Το μάτι του βοριά

by Χρυσηίδα Δημουλίδου, Chrysiida Dimoulidou

Ονομάζομαι Δάμος Χαρμίνης και θα σας διηγηθώ τη ζωή μου ξεκινώντας δωδεκάχρονο παιδί από τη Θεσσαλονίκη του 1970, όπου ένα γεγονός πάγωσε μέσα μου κάθε συναίσθημα και με μετέβαλε αργότερα σε «μάτι του βοριά», που σάρωσε ζωές και κρεβάτια πολλών γυναικών.
Πέρα από αυτό, θα αναφερθώ σε πολιτικά σκάνδαλα, στη σκοτεινή πλευρά της νύχτας και των ναρκωτικών, στον πόλεμο των νυχτερινών κέντρων, όπως τον έζησα, στη μάστιγα του αιώνα, το aids, στις άγριες νύχτες μου τη δεκαετία 1980-1990 στη Μύκονο, τότε που το νησί ήταν ο απόλυτος παράδεισος και υπήρχαν μόνο χρυσαφένια άμμος, θάλασσα, ουρανός και γυμνοί άνθρωποι.
Η γλώσσα που χρησιμοποιώ είναι πολύ σκληρή και στις σκηνές που περιγράφω, κυρίως πάνω στο κρεβάτι μου, υπάρχει ωμός ρεαλισμός, έτσι ακριβώς όπως τα έκανα, χωρίς κανένα απαγορευτικό και χωρίς τον λυρισμό που ίσως απαιτεί ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Δεν είμαι συγγραφέας. Είμαι ένας άντρας που βίωσα με πάθος τα λάθη μου.
Αν το μετάνιωσα; Αν καταστράφηκα; Αν δικαιώθηκα; Θα το μάθετε στο τέλος. Ένα είναι σίγουρο. Για να διαβάσεις τη ζωή μου, πρέπει να μπορείς και να την αντέξεις…
Δ. Χ.

Genres: Chick Lit, Second Chance

592 pages, Paperback

First published May 21, 2015

About the author

Σημείωση: Πριν το 2009 τα έργα της έφεραν το όνομα Χρύσα Δημουλίδου.

Η Χρυσηίδα - Χρύσα Δημουλίδου (Chrysiida Dimoulidou) είναι Ελληνίδα συγγραφέας

Γεννήθηκε στις Σέρρες στις 24 Ιουλίου 1957, όπου ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευσή στο Πρώτο Θηλέων Σερρών. Αμέσως μετά την αποφοίτησή της, μετακόμισε στην Αθήνα προκειμένου να φοιτήσει στην Σχολή Αεροσυνοδών A.S.T. και προσελήφθη αμέσως από την Ολυμπιακή Αεροπορία. Παράλληλα με την δουλειά της ως αεροσυνοδός, συνεργάστηκε και σαν δημοσιογράφος στο κοσμικό περιοδικό Discomoda, όπου αρθρογραφούσε σε διάφορα θέματα. Στην μια της σελίδα, με τίτλο "Οι περιπέτειες της Εύας", έγραφε χρονογραφήματα με τα συμβάντα της εποχής και μια άλλη με τίτλο "Οι μεγαλύτερες disco του κόσμου", είχε συνεντεύξεις από μουσικούς παραρωγούς (Deejays), επώνυμους και θαμώνες. Τα ταξίδια που έκανε μέσα από την δουλειά της, την ενέπνευσαν αργότερα στη συγγραφή των βιβλίων της.

Το 1997 συνεργάστηκε με τις εκδόσεις Λιβάνη από όπου εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο, ενώ το 2005 γράφει το πρώτο της παιδικό παραμύθι. Από το 2009 συνεργάζεται με τις εκδόσεις Ψυχογιός. Για το βιβλίο της "Μην πυροβολείτε τη νύφη" πήρε το πρώτο βραβείο αναγνωστικού κοινού στην Κύπρο και ήταν υποψήφια για το ίδιο βραβείο και στην Ελλάδα, ενώ το βιβλίο της "Τα δάκρυα του Θεού" εκδόθηκε στη Βραζιλία και την Τσεχία. Για το βιβλίο της "Το φιλί του δράκου" ήταν υποψήφια για τα βραβεία "Γυναίκα της χρονιάς 2007" του περιοδικού "Life & Style" στην κατηγορία Συγγραφέας. Στις 31 Ιανουαρίου 2011 βραβεύτηκε στην γενέτειρά της, τις Σέρρες, για την προσφορά της στα γράμματα και είναι ξανά προτεινόμενη στα βραβεία "Γυναίκα της χρονιάς 2011" στην κατηγορία Συγγραφέας για το βιβλίο "Το Σταυροδρόμι των ψυχών". Παράλληλα γράφει σενάρια, στίχους και ασχολείται καλλιτεχνικά με την ζωγραφική με την δημιουργία πινάκων κολάζ.

Reviews

[Mariℓina · Rating 2 out of 5]

Κατέβασε παιδάκι μου το καλάμι σου, μη μας ψαρέψεις και κανα μάτι!
Το μάτι του Βοριά με λίγα λόγια ήταν εθιστικά κακό, με μέτρια γραφή, πλοκή που χωλαίνει σε σημεία και με έναν χαρακτήρα που το παραπάνω σχόλιο του ταιριάζει γάντι.


Το ομολογώ, δεν είχα διαβάσει ποτέ Δημουλίδου και ακόμη και τώρα που έκανα το απονενοημένο βήμα και έπιασα και εγώ βιβλίο της στα χέρια μου, δεν έγινε για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο για να αποκτήσω άποψη μετά το όλο φιάσκο της συγγραφέως που ξέσπασε τις τελευταίες μέρες.
Δεν ζω μέσα σε σπηλιά, την γνώριζα ήδη ως προσωπικότητα. Αλλά επειδή αυτά τα δακρύβρεχτα ελληνικά σινερομάντζα που διαδραματίζονται σε περασμένες δεκαετίες και μοιάζουν με τηλενουβελες με τα χιλιάδες μυστικά τους και τους κατατρεγμένους ήρωες, δεν είναι ιδιαίτερα του γούστου μου, απέφευγα να δοκιμάσω. Βέβαια δεν είχε τύχει ποτέ να πέσει και κανένα στα χέρια μου.


Ακούγοντας πως είναι μια αξιόλογη συγγραφέας όμως, θεώρησα πως θα ήταν μια καλή ευκαιρία να διαβάσω κάτι δικό της τώρα που την θυμήθηκα, σαν να λέμε μιας και βρήκαμε παπά να θάψουμε πέντε-έξι. Έψαξα λοιπόν τους τίτλους της και βρήκα αυτόν που φαινόταν πιο κοντά σε κάτι που θα με ενδιέφερε και έτσι άρχισα το Μάτι του Βοριά.


Πάμε τώρα σιγά-σιγά και στο βιβλίο. Γενικά, θα έλεγα πως ήταν ο.κ. Δεν έχω κανένα βαθυστόχαστο άλλο σχόλιο. Αν και έμοιαζε πιο πολύ με Μάτι του Βοργία (αυτός με την Λουκρητία) παρά του βοριά, είχε καλά στοιχεία μα σε καμιά περίπτωση δεν ήταν σαν λογοτεχνικό αποτέλεσμα αυτό που περίμενα. Μετα τον όλο ντόρο, θεώρησα και εγώ πως θα διαβάσω κάτι πιο κοντά στο <Μι εις την Νιοστή> -τότε που καίγανε βιβλία μερικοί ενδιαφέροντες τύποι sic χαρακτηρισμός- και λιγότερο σε τρισέλιδο αφιέρωμα για εξόρμηση γνωστού ζέν πρεμιέ στη Μύκονο.


Όσο για τους περιβόητους χαρακτήρες οι περισσότεροι εξ αυτών ήταν μονοδιάστατες καρικατούρες με ύπουλα ξεπλημένα μοτίβα. Καθώς το μεγαλύτερο μέρος της ανάγνωσης το πέρασα με ένα αναίσχυντο ενδιαφέρον ως προς το τι άλλο αισχρό θα κάνει ο Δάμος με την επόμενη ερωτοχτυπημένη ζάμπλουτη, κρατούσα ακόμη ελπίδες για την πλοκή. Δυστυχώς όμως πολλές απο τις καταστάσεις και σκηνές φαινόντουσαν εντελώς ψεύτικες, προβληματικές και ανολοκλήρωτες ως προς το νόημα τους, ενώ ο ίδιος ο χαρακτήρας ήταν βαρετός, κρύος και ανεξήγητα βαρυσήμαντος.


Ο Δάμος ήταν ένας ήρωας γραμμένος εξολοκλήρου για να γίνει αντιπαθητικός και να ζορίζει τον αναγνώστη με τις επιλογές του, τις φαλλοκρατικές του ιδέες και γενικά τις περιπέτειες του. Τα 2/3 του βιβλίου αν και <<διαβάζοντε>> κυρίως από νοσηρή περιέργεια είναι και τα πιο αδύναμα. Το τελευταίο μέρος είναι ξεκάθαρα καλύτερο και με πραγματική πλοκή.


Παρόλα ταύτα, πέρασα καλά ολοκληρωνοντας την ιστορία αυτή αν και πλατειάζει σε σημεία τόσο πολύ που τα μάτια μου κλείνουν αυτόματα ακόμα και τώρα που γράφω την κριτική μου, είδα την απτή εξέλιξη του χαρακτήρα που στο παρά πέντε κατάφερε να ωριμάσει αρκετά και η ρομαντική ψυχή μέσα μου, χάρηκε που εν τέλη βρήκε και αυτός το απάγκιο του, ακόμα και αν θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον αν τελείωνε πιο ανατρεπτικά.



ΣΚΕΨΕΙΣ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

- Η ιστορία με την Αιμιλία ήμουν σίγουρη πως οδηγούνταν κάπου πιο σοβαρά.
- Υπερβολικά πολύ και επαναλαμβανόμενο σεξ. Μετά από ένα σημείο, ο μόνος τρόπος να συνεχίσει να διαβάζει κανείς είναι να περνάει τις συγκεκριμένες σελίδες.
- Απόλυτα προσωποκεντρικό, γύρω από τον κύριο χαρακτήρα.
- Δάμος, πιο Gigolo πεθαίνεις.
- Είχε όμως και τις καλές του πλευρές, παραδόξως τον διέκρινε ένα ιδιαίτερο είδος ευγενείας.
- Δεν δικαιολογούνται οι τρόποι του με τίποτα. Δεν υπήρχε σημαντικός λόγος ώστε να μεταλλαχθεί σε τέτοιον άνθρωπο.
- Μου άρεσε το όνομα του μαγαζιού του στο τέλος.
- Δεν βρήκα να μοιάζει πουθενά με το Fifty Shades of Gray, αυτοί που υποστηρίζουν τέτοια σενάρια μάλλον δεν διάβασαν κανένα από τα δυο βιβλία. Το περιεχόμενο αλλά και η εξέλιξη είναι τελείως διαφορετικά.
- 2,5 Αστέρια.

[Vasilis Manias · Rating 1 out of 5]

Έχω. Πεθάνει. Σταγέλια.

[Aggeliki · Rating 2 out of 5]

Παρ'όλο που είχα πει ότι δεν θα διαβάσω Δημουλίδου ποτέ, τελικά ενέδωσα στις παραινέσεις φίλων, που επέμειναν να διαβάσω "Το μάτι του βοριά".
Κατ' αρχάς νοιώθω την ανάγκη - σχεδόν - να ζητήσω συγγνώμη από την κυρία Δημουλίδου, γιατί έχω ενοχές για την κριτική που πρόκειται να κάνω. Είναι εξ ολοκλήρου δικό μου λάθος να διαβάσω μια συγγραφέα που είχα πει ότι δεν θα διάβαζα ποτέ!
Δεύτερον: όπως λέει και ο σοφός λαός "όλον την γνώμη να ακούς και από την δική σου να μην φεύγεις."
Και κανονικά θα έπρεπε να βάλω την βαθμολογία μου και να προσπεράσω... αλλά δυστυχώς το βιβλίο από μόνο του δεν με αφήνει.
Να ξεκινήσω λέγοντας ότι, σαφέστατα, ήταν καλογραμμένο πολύ παραπάνω από αυτό που περίμενα (καθώς δεν είχα άλλα δείγματα γραφής της κ. Δημουλίδου) και, σε καμμιά περίπτωση, δεν φαινόταν ότι ήταν γραμμένο από γυναίκα, κάτι που συγκαταλέγω στα συν του βιβλίου, καθώς μας αφηγούνταν την πλευρά ενός άντρα.
Από την άλλη, αυτό ήταν και το μεγάλο πλην, γιατί ήταν υπέρ το δέον ψυχρό και πέραν από κάθε φαντασία ωμό, που καταντούσε απωθητικό.
Να πω, επίσης, ότι πρώτη φορά στην ζωή μου διάβαζα βιβλίο κι έπιασα τον εαυτό μου να κάνει γκριμάτσες αποστροφής... κυριολεκτικά. Μερικά σημεία θα τα χαρακτήριζα εμετικά (σελ.: 140, τελευταία παράγραφος, σελ.: 270, τελευταία παράγραφος).
Ένα ευαίσθητο θέμα για μένα, που θεωρώ απαράδεκτο είναι το θέμα της παιδεραστίας, πόσω μάλλον όταν αυτό όχι μόνο συμβαίνει σε ένα βιβλίο, αλλά περιγράφεται και τόσο λεπτομερώς και χυδαία! Από πότε η ανωμαλία έγινε λογοτεχνία, κι εγώ δεν το πήρα χαμπάρι; Πώς γίνεται να μου προτείνουν μητέρες να διαβάσω αυτό το βιβλίο και να το χαρακτηρίζουν καταπληκτικό και να δίνουν υψηλή βαθμολογία, όταν περιγράφει ένα τέτοιο γεγονός; Μεγάλα ερωτήματα, που με βασανίζουν και με αφήνουν έκπληκτη.
Κάποια στιγμή ο ίδιος ο ήρωας αναφέρει πως δεν θεωρεί τον εαυτό του ζιγκολό, μιας και ο ίδιος δεν πουλάει τον εαυτό του, αλλά τον κυνηγάνε οι ίδιες οι πλούσιες κυρίες και οι ίδιες θέλουν και πληρώνουν, για να έρθει πιό κάτω να μας περιγράψει πως αναζητά "σπόνσορα" για να τον ζήσει.
Τα δύο αστέρια πάνε μόνο και μόνο γιατί στις 200 (είναι σχεδόν 600 σελίδες) τελευταίες σελίδες, που αναφέρθηκε στην επιχειρηματική του δραστηριότητα και σταμάτησε να περιγράφει τις σεξουαλικές του συνευρέσεις, έγινε πιό ενδιαφέρον.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να περιγράψω τον εαυτό μου ως πουριτανή, κάθε άλλο, αλλά αυτό το βιβλίο με ξεπέρασε κατά πολύ. Ένοιωσα ότι ήμουν 100 χρονών γριά και δεν μπορούσα να καταλάβω τι διάβαζα που ήταν τόσο καλό, ώστε να αρέσει σε τόσο κόσμο κι εγώ δεν το "έπιανα".
Αυτό το βιβλίο θα μπορούσε κάλλιστα να ονομαστεί «Έργα και ημέρες μιας αρσενικής πόρνης»... πιό ταιριαστό θα ήταν.
Κάτι άλλο, που με διαβεβαίωσαν ότι δεν έχει καμμία σχέση είναι με τις «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι». Η συγγραφέας λέει ότι το βιβλίο το οραματίστηκε το 2008, θέλοντας να προλάβει οποιαδήποτε σύγκριση με το πενήντα, αλλά, δυστυχώς, απέτυχε παταγωδώς. «Ευαίσθητος έφηβος, αφυπνίζεται σεξουαλικά από πολύ μεγαλύτερή του γυναίκα, που τον μυεί στο σεξ, αφήνοντας έξω από την εξίσωση το συναίσθημα και την αγάπη και τον οδηγεί στον λάθος δρόμο, μετατρέποντας τον σε κυνικό, ψυχρό και αναίσθητο…» Σας θυμίζει τίποτα; Επίσης, ο ήρωας ακολουθεί το επάγγελμα του μοντέλου και γίνεται γνωστός για το σώμα του…. Ο πρωταγωνιστής Τζέϊμι Ντόρναν είναι πρώην μοντέλο, γνωστός ως «the golden torso”. Πολλές συμπτώσεις έπεσαν μαζεμένες και κάτι δεν πάει καλά. Εμπνευσμένη, προφανώς, από όλα αυτά τα ερωτικά μυθιστορήματα, που έκαναν το μεγάλο μπαμ, μετά το πενήντα, θέλησε και η ίδια να γράψει ένα καθαρά ερωτικό μυθιστόρημα, χωρίς όμως να θέλει να το συνδέσει με κανένα άλλο του είδους του. Για μένα, η μόνη ομοιότητα που δεν έχει με το πενήντα είναι ότι το πενήντα είναι γεμάτο συναίσθημα, ενώ αυτό εδώ ψυχρό και ωμό.
Ζητώ συγγνωμη από τον εαυτό μου, που το διάβασα. Δεν θα ξαναπαραβώ τις υποσχέσεις μου!

[Aliki · Rating 1 out of 5]

Ίσως το χειρότερο "βιβλίο" που έχω διαβάσει. Και εντελώς επιεικώς η μόνη ομοιότητά του με βιβλίο είναι το σχήμα και τα φύλλα. Άθλιο από κάθε άποψη, κακογραμμένο, βαρετό, οι ερωτικές σκηνές βλακώδεις (διαβάζεις πολύ καλύτερα κείμενα στο literotica,) και η φιλοσοφία της Δημουλίδου η γνωστή, αυτή που θεωρεί τις γυναίκες ένα με το χώμα. Κάκιστο, χίλιες φορές χειρότερο από Άρλεκιν. Μια θλιβερή στιγμή στην αναγνωστική μου πορεία.

[Vaso · Rating 3 out of 5]

Η συγγραφέας αφηγείται την ιστορία αυτή μέσα από ανδρική ματιά, με τη γλώσσα, τις εκφράσεις και τον κυνισμό ενός άντρα που έζησε τη χλιδή μιας άλλης εποχής. Θεωρώ ότι σε αυτό το βιβλίο, άφησε τον εαυτό της πραγματικά ελεύθερο να πει όλα όσα κράταγε πίσω σε παλαιότερα βιβλία της.

3,5 αστερια

[Maria Papadaki · Rating 1 out of 5]

ΟΧΙ άλλες κανονιές!!!!

[Stamatia · Rating 1 out of 5]

Να ξεκινήσω σημειώνοντας ότι τα παρακάτω είναι αποκλειστικά δική μου γνώμη, άλλος μπορεί να διαφωνεί και καλά κάνει! (περιέχει spoilers!)
Το πρώτο βιβλίο της κυρίας Δημουλίδου που έπεσε στα χέρια μου, ομολογώ. Και το τελευταίο. Κακογραμμένο, εμετικό σε σημεία, όνειρο θερινής νυκτός ενός αμόρφωτου και ακαλλιέργητου μπουρτζόβλαχου που νομίζει ότι μπορεί να γίνει φίρμα και ζάμπλουτος αποκλειστικά χάριν του μεγάλου "κανονιού" του (#όχι άλλο κάρβουνο #όχι άλλες κανονιές!). Κανένας πραγματικός χαρακτήρας, ειδικά οι γυναίκες καρικατούρες που παθαίνουν κοκομπλόκο μόνο αντικρύζοντας το εν λόγω κανόνι, καμία προσωπική αξία/νοοτροπία/ιστορία, δεν έχουν σημασία τα βιώματα, τα θέλω, η αξιοπρέπεια, η μόρφωσή τους, ακόμα και η ύπαρξη οικογένειας, "αρκεί να γαμηθούν καλά"! Είναι τόσο γαμάτος εραστής που ζει παρασιτικά μέσα στη χλιδή (ή και όχι, αρκεί να έχει καλή θέα το σπίτι του εκάστοτε κορόιδου που φλομώνει στα ψέμματα περί έρωτα, που ΟΛΕΣ χαύουν), του συγχωρούνται τα πάντα, από το ξεπαρθένεμα της ανήλικης κόρης της "σπόνσορας" μέχρι πιο light συμπεριφορές κλασσικού κάφρου.
Λυπάμαι πολύ για τον χρόνο που σπατάλησα. Αυτό το βιβλίο λογοτεχνία δεν είναι, άρλεκιν και μάλλον κακής ποιότητας. Αν δεν τελείωνε όπως οι κλασσικές ελληνικές ταινίες με γάμους και πανηγύρια, ένα καλό τέλος που δεν του άξιζε ούτε κατά διάνοια, μπορεί να έβαζα και... 2 αστέρια!

[Tol21 · Rating 1 out of 5]

Το μάτι του βοριά..
Το συγκεκριμένο βιβλίο μού κίνησε την περιέργεια γιατί γινόταν ντόρος με αυτό. Έτσι, βρέθηκε άτομο και το δανείστηκα. Ε, δε διαβαζόταν: Το μάτι του βοριά μού έβγαλε το μάτι. Η πλοκή δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο καθώς μιλάει για τη ζωή ενός ζιγκολου. Εκτός αυτού, δεν υπήρχε ροή στην πλοκή, ήταν σε μεγάλο βαθμό προβλέψιμο σε κάθε σκηνή, επαναλαμβανόμενο που κούραζε τον αναγνώστη. Αυτό που αντιπαθησα σε αυτό το βιβλίο ήταν ο πρωταγωνιστής. Ο γαμώ και δέρνω επειδή είχε μεγάλο πουλί κυριαρχούσε κυριολεκτικά, του συγχωριόταν τα πάντα από τις γυναίκες περνώντας λάθος μηνύματα: υποβαθμίζοντας τις γυναίκες αλλά και περνώντας προκαταλήψεις για τους άνδρες. Λες και ήταν ο Θεός να ούμε! Το τέλος πάντως δεν του άξιζε του πρωταγωνιστή ( α και αυτό προβλέψιμο επίσης). Σε αυτό που της βγάζω το καπέλο της συγγραφέως ήταν ότι δε φαινόταν ότι το μυθιστόρημα γραφόταν από γυναικείο χέρι και έχει μπει στην μέση ανδρική νοοτροπία. Συνολικά, με το ζόρι το διάβασα και δεν το ευχαριστήθηκα. 1 στα 5 γιατί δε μου άρεσε τίποτα σχεδόν.

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Το βιβλίο που έχει συζητηθεί όσο κανένα άλλο τον τελευταίο καιρό, είναι αναμφίβολα "Το μάτι του βοριά" της Χρυσηίδας Δημουλίδου. Για να είμαστε πιο ακριβείς, είναι ένα βιβλίο που οι συζητήσεις γύρω από αυτό ξεκίνησαν αρκετό καιρό πριν ολοκληρωθεί η συγγραφή του, με πολλούς αναγνώστες να το περιμένουν με αγωνία, όντας φανατικοί αναγνώστες της συγγραφέως, και άλλους τόσους να το πολεμάνε χωρίς καν να έχουν πλήρη και ολοκληρωμένη άποψη γι' αυτό. Βέβαια, το φαινόμενο αυτό δεν με εξέπληξε ιδιαίτερα, αφού η κυρία Δημουλίδου και τα βιβλία της πάντα καταφέρνουν να "ανάβουν τα αίματα", με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Φυσικά, δεν θα μπορούσα να μην παρασυρθώ από το έκρυθμο κλίμα και τις αντικρουόμενες κριτικές, και να μην το διαβάσω. Εκτός του ότι πρόκειται για ένα βιβλίο διαφορετικό απ' όσα έχει γράψει μέχρι σήμερα η συγγραφέας, η ίντριγκα πάντα σε προκαλεί να την ακολουθήσεις.

Έχουμε, λοιπόν, να κάνουμε με την ιστορία του Δάμου, ενός άντρα που η ζωή του ήταν πλούσια και γεμάτη περιπέτειες, μια ζωή με τα πάνω και τα κάτω της, στιγμές μεγαλείου αλλά και ανέχειας. Ξεκινώντας την πορεία του από την Θεσσαλονίκη όπου και γεννήθηκε, και στιγματισμένος από τον θάνατο της μητέρας του όταν ήταν ακόμα παιδί -και μεγαλώνοντας με έναν πατέρα από τον οποίο δεν εισέπραξε ποτέ αγάπη και τρυφερότητα-, ο Δάμος ανακαλύπτει πολύ νωρίς τις χαρές τις ενεργής σεξουαλικής ζωής, αλλά και συνειδητοποιεί την δύναμη που του προσφέρει το τέλειο παρουσιαστικό του και η φλογερή -στο κρεβάτι και όχι μόνο- προσωπικότητά του. Από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα και τα κοσμικά σαλόνια, και από εκεί στον πάτο για να βρεθεί στη Μύνοκο χτίζοντας μια νέα ζωή, ο Δάμος ταξιδεύει στον κόσμο, γνωρίζει ανθρώπους καθώς και τη ζωή της δεκαετίας του '80 και το '90, για να καταλήξει να γνωρίσει τον ίδιο του τον εαυτό και να επιλέξει ποιος θέλει να είναι.

Οφείλω να ομολογήσω πως όταν ολοκλήρωσα την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου, ένιωθα ιδιαίτερα μπερδεμένη. Όχι γιατί δεν μου άρεσε, αλλά επειδή μου άρεσε τόσο που δεν ήμουν σίγουρη πως ακριβώς έπρεπε να το διαχειριστώ ώστε να εκφράσω την άποψή μου. Χωρίς καμία απολύτως αμφιβολία, "Το μάτι του βοριά" δεν ήταν αυτό που περίμενα. Ήταν κάτι περισσότερο, κάτι καλύτερο, κάτι πολύ πιο δυνατό που μίλησε στην καρδιά μου. Μπορεί ο ίδιος ο χαρακτήρας να μου ήταν σχετικά αδιάφορος, με την έννοια πως στο τέλος δεν ήμουν σε θέση να πω ότι τον συμπαθώ ή τον αντιπαθώ, και μπορεί η ζωή του να μην υπήρξε αυτή που θα χαρακτηρίζαμε ως "κοινωνικά αποδεκτή", ήταν όμως ενδιαφέρουσα και γεμάτη εμπειρίες. Δεν θα κρίνω αν ήταν σωστή ή λάθος, γιατί ήταν η δική του ζωή και την έζησε όπως εκείνος επέλεξε, απολαμβάνοντας τις "σωστές" επιλογές του και πληρώνοντας εκείνες που ήταν "λάθος".

Με γλώσσα ωμή, ρεαλιστική, σύγχρονη, η ιστορία του Δάμου αποτυπώνεται στο χαρτί, μέσα από την προσωπική του αφήγηση, έτσι ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι. Θεωρώ πως η κυρία Δημουλίδου έχει μπει για τα καλά στο πετσί του ανδρικού "ρόλου" που η ίδια έπλασε, και αυτή είναι για μένα η μεγάλη επιτυχία του βιβλίου και το στοιχείο εκείνο που ενισχύει τη δυναμική του. Ο Δάμος είναι ένας άντρας ωμός, ειλικρινής με τον εαυτό του, που έχει θεσπίσει κανόνες που ακολουθεί απαραβίαστα στη ζωή του, και άσχετα από το αν τους αποδεχόμαστε ή όχι, δεν μπορούμε να μην του αναγνωρίσουμε πως υποστηρίζει τον κώδικά του χωρίς να λοξοδρομεί ή να παραστρατεί. Ζει τη ζωή του στα άκρα και τα πάθη του με όλη του τη δύναμη, ακόμα κι αν αυτά απειλούν να τον καταστρέψουν, αλλά το κάνει με μια συνειδητοποίηση που ξαφνιάζει. Το να αποκαλούμε, λοιπόν, "χυδαίο" κάτι που υφίσταται στην πραγματικότητα, είναι μάλλον άτοπο. Το αληθινό δεν μπορεί να είναι "χυδαίο", απλά, διαφορετικό από αυτό που γνωρίζουμε.

Βέβαια, δέχομαι και τη γνώμη εκείνων που το συγκεκριμένο βιβλίο δεν τους άρεσε, δεν τους κάλυψε, δεν τους έδωσε αυτό που περίμεναν πως θα τους δώσει. Δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι κατά συνέπεια, δεν μπορούν να συμπίπτουν απόλυτα τα αναγνωστικά μας γούστα. Όπως και να 'χει, "Το μάτι του βοριά" είναι ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο -όπως όλα τα βιβλία της κυρίας Δημουλίδου-, ένα δυνατό και ρεαλιστικό ψυχογράφημα που μέσα από την ωμότητά του καταφέρνει να συγκινήσει στα σημεία, έστω κι αν δεν υπάρχει ταύτιση -ή έστω, απόλυτη ταύτιση- με τον ήρωα, έστω κι αν δεν ασπαζόμαστε την φιλοσοφία του και τις επιλογές του, και που πάνω απ' όλα, μιλάει για τη ζωή ενός ανθρώπου που πάλεψε για να πετύχει αυτά που ήθελε, που δεν έσκυψε το κεφάλι ακόμα και όταν όλα γύρισαν εναντίον του και που τελικά, κατάφερε να σταθεί στα πόδια του με τις δικές του δυνάμεις, έχοντας ζήσει μια ελεύθερη ζωή -θεωρητικά-, παρά που ήταν σκλάβος των επιθυμιών του.

[Vaso Siettou · Rating 1 out of 5]

Ευτυχώς θα πω αρχικά, που το βιβλίο μου το δάνεισε μια φίλη και δεν χαράμισα χρήματα....είχα πεί και επιβεβαιώνομαι, δυστυχώς, ότι δεν αξίζει.....
Ως λάτρης των βιβλίων και φανατική βιβλιοφάγος δεν κρύβω την απογοήτευσή μου. Ωμό, ρηχό και υπερπροβλέψιμο.Θα με βρεί σύμφωνη και μία παραπάνω κριτική περί παιδοφιλίας, ως μαμά αλλά και ως άνθρωπος αρνούμαι να το εισπράξω ως τέχνη, πόσο μάλλον λογοτεχνία.
Θα σταματήσω εδώ γιατί αυτό και μόνο το κεφάλαιο είναι καταστροφή και μου αρκεί...
Θα συνεχίσω όμως να αρνούμαι να ξαναπιάσω βιβλίο της συγγραφέως, αυτό αρκούσε να επιβεβαιώσει και να ολοκληρώσει την άποψή μου για εκείνη.
Υ.Γ. Πριν βιαστούν κάποιοι να με "λιθοβολήσουν" , να πω οτι στην εως τώρα συλλογή μου υπάρχουν 8 από τα βιβλία της....ως εδώ όμως!

[Orion · Rating 1 out of 5]

Θυμάμαι τη συγγραφέα στην Ελένη να κρατάει το συγκεκριμένο βιβλίο όλο συγκίνηση και να λέει πως το μόνο που ήθελε ήταν οι αναγνώστριές της να ερωτευτούν τον ήρωα. Δεν ξέρω τι της έχουν κάνει οι κυρίες από τις οποίες βγάζει ψωμί για να τους εύχεται τέτοια πράγματα, γιατί έναν τόσο άκρατα χυδαίο, μισογύνη, ομοφοβικό, βιαστή ανηλίκων παύλα παράσιτο δεν τον αξίζει κανείς. Αν αυτό είναι ένας τίμιος απολογισμός της ανδρικής φύσης, το ανθρώπινο είδος πάει κατά διαόλου.

Το ένα αστεράκι είναι για τις παραλογοτεχνικές αναρτήσεις της συγγραφέως στο FB που σύγκριναν το Μάτι του Βοριά με τις Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι κι έβρισκαν το δεύτερο κενό ουσίας και πρόστυχο. Τουλάχιστον στην αυτοπαρωδία έχει ταλέντο.

[Lena Papanikolaou · Rating 5 out of 5]

Well ότι κινείται εκτελείται αυτή είναι η αρχή του βιβλίου.Γραμμένο σε σκληρή γλώσσα χωρίς να πλατειάζει πουθενά .Δάμος ένας ήρωας πολυσύνθετος με αδυναμίες,ευαισθησίες αλλά απόλυτος και ξεκάθαρος στις απόψεις του πάντα.Ενας ήρωας που αναγνωρίζει τα λάθη του δε του λείπει όμως η περηφάνια η καλοσύνη και το τσαγανό.Ένας ήρωας που θα το ζήλευαν πολλοί!!Ρισκάρει τα πάντα για ένα καλύτερο μέλλον και μένει πιστός στους ανθρώπους που θέλει να υπάρχουν στη ζωή του.Δεν έχω να του καταλογίσω τίποτα τον αγάπησα και δε θα το ξεχάσω ποτέ!

[Xenia · Rating 2 out of 5]

Χμ....
Όχι, ευχαριστώ, δε θα πάρω...

[Stefania Gartz · Rating 3 out of 5]

Λοιπόν όπως καλά είπε και η φίλη μου Λένα θα μπορούσε να λέγεται ότι κινείται εκτελείται... χαχαχα
Δε θεωρώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα της (όμως πολύ πιο "ανάλαφρο" από το κελάρι της ντροπής) ευκολοδιάβαστο θα έλεγα, μέσα σε 2 μέρες το είχα διαβάσει. Αρκετά καλογραμμένο σε σημείο που νομίζεις ότι το έχει γράψει άνδρας συγγραφέας.. Μπορώ να πω ότι "έπιασε" την ανδρική σκέψη και συμπεριφορά ενός πολυτάλαντου αρσενικού(από πολλές απόψεις)... Φυσικά όμως εκτός από την "βαρβατίλα" είχε έναν ακέραιο χαρακτήρα περήφανο και δίκαιο με κανόνες στη ζωή του που για κανένα λόγο δε τους πατούσε. όποιο και αν ήταν το τίμημα που θα έπρεπε να πληρώσει. Η φιλία έπαιζε μεγάλο ρόλο στη ζωή του και μας το απέδειξε σε όλο το βιβλίο.
Αν η υπόθεση είναι όντως αληθινή ιστορία θα ήθελα πολύ να την ακούσω κι από τον ίδιο.

[Pel · Rating 1 out of 5]

Εχω διαβασει κ αλλα βίβλια της κας Δημουλίδου,αλλα καλά άλλα όχι τόσο,περισσοτερο τα διαβάζω για να δω προς τι όλος ο ντόρος και να διαμόρφωσω δίκη μου αποψη.Νομίζω οτι με το συγκεκρίμενο έπιασε πάτο.Προσπαθησε να κάνει μια φθήνη απομίμιση των 50 αποχρωσεων αλλά μάλλον δεν της βγήκε.Συνεχεις επαναληψεις των συνευρεσεων του ηρωα,κοινως 600 σελιδες τα ίδια κ τα ίδια.Ευτυχώς δεν έδωσα λεφτα να αγορασω το εν λογω βιβλιο,διαφορετικα θα τα εκλαιγα μέχρι σημερα

[Marilou · Rating 1 out of 5]

Τα καλά βιβλία είναι εκείνα που σου αφήνουν κάτι, που σου δίνουν κάτι. Αυτό το βιβλίο δεν δίνει τίποτα. Τι να περιγράψω; Απορώ γιατί τόσος ντόρος. Δεν ξέρω γιατί η κα. Δημουλίδου έγραψε αυτό το τερατούργημα που λογοτεχνία δεν είναι σε καμία περίπτωση. Οι εκφράσεις χυδαίες, σε φέρνουν σε αμηχανία. Ο χαρακτήρας του ήρωα εμετικός. Δεν τον δικαιολογεί τίποτα σε αυτά που έκανε. Ένας τεμπέλης που έψαχνε το εύκολο χρήμα, ένας εκμεταλευτής. Ένα ρεμάλι της κοινωνίας, που όλες οι ηλίθιες ερωτεύονταν. Μέσα από το βιβλίο προσβάλονται οι γυναίκες. Γιατί πολλές γυναίκες δεν είναι τόσο ηλίθιες να μαγεύονται από το εξωτερικό περίβλημα. Κάποιες ναι, αλλά όχι όλες.
Το θέμα της παιδεραστίας δεν θέλω να το σχολιάσω πολύ, γιατί είμαι μάνα και σε εκείνα τα σημεία αηδίασα. Ντροπή, απλά. Μιλάμε για 15 χρονών παιδιά!!!
Έλεος δηλαδή, δεν μπορούσε να μαζέψει το... κανόνι του;
Στη μέση άρχισε να γίνεται πιο βαρετό. Βαρετό, βαρετό, βαρετό, που πηδούσα 20-20 τις σελίδες για να πάρω μια ιδέα του τι θα γίνει.
Και το τέλος απαράδεκτο. Ότι σπέρνεις θερίζεις. Κι ο Δάμος αυτό που έσπειρε έπρεπε μια ζωή κακουχίες να του προσφέρει. Το happy end δεν χρειαζόταν. Καλύτερα να έμενε δυστυχισμένος, μόνος και γέρος.
Γενικά ήταν μια ιστορία τραβηγμένη από τις ρίζες των μαλλιών. Καταστάσεις που δεν αντιστοιχούσαν στην πραγματικότητα.

[Georgia · Rating 3 out of 5]

Γλώσσα ωμή, στο ύφος της εποχής που αναφέρεται, μέσα στα ξέφρενα γλέντια και τις κραιπάλες μιας Μυκόνου κάποιας άλλης εποχής.

[Penny · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό βιβλίο! Με πολλά συναισθήματα, οργής,αγωνίας και τρυφερότητας! Ο Δάμος φανταστικός άντρας! Για άλλη μια φορά η κ. Δημουλίδου μας εντυπωσίασε! Το τελείωσα μέσα σε 2 μέρες!

[Angeliki Karangounaki · Rating 2 out of 5]

Δύο αστέρια μόνο γιατί η γλώσσα του είναι αρκετά στρωτή και η ανάγνωσή του δεν είναι τόσο οδυνηρή σαν ποιότητα γραφής όσο τα συνήθη πονήματα της "συγγραφέως". Από εκεί και πέρα, πρόκειται για ένα εξαιρετικά προβληματικό βιβλίο. Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι κακοχτισμένος, ψυχοπαθητικός (θα σημειώσω ότι η "συγγραφέας" έχει μια αγάπη στους κοινωνιοπαθείς χαρακτήρες) και η αλλαγή του στο τέλος είναι κλισέ και ψυχολογικά δε στέκει. Επιπλέον το βιβλίο περιγράφει με ηρωϊκό και ελαφρώς επιδοκιμαστικό τρόπο σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων. Η συνήθης ομοφοβία και μισογυνισμός της "συγγραφέως" διαρρέουν όλο το βιβλίο, χωρίς ένδειξη ότι η συγγραφέας αποδοκιμάζει ή στηλιτεύει. Και φυσικά το στοιχείο που έκανε διαβόητο το βιβλίο: οι επαναλαμβανόμενες (κανονική ομοβροντία), ποιότητας κακού fanfiction και χυδαίες περιγραφες σεξουαλικής πράξης, που αντί να κάνουν το βιβλίο "σκληρό" απλά προκαλούν τον κορεσμό, την αηδία και εν τέλει το γέλωτα.
Ένα βιβλίο, τεχνικά καλύτερο από τα συνηθισμένα της συγγραφέως αλλά και πάλι εξαιρετικά προβληματικό.

[LITSATS · Rating 3 out of 5]

Μετά το κελάρι της ντροπής να διαβάσω αυτό;;;;; και τι να γράψω τώρα;ένας ήρωας γαμαουα που λέμε,τις γυναίκες καλές κακές τις έχει του πεταματου,τους γκέι στην άκρη....όμως...όμως....οποίος έχει ζήσει εστω και λίγο την νύχτα,αυτή την ζωή την επιπόλαια,την νύχτα την ξελογιαστρα που λέει κι ο αρχοντας τέτοιους τύπους τους ξέρει και εν μέρει τους συμπαθεί όσο περίεργοι χαρακτήρες κι αν είναι για αυτό δεν μπορώ να κάνω αντικειμενική κριτική και καλύτερα να μην έκανα καθόλου κριτική...
Αυτό που δίνει τρία αστεράκια είναι ότι η Δημουλίδου( και είναι απ' τις ελάχιστες) μπαίνει μέσα στον αντρικό χαρακτήρα τόσο που δεν καταλαβαίνεις την γυναίκα συγγραφέα,ο Δαμός ως ένας χαρακτήρας με όλες τις εξάρσεις του εντυπωσιακός ( και όχι λόγω κανονιού ε; Χαχαχαχαχα) ανεξαρτήτως αν είναι τόσο ωμος,μπρουταλ, πρόστυχος που δεν τον αντέχεις είναι όμως αυτός που ειναι,και οι τελευταίες 200 σελιδες που δείχνουν πως ότι ανεβαίνει κατεβαίνει,στέρνη μου γνώση να σ' είχα πρώτα και όλα αυτά που συμβαίνουν σε τέτοια βιβλία που μας αρέσει να διαβάζουμε όσο και να λέμε το αντίθετο!!!!

[Μάρω Στεργίου · Rating 4 out of 5]

Προσωπικά μου αρεσε πολυ αυτο το βιβλίο...μπορει να μην συμφωνούσα και να μην συμμερίζομουν τον πρωταγωνιστή αλλά ήταν η εκδοχή της δικης του ζωης..μιας ζωης ενός αντρα ζιγκολο..για εμενα η συγγραφέας αυτο που ηθελε το πέτυχε...οταν διαβαζα την ιστορια τη διηγούνταν ενας αντρα, ο Δαμος θεωρω ότι πετυχε ακριβώς τη " γλωσσα" ..απο καποιους θεωρείτε ωμό ιδιαίτερα στην αρχη...ΝΑΙ ειναι ωμό ΙΔΙΑΊΤΕΡΑ εκει που μιλαει για τα εφηβικα και τα νεανικα του χρόνια πριν παρει τα μαθηματα της ζωης του πριν ωριμάσει μεσα στα χρόνια και πριν διαχωρίσει τις αξιες του ...και επιτέλους πια ας ξεφύγουμε λιγο απο τα κοινότυπα ρομαντζα που εχουν γεμισει τα ραφια μας..
Ασ μας διηγηθει και " ενας αντρας "τα λαθη του παρελθόντος με αυτη τη δικη του ωμη γλωσσα...τη γλωσσα της νιοτης του..

[Dora · Rating 1 out of 5]

Είναι ένα βιβλίο το οποίο είναι για πέταμα και ενδέχεται να σας φανεί χρήσιμο ως προσάναμμα στο τζάκι ή ως χαρτί τουαλέτας(αν και επειδή προσωπικά το σιχαίνομαι θα προτιμούσα χαρτί εφημερίδας έχει περισσότερη ποιότητα)!
Έχω διαβάσει ΠΟΛΛΑ αναγνώσματα στη ζωή μου είμαι 34 ετών(διαβάζω από 6 ετών)
και δεν έχουν δει τα μάτια μου χειρότερο πορνογραφικό εμετικό αφήγημα αμπαλαρισμένο
με τον ψευδή τίτλο του "μυθιστορήματος" και πιο μισητό ήρωα.
Κρίμα γιατί άλλα βιβλία της συγγραφέως τα έχω αγαπήσει.....

[Niki Karaoli · Rating 3 out of 5]

Παρατραβηγμένο όσον αφορά τις ερωτικές δραστηριότητες του Δάμου που μας προέκυψε αδάμαστος και λίγο πληκτικό λόγω της...επανάληψης. Η υπόθεση είναι καλύτερη μετά τη μέση κατά τη γνώμη μου...
Κατ' εμένα, το παρόν βιβλίο καμία σχέση δεν έχει με τις με τις 50 αποχρώσεις με το οποίο πολλοί το συγκρίνουν! Εκείνο είναι αισθηματικό ενώ αυτό δεν έχει κανένα συναίσθημα... Το μόνο κοινό στοιχείο που βρίσκω είναι οι πολλές ερωτικές σκηνές που όμως, ακόμη και σ΄ αυτό το σημείο, δεν συγκλίνουν.

[Despina Frantzi♡ · Rating 3 out of 5]

Αρκετα ευκολοδιαβαστο βιβλιο,οπως ολα της συγγραφεως. Πλοκη αρκετα καλη αλλα δυστυχως προβλεψιμη.

[Vivi Chatzikiriakou · Rating 5 out of 5]

Θα ξεκινήσω αναφέροντας ξανά τον λόγο που δεν με κάνει φαν των ελλήνων συγγραφέων. Λοιπόν, η ανάλυση καταστάσεων μέσα στην ιστορία και η επαναλαμβανόμενη αναφορά σε σκέψεις, πεποιθήσεις, πράξεις, αυτού που αφηγήται την ιστορία είναι η μαύρη κηλίδα που χαλάει την ιδέα και μόνο να ξεκινήσω να διαβάσω ενός έλληνα το βιβλίο. Οσο διάσημος κι αν είναι αυτός! Δεν το λέω αφ' υψηλού, ειλικρινά, απλά για μένα ή το δέχομαι όπως είναι ή πάω κάπου αλλού. Εγώ πήγα αλλού.

Παρόλα αυτά έχω διαβάσει κάποια, στα λίγα χρόνια που ξεκίνησα σαν αναγνώστρια, αρκετά καλά θα έλεγα αλλά όχι τόσο ώστε να μου αλλάξουν αυτήν μου την άποψη. Δεν είναι όμως το μέρος για να μπω σε λεπτομέρειες.

"Το μάτι του βοριά"

Εάν άφηνα έστω και μέρα να περάσει μετά που τελείωσα την ανάγνωσή του, είμαι σίγουρη ότι θα ξεχνούσα πολλά απο αυτά που διάβασα και ιδιαίτερα σημαντικά γεγονότα που στιγμάτησαν την ζωή του Χαρμίνη και φυσικά πολλές απο τις φράσεις που θα μου μείνουν αξέχαστες, αν και μεταξύ μας δε νομίζω να είναι σωστό να τις αναφέρω μέσα στην κριτική μου. Θα δείξει...

Το μάτι του Βοριά φύσηξε και σήκωσε το λευκό σεντόνι που κάλυπτε τόσο τακτίκα όλα εκείνα που κάποιοι τα άφησαν "σκεπασμένα", κρυμμένα στο πίσω μέρος του μυαλού τους, γιατί εκεί πίστευαν ότι έπρεπε να βρίσκονται, εκεί μέχρι να έρθει η μέρα που θα ξεχαστούν τελείως, από τους ίδιους και από όσους γνώριζαν τα τότε καμώματά τους.

Το βιβλίο αναφέρεται στο βίο ενός απλού αγοριού, απο την πρώιμη εφηβία του μέχρι το μέσο των σαράντα χρόνων του. Ολα ξεκινούν στη Θεσσαλονίκη, το έτος 1970, και στη ηλικία των 12 χρόνων του, ο μικρός τότε, Αδάμος Χαρμίνης ξεκινάει να μας αφηγήται την ιστορία του. Το πιο σωστό, μάλλον, είναι πως η αφήγηση γίνεται απο τον ώριμο, πια, Αδάμο αλλά η ιστορία του ξεκινάει τότε. Πριν, όλα στη ζωή του ήταν, κατά κύριο λόγο, ρόδινα. Ο θάνατος της αγαπημένης του μητέρας ήταν η αρχή της περιπετειώδης ζωής του και το τέλος της παιδικής του αθωότητας.

Οι δεκαετίες που ακολούθησαν στη ζωή του, ήταν γεμάτες γυναίκες, μπόλικο σεξ, πότε χρήμα και πότε όχι, πότε δουλειά και πότε όχι και μια αξιοζήλευτη ελευθερία που πολλοί θα την ήθελαν. Πανέμορφος εξωτερικά απο νεαρή ηλικία, για εκείνα τα δεδομένα της εποχής, δεν έλειψαν οι προτάσεις...από άντρες και από γυναίκες. Δεν το πολυσκέφτηκε! Μπαίνοντας κατευθείαν στα βαθιά, λόγο των καταστάσεων που προέκυψαν στη ζωή του, γνώρισε έναν άλλον κόσμο απο αυτόν του μεροκάματου και τον "ερωτεύτηκε". Ή μάλλον Τον ερωτεύτηκαν, γιατί αυτός είχε ήδη ξεγράψει αυτή τη λέξη απο τη ζωή του...όπως και πολλές άλλες λέξεις που κάθε "λαικός" θα έλεγε, για να έχει εκείνο το καθορισμένο μέλλον που τα πρότυπα τότε σού υποδείκνυαν.

Η χλιδή και η λάμψη που του πρόσφεραν δεν δινόταν δίχως αντάλλαγμα. Ευτυχώς για τον Δάμο, το αντάλλαγμα που έπρεπε να δίνει ήταν κάτι που το έδινε απλόχερα και χωρίς δεύτερη σκέψη. Αλλωστε ήταν κάτι που ήξερε ότι δίνοντάς το, θα του ανέβαζε τη φήμη σε υψηλότερα κοινωνικά στρώματα απο αυτά που είχε ήδη επαφές μέχρι τότε και, οτι φυσικά, το γόητρό του θα ήταν για πάντα ζωντανό και φρέσκο. Ξέρωντας πώς μπορούσε να χαρίσει στιγμές πραγματικής ηδονής στις γυναίκες, με κύρος ή χωρίς, δεν αρνιόταν σε καμιά τους το σώμα του μιας και ήξερε πως να απογείωνε στα ύψη τις αισθήσεις τους. Γιατί ο Δάμος Χαρμίνης ήταν η επιτομή του αχαλίνωτου πάθους, χωρίς περιστροφές, ταμπού και ηθικές. Ηξερε το Α και το Ω της γυναικείας φύσης και σεξουαλικότητας, παρόλα αυτά, δεν έπαυε να ανανεώνει τις γνώσεις του πάνω στο θέμα και φυσικά, να αφήνει πίσω του συντρίμια.

Το θέλγητρο του πλούτου όμως ήταν, και είναι, επικίνδυνο ακόμα και για έναν έμπειρο μέσα στη χλιδή άνδρα και οι πειρασμοί πολλοί. Τόσοι πολλοί μάλιστα, που ακόμα και ο Δάμος Χαρμίδης δεν έμεινε αλώβητος απο δαύτον. Ο κόσμος, που τόσο πολύ ο απλός έλληνας, κοιτούσε απο μακριά και φανταζόταν να ήταν μέσα, ήταν κόσμος σκοτεινός, τιποτένιος, είχε κρυφούς κανόνες που άπαξ και δεν ήσουν απο την δική τους πάστα και ξεστράτιζες, δεν υπήρχε επιστροφή. Ή απλά έπρεπε να το πληρώσεις πολύ ακριβά. Και ο Δάμος το πλήρωσε και με το παραπάνω.

Οφείλω να πω, πως εάν μια γυναίκα έκανε ότι ο Δάμος και μας το αφηγούνταν δε θα είχε τόσο ενδιαφέρον. Το γεγονός ότι είναι μια αντρική περιπέτεια, με γαργαλιστικές σεξουαλικές λεπτομέρειες, την αντρική λογική και σκέψη σε πρώτο πλάνο (δε λέω "ελληνική" γιατί σ'αυτό ο Δάμος ήταν κάτι παραπάνω), την αφήγηση και περιγραφή του τρόπου ζωής των πλουσίων και, φυσικά, τη λεπτομερή αναφορά στα τότε σημαντικά γεγονότα που συγκλόνιζαν εκείνες τις δεκαετίες την Ελλάδα, χάρησαν "Στο μάτι του Βοριά" μια θέση ως " Αγαπημένο μου βιβλίο".

Ναί, αυτό το βιβλίο με κέρδισε απο τις πρώτες του σελίδες.
Ναί, το να διαβάσω μία ιστορία απο την πλευρά ενός άντρα πάντα μου κινούσε παραπάνω το ενδιαφέρον.
Ναί, ο Αδάμος, αν και με λεπτούς τρόπους, έλεγε τα πάντα με το όνομά τους και στις περιγραφές του δεν ήταν διόλου φειδωλός. Και...
Ναί, το παραδέχομαι, είχε τις επαναλήψεις που τόσο απεχθάνομαι αλλά αυτή τη φορά θα το δικαιολογήσω ως εξήγηση του λόγου που έπραττε όπως έπραττε. Δεν ήταν αναγκαίο, σίγουρα, αφού ήδη γνώριζα τους λόγους.

22 Νοεμβρίου
Ημερομηνία σημαδιακή παρόλο που στα χρόνια που μας αφηγήται ο Δάμος δεν έκανε ούτε μια φορά αναφορά σε αυτήν. Παρόλα αυτά, η Χρυσιήδα ήθελε να κλείσει το βιβλίο ενθαρρυντικά για τη μελλοντική ζωή του. Όντας ζώντας στο ναδίρ της ζωής του και έχοντας χάσει κάθε νόημα και ενδιαφέρον για το που τον πάει το μέλλον, ο Βοριάς του έκλεισε το μάτι μειδιώντας τον. Ναι, ήταν η ώρα να πάρει πίσω ότι έχασε. Αδικά ή όχι, κανείς δεν μπορεί να το επιβεβαιώσει. Αλλά του άξιζε να του επιστραφούν έστω και καθυστε��ημένα. Και τα πήρε.

Σας εύχομαι καλή ανάγνωση!

[Stamatina · Rating 2 out of 5]

Ένα βιβλίο σίγουρα διαφορετικό από τα άλλα βιβλία της συγγραφέως. Σε καμία περίπτωση δε θα το συμπεριλάμβανα στα καλύτερα μυθιστορήματά της. Όμορφη πλοκή με αρκετές ανατροπές και ένα τέλος που ικανοποιεί τον αναγνώστη. Από ένα σημείο και μετά, κυρίως στη μέση, γίνεται κάπως κουραστικό. Προς το τέλος αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον. 2 αστέρια!!

[Winnie Tinnie · Rating 3 out of 5]

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, μου φάνηκε πως η κυρία Δημουλιδου προσπάθησε να μας δείξει πώς βλέπει τον εαυτό της σαν άντρα. Όχι και με μεγάλη επιτυχία.

[Zafeiro Anastasiou · Rating 3 out of 5]

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι δε μου αρέσει ιδιαίτερα η Ελληνική Λογοτεχνία. Το έχω προσπαθήσει από παλιότερα διαβάζοντας διάφορα, αλλά είμαι καθαρά λάτρης της ξένης λογοτεχνίας..!! Απλά μιας και θέλω να έχω πιο αντικειμενική άποψη στα βιβλία είπα αραιά και που να διαβάζω και μερικά Ελληνικά (με δισταγμό αλλά τουλάχιστον το προσπαθώ!!) Όμως ξανά τονίζω δεν ανήκω στο είδος που "Α βγήκε το τελευταίο της τάδε" και τρέχω να το πάρω γιατί το διαβάζουν όλες. Καμία σχέση! Έχω δική μου reading list που αποτελείται από ξένη λογοτεχνία.
Οφείλω να ομολογήσω ωστόσο πως έχω τρομερή αδυναμία στη Μεταξία Κράλλη!! Είναι η αγαπημένη μου.. Διάβασα και αρκετή Κ. Οικονόμου, ένα της Ευσταθίου και ένα της Μαντά... Είπα λοιπόν μετά από προτροπή της αδερφής μου να διαβάσω κι αυτό της Δημουλίδου.
Εμένα προσωπικά μου άρεσε (& το τέλειωσα σε 3-4 μέρες). Στην αρχή ειδικά δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Είναι ωραίο που η περιγραφή είναι καθαρά από την αντρική πλευρά & μαθαίνεις και πληροφορίες για το πως ήταν η Ελλάδα (& συγκεκριμένα η Μύκονος) παλιότερα. Okay είναι λίγο μεγάλο αλλά είναι ωραίο βιβλίο με πολύ απλή γραφή. Κατανοώ πως δεν είναι για όλους. Δεν αρέσει σε όλους να διαβάζουν ωμές περιγραφές σεξ αλλά αν το σκεφτείς ρεαλιστικά από την αντρική πλευρά δεν είναι ψεύτικο τουλάχιστον.
Εγώ θαύμασα τη Δημουλίδου που είχε τα κότσια να γράψει τέτοιο βιβλίο. Θεωρώ πως αποτελούμε τη γενιά των "Πενήντα αποχρώσεων" άρα δεν μπορείς να μείνεις ικανοποιημένος με ένα σκέτο "και έκαναν έρωτα..." Δηλαδή wow φαντασία!! (Αλλά ούτε και να πάμε στο άλλο άκρο της τσόντας!)
Με ιντρίγκαρε στο να θέλω να διαβάσω κι άλλα δικά της... Αλλά ξανά γράφω δεν είναι για όλους αυτό το βιβλίο... Οι πολύ ρομαντικές ψυχές & οι πιο συντηρητικοί ας πάρουν καλύτερα κάτι άλλο..!
Δημουλίδου you rock & δεν το λέω συχνά για Έλληνες συγγραφείς! :)

[Vicky Tzortzi · Rating 3 out of 5]

Παρόλο που πολλές φορές διαβάζω τα βιβλία της Δημουλίδου μόνο και μόνο για να ξέρω περί τίνος πρόκειται λόγω δουλειάς, αυτή τη φορά ήθελα να το διαβάσω οπωσδήποτε!
Ναι, είναι ένα βιβλίο ωμό, "γραμμένο" από άντρα μιας και ο ήρωας του βιβλίου αφηγείται τη ζωή του αλλά δεν κάνει κοιλιά ούτε μια στιγμή.
Διαβάζεται γρήγορα και πολύ εύκολα. Ως επί το πλείστον το βιβλίο έχει να κάνει με τις γύναικες που πέρασαν απ τη ζωή του Δάμου, του ήρωα. Στη συνέχεια όμως και μέσα από άλλα γεγόνοτα δείχνει τις ευαισθησίες, την ανθρώπινη πλευρά του και τον κόπο που κάνει ένας άνθρωπος για να σταθεί στα πόδια του.
Προσωπικά για μένα και παρόλο που διάβασα το βιβλίο πολύ ευχαρίστα και με περιέργεια για να δω τι θα γίνει παρακάτω ο Δάμος μου πέρασε αδιάφορος.. Ούτε τον συμπάθησα ούτε τον αντιπάθησα και το τέλος του ήταν προβλεπόμενο. Αν ήταν υπαρκτό πρόσωπο δεν θα τελείωνε όπως τελειώνει αυτό το βιβλίο!

[Αναστασια · Rating 5 out of 5]

Ακουστηκαν πολλα για το ματι του βορια!!Η κυρια Δημουλιδου θεωρω πως ειναι ενας αξιολογος και ταλαντουχος ανθρωπος που ρισκαρει και δεν επαναπαευεται σε ενα ειδος βιβλιου!!Διαβασα το ματι του βορια γιατι ειχα την περιεργεια να δω πως μπορει να γραφει μια γυναικα αλλα να αφηγειται ενας αντρας!Καταφερε να μπει καλα στο πετσι του ρολου!!Η γραφη μπορει να ηταν ωμη και απολυτως ρεαλιστικη αλλα εμενα προσωπικα δεν με ξενισε με κερδισε...Ενα αρκετα καλο βιβλιο μπορει να μην ειναι αντικειμενικα το καλυτερο απο ολα οσα εχει γραψει αλλα θεωρω πως χτυπηθηκε αλυπητα και δεν το αξιζε..ο καθενας μπορει απο καθε βιβλιο να παρει κατι ειτε να μαθει πολλα για τοπους και ιστοριες που δεν εχει ζησει ειτε να ψυχαγωγηθει ειτε να προβληματιστει και να διδαχτει πολλα για την ζωη!!Εγω τα ενιωσα και τα 3 για αυτο και ειναι ενα αγαπημενο βιβλιο για μενα!!