Christine De Coninck en Ann Brusseel werken voor de palliatieve afdeling van het UZ in Gent. Doorheen de jaren hebben zij honderden mensen, jong en oud, arbeiders en bedrijfsleiders, vrouwen en mannen, begeleid in hun laatste weken en uren naar de onvermijdelijke dood. Met velen van die stervenden hebben zij intense gesprekken gevoerd. Gesprekken van wroeging en teleurstelling, maar ook van vreugde en berusting. Niemand beter dan de stervenden weet hoe je gelukkig kan leven, zonder spijt. Dit boek verzamelt wat de levenden kunnen leren van de stervenden. Een boek over het leven, over wat er belangrijk is, over wat te mijden valt, over hoe kwetsbaar we allemaal zijn en hoe we moeten vasthouden aan wat ons geluk, geborgenheid en liefde schenkt.
Verhelderend boek over de verschillende situaties waarin mensen sterven. De vraag is, is het pijnlijker te weten dat je sterft dan plots sterven? Voorbereiden op de dood kan leiden tot ruzie's, slapeloosheid, onmacht,... Verschillende scenarios komen aan bod in dit boek. Dikke pluim voor de palliatief verpleegkundigen die elke dag met de dood geconfronteerd worden.
Toen mijn logopediste hoorde dat ik geïnteresseerd was in palliatieve, heeft ze me dit boek geleend. Het was vooral interessant omdat er zeer veel voorbeelden voorkwamen over praktische situaties en echte voorbeelden. Dit boek las zeer vlot, heb het dan ook in een dag uitgelezen. Bij momenten had ik ook de tranen in de ogen. En ook een paar leuke quotes die ik genoteerd heb.
Ik vond het boek gemakkelijk te begrijpen, zeker aan te raden voor mensen die interesse hebben in het levenseinde, of die hier mee te maken hebben. Wat me zelf soms wat tegenstak was de herhaling over bepaalde zaken, maar dit heeft misschien te maken dat ik hier wel al het een en ander over weet en dat ik het dan ook in een dag heb uitgelezen. Jammer ook dat er nog wat foutjes in het boek stonden en wat rare zinsconstructies op bepaalde plaatsen.