What do you think?
Rate this book
Gedichten die mannen aan het huilen maken
Matthijs van Nieuwkerk sprak in De Wereld Draait Door laaiend enthousiast over het boek Poems that make grown men cry van Anthony en Ben Holden. 'Zou het niet fantastisch zijn als er een Nederlandse variant zou komen?' vroeg hij zich hardop af. Die variant is er nu. Zestig vooraanstaande Nederlandse mannen - auteurs, acteurs, muzikanten, kunstenaars en politici - vertellen over het gedicht dat hen, elke keer als ze het lezen, ontroert. Mannen die misschien niet direct geassocieerd worden met poëzie, maar bij wie de dichtkunst wel een gevoelige snaar raakt. Hun persoonlijke introductie bij het gedicht maakt dat deze bundel veel meer is dan een poëziebloemlezing - het is een toegankelijk boek vol hoogtepunten uit onze vaderlandse poëzie, gekozen door de personen die ons huidige tijdsbeeld bepalen. Nick Muller (1992) is journalist. Sinds 2012 schrijft hij over kunst, cultuur en media voor HP/De Tijd. Het idee voor Gedichten die mannen aan het huilen maken ontstond tijdens de interviews die hij voor het maandblad heeft afgenomen. Met bijdragen van onder meer Dries van Agt, Herman Brusselmans, Robbert Dijkgraaf, Nico Dijkshoorn, Wilfred Genee, Arnon Grunberg, Boudewijn de Groot, Barry Hay, Tim Knol, Herman Koch, Jeroen Krabbé, Paul de Leeuw, Arjen Lubach, Huub van der Lubbe, Matthijs van Nieuwkerk, Willem Nijholt, Cees Nooteboom, Alexander Pechtold, Joost Prinsen, Emile Roemer, Maarten van Rossem, Typhoon, Peter R. de Vries, Herman van Veen, Filemon Wesselink en Joost Zwagerman en een nawoord van Remco Campert.
- GenresPoetry
182 pages, Hardcover
First published May 15, 2015
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
April 3, 2018
Echte mannen huilen niet?
Tijdens een Literatuur 2-bijeenkomst legde mijn docent de gedichtenbundel Gedichten die mannen aan het huilen maken van Nick Muller op mijn tafel. “Echt iets voor mannen”, zei ze daarbij. Poëzie had mij nooit eerder emotioneel geraakt, dus werd ik erg benieuwd toen ik de titel las. Zou er een gedicht tussen zitten dat mij aan het huilen maakt?
Nick Muller heeft drieënzestig bekende, mannelijke Nederlanders gevraagd om hun mooiste gedicht. Hij vroeg presentatoren, zangers, kunstenaars en zelfs politici om een gedicht, dat hun geëmotioneerd heeft. Bij elk gedicht geeft een vooraanstaande Nederlander zijn kijk op dit poëziestuk en benoemt wat hem zo geraakt heeft.
Wat ik erg fijn aan deze bundel vind, is dat je drieënzestig verschillende, erg goed geschreven gedichten te lezen krijgt. Omdat iedere man een ander gedicht kiest, krijg je de best geselecteerde gedichten uit de geschiedenis van de literatuur. De bekende dichters Willem Wilmink en Multatuli komen ter sprake. Maar met hen, nog negenenveertig andere grootmachten in de Nederlandse en buitenlandse poëzie.
In de verschillende gedichten wordt over veel uiteenlopende onderwerpen gesproken. Thema’s die wel veel terug komen zijn de dood, liefde en ouderdom. Je wordt door het vaak aangrijpende verhaal van een man met een duidelijke mening wel aan het denken gezet over deze thema’s.
Het gedicht ‘Ben Ali Libi’ van Willem Wilmink heeft mij bijvoorbeeld weer na laten denken over de Tweede Wereldoorlog. Zanger Bennie Jolink kiest dit gedicht, omdat hij ontroerd raakt door dit prachtige gedicht van ook nog eens zijn favoriete songtekstschrijver en dichter, Willem Wilmink. ‘Ben Ali Libi’ zou ik zeker geen triviaal gedicht noemen, omdat er ook een erg originele manier een vreselijke gebeurtenis beschreven wordt. En dat terwijl er al zoveel gedichten over de vreselijke gebeurtenissen in de Tweede Wereld oorlog zijn geschreven. In dit gedicht lees je over de Jodenvervolging van de goochelaar, Ben Ali Libi. Ik heb nog nooit een gedicht gelezen die mij zo erg laat nadenken over de Tweede Wereldoorlog. De strofe die mij het meest raakt is:
En altijd als ik een schreeuwer zie
met een alternatief voor de democratie,
denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.
Dit gedicht spreekt mij zo erg aan, omdat ik dat ook nu weleens denk als ik schreeuwerige politici hun mening hoor geven. ‘Is er ook ruimte voor mensen die een andere mening of achtergrond hebben?’
In elk gedicht is wel een pedagogische functie te ontdekken. In het eerste gedicht, ‘De herberg’ van Jalal al-Din Rumi, dat door Typhoon werd gekozen, word je bijvoorbeeld uitgenodigd om vriendelijker te zijn voor jezelf. Deze bundel lees je, al wil je zo graag, niet in één zit uit. Je wordt namelijk bij elk gedicht aan het denken gezet. Zodra er een mooie omschrijving over het gedicht wordt gegeven, blijf je toch even nadenken. En dat vind ik de kracht van deze gedichtenbundel.
Maar nee, er zit geen gedicht tussen dat mij aan het huilen heeft gemaakt. Wel moet ik eerlijk toegeven dat ik de bundel iets te snel uit ben gaan lezen. Ik zal Gedichten die mannen aan het huilen maken weer terug geven, maar zal het zeker voor mezelf gaan kopen. Ik denk namelijk dat als ik er tijd voor heb en neem, de gedichten mij nog meer raken. En wie weet, zal ik dan wel een traantje weg moeten pinken.
Tijdens een Literatuur 2-bijeenkomst legde mijn docent de gedichtenbundel Gedichten die mannen aan het huilen maken van Nick Muller op mijn tafel. “Echt iets voor mannen”, zei ze daarbij. Poëzie had mij nooit eerder emotioneel geraakt, dus werd ik erg benieuwd toen ik de titel las. Zou er een gedicht tussen zitten dat mij aan het huilen maakt?
Nick Muller heeft drieënzestig bekende, mannelijke Nederlanders gevraagd om hun mooiste gedicht. Hij vroeg presentatoren, zangers, kunstenaars en zelfs politici om een gedicht, dat hun geëmotioneerd heeft. Bij elk gedicht geeft een vooraanstaande Nederlander zijn kijk op dit poëziestuk en benoemt wat hem zo geraakt heeft.
Wat ik erg fijn aan deze bundel vind, is dat je drieënzestig verschillende, erg goed geschreven gedichten te lezen krijgt. Omdat iedere man een ander gedicht kiest, krijg je de best geselecteerde gedichten uit de geschiedenis van de literatuur. De bekende dichters Willem Wilmink en Multatuli komen ter sprake. Maar met hen, nog negenenveertig andere grootmachten in de Nederlandse en buitenlandse poëzie.
In de verschillende gedichten wordt over veel uiteenlopende onderwerpen gesproken. Thema’s die wel veel terug komen zijn de dood, liefde en ouderdom. Je wordt door het vaak aangrijpende verhaal van een man met een duidelijke mening wel aan het denken gezet over deze thema’s.
Het gedicht ‘Ben Ali Libi’ van Willem Wilmink heeft mij bijvoorbeeld weer na laten denken over de Tweede Wereldoorlog. Zanger Bennie Jolink kiest dit gedicht, omdat hij ontroerd raakt door dit prachtige gedicht van ook nog eens zijn favoriete songtekstschrijver en dichter, Willem Wilmink. ‘Ben Ali Libi’ zou ik zeker geen triviaal gedicht noemen, omdat er ook een erg originele manier een vreselijke gebeurtenis beschreven wordt. En dat terwijl er al zoveel gedichten over de vreselijke gebeurtenissen in de Tweede Wereld oorlog zijn geschreven. In dit gedicht lees je over de Jodenvervolging van de goochelaar, Ben Ali Libi. Ik heb nog nooit een gedicht gelezen die mij zo erg laat nadenken over de Tweede Wereldoorlog. De strofe die mij het meest raakt is:
En altijd als ik een schreeuwer zie
met een alternatief voor de democratie,
denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.
Dit gedicht spreekt mij zo erg aan, omdat ik dat ook nu weleens denk als ik schreeuwerige politici hun mening hoor geven. ‘Is er ook ruimte voor mensen die een andere mening of achtergrond hebben?’
In elk gedicht is wel een pedagogische functie te ontdekken. In het eerste gedicht, ‘De herberg’ van Jalal al-Din Rumi, dat door Typhoon werd gekozen, word je bijvoorbeeld uitgenodigd om vriendelijker te zijn voor jezelf. Deze bundel lees je, al wil je zo graag, niet in één zit uit. Je wordt namelijk bij elk gedicht aan het denken gezet. Zodra er een mooie omschrijving over het gedicht wordt gegeven, blijf je toch even nadenken. En dat vind ik de kracht van deze gedichtenbundel.
Maar nee, er zit geen gedicht tussen dat mij aan het huilen heeft gemaakt. Wel moet ik eerlijk toegeven dat ik de bundel iets te snel uit ben gaan lezen. Ik zal Gedichten die mannen aan het huilen maken weer terug geven, maar zal het zeker voor mezelf gaan kopen. Ik denk namelijk dat als ik er tijd voor heb en neem, de gedichten mij nog meer raken. En wie weet, zal ik dan wel een traantje weg moeten pinken.
February 27, 2020
Een onderhoudende bloemlezing uit (voornamelijk) vaderlandse poëzie, die mij eraan herinnert dat ik vaker poëzie moet lezen. Waarvan akte. Her en der worden er wel wat open deuren ingetrapt, maar het wringt nergens. Voor een cadeau dat ik een keer achteloos in mijn handen gedrukt kreeg, ben ik behoorlijk positief verrast.
January 24, 2016
Net als bij de damesvariant van dit boek, Gedichten die vrouwen aan het huilen maken, was ik ook bij dit boek vaak ontroert door de gekozen gedichten. Bij het door Rick Nieman gekozen 'Als' van Kipling bijvoorbeeld of 'Lamento' van Campert, gekozen door Joost Zwagerman. Het laatste gedicht wordt, in het licht van wat we nu over Joost weten, extra pijnlijk. Dat hij juist dit gedicht gekozen heeft. Over iets waarvan je nooit dacht... dat je nooit meer... Een zwaar gemis.
Bij Willem Wilmink moet ik altijd even zuchten van de mooie cadans van zijn zinnen, zoals ik bij Lévi Weemoedt moet grinniken om zijn melancholieke tragiek. Echter, om geen van de gedichten moest ik echt huilen, tot ik, helemaal achter in het boek, bij het gedicht kwam dat Eric Corton gekozen had: 'Sterfbed', van Jean Pierre Rawie, een voor mij onbekende dichter. Het verhaalt over een man die naast zijn stervende vader zit en diens hand vasthoudt. Wie machteloos veel van zijn vader houdt, zoals ik dat doe, weet dat er ooit een moment zal komen dat het afscheid daar is. Dat jij degene zult zijn die zijn broze, oude hand vasthoudt. Ik wil er niet aan en daarom moest ik huilen om dit prachtige gedicht.
Bij Willem Wilmink moet ik altijd even zuchten van de mooie cadans van zijn zinnen, zoals ik bij Lévi Weemoedt moet grinniken om zijn melancholieke tragiek. Echter, om geen van de gedichten moest ik echt huilen, tot ik, helemaal achter in het boek, bij het gedicht kwam dat Eric Corton gekozen had: 'Sterfbed', van Jean Pierre Rawie, een voor mij onbekende dichter. Het verhaalt over een man die naast zijn stervende vader zit en diens hand vasthoudt. Wie machteloos veel van zijn vader houdt, zoals ik dat doe, weet dat er ooit een moment zal komen dat het afscheid daar is. Dat jij degene zult zijn die zijn broze, oude hand vasthoudt. Ik wil er niet aan en daarom moest ik huilen om dit prachtige gedicht.
June 1, 2015
Heerlijk. Niet alleen de gedichten maar ook de redenen van de mannen om de gedichten te kiezen. Soms nog mooier dan het gekozen gedicht. Mag dan een vrouw zijn maar kom maar door met deel 2.
June 12, 2019
Ik heb het boek gekocht of gekregen omdat ik wilde weten waar mannen door geraakt worden. Sommige gedichten aan het begin van de bundel raakte mij echt niet en dat bevestigde mijn idee over hoe verschillend mannen en vrouwen zijn. Toch las ik verder en wat heb ik het gevoeld: de ellende, de liefde, het geluk, het verlies. Ik voelde alles hetzelfde en ik vond het prachtig hoe de mannen omschreven waarom het ze raakte. Net alsof ik in gesprek was met deze bekende mannen en zij mij vertelde hoe hun harten werken. Exact hetzelfde als vrouwenharten.
February 9, 2026
Omdat poëzie niet alleen Joost Prinsen tot tranen toe kan ontroeren. Dit boek is de Nederlandse versie van 'Poems That Make Grown Men Cry'. 63 Nederlandse en Vlaamse mannen vertellen over het gedicht dat hen ontroert, en daar zitten prachtige keuzes tussen. Ik herontdekte gedichten die ik jaren geleden al ergens had uitgescheurd, vond het gedicht voor op mijn begrafenis én mijn volgende verjaardag.
March 21, 2023
Aardige manier om uiteenlopende gedichten te combineren
September 12, 2023
Kwaliteit schommelt nog al, desalniettemin een grappig (doch licht stereotyperend) concept.
March 9, 2017
Geweldige verzameling!
Displaying 1 - 9 of 9 reviews