Fantastyczna pozycja dla osób widzących niesprawiedliwości świata i zastanawiających się “ale co ja mogę z tym zrobić”. Bardzo podnosząca na duchu i motywująca do działania, szczególnie dla młodych osób.
Czytanie tej książki wielokrotnie mnie poruszyło, ale podrzucam moje dwa ulubione fragmenty:
Nie powinno nas zatem zaskakiwać, że wielu ludzi w moim wieku jest sfrustrowanych, widząc, jak obiecana nam świetlana przyszłość jakoś nie nadchodzi. Rozżalenie buzuje, mocy zaś nabierają apele takie jak te z utworów Bedoesa, bydgoskiego rapera: „My chcemy żyć, a nie tylko przeżyć". I o to w tym chodzi.
Nie o fanaberie, drogie ubrania, używki czy chwilowo modne badziewia z chińskich sklepów internetowych. Chodzi o zaspokojenie elementarnych potrzeb normalnego życia. O mieszkanie, którego opłacenie nie pochłania całej wypłaty. O lekarza, do którego można szybko się dostać. O powietrze, które nie dusi. O pracę, w której nie jesteśmy traktowani jak popychadła. O spokój, który pozwala myśleć o zakładaniu rodziny. Można nas nazywać roszczeniowymi. Można mówić, że wymyślamy. Można mieć do nas pretensje o to, że poprzewracało nam się w dupach, a kiedyś było gorzej. Ale czy naprawdę domaganie się, by nasze państwo, zamiast napychać kieszenie ludzi, którym niczego nie brakuje, wyciągało potrzebujących z beznadziei, to roszczeniowość? Jeśli tak, to bardzo chętnie będę roszczeniowa. Najbardziej roszczeniowa pod słońcem. (str. 48)
Nie dajmy sobie wmówić, że wiara w to, że świat może wyglądać inaczej, że możemy doprowadzić do tej zmiany, jest niedorzeczna. Tylko ci, którzy na przekór wszystkiemu trzymali się swoich marzeń o innej, lepszej rzeczywistości, byli w stanie do niej doprowadzić, uczynić ją faktem. Tylko ci, którzy słyszeli, że swoimi postulatami i wyobraźnią sięgali za daleko, dokonywali niemożliwego. Teraz, jak nigdy wcześniej, musimy temu przekonaniu zaufać i włożyć wysiłek w to, by tę wiarę przekuć w inny system. Kolejnej takiej szansy możemy nie mieć. (str. 125)
Czuję że w ludziach którzy mają jeszcze jakieś nadzieję na poprawę świata, to może zmotywować do działania. Niestety ja czuję się na tyle beznadziejnie, że będę raczej kibicować z boku, z lekką zazdrością, że ktoś ma jeszcze nadzieję na naprawę tego świata.