What do you think?
Rate this book
Ζωή μεθόρια
Η Ζωή από τη Θεσσαλονίκη ξεκινάει µια καινούρια ζωή ως καθηγήτρια στη Θράκη, αρχές της δεκαετίας του ογδόντα. Αυτό όµως που φοβάται περισσότερο επαναλαµβάνεται σαν κακή φάρσα: οι άντρες που σχετίζονται µαζί της δεν έχουν καλό τέλος. Αυτή τη φορά πρέπει να προστατεύσει τον Γιάννη, τον νεαρό καπετάνιο που ταξιδεύει στα πέλαγα και την αναζητάει µε πάθος κάθε φορά που πιάνει στεριά. Στη µεθόριο, η Ζωή αναµετριέται µε την καινούρια της ιδιότητα αλλά και συγκρούεται, ως ασυµβίβαστη φοιτήτρια της µεταπολίτευσης, µε όσους προσπαθούν να τη φέρουν στα δικά τους µέτρα. Παλεύει να αυτονοµηθεί, να επαναπροσδιοριστεί και να ξεριζώσει τη δεισιδαιµονία που φωλιάζει µέσα της, βυθίζοντάς τη σε σκοτεινά νερά.
Ένα µυθιστόρηµα δρόµου, γεµάτο µουσικές και πάρτι, τοπία, ταξίδια και προσωπικές αναζητήσεις, ένα βιβλίο διαποτισµένο από την αθωότητα και τη φρεσκάδα µιας γενιάς που ενηλικιώθηκε στα πρώτα χρόνια της µεταπολίτευσης και πορεύτηκε µέσα από τις µεταµορφώσεις που συντελέστηκαν στο κοινωνικό και πολιτικό τοπίο της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες.
Ένα µυθιστόρηµα δρόµου, γεµάτο µουσικές και πάρτι, τοπία, ταξίδια και προσωπικές αναζητήσεις, ένα βιβλίο διαποτισµένο από την αθωότητα και τη φρεσκάδα µιας γενιάς που ενηλικιώθηκε στα πρώτα χρόνια της µεταπολίτευσης και πορεύτηκε µέσα από τις µεταµορφώσεις που συντελέστηκαν στο κοινωνικό και πολιτικό τοπίο της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες.
267 pages, Paperback
First published January 1, 2015
28 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
January 2, 2018
Εχω ξεκινησει καπως αλλιως αυτο το διαβασμα των βιβλιων του Γρηγοριαδη...Ξεκινησα δηλαδη απο το τελος (Καινουρια Πολη) και βρεθηκα να διαβαζω το δευτερο μερος τωρα...Εχω κρατησει και το πρωτο (το Παρταλι) για το τελος. Το σκεπτικο του βιβλιου ειναι πολυ εξυπνο και ενδιαφερον και δεν μπορω να πω οτι διαβασα ενα βιβλιο που ηταν κακο. Η γλωσσα, οι σκεψεις, ο ρεαλισμος, ακομη και οι περιφερειακοι ήρωες με ενθουσιασαν, ομως με τη Ζωη ειχα προβλημα...Κι ενω ο Γργηγοριαδης με εχει εμπνευσει και με συνεπαρει με τον τροπο γραφης του, με τουτο το βιβλιο ειχα ενα ζητημα...Λιγο η Ζωη, λιγο το τελευταιο μερος, λιγο προς τη μεση που καπου ενιωθα οτι ηρωιδα και συγγραφεας ειχαν δικα τους ζητηματα να λυσουν....ε! Ειπα οκ...Δεν μπορω να θυμωσω ουτε να μην το προτεινω σε καποιν που θελει να περασει ομορφα και γιατι οχι να καταλαβει λιγο την ιστορια της Ελλαδας...Αλλωστε ο Γρηγοριαδης ειναι χαρισματικος και στους συγγραφεις που μας αρεσουν μπορουμε να επιτρεψουμε σχεδον τα παντα!
January 12, 2020
Ο συγγραφέας δίνει αληθοφανείς εικόνες της μεθορίου σαν να έζησε εκεί...μου ξύπνησε αναμνήσεις από τον διορισμό μου στο Διδυμότειχο και απο την ζωή μου εκει επι τρία χρόνια....
August 10, 2015
Νομίζω πως λόγω των καλών κριτικών που είχα διαβάσει, είχα αυξημένες προσδοκίες που δεν επαληθεύτηκαν. Όπως και να 'χει, συντάσσομαι περισσότερο με αυτήν εδώ:
http://anagnostria.blogspot.gr/2015/0...
http://anagnostria.blogspot.gr/2015/0...
June 26, 2020
Ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο, με λόγο που ρέει αβίαστα και ομοιόμορφα. Λόγος σύγχρονος, απλός, αλλά κυρίως ταιριαστός στο βασικό χαρακτήρα του βιβλίου. Αξιοσημείωτο: Η επιλογή των επιθέτων είναι καθοριστική για το τελικό αποτέλεσμα του κειμένου, ενώ φαίνεται η εξαιρετική και λεπτομερής δουλειά του συγγραφέα να γίνει περιεκτικός, χρησιμοποιώντας τις κατάλληλες λέξεις που θα μειώσουν τυχόν παρεκβάσεις και θα ενισχύσουν την ουσία. Σε επίπεδο πλοκής, η πορεία του βιβλίου ξαφνιάζει (άραγε να άλλαξε η αρχική ιδέα;), αν και αυτό δε γίνεται απότομα. Ενδεχομένως ωστόσο δικαιολογείται από την εξέλιξη της ψυχολογίας της ηρωίδας. Γενικά, το βίωμα του συγγραφέα (όσον αφορά τον τόπο και το επάγγελμα του) είναι σαφές θεμέλιο στην αφηγηματική δομή, προσδίδει ακρίβεια, αληθοφάνεια και δημιουργεί έναν χώρο συνάντησης αφηγητή - πρωταγωνίστριας - αναγνώστη.
Αυτά που ίσως φαίνονται ξένα στο υπόλοιπο κείμενο είναι στοιχεία στο τέλος του βιβλίου που ανεπαίσθητα πλησιάζουν τον μαγικό ρεαλισμό.
Συνολικά πολύ αξιόλογο βιβλίο και ένας έμπειρος συγγραφέας σε μια καλή του στιγμή.
Αυτά που ίσως φαίνονται ξένα στο υπόλοιπο κείμενο είναι στοιχεία στο τέλος του βιβλίου που ανεπαίσθητα πλησιάζουν τον μαγικό ρεαλισμό.
Συνολικά πολύ αξιόλογο βιβλίο και ένας έμπειρος συγγραφέας σε μια καλή του στιγμή.
August 14, 2016
Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 80 η Ζωή αφήνει πίσω της τη φοιτητική ζωή και τον Ρήγα και αλλάζει σκηνικό. Φεύγει από την προστασία του μικρόκοσμου του πανεπιστημίου, όπου οι κοινοί αγώνες και τα οράματα ενώνουν. Έξω στον άλλον κόσμο, αυτόν των μικρών πόλεων όπου διορίζεται σαν καθηγήτρια η Ζωή προσπαθεί να προσδιορίσει την ταυτότητά της. Ταυτόχρονα βλέπει τους παλιούς της φίλους να αλλάζουν, να μακραίνουν από κοντά της , να ''προσαρμόζονται ''.
Αρνείται να παρασυρθεί από το ρεύμα όλων εκείνων που κλείνοντας τα οράματά τους στο πανεπιστήμιο, αφήνονται τόσο εύκολα στη ροή της ''αλλαγής ''.
Ροκού, αυθεντική, ρομαντική, γλυκά ''οπισθοδρομική'' στο θέμα του έρωτα, προσπαθεί να ισορροπήσει στις καινούργιες καταστάσεις κρατώντας τις ιδέες της, σε σημείο που να φαντάζει διαφορετική. Αρνείται να ακολουθήσει το ρεύμα όλων εκείνων που ''αποστάτησαν '' από τον ίδιο τους εαυτό, αντιλαμβάνεται πως
''τώρα το ζητούμενο είναι να ξοδευτεί χρήμα, να καταναλωθεί πολιτισμός, να φαίνεται σαν πολιτισμός. Εκείνοι τότε στα αμφιθέατρα, έψαχναν και πάλευαν για την ουσία του''.
Σε ανύποπτο χρόνο δηλώνει ''όλοι σας με φαντάζεστε σαν ηρωίδα ενός άλλου και όχι δικιά μου'' .
Η Ζωή αναρωτιέται '' why can't we live together '' , αρνούμενη να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Και είναι η άρνησή της αυτή γοητευτική στα μάτια του αναγνώστη. Την ακολουθεί σε απομακρυσμένες πόλεις σαν το Διδυμότειχο, την Ορεστιάδα, τα Άβδηρα. Δεν θέλει όρια στον κόσμο της η Ζωή κι ακόμη και στα σπίτια που μένει, αναζητά ορίζοντα ανοιχτό να βλέπει.
Γνωρίζει τη μεθόριο και αναρωτιέται πως ίσως ανήκει κι αυτή εκεί, απομονωμένη στο κόσμο της τον μοναχικό. Πέφτει σε συμπτώσεις και αφήνεται σ΄αυτές. Τις δραματοποιεί και τις υφαίνει μέσα της, τις κάνει κομμάτι του εαυτού της μέχρι...
Γράφοντας αυτό το κομμάτι, αναρωτήθηκα αν κάνω καλά να αναφερθώ τόσο στην ηρωίδα. Μα το βιβλίο αυτό είναι η Ζωή ή η ζωή. Πως θα μπορούσα να την αφήσω απ΄έξω;
Το βιβλίο γραμμένο πότε σε πρώτο πρόσωπο, πότε σε τρίτο με την ιδιαίτερη αφηγηματική γραφή του Θεόδωρου Γρηγοριάδη, έρχεται και κλείνει με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
Δίνεται ρόλος και στον ίδιο τον συγγραφέα λίγο πριν το τελευταίο κεφάλαιο. Έτσι γίνεται ήρωας κι αυτός στον περίγυρο τον ευρύτερο της Ζωής. Αποστασιοποιημένος κάπως μιας και δεν τη γνωρίζει καλά , καλείται να περιγράψει την πιο δυνατή σκηνή του βιβλίου. Σκηνή βγαλμένη σαν μέσα από Ορφικά τελετουργικά. Έντονα συγκινησιακή και τολμώ να πω δεμένη με τους τόπους που αναφέρονται στο βιβλίο . Άλλωστε ο Ορφέας στη Θράκη δεν ήταν γεννημένος σύμφωνα με τη μυθολογία ;
''Η Ζωή μεθόρια'' ίσως ξενίσει όσους αναγνώστες δεν έχουν διαβάσει ποτέ Γρηγοριάδη, όμως αυτό θα είναι μόνο στην αρχή. Προχωρώντας δεν γίνεται να μείνουν ανέπαφοι και ανέγχιτοι από την ξεχωριστή γραφή του συγγραφέα.
Για μένα το καλύτερο βιβλίο του.
Αρνείται να παρασυρθεί από το ρεύμα όλων εκείνων που κλείνοντας τα οράματά τους στο πανεπιστήμιο, αφήνονται τόσο εύκολα στη ροή της ''αλλαγής ''.
Ροκού, αυθεντική, ρομαντική, γλυκά ''οπισθοδρομική'' στο θέμα του έρωτα, προσπαθεί να ισορροπήσει στις καινούργιες καταστάσεις κρατώντας τις ιδέες της, σε σημείο που να φαντάζει διαφορετική. Αρνείται να ακολουθήσει το ρεύμα όλων εκείνων που ''αποστάτησαν '' από τον ίδιο τους εαυτό, αντιλαμβάνεται πως
''τώρα το ζητούμενο είναι να ξοδευτεί χρήμα, να καταναλωθεί πολιτισμός, να φαίνεται σαν πολιτισμός. Εκείνοι τότε στα αμφιθέατρα, έψαχναν και πάλευαν για την ουσία του''.
Σε ανύποπτο χρόνο δηλώνει ''όλοι σας με φαντάζεστε σαν ηρωίδα ενός άλλου και όχι δικιά μου'' .
Η Ζωή αναρωτιέται '' why can't we live together '' , αρνούμενη να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Και είναι η άρνησή της αυτή γοητευτική στα μάτια του αναγνώστη. Την ακολουθεί σε απομακρυσμένες πόλεις σαν το Διδυμότειχο, την Ορεστιάδα, τα Άβδηρα. Δεν θέλει όρια στον κόσμο της η Ζωή κι ακόμη και στα σπίτια που μένει, αναζητά ορίζοντα ανοιχτό να βλέπει.
Γνωρίζει τη μεθόριο και αναρωτιέται πως ίσως ανήκει κι αυτή εκεί, απομονωμένη στο κόσμο της τον μοναχικό. Πέφτει σε συμπτώσεις και αφήνεται σ΄αυτές. Τις δραματοποιεί και τις υφαίνει μέσα της, τις κάνει κομμάτι του εαυτού της μέχρι...
Γράφοντας αυτό το κομμάτι, αναρωτήθηκα αν κάνω καλά να αναφερθώ τόσο στην ηρωίδα. Μα το βιβλίο αυτό είναι η Ζωή ή η ζωή. Πως θα μπορούσα να την αφήσω απ΄έξω;
Το βιβλίο γραμμένο πότε σε πρώτο πρόσωπο, πότε σε τρίτο με την ιδιαίτερη αφηγηματική γραφή του Θεόδωρου Γρηγοριάδη, έρχεται και κλείνει με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
Δίνεται ρόλος και στον ίδιο τον συγγραφέα λίγο πριν το τελευταίο κεφάλαιο. Έτσι γίνεται ήρωας κι αυτός στον περίγυρο τον ευρύτερο της Ζωής. Αποστασιοποιημένος κάπως μιας και δεν τη γνωρίζει καλά , καλείται να περιγράψει την πιο δυνατή σκηνή του βιβλίου. Σκηνή βγαλμένη σαν μέσα από Ορφικά τελετουργικά. Έντονα συγκινησιακή και τολμώ να πω δεμένη με τους τόπους που αναφέρονται στο βιβλίο . Άλλωστε ο Ορφέας στη Θράκη δεν ήταν γεννημένος σύμφωνα με τη μυθολογία ;
''Η Ζωή μεθόρια'' ίσως ξενίσει όσους αναγνώστες δεν έχουν διαβάσει ποτέ Γρηγοριάδη, όμως αυτό θα είναι μόνο στην αρχή. Προχωρώντας δεν γίνεται να μείνουν ανέπαφοι και ανέγχιτοι από την ξεχωριστή γραφή του συγγραφέα.
Για μένα το καλύτερο βιβλίο του.
November 11, 2023
Ζωή μεθόρια λέγεται το βιβλίο του Θεόδωρου Γρηγοριάδη που τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος το 2016.Το λογοτεχνικό αυτό κείμενο αφηγείται την ζωή μιας πρώτο διοριζόμενης καθηγήτριας αγγλικών,της Ζωής,στη μεθόριο, αρχικά στην Ορεστιάδα μετά στο Διδυμότειχο και στην Ξάνθη.Ενα πολύ καλογραμμένο βιβλίο με πολύ λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές των περιοχών αυτών που διαδραματίζεται που μου έφεραν ευχάριστες προσωπικές μνήμες στο μυαλό.Η ηρωίδα είναι μια κουλτουριάρα,μορφωμένη,φιλελεύθερη ,φεμινίστρια με πολλές καλλιτεχνικές ανησυχίες, προκλητική και ασυμβίβαστη με το κατεστημένο, που βρίσκεται αναγκαστικά σε μια επαρχία συντηρητική , κλειστή και καχύποπτη με τους ξένους και την βλέπουμε να προσπαθεί να διατηρήσει την ελευθερία της αλλά τελικά να απομονώνεται από το περιβάλλον και να στρέφεται στην γραφή για να μπορέσει να εκφραστεί ελεύθερα. Γιατί το γράψιμο μπορεί να γίνει και αντίδοτο στην μοναξιά.Η αφήγηση είναι τριτοπρόσωπη και εναλλάσσεται σε ιστορίες του παρόντος και του παρελθόντος,ενώ στο τέλος έχουμε και αφήγηση της ίδιας της ηρωίδας δια μέσου του σημειωματάριου της.Παρακολουθούμε όλη την δεκαετία του 1980 ,πως εξελίσσεται η ζωή αυτής της παρέας συμφοιτητών της Ζωής που σπούδασαν μετά την χούντα,πως πολιτικοποιήθηκαν και πως μετά από την καταπίεση επιζητούν απεγνωσμένα την ελευθερία και την επαγγελματική αποκατάσταση.Γιατί οι απαγορεύσεις γεννούν αντίσταση.Το παρακάτω κείμενο δείχνει το πώς γεννιέται η λαμογιά της μεταπολίτευσης ''τώρα το ζητούμενο είναι να ξοδευτεί χρήμα, να καταναλωθεί πολιτισμός, να φαίνεται σαν πολιτισμός. Εκείνοι τότε στα αμφιθέατρα, έψαχναν και πάλευαν για την ουσία του''. Τώρα το χρήμα δήθεν πηγαίνει στον πολιτισμό..
October 11, 2025
Πολύ ωραία και επαναστατική ιστορία, με μια από τις πιο συμπαθείς πρωταγωνίστριες που έχω διαβάσει! Ο Γρηγοριάδης έχει το χάρισμα να ανοίγει υπόγεια μονοπάτια που ενίοτε χρειάζεται αρκετό σκάψιμο για να καταλάβεις πού σε οδηγούν. Με λεπτεπίλεπτο και διεισδυτικό ύφος, διαρρηγνύει τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις τις κοινωνίας, με τρόπο σιωπηλό και παντοδύναμο.
January 22, 2024
Χαίρομαι κάθε φορά που διαβάζω όμορφα βιβλία από νέους Έλληνες συγγραφείς .Θα διαβάσω κι αλλά βιβλία του να τον γνωρίσω καλύτερα
Displaying 1 - 9 of 9 reviews