Sông Đông Êm Đềm

Tikhiy Don #1-4

by Mikhail Sholokhov

Sông Đông êm đềm là bộ tiểu thuyết vĩ đại nhất của nhà văn Nga Mikhail Aleksandrovich Sholokhov. Với tác phẩm này, Sholokhov đã được tặng Giải Nobel văn học năm 1965.

Sông Đông êm đềm miêu tả một giai đoạn lịch sử mười năm từ 1912 đến 1922 trong phạm vi địa lý rộng lớn: mặt trận miền Tây nước Nga trong Thế chiến thứ nhất, Ukraina, Ba Lan, România cho đến Sankt-Peterburg, Moskva nhưng chủ yếu diễn ra ở hai bờ sông Đông và tập trung vào một làng Cossack ven sông. Trong phần đầu của tiểu thuyết, Sholokhov đã quay lại quá khứ của gia đình Melekhov từ thời người ông nội với cô vợ người Thổ Nhĩ Kì bị người dân Cossack xa lánh và dị nghị do lối sống kì lạ. Gregori Melekhov là con thứ hai trong một gia đình ông nội là người Cossack, bà nội là người Thổ Nhĩ Kỳ. Gregori đem lòng yêu Aksinia, vợ một người hàng xóm và nhằm ngăn cản mối quan hệ này, gia đình Melekhov cưới Natalia cho chàng. Để được tiếp tục sống bên nhau, Gregori và Aksinia cùng bỏ nhà đi làm thuê. Tủi nhục, phẫn uất, Natalia đã quyên sinh nhưng không chết.

Gregori phải đi lính khi đến tuổi và cùng với những chàng trai Cossack khác, trong đó có người anh Pyotr nhập ngũ trước đó chiến đấu chống lại quân Áo, Đức trong những năm đầu của Thế chiến thứ nhất. Tham gia chiến tranh, do cứu sống một Trung tá bị thương, chàng được tặng Huân chương thánh Gorge đồng thời cảm nhận thấy tính chất tàn bạo, vô nghĩa của chiến tranh và luôn day dứt về điều đó. Ở quê nhà, Aksinia sống trong cơ cực, cô đơn, tuyệt vọng, đứa con đầu lòng cũng không sống nổi vì bệnh tật, nàng đã chấp nhận quan hệ với Evgeni, con trai của chủ nhà. Bị thương và về phép, biết được chuyện của Aksinia, Gregori quay trở về sống với Natalia và sau khi chàng trở lại quân ngũ ít lâu thì Natalia sinh đôi một trai, một gái. Cách mạng tháng Mười nổ ra, trong những ngày hỗn loạn ấy, Gregori bị xô đẩy hết từ "bên Đỏ" rồi lại sang "bên Trắng". Mặc dù chán ghét và không ý thức được mình chém giết để làm gì nhưng vó ngựa Cossack của Gregori vẫn phiêu bạt khắp các chiến trường, lao vào những trận đánh đẫm máu.

Bất chấp những gì đã xảy ra, Gregori và Aksinia vẫn yêu nhau và họ đã nối lại quan hệ. Tuyệt vọng, Natalia nhờ một bà lang băm bỏ đi giọt máu của mình và Gregori mà nàng đang mang trong người rồi chết do mất máu, trước khi chết Natalia đã tha thứ cho Gregori. Không lâu sau, con gái của Gregori và Natalia cũng chết do bệnh tật. Sau khi giải ngũ về quê, đã chán ghét cảnh chém giết trên chiến trường chàng chỉ mong có một cuộc sống bình yên cùng Aksinia. Bất chấp điều đó và mặc dù giữa em gái Gregori với Miska Kosevoi, một người bạn của chàng đã trở thành đại diện cho chính quyền Xô viết trong vùng yêu nhau tha thiết, chàng luôn sống trong sự đe dọa phải trả giá cho những gì đã gây ra khi chống lại chính quyền mới. Lo sợ trước nguy cơ bị bắt giam và xét xử, Gregori bỏ trốn theo quân thổ phỉ của Fomin.

Chính quyền Xô viết ngày càng được củng cố và toán phỉ của Fomin không còn đất dung thân, Gregori đem Aksinia bỏ trốn đi một nơi xa mong có được cuộc sống yên ổn nhưng trên đường trốn chạy bị phát hiện, truy đuổi, Aksinia trúng đạn chết trên tay Gregori. Cùng trong lúc này, Gregori đã đem tất cả vũ khí thả xuống sông Đông như một hành động giã từ vũ khí. Trở về vùng sông Đông, anh gặp lại con trai. Anh được biết bố mẹ đã mất, anh trai (lính bảo hoàng) bị em rể (hồng quân) giết. Tất cả những gì còn lại của Gregori trên đời là đứa con trai duy nhất. Hình ảnh cuối cùng của bộ tiểu thuyết là cảnh Gregori bồng đứa con về nhà.

Genres: Fiction, Classics, Russia, Russian Literature, Historical Fiction, Literature, Nobel Prize

1490 pages, Boxset

First published January 1, 1928

About the author

Mikhail Aleksandrovich Sholokhov was awarded the 1965 Nobel Prize in Literature "for the artistic power and integrity with which, in his epic of the Don, he has given expression to a historic phase in the life of the Russian people."

Reviews

[Maziyar Yf · Rating 5 out of 5]

میخاییل شولوخوف در کتاب عظیم دُن آرام ، حماسه ای با شکوه آفریده ، نگارش این حماسه عظیم دوازده سال به درازا کشیده و شولوخوف ده سال سخت و طاقت فرسا از زندگی کازاک ها در مناطق اطراف رود دُن را توصیف کرده است . هنر نویسنده در این رمان دوهزار صفحه ای سخت ستودنی بوده ، او تنها به تاریخ پر رنج و ملال یک ملت یا یک قوم در جریان جنگ جهانی اول و جنگ داخلی و مبارزه بی وقفه با سرما ، قحطی و بیماری نپرداخته ، شولوخوف با همتی بسیار رسم و رسوم کازاک ها را با استادی و مهارت ترسیم کرده ، اجتماعات عظیم آنها ، باده نوشی های حیرت آور ، اخلاق تند زنان و مردان ، جنگ آوری بسیار آنان ، روش کشاورزی و دامداری ، پیوند شگف انگیز کازاک ها با اسب ها ، دشت ها و استپ های پهن و بی انتها ، طبیعت وحشی روسیه ، مردمانی سرسخت وسخت کوش ، شولوخوف تابلویی بسیار زنده از دن و اطراف آن خلق کرده است .
آنچه در دن آرام بسیار قابل توجه است هنرسخت ستودنی نویسنده در جمع کردن تضادها ست ، جایی که او عشق و جنگ ، مرگ و تولد ، هستی و نیستی ، زیبایی و زشتی و خیر وشر را در کنار هم آورده ، اما آنچه در این کتاب ماندگار مانده میل به زندگی و یا همان اراده معطوف به حیات است .
دهقانان ، کشاورزان و مردم عادی روستایی دور افتاده در استپ های دن به نام تاتارسکی ، قهرمانان کتاب شولوخوف هستند ، مه لخوف ها ، آستاخوف ها ، کارشانوف ها . آنها در منطقه ای که گویا تمدن در آن هنوز ظهور نکرده سرگرم زندگی ، کشاورزی و دامداری خود هستند ، زندگی برای آنها به اندازه کافی سخت است ، مبارزه آنها با طبیعت سخت وحشی روسیه گویا تمامی ندارد ، شولوخوف به زیبایی تمام این طبیعت وحشی اما زیبا را در جا به جای کتاب ترسیم کرده است ، عطر مست کننده علفها ، زمزمه آرام و گاهی فریاد رود دن ، رقص مستانه اسبها وحشی ، مردمی که عذاب زندگی را با مستی و خماری تحمل می کنند و شاید همین است که به آنها روحیه ای شگفت آور برای تحمل مصیبت های زندگی داده است .
اما قرن بیستم گویا پایانی برای این زندگی سنتی ایست ، جنگ جهانی اول آنها را در خود فرو می برد ، آنها هم مانند کشاورزان آلمانی ، فرانسوی ، انگلیسی ، ایتالیایی و اتریشی بدون آنکه دلیل آنرا بدانند با هم می جنگند ، گریگوری قهرمان داستان یکی از میلونها جوانی ایست که نمی داند چرا باید بجنگد ، به چه دلیل باید آدم بکشد و این خونریزی و بازی بزرگان کی تمام می شود تا او بتواند به خوتور خود بازگردد.
شولوخوف با مهارت در دل داستان عظیم جنگ و خشونت ناشی از آن ، قصه عشق دیگری را هم گفته که عظمت آن کم از جنگ جهانی ندارد ، عشق آکسینیا و گریگوری داستان طولانی ایست که به موازات انبوه جنگها ادامه یافته ، آکسینیا زن جوانی ایست که بر ضد مرد سالاری حاکم در دُن هم قیام کرده ، او در کتاب نماد زنانی ایست که می خواهد زندگی خود را در دل زمانه ای بسیار وحشتناک در دست خود بگیرد .
با پایان یافتن جنگ اول ، زمانه برای کازاک ها گویی تلختر از زهر شده ، جنگ داخلی روسیه ، حنگ بین سرخها و سفیدها بذر دودستگی و برادر کشی در خوتورها و استانسیاهای اطراف دُن انداخته ، شولوخوف خواننده را با خود به دل سرخ ها و سفید ها برده و به وسیله گفتگوهای میان افراد عموما دون پایه ، اختلاف فرهنگ و ایدئولوژی را نشان می دهد ، او با هنرمندی در قلب داستان روایت های فرعی آفریده و به این گونه داستان را در کلیات و جزییات آن به پیش می برد .
روایت شولوخوف از جنگ داخلی روسیه دهشتناک است ، او چنان تصویر مخوفی از برادر کشی در روسیه نشان داده که جنگ اول در برابر آن هیچ به نظر می رسد ، نویسنده همگام با جنگ داخلی بسیار بی رحم شده ، او با سنگدلی خوتورهایی را که وصف کرده به آتش کشیده و نابود می کند ، به همین گونه افرادی که از ابتدا در کتاب بوده اند گاه بدست دشمنان و گاهی بدست دوستان کشته می شوند ، میلونها فرد خانه خود را ترک کرده و به غرب می روند و دوباره میلونها تن از غرب به شرق بر می گردند .
حکایت گریگوری برای خود داستان متفاوتی اییست ، او یک بار به سرخها پیوسته و یک بار هم به سفید ها ، گویا جواب خود را در هیچ کدام پیدا نکرده است ، او هر دو را به یک اندازه بی رحم ، خشن ، وحشی و بی منطق می بیند که تنها به فکر کشتن هستند ، چپاول ، دزدی ، کشتن اسیران و مجروحان ، قتل و عام غیر نظامیان . گریگوری البته خود یک فرشته نیست و تقریبا در تمامی این جنایات شرکت دارد ، آنچه شولوخوف در داستان با مهارت نشان داده شاید همان مفهوم عادی شدن شر هانا آرنت باشد .
گریگوری و همراهانش تقریبا ده سالی ایست که بدون وقفه جنگیده اند ، غارت کردند و کشته اند و البته شاید هم شبی نبوده که باده نه نوشیده باشند ، الکل نقش بسیار مهمی در کمک به آنان در هضم وقایع و تحمل فجایع دارد ، اما سختی طاقت فرسای جنگ آنان را در هم شکسته ، انسان دوستی شولوخوف با این مردان انسانیت باخته قابل تحسین است ، او کسی را قضاوت نکرده ، شاید شولوخوف گناه را به گردن شرایط و روزگار می دانسته که چنین شرایط وحشتناکی به کشاورزان و کارگران تحمیل کرده ، عصاره انسانی آنان را نوشیده و آنها در حالتی حیوانی رها کرده است .
آشکار است که با یک شاهکار بی بدیل ، یک حماسه و یکی از بزرگترین رمانهای قرن بیستم روبرو هستیم ، شولوخوف داستانی آفریده که با وجود انبوه شخصیت ها و داستان های فرعی فراوان ، جهت کلی خود ، عشق گریگوری و آکسینیا در کوران جنگ را فراموش نکرده و در هر لحظه از کتاب سرنوشت این دو را تعقیب می کند ، همین گونه شولوخوف کتاب خود را با مفاهیم ایدئولوژی سرخ ها و کمونیست ها پر نکرده است .
در مورد ترجمه فارسی کتاب ، زنده یاد شاملو ترجمه مرحوم به آذین را با همه غنایی که داشته خالی از روح و شور وهیجان می دانسته و آنگونه که مهرداد فرهمند در مقاله ای نوشته به طبع شاعرانه شاملو خوش نیامده است ، ترجمه شاملو اگر چه بسیار زنده و پر روح است اما استفاده بی شمار شاملو از اصطلاحات و ضرب المثل های فارسی و زبان عامیانه به نظر کارشناسان و البته نه خواننده عادی به داستان ضربه زده است .
اما بزرگترین اشکال ترجمه های جناب شاملو و مرحوم به آذین در استفاده از کلمه قزاق به جای کازاک است ، همانگونه که
در کتاب تاراس بولبا پرویز شهدی هم به اشتباه قزاق ترجمه کرده است ، کازاک ها قومی سفید پوست و از نژاد اسلاو و ارتدوکس بوده و هستند ، آنها در اوکراین ، جنوب روسیه و اطراف دُن می زیسته اند و به اسب سواری و جنگ آوری شهره بوده اند .( ایوان ربروف خواننده مشهور روس ترانه های زیبایی در باره آنان دارد ) حال آنکه قزاق ها از نژاد مغول ، زرد پوست ، عموما سنی مذهب و ساکن آسیای مرکزی بوده اند و ارتباطی با کازاک ها ندارند . البته شاملو کسی نیست که این فرق را نداند ، او در پانوشت صفحه 407 به این نکته اشاره کرده و دلیل استفاده از واژه قراق را آشنا بودن این کلمه برای ایرانیان دانسته است .
در پایان باید گفت دن آرام شولوخوف و ترجمه قابل توجه فارسی آن ، فضایی سخت جذاب و ملوس آفریده است گویی که خواننده همگام با گریگوری و آکسینیا ، ده سال سخت و طاقت فرسا از تاریخ روسیه را تجربه کرده است

[Jan-Maat]

Observant goodreaders, of whom there are many, will have noticed the rather curious rendering of the title of this book, which literally would be "The Quiet Don", into British English. Well the story goes that because a Don in British English is a member of the Oxbridge teaching staff, the kind of person usually expected to be mostly quiet, that readers would imagine this to be a novel about a typical Oxbridge academic and so the publisher went for the current title to make clear they meant the river, although plainly they weren't troubled by the thought that readers might imagine that this would be a novel about the rural hinterland of industrial south Yorkshire.

Instead it is a rollicking saga of southern Russia in the years of war and civil war, I felt having finished the first part, it was the kind of thing that Catherine Cookson might have written if she had written a story about Cossack families, Civil War and communism in southern Russia as opposed to fictionalised versions of her conception and childhood set in Northumberland.

I first read it years and years ago, way back in the last century, the cover blurb mentions this book in comparison with War and Peace, well it certainly has both war and peace in it, but rereading I have to conclude that it is also far, far, less memorable. Nobel Prize for literature in 1965, from which I conclude that it is nothing new to make that award to books which are rather unexceptional.

So I was leafing through The Sunday Times a couple of weeks back, miserable Murdochian right-wing rag that it is, and read an article that was full of praise for this old book and in particular the Stephen Garry translation of 1934, and I thought, like Burglar Bill 'I'll read that' if that fine fellow was in to reading rather than burglarising what so ever caught his eye. Aside from the title choice the Garry translation also chops the original book in two and dropped apparently about 25% of the original, which was interesting to have in mind as I read, at points I'd wonder - why was this left in, and with so much cut, are the author's and the translator's conception of the novel the same?

This is an unusual Russian novel in that it touches upon WWI, which is a bit of a non-event in Russian consciousness, despite the million and more deaths it has been completely washed away by the impact of the second Great Patriotic war of '41 to '45 which was to be a cornerstone for the construction of Soviet patriotism by the postwar Communist regime. Anyway Sholokhov wrote this novel, his authorship was then disputed, a dispute which was I believe only within living memory resolved in his favour by computer analysis. Later Solzhenitsyn, like a stiff legged dog, approached his theme, sniffed at it and then urinated over it his own multi-volume screed admittedly a painful sounding metaphor tackling the same theme but from his own nationalist agenda.

So what's it all about, this rollicking saga? Well It is the grand rolling saga of Don cossacks from the years directly before the Sarajevo assassination, through the war, the two revolutions (March and November) and the beginnings of the Russian civil war at which point amidst mass executions of prisoners - with the promise of more to come - this volume ends, after botched hangings, a flogging, and the now traditional head shot not all to the same person, I hasten to add, as such gross inefficiency would be entirely out of line with our modern times and require the mobilisation of a squadron of mounted management consultants to gallop laughing out of Hell to teach the warring factions with the aid of powerpoint presentations how to do all this 20th century stuff properly.

In the beginning we have a picture of simple village life, the women are full figured, the men tough, the horses characterful. The way of life is barely literate, the telegraph and railway exist, but not in this village. There are a handful of rapes within the first hundred pages, all fairly casual. This isn't we feel a setting of much sophistication, nor is it sold to us as any kind of Eden. The particular fly in the ointment is sexual incompatibility which leads to both husbands and wives seeking out other lovers and to a certain amount of domestic violence an activity now apparently protected by law in Russia as a further bulwark against the non-traditional, anti-family, influence of the evil EU.

The story follows a variety of characters and something of the ideological shift from a complacent monarchism to, well, a world of immense variety, if not exactly freedom of choice - authoritarian military dictatorship, authoritarian nationalist ( in several flavours), anarchist, foreign domination, Bolshevik, asocial banditry.

A recurrent theme is the conservatism of the Cossack world, the agents of change come from outside or from the fringes of that world, outsiders agitate for change and by the end of the novel are imposing their agendas in respect of the principles that nature hates a vacuum and that the absence of an ideology is a sign of inherent conservatism. Indeed the part Turkish ancestry of one of the main characters: Gregor Melekhov is frequently stressed as if to underline that the world of the cossacks is in stasis, change can only come about from the outside.

Another give away that this isn't the world of War and Peace is that the characters here aren't on a quest to live meaningful lives, they don't have spiritual or intellectual aspirations as Tolstoy's do, some are concerned about the quality of the sex they are having, others about whether their horse will pass muster when they are summoned to Summer training camp, arguably because of that the politics in the book is all the more interesting and significant.

At times I felt that certain of Sholokhov/Garry's characters were only there to remind or tell the reader about the course of the political narrative, so we get characters in Petrograd, apparently only so we get to see a revolution or two and experience from a certain view point Kornilov's abortive putsch one of the lessons of the early 20th century was that if you are intending to begin a coup you really do need at least the sympathies of the railway and telegraph workers, otherwise you might as well just stay home.

Politically the novel has a broader interest and significance in that it was published in 1929. And in keeping with the nationalist shift of the year with the increasing political dominance of Stalin, the tendency is here is by and large nationalist just not nationalist enough for Solzhenityn Communism is literally foreign and brought in by foreign agents and rendered only partially acceptable by the conviction that Lenin is a secret Cossack, equally of interest I felt given the upcoming political terrors was the depiction of one of the die hard Bolshevik agitators suffering psychologically to the point of experiencing sexual impotence as a result of his participation in a death squad, given his frequent references to the need to be hard through out the novel, irony I assume was intended. The novel, as I said ends with mass executions and the leaders of the anti-Bolsheviks while not literally braying monocle wearing nit -wits, tend slightly in that direction while the broad mass of the men who ride with them are broadly sympathetic in that they are in defence of their homeland and familiar pattern of life, the incoming Bolsheviks are not all paragons of virtue, the realities of civil war are in this book are scrappy, brutal, and clumsy. Reading I was comparing this to Isaac Babel's Red Cavalry well - both feature horses, Babel's story collection is the more exceptional work in my opinion, there's more of a unity of literary form and story telling, here the traditional cosy familiar novel allows the author to slip sex and violence peaceably under the reader's nose while Babel would have prefer to have it explode out of the page in your face. The casualness and also the 'black humour' involved (at least at times put me in mind of Blood Meridian though the effect there is more sustained and intensified, both authors were looking in a similar direction I feel. Theirs are worlds which are intrinsically violent,which indeed give signs of being in cycles of intensifying violence. Yet here ultimately the reader knows there will be peace, the only question is how much violence and devastation will there need to be to reach it?

I thought perhaps there was something in the depiction of nature, particularly the titular Don that mirrored the political economy and rendered the book fit to weather the changing circumstances of the Soviet union during the 1930s. Nature here isn't harsh, nor beneficent, or particularly fecund, it rather flows on to its own rhythm. The seasons are as inevitable as the eventual Dictatorship of the Proletariat. As in 1984 too much knowledge of party dogma can be a fatal mistake, not one that our characters are likely to make, the important thing is to have been backing the right horse and to avoid taking part in the races yourself. So we can see the political illiteracy of the cossacks as a strength, blessed are the ignorant who follow Comrade Stalin, for they shall (mostly) avoid Siberian labour camps.

A wife isn't a bear, she won't run off into the forest

[El · Rating 4 out of 5]

I initially thought reading this would take longer than a month, but somehow I managed to rock its Russian face. It's no secret that these Russian tomes can often be dense, filled with hundreds of characters (with a bunch of different names) doing things in highly detailed settings, where things like a blade of grass or a pebble in a river somehow manage to be a character themselves for fifty pages or so. Russian novels are dark and cold, just like the land from whence they came. Many of the authors had beards, even the women authors! (Or so I like to imagine.)



(Sholokhov, sadly, did not have a beard. At one point he had a mustache, but that hardly counts.)

Quiet Flows the Don is no exception in the land of Dark and Cold Russian Novels. This book has girth, baby. The Don of the title refers to the Don River and it most certainly is a character in the book. It has attitude, and apparently emotions. (Okay, so in reality? The attitude and emotions of the human characters are reflected in the motion of the river. It's all very literary, yo. Symbolic and shit.)

The story starts in the early 20th century, before WWI and all, and it revolves around a Cossack family. Did I mention there were a lot of characters? There were. According to the List of Characters at the beginning of the book (to which I referred regularly) there are 32 main characters, 53 Historical Persons including some actual familiar names like Stalin, Lenin, and Trotsky. I suck at math, but I do know that the grand total then comes out to 85 characters. (And maybe more that the List of Characters didn't think necessary to mention?)



(That's a Cossack. Burly, right?)

So this Sholokhov guy. He was a fanboy of Tolstoy, which I think is pretty evident in Quiet Flows the Don. I would say Sholokhov wrote this book with War and Peace in mind. Like War and Peace, Quiet Flows the Don is about war - though instead of focusing on the French invasion of Russia as in the Tolstoy, Soholokhov's story revolved around the start of WWI and Russian Civil War. There are periods of "peace" in both books as well, moments of downtime in which we see a flash of home life - the women, the children, the farms - though the politics never seems to leave these pages. This is a politically charged novel, and Sholokhov's personal politics are on every single page. (Yes, that can get tedious, thank you for asking.)

But I'm happy I read this. As far as the Russkies go, Sholokhov is one I haven't heard that much about. Apparently he and Aleksandr Solzhenitsyn had a few issues which I think is interesting. I mean, Solzhenitsyn looked like he could kick a few asses. (Or at least smother people to death in his beard.) I can't say that Sholokhov was as good as his forefathers like Tolstoy, or even some who came slightly later, like Solzhenitsyn. But a fine contribution to Russian literature, and a solid good read nonetheless.

[Bill Purkayastha · Rating 5 out of 5]

How does one go about writing a review of one’s favourite book of all? One runs the risk of making one of two errors: one might either ignore flaws, and praise too much, to the point of gushing; or, one might try and be too critical in an attempt to be even-handed, and thus sell the work short.

Mikhail Sholokhov’s Quiet Flows the Don (that’s the complete and unabridged English edition of Tikhii Don, “The Quiet Don” in the original Russian) is not an easy book to read. It’s not something for those who have limited attention spans and/or no knowledge of history. And, though it’s a novel of war, it’s emphatically not for those who are looking for action.

The Russian Civil War was one of the most defining events of history. This is not the place for discussing its effects, but two things should be remembered: first, if it had not happened, the twentieth century would have been almost in every way completely different; and, secondly, the victory of the Bolsheviks in the war was far from assured. As the war progressed, the Red Army had not only to fight against the Whites, but against anarchists, assorted bandit formations, and rebellious Cossacks, who switched sides several times as the tide of events washed over them.

The book is the story of one such Cossack, and of the women whom he loves, and the struggles he has to go through.

Grigorii Melekhov is a young Cossack in the Don valley just prior to the start of the First World War. He loves Aksinia, the wife of another Cossack, and this results in so much fighting and turmoil that his father forcibly marries him off to another woman, Natalya, who is as sweet and gentle as Aksinia is fiery and determined. Finally, Aksinia and Grigorii run off together, and find employment in the mansion of a wealthy landowner, where they might find a modicum of happiness.

But the war comes, the First World War, and the Tsar orders the Cossacks to the front. Grigorii is sent to the Austro-Hungarian front, and for the first time kills men in combat. Meanwhile, as the war drags on, the Tsarist autocracy begins to collapse under the weight of its own corruption, and the masses begin to rise up in protest.

The Don Cossacks were not directly involved in the overthrow of the monarchy, and the news only filtered through to them later, causing anxiety more than anything. After all, though they had been routinely used as cannon fodder by the Tsars, they were historically and almost organically part of the Tsarist apparatus, and could not imagine life under any other system. However, they weren’t exactly given a choice in the matter, and soon enough the tides of the Civil War washed over them.

Quite apart from not being a book for the attention-span-challenged, this book is not for the squeamish; the Russian Civil War was one of the most brutal in history, with both sides (or, to be exact, all sides) routinely massacring prisoners and carrying out what today would be considered war crimes. In this war, there were two kinds of combatant; one who was ideologically driven, and fought on one or the other side, through victory or defeat; and, on the other, the kind of soldier who fought not for ideology but in defence of his own ethnic group and its perceived interests. Grigorii Melekhov was emphatically of the latter, and switched back and forth from the Red to the White sides as the fortunes of war dictated.

Meanwhile, the two women in his life, Natalya and Aksinia, live through their own private torment – Natalya, scarred in a suicide attempt, her attempt to make a life again with Grigorii sabotaged by the war; and Aksinia, torn between her husband, whom she does not love and who does not love her, and Grigorii, whose child she has borne and who she knows is torn between her and Natalya. It’s a love story as well as a war story, and in these circumstances the outcome can’t be anything but tragic.

The writing, even in translation, is superb, the minor characters brilliantly etched. It’s not a book which one can read and say to oneself, “Now so-and-so is quite superfluous; one could just delete him and nothing would be lost”. Even the insignificant valet of the landowner has his own place in the narrative, serving to fill out the canvas. And there’s the odd moment where one sees the hope of the future, like the German whom Grigorii takes prisoner early in the novel and then lets go, who shakes his hand and tells him: “In the coming class wars we’ll be on the same side of the barricades, won’t we, comrade?”

One of the most important things about the novel is its sympathetic treatment of the Whites; though written in Stalin’s USSR by a very much establishment author, it’s as far from a Communist polemic as it’s possible to get. That it won the Stalin Prize in 1941 is another proof of something I’ve said before and will say again: the alleged persecution of dissent by Stalin is at least partly exaggerated, not least by his successors like Khrushchev for their own political purposes.

What are the flaws of the book? Apart from the fact that one needs at least some background knowledge of the First World War and the Russian Civil War, including an idea of Russian civil society of the time, at two thick volumes it’s certainly not something to be gone through in one session. Spanning almost a decade, the ebb and flow of characters can sometimes be confusing, especially if one is a newcomer to Russian literature and can’t remember Russian names.

Also, the only conclusion one can draw from this book is, when brothers fight, nobody wins. Even the victor has lost whatever it was that was worth fighting for.

Completely and absolutely recommended, for those who care.

[Kiran Dellimore · Rating 5 out of 5]

And Quiet Flows the Don is a wonderfully authentic and moving portrait of the Cossack people set against the backdrop of World War I and the Bolshevik Revolution in Russia. Sholokhov masterfully explores the full gamut of human experience in this novel, leaving no stone unturned. From love and friendship, to marital infidelity and death he traces the fortunes of a Cossack family as they confront the vicissitudes of life.

What I enjoyed most about And Quiet Flows the Don was Sholokhov's natural infusion of Cossack cultural traditions, customs and cuisine into the story as well as the meticulous, rich development of each character, no matter their significance. This latter aspect, indeed draws one into the story more and more, as the characters and settings are described in vivid detail. Equally enthralling were the gruesome battle and execution scenes, in which Sholokhov does not spare the reader's imagination.

My only very minor critique of And Quiet Flows the Don relates to the infrequent parts of the novel which I found too philosophical. In particular I am referring to the chapters dealing with Bolshevism and Marxism, which seemed at times dry and overly noetic (i.e., intellectual). Nevertheless, And Quiet Flows the Don is without a doubt a literary masterpiece, which deservedly earns five stars.

[Chrissie · Rating 4 out of 5]

In 1965 Mikhail Sholokhov was awarded the Nobel Prize for Literature for And Quiet Flows the Don. It is a lengthy novel about the Cossack people covering a time period starting from the end of the Russo-Turkish War of 1877-1878 through the First World War, the Russian Revolution and the Russian Civil War.

The English language Audible version of And Quiet Flows the Don is 13 hours long, unabridged, read by Stefan Rudnicki but is only the first of the book's four volumes. The following three volumes, here given in order, are entitled The Don Flows Down to the Sea, Virgin Soil Upturned and Harvest on the Don. The first volume, which is as far as I have come and review here, ends during the First World War.

Three things stand out and have made the novel special for me.

I like the author’s prose style, a lot. I will provide one quote:

“And over the village slipped the days, passing into the nights; the weeks flowed by, the months crept on, the wind howled, and, glassified with an autumnal, translucent, greenish-azure, the Don flowed tranquilly down to the sea.”


I like the words the author chooses. The language is not florid, it is simple and strong. It encompasses an undercurrent of feeling. The author speaks of the land, of the river, the wind, and the Cossack people. He pays attention to the basics—how the dirt sucks up the dew, the howling of the wind, the colors, the majesty and the elemental beauty of the steppes and the river.

Just as he magnificently draws the landscape, he captures the essence of the Cossack people--their passion, their hot-blooded nature and turbulent spirit. Their sense of being one of a group. I have read of the Cossacks in many books, but know I know them. This is the second reason I so very much like this book.

My appreciation of the prose must in part be due to the book’s translator, Stephen Garry.

Thirdly, how the author constructs the novel is well done. Being essentially about a group of people, rather than particular individuals, he ties the many to a few central characters, with the Melekhov family of Tatarsk at the center. Tatarsk is a village of the Don River valley. The family consists of the father, mother, two sons and a daughter, who is the youngest. The elder son is married. The younger son, Grigori Melekhov*, is the primary protagonist of the story. He loves the wife of the son in a neighboring family. This is a scandal in the village. It is not to be accepted. He is alternately guffawed and scorned and then pushed into marriage. His wife does love him, but he doesn’t love her. One cannot negate that which one feels. Above all else, the Cossacks are an emotional people.

I will give only example of how the many, many characters and diverse stories connect back to Grigore. He is off at war, the First World War, and he is in the cavalry. Horses are galloping, sabers and lances fly. We are introduced to a new character, a young, newly enlisted Cossack recruit, a student of mathematics. He is writing a diary. He is in love….he is disappointed in love and then he dies. His notebook comes into the hands of Grigori. By throwing in this new character, readers are given another figure, another Cossack, another soldier of the war. With this little story, humor and sadness come together. It had me first smiling and then sighing. The multitude of individuals tied to the few central characters allows readers to grasp the Cossacks as a group, as a people, as a whole, made up of different personality types, people of different ages and experiences. The author does this very well; he knows what to put in and what to leave out.

Stefan Rudnicki narrates the audiobook. I like very much how he reads it, so four stars for the narration. He speaks clearly and with strength. He keeps a good pace. His pronunciation of Russian names allows one to easily distinguished one from the other.

I hope the remaining three volumes will soon be available at Audible, and I hope they too will be read by Stefan Rudnicki.


* Grigori Melekhov is said to be based on two real people, two anti-Bolshevik leaders of the Upper Don.

[M.Qaid · Rating 5 out of 5]

وقفة أخيرة مع هذا العمل الأدبي الخالد، لطرح بعض النقاط العامة كتتمة للمراجعات المستقلة للأجزاء السابقة:

الكتاب الأول
my link text
الكتاب الثاني
my link text
الكتاب الثالث
my link text
الكتاب الرابع
my link text

والآن فلنتحدث عن العمل ككل:

1- للعمل قيمة أدبية وإنسانية لا تُقدّر، بل قد تمت مقارنتها بتحفة تولستوي "الحرب والسلم"، من حيث أن الروايتيّن تناقشان منعطفًا تاريخيا مهمًا مع وصف تاريخي/عسكري للمعارك الدائرة. هذا إلى جانب تأثر شخوص الرواية بمجريات الحرب.

2- استغرقت كتابة هذه الرواية من شولوخوف حوالي 12 عامًا، وتنقسم إلى 4 كتب بما مجموعه 2164 صفحة. قرأتها خلال شهر. ولولا العزل الصحي لاستغرقت مني مالا يقل عن 3 أشهر. أساسًا كنت أحدق بها وهي في المكتبة فأظن أنني لن أتمكن من الفتك بها إلا بعد التقاعد، ولكن الظروف تهيأت كما ذكرت.

3- من نقاط القوة في الرواية تعدد شخصياتها التي تربو على 600 شخصية، تتمتع الغالبية منها بعمق إنساني ولا يمكن تنميطها من حيث الخير والشر. على رأس تلك الشخصيات يأتي غريغوري وأكسينيا وتعتبر قصتهما هي القصة الرئيسية التي تمتد من أول الرواية حتى نهايتها.

4- هذا النص الطويل مزخرف بوصف ساحر وحيوي للطبيعة على ضفاف نهر الدون والتغيرات التي تطرأ عليها في مختلف المواسم. هذا مع تفاصيل غنية عن الحياة الطبيعية مثل أنواع السمك والطيور، ولكن بطريقة خفيفة لا تثقل على القارئ البتة.

5- الأمر الوحيد الذي قلل من استمتاعي بالرواية هو الإسهاب في سرد مجريات الحرب وتوضيح خارطتها وأسماء قادتها بشكل متصل دون أحداث تشد الانتباه، خاصة في الكتاب الثاني. على كلٍ هو أمر ينطبق على ذوقي الشخصي فحسب وقد لا يتضايق منه الآخرون.

6- حصل شولوخوف على جائزة نوبل في الأدب عام 1965 وذلك لقاء "قوته وصدقه الفني عند تسجيله لحقبة من حياة الشعب الروسي". تفوق بذلك على مرشحين لامعين مثل نيرودا، بورخيس ونابوكوف.

7- اتُهم شولوخوف بانتحاله للرواية من مخطوطة للكاتب القوزاقي فيودور كريوكوف. بُنيت التهمة على عدة حيثيات منها أن شولوخوف كان صغير السن عندما نشر الرواية، وأن النص يدل على كاتب له خبرة طويلة في التأليف والنشر، وكذلك أن الرواية تنقل خبرات لأشخاص عاصروا الحرب العالمية الأولى. بالنسبة لي تبدو جميعها حجج واهية، ولكن لدي حجة شخصية وهي أن كريوكوف كان من الحرس الأبيض أي أنه حارب ضد الثورة البلشفية، والنص الذي قراته لم يحتوي على دعاية شيوعية بل بيّن الكثير من الفظاعات التي ارتكبها "الحمر" أثناء الحرب. عمومًا ذكرَت الكثير من المصادر بأنه قد تم دراسة النص وتحليل طول الجمل وعليه فقد تم تأكيد أحقية شولوخوف بالرواية بشكل رسمي. الجدير بالذكر أن ستالين أشاد بشولوخوف وروايته، مما منحه حصانة مطلقة ضد أي اتهام.

8- قرأت في بعض المقالات أن الرواية احتوت على مقاطع فيها دعاية صرفة للعقيدة الشيوعية، كتلك الواردة في طيات رواية الأم لغوركي على سبيل المثال. وهو مالم أجده قط. وكما ذكرت آنفًا هو أمر غريب بالنسبة لكاتب ينتمي للحزب الشيوعي ورواية نُشرت في العهد الستاليني. يقال أن المقاطع الدعائية أُقحمت في الكاتب في وقت لاحق، ربما أكون قد قرأت ترجمة لنسخة سبقت ذلك الإجراء. ومن ناحية أخرى، لو أن الرواية اجتهدت في تمجيد النجمة الحمراء، لربما كان ذلك عائقًا في طريق فوزها بنوبل. ما رأيته هو أن النص كان محايدًا، بل أنه في كثير من الأحيان بدا وكأنه يتعاطف مع التمرد القوزاقي أكثر من الحكم السوفياتي. وهذا أيضًا يدعم الاتهام في النقطة 6. مايزال الأمر محيرًا بالنسبة لي.

9- لسبب ما، تعتبر هذه الرواية خارج دائرة الأضواء إذا ماقارناها بالحرب والسلم أو الدكتور زيفاجو على سبيل المثال لا الحصر. ليست الظاهرة مقتصرة على العالم العربي – على الرغم من أن هناك شعبية كبيرة للأدب الروسي وامتعاظًا أقل من الحكم السوفيتي- بل أيضًا في العالم الغربي.

10- نقل هذا العمل إلى العربية ثلاثة مترجمين من بينهم أمجد حسين الذي ترجم "حرب نهاية العالم" ليوسا. وجدت الترجمة سلسة. على عكس ماتوقعت من لغة مغرقة في الكلاسيكية، خلا النص من أي تكلف أو مفردات غريبة باستثناء ألفاظ عتيقة هناك وهناك مثل "شذر مذر" و"قاعًا صفصفًا".

11- أنصح جميع عشاق الأدب الروسي بقراءة هذا العمل الذي لا يتكرر. نوصي كل قارئ يحرص على قراءة عيون الأدب العالمي أن يقرأها، لكن –حضرتك- قبل أن تعرّف بنفسك على أنك عاشق للأدب الروسي، يجب أن تضيف هذه الرواية إلى سيرتك الذاتية.

[Ratko · Rating 5 out of 5]

Много се претходних дана причало о обавезној и изборној лектири коју имају наши основно- и средњошколци. „Тихи Дон“ се у мојој гимназији није уопште обрађивао, па ево, да исправим тај пропуст.

На основу судбине породице главног јунака Григорија Мелехова, као и односа према околним ликовима, Шолохов (или неко други, пошто му се оспорава ауторство) је представио слику целокупног тадашњег сов��етског друштва. Одлично су описани сурови козачки живот и превирања која су владала у смутна времена Првог светског рата и Октобарске револуције у Русији. Доста је ту алкохола, банчења, страсти, ниских побуда, несреће... уосталом, све што се може и иначе наћи код великих руских писаца :-).
Највећи део романа запрема грађански рат који се у Русији водио од 1917. до 1920. године (односно, 1922. године). Имам утисак да је овај део могао бити краћи бар за једно 300-400 страница. Много је рукаваца невезаних за главни ток приче, понекад изгледа као да се слике понављају, ��ако да би роман одлично функционисао и са сажетијим овим делом.

Много се питања покреће у „Тихом Дону“ и то би свакако заслуживало један већи приказ. Могло би се надугачко и нашироко говорити о мотивацији Мелеховљевих поступака, о његовим политичким и личним превирањима, о томе да ли страсти заиста могу толико да управљају нечијим животом; могло би се дискутовати о питању женске еманципације с почетка ХХ века у Русији, затим o узроцима козачког незадовољства „социјалном револуцијом“, истражити узроке друштвеног раслојавања итд. итд.
Поред силе свих ових „озбиљних“ тема које се покрећу при читању романа, издвојио бих једну цртицу која ми је била занимљива – Мелеховљево гађење и страх када је убио („посекао“) прву особу, првог „непријатеља“, неког непознатог аустријског војника на самом почетку Првог светског рата. Детаљно се описује страх у очима жртве, али и самог Мелехова, њихови покрети тела; превирања у души младог и неискусног Мелехова и његов немир, да би затим, како рат и суровости одмичу и он постао грубљи, суров и хладнокрван. Психолошки прелаз изузетно је описан.

Осим меандрирања радње, описи степског пејзажа и природе су такође повремено наивни и репетитивни. За неке поступке појединих ликова недостајала ми је јасно изражена мотивација (самоубиство Дарје, Наталијин абортус нпр.), међутим, и поред овога што бих узео као недостатак, „Тихи Дон“ је једно заиста монументално дело.

[Simona Cosma · Rating 5 out of 5]

Un roman uriaş, (uriaş atât la propriu cât şi la figurat, cu peste 1800 de pagini în 4 volume, listat pe Goodreads ca volum unic), cea mai masivă operă literară pe care mi-a fost dat să o duc până la capăt până acum.
O lectură copleşitoare şi tulburătoare, o poveste amplă şi foarte detaliată despre apusul unei lumi, despre câteva destine simple de cazaci, ce îşi vor fi pierdut pentru totdeauna liniştea în confruntarea nemiloasă cu plaga roşie a sovietelor ruseşti, care aveau să schimbe pentru totdeauna soarta întregii omeniri.
Sub acest aspect, în ceea ce mă priveşte, nu pot sa trec cu vederea similitudinea atmosferei descrise de Margaret Mitchell in Pe aripile vântului cu cea descrisa de Şolohov in Donul liniştit, despre destine frânte, familii risipite de război, moarte sau boală, iubiri adulterine convulsive, ezitări, şovăieli existenţiale într o epocă istorică ce face ca nimic să nu mai fie ca înainte.
Lectura poate fi uşor disconfortantă pentru cititoarele de sex feminin, scenele de război sunt masive şi foarte minuţios descrise. Pe de altă parte, aflăm numele si obârşia tuturor personajelor principale, secundare sau colaterale, de natură să sugereze o meticuloasă informare din partea autorului (numarul numelor proprii folosite in roman este de ordinul câtorva sute de mii), dar care, la un moment dat devin năucitoare şi apăsătoare.
Pe scurt, Donul liniştit este o mărturie a imensului potenţial literar al autorului, care scrie primele doua volume la vârsta de 23 de ani. În faţa acestui neobişnuit talent literar însuşi Sartre s-a plecat, spunând ca nu se cuvine a primi el însuşi premiul Nobel înaintea lui Mihail Şolohov, care îl va primi, la rândul, său în anul următor (1965).
Dacă cele 1800 de pagini vi se vor părea o încercare prea temerară, puteţi opta pentru ecranizarea din 1957, extrem de fidelă şi cu intervenţii regizorale şi de scenariu minime.
După părerea mea, acest roman trebuie inclus în lista cărţilor care chiar merită a fi citite o dată în viaţă. Nu îl ocoliţi.

[Peiman · Rating 3 out of 5]

دن آرام - پایان جلد ۱ (صفحه ۵۰۰)
ه«هیچ حیوانی را نباید بی‌خود و بی‌جهت کشت، مثلاً یک گوساله یا یک جاندار دیگر را. اما سر آدمیزاد را میتوانی مثل آب خوردن ببری. آدمیزاد پلید است، ناپاک است. مثل قارچ سمی زمین را مسموم می‌کند.»ه

امتیاز تا پایان جلد ۱، چهار

دن آرام - پایان جلد ۲ ( صفحه ۹۳۶)
خوندن کتابهایی با این حجم خیلی اراده و انگیزه میخواد که من ندارم ولی چی دارم؟ کرم! کرم خوندن کتابهای بلند و حجیم افتاده به جونم...ه

امتیاز تا پایان جلد ۲، سه و نیم

دن آرام - پایان جلد ۳ (صفحه ۱۴۲۰)
شاید جالب باشه بدونید الان چه حالی دارم بعد خوندن این همه صفحه، باید یک پاراگراف از کتاب رو براتون بنویسم:
ه«سر و کله زدن با تو به جایی نمی‌رسد. اگر غم و غصه‌یی داری گریه کن باباجان، درمان درد شما زن‌ها گریه است. دل‌داری دادن تو از من ساخته نیست. چنان سر تا پا غرق خون‌ام که دیگر ترحم به حال دیگران پیش‌کش‌ام. حتا دیگر بفهمی نفهمی به بچه‌هایم هم رحم‌ام نمی‌آید. دیگر به خودم هم فکر نمی‌کنم. جنگ مرا از ریشه خشکانده.ه از خودم وحشت‌ام برداشته. نگاهی ته روح من بینداز تا ببینی از یک چاه خشک تاریک‌تر است.»ه

امتیاز تا پایان جلد ۳، سه

دن آرام
کتاب عظیم دن آرام با توضیح مکان و نحوه‌ی زندگی و نیای شخصیت اصلی کتاب گریگوری ملخوف شروع میشه. پس از اندکی به ماجرای عشق گریگوری و آکسینیا، همسر استپان آستاخوف پرداخته. عشقی که تا دو هزار صفحه در کتاب ادامه پیدا می‌کنه. آکسینیا نماد یک زن قوی و مبارزه کننده با سنت‌های غلط و زورگویی‌هاست (این قسمت رو داشته باشید آخر کار یه چیزی در موردش می‌نویسم) پدر گریگوری که از رابطه‌ی پسرش با آکسینیا مطلع میشه برای جلوگیری از بی‌آبرویی قصد می‌کنه اون رو زن بده، ناتالیا برای این منظور انتخاب میشه و گریگوری و ناتالیا ازدواج می‌کنند اما عشق آکسینیا از سر گریگوری نمی‌افته. حجم عظیمی از کتاب مربوط به وقایع اتفاق افتاده برای اهالی این روستای نزدیک به دن هست، این اتفاقات مثل جنگ جهانی اول، انقلاب‌های فوریه و اکتبر روسیه، ماجراهای منشویک‌ها و بلشویک‌ها، جنگ‌های داخلی بین سرخ‌ها و سفید‌ها با حضور گریگوری و افکارش توضیح داده شده. چیزی که برای من این کتاب رو جذاب کرد(به معنای انگیزه برای خواندن دو هزار صفحه) سرنوشت آدم‌ها بود. سرنوشت گریگوری، ناتالیا، آکسینیا، استپان، بچه‌ها و خواهر و برادر و زن‌برادر گریگوری، اینها برای من از توضیحات اتفاقات افتاده بین سرخ و سفید جذاب‌تر بود. کتاب بدی نیست و اما واقعا نمی‌دونم ارزشش اندازه‌ی خوندن دو هزار صفحه هست یا نه!ه

من یکم بیش از اندازه به اخلاقیات و تعهد در رابطه اعتقاد دارم! برای همین شخصیت‌های داخل کتاب به دل من نمیشینه، دوست ندارم نماد یک زن قیام کننده در مقابل سنت‌های اشتباه دارای اشتباهات اخلاقی(از نظر من) باشه.ه

[Murray · Rating 4 out of 5]

Good writing yet not. It’s obvious he’s writing with the Communist censors in mind. Like Shostakovich the composer, he had no choice but to pay lip service to the new czars that ran the Soviet state. Such a good author as he pens this story of the Russian people. It’s too bad he couldn’t have been completely free to write exactly as he wished. I don’t believe he had that freedom.

The sequel is The Don Flows Home to the Sea.

[L.S. Popovich · Rating 4 out of 5]

There are so many versions of this book on Goodreads because this book has been reprinted so many times. It's one of those classics, like War and Peace, that endures. It is a multi-volume epic, and aside from its intimidating size, how is an American reader supposed to choose an edition? Many of the editions I've come across claim to be abridged, and the unabridged novel series goes under varying titles. It's all rather confusing. Giving up after a while of browsing, I finally read the Signet Classics edition, at just over 500 pages. I'm not worried about how "abridged" it is, because the content of those 500 pages was brimming, bursting at the seams with human endeavor, war set-pieces, nature meditations, tragic and poetic elegance, intense action and a narrative which flowed like a river.

The author was in love with the Don river, one would assume from its presence in all of his titles, but people take center stage in his epic. In fact, the author was concerned with portraying the mountains, fields, farms, and battlegrounds with equal facility - but these reflections are nothing without their inhabitants. The Cossacks who people this landscape are as well-rounded, flawed and "human" as many of the characters from Tolstoy. If I had to pinpoint another author who could compare to Sholokhov, it would have to be Tolstoy. Except there are some fundamental differences. Sholokhov had to stop his education in high school, and worked many years on his 4-volume novel of the Don, which he eventually serialized in a major publication after much hemming and hawing on the part of publishers. After the novel's merit was recognized universally, it became a bestseller, was condemned by the Soviet authorities, who wanted to cut it down to safer proportions, until it finally won the author a Nobel Prize.

Like Tolstoy's novels, you will find too many characters to count here. It takes place during the Bolshevik Revolution, mainly out in the fray, against the breathtaking backdrop of the goose-sprinkled countrysides, the cow-studded farms, the poor and downtrodden villages, and always, like a subdued meta-protagonist, the Don river flows through it all, connecting the people to the land and the history to the land. There are many memorable deaths, cinematic triumphs, and intimate familial spats. It possesses a balanced pace and a jam-packed cast of everyday men and women, lost in the harrying tempest of war, and swept up in the history unfolding before their eyes.

The only issue may be that the complexity of the political climate and many historical details may be lost on some contemporary readers. I won't pretend I remember every last tripartite Russian name and the intricate conflicts of their idiosyncratic domestic and professional bonds. But digging a little deeper will likely reward you, if you're astute. This is not War and Peace Lite. This is another beast of equal scope and length, equally challenging, fun, and a fundamentally important work of world literature.

[Asad Asgari · Rating 5 out of 5]

یک رمان تاثیرگذار و شگفت انگیز، اثری که آرام آرام همچون رود عظیم دُن در فکر و ذهن خواننده جاری می‌شود و او را در خود غرق می‌کند و به کام خود می‌کشد. رمان بازگو کننده سیر حوادث تاریخی طی سال‌های 1914 الی 1921 در روسیه است، تمرکز اصلی داستان بر روی شخصیتی به نام گریگوری ملوخوف قرار گرفته و اتفاقاتی که بر وی و خانواده‌اش طی این سال‌ها در هنگام جنگ با آلمان، انقلاب روسیه، شورش و جنگ داخلی رخ داده را به تصویر می‌کشد. شولوخوف به زیبایی هرچه تمام‌تر شوق و تمنای زندگی مردمان را در کنار رنج‌ و حرمان‌های ایشان طی سال‌ها جنگ‌ها و بردارکشی‌های بی‌تمام به قلم آورده بی آنکه قضاوت خود را از این اتفاقات مهم تاریخی در داستان دخیل نماید. به عبارتی دُن آرام یک اثر حماسی است که نه تنها شرح بیرحمی‌، رویارویی انسان‌های بیشمار با گرسنگی، بیماری و مرگ است بلکه روایت کننده جانفشانی‌ها، دلسوزی‌ها و ا��یدهای بزرگ و چه بسا خیال‌های موهوم آن‌ انسان‌هاست. نثر کتاب ساده و برخوردار از یک روایت خطی از دید سوم شخص است با این وجود چنان اجزای داستان به زیبایی در هم تنیده‌اند که خواننده از خواندن این سیر خطی هیچ ملالی در خود احساس نمی‌کند و از گذر زمان در هنگام غرق شدن در لابه‌لای سطور کتاب غافل می‌شود. این را هم باید اضافه کنم که ترجمه به آذین از کتاب دُن آرام بسیار شیوا و خواندنی بود.
اگر کسی از دوستان نسخه پی دی اف کتاب با ترجمه به آذین را خواستن می‌تونم براشون ارسال کنم.

[Faezeh marvasti · Rating 5 out of 5]

همین الان تمومش کردم تنها چیزی که میتونم بگم اینه که طرفین جنگ هردو بازنده هستند.
عالی بود فوق العاده لذت بردم.
بعدا بیشتر درموردش خواهم نوشت.

[E. G. · Rating 5 out of 5]

Key to Principal Characters

--And Quiet Flows the Don

[Ahmed · Rating 5 out of 5]

الدون الهادئ…..ميخائيل شولوخوف

إنما الأدب الخصب حقًا ، هو الذي يلذّك حين تقرؤه ، لأنه يقدّم إليك ما يُرضي عقلك وشعورك ، ولأنه يوحي إليك ما ليس فيه ، ويلهمك ما لم تشتمل عليه النصوص ، ويعيرك من خصبه خصبًا ، ومن ثروته ثروة ، ومن قوته قوة ، و يُنطقك كما أنطق القدماء ، ولا يستقر في قلبك حتى يتصور في صورة قلبك أو يصور قلبك في صورته ، وإذا أنت تعيده على الناس فتلقيه إليها في شكل جديد يلائم حياتهم التي يحيونها ، وعواطفهم التي تثور في قلوبهم ، و خواطرهم التي تضطرب في عقولهم.

هذا هو الأدب الحي . هذا هو الأدب القادر على البقاء ومناهضة الأيام. فأما ذلك الأدب الذي ينتهي أثره عند قراءته ، فقد تكون له قيمته وقد يكون له غناؤه ، ولكنه أدب موقوت يموت حينينتهي العصر الذي نشأ فيه . ولو أنك نظرت في آداب القدماء والمحدثين لرأيت منهم طائفة لا يمكن أن توصف بأنها آداب عصر من العصور أو بيئة من البيئات أو جيل من الأجيال ، وإنما هي آداب العصور كلها والبيئات كلها والأجيال كلها ، لا لأنها تعجب الناس على اختلاف العصور والبيئات و الأجيال فحسب ، بل لأنها مع ذلك تلهم الناس وتوحي إليهم ، وتجعل منهم الشعراء والكتاب والمتصرفين في ألوان الفن على اختلافها.

لا نعرف شئ عن هذه الرواية إلا أنها كُتبت في اثنا عشر عامًا، واحتوت على ستمئة شخصية خلقها الكاتب ونسجها في لوحة حيّة لا يضاهي جمالها شئ، وتحكم في أقدارها وتصرفاتها بتمكن واحترافية غريبة، تقع في القلب موقع حسنا، أرواح مئات البشر سطرها شولوخوف على أوراقه ونقلها لنا ليترك أثره الخالد، ونعرف حينها سحر الأدب الخالص، يُكتب من القلب ليصل إلى القلب.

الروس وعظمة أدبهم وروعته، سلسلة من الإبداع كل حلقة فيها أقوى وأكثر متانة ، فنتجت لنا تراثهم الخالد.

الدون الهادئ: نهر صغير مليء بالبشر والاحداث، تسبح فهي لتكتشف تيار الحياة الجارف، فيه حروب البشر وبشاعتهم، ولوعة الحب وقلوب البشر الغريبة العميقة، فيها كل شئ، لتنتهي من قرائتها لتعرف حينها أنك قرأت مالم يشبهه شئ في عظمته.

لكأن أيام البحث عن الحقيقة ، و التأرجح ، و التقلب ، و الصراع الداخلي المؤلم لم تكن قط . لقد مرت كما يمر السحاب ، و ها هو سعيه صار يبدو جزافًا لا طائل تحته . ما الذي كان يشغل أفكاره؟ علام تقلبت روحه كالذئب الطريد ، بحثًا عن سبيل للخلاص ، عن حل للتناقضات ؟

لقد بدت الحياة حكيمة و سخيفة معًا في بساطتها . و غدًا يعتقد بأن ليس هناك حقيقة واحدة يستطيع الكل أن يستظلوا تحت جناحها ، وبات يعتقد أن لكل امرئ حياته الخاصة به و سبيله الخاص . فمن أجل كسرة خبز ، أو رقعة أرض ، أو من أجل الحق في الحياة ، كان الناس يحتربون منذ الأبد ، و لسوف يقتتلون منذ أبد الدهر ما دامت الشمس تسطع فوق رؤوسهم ، وما بقي الدم حارًا في عروقهم .ينبغي أن يحارب أولئك الذين يريدون حرمانه من حياته ، من حقه في الحياة ، ان يحاربهم بثبات لا يعرف الكلل ، بسلاح الكراهية البارد . ينبغي الا يكبح مشاعره ، بل يطلق لها كل العنان .

[AiK · Rating 5 out of 5]

В гражданских войнах нет правых, но виноваты все. Это для нас роман исторический. Шолохов был современником этих событий и многие его читатели были очевидцами, а то и участниками этой войны. Фальшь или ложь не прошли бы, столько боли перенесла страна. Казаки мечтали о собственном наделе земли, но лозунг «Земля крестьянам» означала грабеж в виде продразверстки и модифицированное крепостное право в виде колхозов с ограничениями передвижения путем невыдачи паспортов, и тяжким трудом за зарплату или трудодни. Силой, кровью и смертями насаждались новые порядки. Гений Шолохова в том, что он нам показал это.

[Mostafa · Rating 4 out of 5]

4.3 star
مدت خوانش: 30 روز
هنگام خواندن این اثر ؛ وقتی به قسمت های جنگی رسیدید آهنگ پالیوشکا پولیه( وطنم، سرزمین من) رو با زیرنویس فارسی گوش بدید خیلی لذت بخشه
دُن آرام، اثر برجسته میخائیل شولوخوف است که نوشتار آن ۱۲ سال به طول انجامید
این اثر به بررسی دوران سالهای ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۰ قوم کازاک می پردازد.... سرنوشت این قوم که در بخش شمالی گرجستان در مرز اکراین و حاشیه رود دُن ساکن بودند در سالهای ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۵ یکی از غم انگیز ترین حوادث تاریخی است
نویسنده با بیانی موجز در سبک ناتورالیسم ضمن توصیف طبیعت و فرهنگ قوم کازاک به شرح جریان تاریخی این قوم در بازه زمانی ده ساله در ۴ جلد می پردازد به طوری که با شرح حوادث پی در پی خواننده را فعال و پی گیر نگه می دارد
سبک نوشتاری، به شکل داستانهای کلاسیک و به روش خطی است که مناسب رمان های حجیم و تاریخی است
اثر کاملا منطبق با احساسات، دلبستگی ها، رفتار و ویژگی های برجسته این قوم است
در کتاب "راز بزرگ" به سرنوست این قوم که که از ظلم استالین به ستوه آمده بودند بر اساس اسنادی که وزارت امورخارجه انگلستان از طبقه بندی محرمانه خارج کرده است( و به تفصیل در نقد این اثر در گودریدز آورده ام) اشاره شده است

[Tamoghna Biswas · Rating 5 out of 5]

You know this one has 2444 pages, right? Okay I'm not complaining or anything, but the Penguin edition or all other current editions are 576-600 pages; and I don't want you to read that to form a wrong opinion on the masterpiece. As for me, I hardly remember anything of the novel right now, except the brutal and heartwrenching delineation(not even the year when I read it first)...but I just started rereading it, because...if not now? Then when?? I will try to keep up reviewing in small parts along with my progress. (Best of luck to me)

[Babak · Rating 5 out of 5]

The most impressive novel that I have read. it is a masterpiece.

[Manray9 · Rating 4 out of 5]

I am glad to see Quiet Flows the Don is back in print in English. Sholokhov won the Nobel Prize for this novel of war and revolution among the Don Cossack host. Although painted across a backdrop of history, it is primarily the love story of Gregor, Aksinya, and Natalya. As much of great 20th century Russian literature, the style harks back to Tolstoy, but the subject matter is undeniably Soviet. Published in 1929, Quiet Flows the Don was the pinnacle of Sholokhov's career. He never again produced a work to compare, although to be fair to him, his career coincided with the height of Stalinist conformity in the arts. This was an era when simply being a famous writer was dangerous - think of the careers of Pasternak, Babel, and Pilnyak. If Sholokhov descended into the role of a party hack churning out the obligatory Socialist Realist pap, at least he lived to a ripe old age.

First read in 1975 and re-read in August 2025.

[امیر · Rating 4 out of 5]

اوف بلاخره تموم شد
جلد اول بیشتر زندگی روستایی قزاق ها پیش از انقلاب روسیه و پخش شدن تفکرات انقلابی و زندگی معمولی مردم پیش از جنگ, گریگوری عاشق زن همسایه اکسینا میشه و ماجرا های بعد از اون که بهتره زیاد داستان را لو ندم.
جلد دوم جنگ جهانی اول و درگیری المان با روسیه است جنگ معمولی دور از خانه که جد اندر جد قزاق ها بهش عادت دارن کم کم مقدمات انقلاب اماده میشه.
جلدسوم بعد از انقلاب نمایش دهنده ی وضعیت گیج مردم و گسترش افکار انقلابی و رها شدن جنگ و بازگشت و چهره ی شوم حکومت شوروی برای مردم عادیه که با شورش به اوج خودش میرسه.
جلد چهارمم مردی سعی داره بعد از پشت سر گذاشتن 7 سال جنگ و بدبتی و دوری از خانه پیش خانوادش برگرده ولی بار سنگین گذشته نمیذاره به خونه و خانوادش نردیک بشه ....
بعد خوندن این کتاب میتونم ادعا کنم دو ماه توی روسیه زندگی کردم, در جنگ جهانی اول در جبهه ی روسیه جلو المان ها جنگیدم , شاهد انقلاب شوروی بودم و در شورش علیه مسکو شرکت کردم.
ظولانی ترین کتابی بود که الان خوندم. خوشحالم که خوندمش , لذت زیادی ام بردم ولی کتابی نیست که به کسی توصیه کنم بخونه . کتابیه که اگه توش غرق شدید به این راحتیا به زندگی عای برنمیگردید. بار ها شد توی جبهه روی اسب بودم که برای شام صدام زدن یا وسط رانندگی متوجه شدم دارم به این فکر میکنم امشب چجوری میتونم مثلا کاملا اتفاقی گریشا را ببینم و ....
مطمعنا کتابی که دست من خواننده ی فارسی زبان رسیده کتاب سلاخی شده است ولی بازم با تعجب باید بگم که فخشا چارواداری زیادی شاملور توی کتاب گذاشته بود.
اخر کتاب تقریبا تمام شخصیتایی که علاقه بهشون پیدا کرده بودم زنده نبودن: داریای شیطون ,آکسینای عاشق, پترو اروم و مظلوم, ناتالیای سر به زیر حتی بابابزرگ ناتالیا , بدتر از همه دیگه پیری بد اخلاق نق نقو ام مرده بودن.
انتهای داستان گریگوری ملوخوف تفنگ و فشنگ هاش را داخل دن ریخت و به سمت خونه ی پدریش حرکت میکنه.
در پشت جلد کتاب این مطلب ذکر شده که سال ها بخاطر جایگاه حزبی و مقام بلند شولوخف در دولت شوروی نظر نویسندگان و منتقدان این بوده که ممکن نیست این کتاب با این سبک بیطرفانه و حتی بعضی جاها با گرایش به سمت افراد ضد انقلاب و سلطنت خواه کار شولوخوف باشه بلکه این اثر متعلق به کس دیگری است که در دهه های اخیر با پردازش کلمات کار های شولوخف و نویسنده هایی که حدس زده میشده این امر ردشده. در ضمن پیدا شدن نسخه ی دستنویس دو جلد اول به کلی این نظریه رد شده است. در انتها ام به خاطر همپوشانی زیادی که با ریوی جلد اول بقیه ی کتاب داره اون رویو را بعد از پاراگراف ب��دی میارم.
و اما در مورد نویسنده با استفاده از ویکیپدیا:
میخائیل آلکساندروویچ شولوخف (به روسی: Михаи́л Алекса́ндрович Шо́лохов) ‏ (۲۱ فوریه ۱۹۰۵ - ۲۴ مه ۱۹۸۴) نویسنده روس و برنده جایزه ادبی نوبل بود.در سال ۱۹۱۸ به سبب در گرفتن جنگ داخلی در ناحیه دن ناچار درسش را ناتمام گذارد و به ارتش سرخ پیوست تا در نبردهایی در برابر آخرین بازماندگان از هواخواهان ارتش سفید شرکت جوید. تاثیر این تجربه در آثار وی بطرز محسوسی آشکار است. وی نویسنده‌ای واقع‌باور بود و در داستان‌هایش به مردم و انقلاب اکتبر پرداخته‌است.
رمان حماسی «دن آرام» از مهم‌ترین آثار وی به شمار می‌رود که در چهار جلد از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۴۰ به نویسندگی آن مشغول بود. از معروف‌ترین داستان‌های کوتاه او داستان خال است که در دهه چهل شمسی در کتاب هفته ترجمه و چاپ شد. از دیگر آثار وی «آنها برای سرزمین پدریشان جنگیدند» و «زمین نوآباد» می‌باشد.
بی شک نویسنده های روس از بهترین نویسنده های دو قرن اخیر هستند و شلوخف یکی ازبزرگترین های روس.
کتاب من ترجمه ی شاملو بود خیلی ها پیشنهاد دادن که ترجمه ی اذین از شاملو بهتره (دلایلشونم کاملا منطقی بود مثل این که اذین یه مترجم عالی و صرفا مترجمه برعکس شاملو ذوق خودش را وارد ترجمه هاش نمیکنه و ...) ولی ترجمه ی شاملو به من بشتر چسبید.مرحوم شاملو البته اگه بیخودی هی اصطلاحات کوچه و بازاری را واردکتاب نمیکرد بهتر بود (مثلا شمبه ,امباری,و ....) همینطور قسمت زیادی از کتاب به نظامی و نظامی گری مربوطه اگه درجه ها را مثل ادم گفته بود خیلی بهتر میشد (قزاق,نایب فلاب و ... اصطلاحات زمان حضور نیرو های روس در ایران مثلا زمان پهلوی و قاجار).یه ایراد دیگه ام که به ترجمه دارم اینه که توی کجای روسیه شعرای کوچه و بازاری با گویش تهران قدیم خونده میشه؟ مرحوم شاملو توی ترجمه دیگه اونطرف بام ام رد کرده در حال افتادن بوده....
ولی در مورد کتاب تا اینجا دو جللد اول پر از زندگی ,کار ,عشق, ازدواج, خیانت ,مریضی ,سربازی, جنگ و ...بوده. فقط اول کتاب یه کاغذ بردارید اسم ها را روش بنویسید زود با همقاطی میشه . من که مجبور شدم برگردم دوباره سی چهل صفحه بخونم تا دستم بیاد کی به کیه. مشکل از کتاب نیست خاصیت اسمای بلند روسی برای من همینه.تا اخر اسم راهیچ وقت نمیخونم اگه ام بخونم هر بار خوندن یه تلفظ یکتا داره. همین میشه توی ذهنم نمیمونن شخصیت ها.
بعد خوندن این کناب میتونم بگم من چند ماهی زمان تزار ها روسیه زندگی کردم .کتاب فوق العاده گیرا و جذاب با روند متوسط و سنگینه.کتابی نست که بخونی تموم بشه میخونی و از هر صفحه لذت میبری. توصیفات بلند و با وقار ولی در عین حال کاملا به اندازه ای داشت . نه کم بود نه زیاد. تا اینجا شیفته ی اخلاق گریگوری شدم

[Eadweard · Rating 5 out of 5]

One of the best russian books I have ever read. Is "sweeping epic" a cliche thing to say?

A sweeping epic.

[Nick]

The first time I read Tolstoy I fell in love with 19th-century Russian literature, and although And Quiet Flows the Don was first published in 1928, it carries much of that same tradition in its sweeping, descriptive prose. Mikhail Sholokhov paints a vivid picture of Cossack life along the Don River, with all the daily rhythms—the good, the bad, and the ugly—of a small village community.

That said, I often felt the story itself lacked purpose. It drifted like the river it describes, chronicling ordinary struggles and passions without building toward a clear destination. The Great Patriotic War briefly interrupts the flow, but soon life falls back into familiar patterns as the Cossacks return, and village quarrels resume.

While the prose was undeniably enjoyable and immersive, the novel felt more like a chronicle of daily existence than a story with lasting weight. Overall, I’m glad I read it, but it’s not one I expect to revisit.

[Shuk Pakhi · Rating 4 out of 5]

প্রশান্ত দন নদীর তীরে বসবাসকারী কসাকদের জীবনের নানান প্রাত্যহিক বিষয় নিয়ে বইয়ের কাহিনী এগিয়ে চলে। মাছ ধরতে যাওয়া, পরিবারের সবাই মিলে ঘাস কাটতে যাওয়া, ফসল তুলা, কার সাথে কার পরকিয়া চলছে, মারামারিতে কার শক্তি কতটা ইত্যাদি। এসবের মাঝে পাঠকের সময় বেস আনন্দেই কাটতে শুরু করে।

কিন্তু ঝগড়া-মারামারি, পরকিয়া, প্রেম, বিয়ে এসবের মাঝে এসে পরে যুদ্ধ নামক দৈত্য। কসাকদের জীবন এলোমেলো হয়ে যায়। গাঁয়ের সব ছেলেকে চলে যেতে হয় যুদ্ধে। কেউ জানে না এর মধ্যে কে ঘরে ফিরতে পারবে আর কে পারবে না।

ঘুসি দিয়ে কারো নাক ভেঙে দেয়া এক জিনিস আর কারো বুকে বর্শা বিধিয়ে হত্যা করা আরেক জিনিস। সৈনিক যখন কাউকে হত্যা করে তার নিজের অস্তিত্বের একটা অংশও এফোর-ওফোর হয়ে যায় সেই বর্শার আঘাতে। এদের মনোজগতের চেহারা দেখে পাঠক বারবার উত্তর খোঁজার চেষ্টা করতে থাকে যে যুদ্ধ থেকে ফিরে আসতে পারাটাই কি আসলে সৌভাগ্যের নাকি যুদ্ধে মরে যাওয়াই সৌভাগ্য!

বিশাল কলেবরের বই হলেও একটানে পড়ে ফেলার মতন।
রাদুগার বইয়ের অনুবাদের মান নিয়ে নতুন করে কিছু বলার নাই।

[Vlad · Rating 5 out of 5]

In Russian, the most beautifully written and original prose I've ever read, by a mile. The language is simply stunning and makes even inanimate objects appear as alive as most human characters in average novels. It would be a monumental task to translate it into other languages, I suspect..

Aside from the language, it's an epic read about a very interesting people in a crucial time in Russian history -- Cossacks during the Russian Revolution. It depicts the life of ordinary but fierce and colorful characters trying to make it through a merciless historical tsunami. Passion, need for freedom, all-consuming civil war, people of great earthly spirit who are willing to endure suffering but not submission.

[Sotiris Karaiskos · Rating 5 out of 5]

I read this book under strange circumstances, as part of a group reading in a group, lasted a long time and I was unable to follow its timetable, so I read it occasionally and I was unable to into it. This, of course, is bad on the one hand but on the other hand the lack of emotional involvement in most of this book can make me make a more calm and objective review. Of course, at the beginning, when I read almost normal, this engagement existed as the author made a truly majestic account of life in a Cossack village in a beautiful but difficult environment with rules that have not changed for centuries. There the proud Cossacks distribute their time between agricultural work and preparation for the next war in which they will have a major role. When they do not, they are being dragged by their characteristic passion in any other area of ​​their lives, including love. So we come to the story of erotic passion that threatens to destroy the two lovers by exhaling them from the village life. In this particular point I dare say that we are going through some pages of literary grandeur, which is not limited to telling the erotic story but also to creating the special characters somehow influenced by it.

Somewhere there, however, things are getting serious as the First World War begins. There, through the look of the writer, we watch the heroes involved in the battles and those who are staying back, having a humane narrative of the suffering on the sidelines of the great historical events. Then follows the revolution and the tragic civil war that changed the whole of Russia and of course the protagonists of our history. From this part to the end is where I lost the thread somewhere and I'm not sure that this is only because of the unusual way of reading. Of course, the book is extremely interesting at this point, but it was quite difficult to watch the plot. More seemed to me as the separate narration of individual episodes rather than the narration of an integrated story. These episodes were from breathtaking to relatively uninteresting and within them a multitude of characters are passing, representing each side of this situation, which certainly helps to have an image but it certainly makes reading even harder. Finally, the different threads come together as we observe the most horrible dimension of the civil war, where the writer's message about the value of peaceful life becomes clear.

So, to be honest, I must admit that I did not enjoy this book, that I did not experience moments of owe through its pages, but from the few moments that I managed to get into the book - and even be moved - from his quality, the beautiful writing, and the message that goes on in the end I understand that I have read something really important that rightfully has a place among the masterpieces of Russian literature. In a next reading that will be done in better conditions, I believe I will be able to enjoy it as well.

Αυτό το βιβλίο το διάβασα κάτω από περίεργες συνθήκες, στα πλαίσια μιας ομαδικής ανάγνωσης σε μία ομάδα μου κράτησε πολύ καιρό και αδυνατούσα να ακολουθήσω το χρονοδιάγραμμα της, με αποτέλεσμα να το διαβάζω αρκετά περιστασιακά και να μην μπορώ να μπω αρκετά στο κλίμα. Αυτό βέβαια είναι κακό από τη μία αλλά από την άλλη η έλλειψη συναισθηματικής εμπλοκής στο μεγαλύτερο μέρος αυτού του βιβλίου μπορεί να με κάνει να κάνω μία πιο ψύχραιμη και αντικειμενική κριτική. Βέβαια στην αρχή που διάβαζα σχεδόν φυσιολογικά αυτή η εμπλοκή υπήρχε καθώς ο συγγραφέας έκανε μία πραγματικά μαγευτική περιγραφή της ζωής σε ένα χωριό των Κοζάκων, μέσα σε ένα όμορφο αλλά δύσκολο περιβάλλον με κανόνες που δεν έχουν αλλάξει για αιώνες. Εκεί οι υπερήφανοι Κοζάκοι μοιράζουν το χρόνο τους ανάμεσα στις αγροτικές εργασίες και στην προετοιμασία για τον επόμενο πόλεμο στον οποίο θα πρωταγωνιστήσουν. Όταν δεν τα κάνουν αυτά παρασύρονται από το χαρακτηριστικό τους πάθος σε οποιονδήποτε άλλο τομέα της ζωής τους συμπεριλαμβανομένου και του έρωτα. Έτσι φτάνουμε στη ιστορία ερωτικού πάθους που απειλεί να καταστρέψει τους δύο εραστές εξορίζοντας τους από τη ζωή του χωριού. Σε αυτό ειδικά το σημείο τολμώ να πω ότι περνάμε από μερικές σελίδες λογοτεχνικού μεγαλείου, που δεν περιορίζεται μόνο στην αφήγηση της ερωτικής ιστορίας αλλά και στην δημιουργία των ξεχωριστών χαρακτήρων που επηρεάζονται με κάποιο τρόπο τρόπο από αυτή.

Κάπου εκεί, όμως, τα πράγματα σοβαρεύουν καθώς ξεκινάει ο πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Εκεί μέσα από τη ματιά του συγγραφέα παρακολουθούμε τους ήρωες που συμμετέχουν στις μάχες αλλά και αυτούς που μένουν στα μετόπισθεν, έχοντας έτσι μία ανθρώπινη αφήγηση των βασάνων στο περιθώριο των μεγάλων ιστορικών γεγονότων. Μετά ακολουθεί η επανάσταση και ο τραγικός εμφύλιος που άλλαξε ολόκληρη τη Ρωσία και φυσικά τους πρωταγωνιστές της ιστορίας μας. Από αυτό το μέρος και μέχρι το τέλος είναι που κάπου έχασα το νήμα και δεν είμαι σίγουρος ότι για αυτό ευθύνεται αποκλειστικά ο ασυνήθιστος τρόπος διαβάσματος. Είναι βέβαια τρομερά ενδιαφέρον το βιβλίο σε αυτό το σημείο αλλά ήταν αρκετά δύσκολο να παρακολουθήσω την πλοκή. Περισσότερο μου φαίνονταν σαν την ξεχωριστή αφήγηση μεμονωμένων επεισοδίων παρά την αφήγηση μιας ιστορίας ολοκληρωμένης. Αυτά τα επεισόδια ήταν από συγκλονιστικά έως σχετικά αδιάφορα και μέσα σε αυτά περνάει ένα πλήθος χαρακτήρων που αντιπροσωπεύουν κάθε μεριά αυτής της κατάστασης, κάτι που σίγουρα βοηθάει στο να έχουμε μία εικόνα αλλά σίγουρα κάνει την ανάγνωση ακόμα δυσκολότερη. Προς το τέλος τα διαφορετικά νήματα ενώνονται καθώς παρακολουθούμε την πιο φρικτή διάσταση του εμφυλίου πολέμου όπου γίνεται ξεκάθαρο το μήνυμα του συγγραφέα για την αξία της ειρηνικής ζωής.

Οπότε πρέπει, για να είμαι ειλικρινής, να παραδεχτώ ότι δεν απόλαυσα αυτό το βιβλίο, ότι δεν έζησα συνταρακτικές στιγμές μέσα από τις σελίδες του, από τις λίγες στιγμές, όμως, που κατάφερα να παρασυρθώ από το βιβλίο - ακόμα και να συγκινηθώ -, από την ποιότητά του, την πολύ όμορφη γραφή και από το μήνυμα που περνάει στο τέλος καταλαβαίνω ότι διάβασα κάτι πραγματικά σημαντικό που δικαίως έχει μία θέση ανάμεσα στα αριστουργήματα της ρωσικής λογοτεχνίας. Σε μία επόμενη ανάγνωση που θα γίνει σε καλύτερες συνθήκες πιστεύω θα μπορέσω και να το απολαύσω.

[Fahim · Rating 1 out of 5]

نیمه کاره رهاش کردم و چون مطمئنم که دیگه سراغش نخواهم رفت، یه ستاره شو همین الان تقدیمش میکنم.!واقعا چقدر عذاب آور بود خوندنش! یه رمان 1900صفحه ای که بیشتر گزارش لحظه به لحظه ی جنگ بود تا رمان! به نظرم حتی ارزش تاریخی هم نداشت چون کلیت موضوع (جنگ جهانی اول) رو هم نتونسته بود درست و کامل شرح بده که از کجا شروع شد و به کجا رسید... فقط به جزئیات و توصیفات غیرضروریِ و حوصله سربر پرداخته بود که هرچقدر دندون رو جیگر گذاشتم که بتونم تمومش کنم نشد! اولین کتابی بود که وادارم کرد نیمه رهاش کنم. 😾

[Sidharth Vardhan · Rating 4 out of 5]

A book about life of Cossacks approaching the times of First World War and Russian Revolution. It is more realistic account of rural.life I have come across. Characters are complex with a roughness on the visible behaviour and the author writes so beautifully about Don and areas surrounding it.

[Bettie · Rating 5 out of 5]

Fabulous reading...

... and now for a rather, methinks, irreverent view via a Rupert Everett (smack in the puss) film: http://www.imdb.com/title/tt0384712/

Mea Culpa: see that line above re the film. NOPE! The film is more than my 'ickle heart could have imagined. Superb!

If anyone should ask me what is the best ever book it would have to be this.

A winter re-read is now top of the agenda.