί να αξιοποιεί και στα δικά της βιβλία. Το ένα εξ αυτών είναι η αστυνομική πλοκή, χωρίς ωστόσο να μπορούν τα μυθιστορήματά της να χαρακτηριστούν ως αστυνομικά. Το δεύτερο είναι η ύπαρξη του μεταφυσικού κόσμου, με ό,τι μπορεί αυτό συνεπάγεται, χωρίς και πάλι τα βιβλία της να χαρακτηρίζονται ως φαντασίας. Τι κάνει, λοιπόν, η συγγραφέας; Επί της ουσίας, προσπαθεί τα παντρέψει όσα προαναφέρθηκαν, με το καυστικό χιούμορ, και να δημιουργήσει μια δικιά της συνταγή. Κι εν μέρη το έχει πετύχει, άσχετα από το γεγονός πως η συνταγή αυτή δεν είναι πολύ του γούστου μου.

Δεν θέλω να πω πολλά σε σχέση με την πλοκή του βιβλίου, επειδή κινδυνεύω να αποκαλύψω περισσότερα απ' όσα χρειάζεται να ξέρετε και κυρίως, περισσότερα απ' όσα χρειάζεται να μάθετε. Το ταξίδι αυτό πρέπει να το κάνετε μόνοι σας και να ανακαλύψετε τι πραγματικά κρύβεται στα δαιδαλώδη μονοπάτια του. Αυτό που πρέπει να γνωρίζετε είναι πως ένας νεαρός άντρας πέθανε, αλλά όχι ακριβώς, και πως έχει βρεθεί σε ένα μέρος που αν του το έλεγαν παλαιότερα δεν θα το πίστευε. Κι εκεί, είναι που ανακαλύπτει πράγματα για τους γύρω του, αλλά και πράγματα για τον ίδιο του τον εαυτό, τα οποία καν δεν φανταζόταν ποτέ του. Και κυρίως, μπορεί να διεκδικήσει μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή του.

Οφείλω να ομολογήσω πως έχοντας διαβάσει πέρσι το "Μόνα, Μόνα, είσαι εδώ;", δεν ξεκίνησα να διαβάζω το νέο πνευματικό παιδί της κυρίας Δαφνίδη με περίσσιο ενθουσιασμό. Μας αρέσει ή όχι, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως όταν έχουμε μια όχι και τόσο καλή αναγνωστική εμπειρία, από κάποιον συγκεκριμένο συγγραφέα, αντιμετωπίζουμε και τα επόμενα έργα του, αν όχι με προκατάληψη, με κάποια επιφύλαξη. Βέβαια, όπως ομολόγησα τα παραπάνω, οφείλω να ομολογήσω επίσης πως το "Τη μέρα που έπεσα από τα σύννεφα", δεν είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο αλλά για το είδος του και αυτά που υπόσχεται να προσφέρει στον αναγνώστη που θα το επιλέξει, είναι αρκετά ενδιαφέρον και απολαυστικό, ενώ το γεγονός πως είναι ευκολοδιάβαστο το καθιστά μια καλή καλοκαιρινή επιλογή.

Η ροή της αφήγησης είναι γρήγορη, οι διάλογοι πλούσιοι και αρκετά έξυπνοι -παρά που στα σημεία αναλώνονται σε εξυπνακίστικα αστεία-, με την συγγραφέα να έχει βρει μια καλή ισορροπία ανάμεσα σε όλα εκείνα τα στοιχεία που θέλει να συνδυάσει, υπηρετώντας την λογοτεχνική της ταυτότητα για ακόμα μία φορά. Και σε αντίθεση με το πρόσφατο παρελθόν της, τα καταφέρνει πολύ καλύτερα. Στιγμές γέλιου, φιλοσοφίας και βαθύτερου προβληματισμού, πασπαλισμένα με σκληρές δόσεις ρεαλιστικότητας αλλά και με την ειλικρίνεια της συνειδητοποίησης των λαθών μας, συνθέτουν ένα αρκετά ενδιαφέρον ανάγνωσμα που μπορεί να μην αποτελεί την πρώτη μας επιλογή, είναι όμως μια καλή καλοκαιρινή λύση και πρόταση για όσους θέλουν να ξεφύγουν, διαβάζοντας κάτι διαφορετικό.

[Sophia · Rating 3 out of 5]

B.R.A.CE. 2020 Απολαυστικό, εύπεπτο, χιουμοριστικό, και σε κάνει να νομίζεις πως βλέπεις ταινία. Σου θυμίζει και κάνα 2, 3 ταινίες του Hollywood δεκαετία 80 και λίγο 90ς (πχ το Switch (1991) ). Μόνο αρνητικό που κάνα 2 φορές μόνο χρησιμοποίησε αμερικάνικες εκφράσεις ( δεν κλαίμε πάνω από χυμένο γάλα ) αλλά δεν θα χρεώσω έξτρα :P .
Εκεί λοιπόν που το έχεις ξεκινήσει χαλαρά και λες "σιγά τώρα το κείμενο" γελάς, και χασκογελάς και θες όπως και δήποτε να μάθεις τι θα γίνει παρακάτω. Δηλαδή ξέρεις τι θα γίνει, αλλά θες να δεις πως θα στα δέσει όλα μαζί. Και το πάει καλά η κα Δαφνίδη.

[Anastasia Perrou · Rating 4 out of 5]

Τη μέρα που έπεσα απ' τα σύννεφα, έρχεται να μας διηγηθεί ο Παναγιώτης, ο νέος ήρωας της Κας Δαφνίδη. Πως κατέληξε να πέσει από σύννεφα και που προσγειώθηκε είναι μια μεγάλη ιστορία.

Ο ήρωας μας θύμα ατυχήματος από την Κοραλία Πόντε, καταλήγει αιμόφυρτος σε ένα χωράφι δεν έχει πεθάνει, ακόμα. Τον βλέπουμε να βρίσκεται στα ουράνια, αλλά δεν είναι όπως τα φανταζόμαστε, είναι κάπου ενδιάμεσα εκεί λοιπόν του δίνεται μια ευκαιρία να επιστρέψει πίσω αν καταφέρει την Κοραλία Πόντε να κάνει καλές πράξεις στη ζωή της.
Κάτι που δεν είναι τόσο εύκολο μιας και η Κοραλία είναι μια πλούσια, κακομαθημένη και εγωίστρια όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε. Να δώσω ένα στοιχείο μόνο, ο ήρωας μας δεν επιστρέφει με τον προηγούμενη μορφή του και αυτό προκαλεί ακόμη περισσότερες περιπέτειες και ωραίες στιγμές γέλιου για τους αναγνώστες.

Αυτό που ξεχωρίζω από αυτό το βιβλίο είναι ότι η Κα Δαφνίδη κατάφερε να συνδυάσει πολλά κοινωνικά ζητήματα όπως είναι ο γάμος, οι σχέσεις, η ορφάνια, ο εγωισμός, ο ρατσισμός, η κακοποίηση αδέσποτων και υιοθεσία τους. Όλα αυτά τα έχει συνδέσει με τέτοιο τρόπο που δεν νιώθεις πως χάνετε η ροή της ιστορίας, δίνοντας μας και τις ανάλαφρες στιγμές που χαμογελάς με τα παθήματα των ηρώων μέσα από το μοναδικό χιούμορ της.
Θεωρώ ότι διατηρεί μια μοναδική ισορροπία με αποτέλεσμα να μη θες να το αφήσεις από τα χέρια σου μέχρι να φτάσεις στη τελευταία σελίδα.

[Alexander Stamelos · Rating 5 out of 5]

Είναι τόσο υπέροχο που εύχεσαι να μην τελειώσει ! Το ξεκίνησα στις 2 τα ξημερώματα και στις 8:30 το πρωί το είχα τελειώσει !

[Athena · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό!!! Ένα βιβλίο που είναι καλύτερο και από χάπι κατά του άγχους! Με έκανε και γέλασα και ξέχασα όλους τους προβληματισμούς μου!! Η πλοκή ήταν πρωτότυπη, οι ατάκες φοβερές!! Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης σκεφτόμουνα πόσο δύσκολο είναι να γράψεις ένα τέτοιο βιβλίο! Η Ελένη Δαφνίδη φαίνεται να έχει αρκετό καλό χιούμορ και η γραφή της είναι εξαιρετική!! Χίλια μπράβο!!

[Margaret · Rating 4 out of 5]

Ε λοιπον εμένα η Δαφνιδη μ αρεσει! Εχει πλακα, γράφει στρωτά και με σαφήνεια, και αυτο το βιβλιο, το τρίτο δικό της που διαβάζω, ειναι " τσαχπινικο". Και σε μερικά σημεία πολυ αστείο! Νομίζω πως οποίος το διαβάσει θα περασει πολυ καλα .

[Viki · Rating 2 out of 5]

Για το είδος του πάντα, απλά καλό...δεν μ΄ενθουσίασε... η Μόνα μου άρεσε πολύ περισσότερο...

[Βίκυ Μωραγιάννη · Rating 5 out of 5]

Δεν έχω ξαναγελάσει τόσο πολύ με βιβλίο! Απόλαυσα την κάθε σελίδα! Υπέροχο!

[Sophia Chionidou · Rating 5 out of 5]

Πέντε αστεράκια γιατί γέλασα πολύ από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Για το διαφορετικό σενάριο και γιατί μου άρεσαν πολύ οι χαρακτήρες του βιβλίου! Μπράβο!

[This Queen · Rating 4 out of 5]

Τα βιβλία της Ελένης Δαφνίδη είναι to guilty pleasure μου μιας και έχω μια φυσική ροπή στο να διαβάζω κάθετι στενάχωρο και καταθλιπτικό. Κάθε που θέλω να διαβάσω κάτι ανάλαφρο, που θα μου φτιάξει εγγυημένα τη διάθεση καταφεύγω σε αυτά και δεν απογοητεύομαι. Συνοδεύονται άριστα με παραλία, παγωμένο κοκτέιλ και πολύ χιούμορ.Το συγκεκριμένο το τελείωσα σε ένα σαββατοκύριακο. Δεν είμαι αντικειμενική γιατί με τον "κήπο της χαράς" & την Αγγελικούλα χτύπησε ευαίσθητη χορδή αλλά νομίζω ότι σε αυτό ξεπερνά τον εαυτό της. Και αφήνει πάντα μια γλυκιά γεύση στο στόμα μαζί με μπόλικη αισιοδοξία στο τέλος.

[Agapi · Rating 3 out of 5]

Μία πολύ δυνατή αρχή, ένα εξίσου δυνατό τέλος και 250 σελίδες φλυαρίας στο ενδιάμεσο.
2,5/5*.

[Giota Spiliopoulou · Rating 2 out of 5]

ευχαριστο βιβλιαρακι.

[Marina Maidou · Rating 4 out of 5]

Ένας απλός άνθρωπος μεταξύ ζωής και θανάτου επιστρέφει ξανά στη ζωή με την προϋπόθεση να καταφέρει να μεταστρέψει την αυτουργό του μοιραίου τροχαίου με θύμα τον ίδιο, σε καλό άνθρωπο. Η ιστορία θυμίζει την ταινία «Ο Παράδεισος Μπορεί να Περιμένει», αλλά σε μια σπαρταριστή, ανόσια και εντελώς αλλοπρόσαλλη έκδοση. Ο μάτσο υδραυλικός Παναγιώτης επιστρέφει ως Πάνος (αλλά τι Πάνος) στη ζωή της στρίγγλας Κοραλίας Πόντε και αντιμετωπίζει τα σημεία και τέρατα που τον φτάνουν σε σημείο αφενός να την συμπονέσει, αφετέρου να θέλει να την ανατινάξει μαζί με όσες της μοιάζουν.
Μου αρέσει πολύ το γεγονός ότι η συγγραφέας δεν εφησυχάζει ως προς το είδος των ιστοριών που γράφει, μετακινούμενη από μαύρη κωμωδία σε αστυνομικό μυστήριο και από υπερφυσικό τρολ σε άλλο γαϊτανάκι έμπνευσης χωρίς όρια. Κοινός παρανομαστής όλων αυτών είναι το διεισδυτικό, ανόσιο και με κάθε αφορμή χιούμορ που δένει με κάθε σκηνή, αλλά αποτελεί και το μήλο της έριδος κάθε φορά που κρίνεται ένα βιβλίο της. Κι όλο αυτό λόγω μιας βασικής παρανόησης: η κ. Δαφνίδη δεν είναι χιουμοριστική συγγραφέας, οπότε εάν κάποιος διαβάζει τα βιβλία της με το σκεπτικό ότι θα ξεκαρδίζεται (και μόνο), χάνει το καλύτερο μέρος. Το οποίο είναι ότι σε κάθε παράξενη πτυχή της πραγματικότητας η ματιά της έχει μια διεισδυτική οπτική που δεν περιορίζεται από τίποτα και για κανέναν.
Στο εν λόγω βιβλίο, το μόνο αρνητικό ήταν το τέλος και δεν εννοώ ότι δεν ήταν του γούστου μου, απλώς ότι ήθελα λίγο ακόμα να συνεχίσει, γιατί κάποια στιγμή φαινόταν σαν να σταμάτησε κάπως απότομα. Αλλά και πάλι το ταξίδι είχε γοητεία, ξαφνικά γέλια και μερικές σκέψεις που έμειναν για μετέπειτα περισυλλογή.

[Κικη Ξυραφιδου · Rating 4 out of 5]

Η Ελένη Δαφνίδη εχει γίνει μια απο τις αγαπημένες μου συγγραφείς γιατί ειναι η μόνη που ξερω που συνδιάζει κοινωνικά θέματα με το χιούμορ. Το συγκεκριμένο βιβλίο περνάει αρκετά μηνύματα που δεν βαραίνουν το κλίμα γιατί οι χαρακτήρες έχουν χιούμορ, τα μηνύματα που περνάει ειναι οτι η ζωή ειναι μικρή και να μην θεωρείς τίποτα δεδομένο επίσης περνάει το μήνυμα ότι οι άνθρωποι αλλάζουν κατι που βοηθάει στη καθημερινή βελτίωση τους.

[Lena · Rating 4 out of 5]

Διασκεδαστικό και ευκολοδιάβαστο βιβλίο που καταφέρνει να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη χάρη στο ανάλαφρο ύφος και τις πολλές κωμικές στιγμές. Είναι μια πολύ καλή επιλογή για όσους αναζητούν κάτι ανάλαφρο και ψυχαγωγικό.

[Mary · Rating 5 out of 5]

Καταπληκτικό βιβλίο!!!

[Christina Papachristoforou · Rating 3 out of 5]

Καλογραμμένο και ευχαριστο με αρκετές δόσεις χιούμορ. Στην ουσία όμως θεωρώ ότι είναι μία χολυγουντιανού τύπου κωμωδία με ψήγματα αναφορών σε κοινωνικά θέματα.

[Anna Kirli · Rating 4 out of 5]

το αγαπημένο μου βιβλίο της συγγραφέως, με πολύ χιούμορ πρωτότυπη πλοκή και πολύ καλή ανάλυση των χαρακτήρων!!

[Vicky Papadopoulou · Rating 5 out of 5]

Πολύ έξυπνο βιβλίο. Ξενύχτησα για να το διαβάσω δεν μπορούσα να σταματήσω. Γέλασα πολύ και γενικότερα έχει πολύ όμορφα μηνύματα. Ένα πολύ διαφορετικό βιβλίο με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.
Αγαπημένη Δαφνίδη. Γέλασα με την ψυχή μου.
Συγχαρητήρια στην κα. Δαφνίδη!!

[Χρύσα Μίσκου]

Ανάλαφρο, κεφάτο, μου έφτιαξε τη διάθεση. Το μόνο που με "μπέρδεψε" λίγο ήταν το τέλος, αλλά σαν σύνολο μου άρεσε πολύ!