Σε μια απομακρυσμένη κωμόπολη της Ελλάδας, μια παρέα παιδιών, ο Ιάκωβος, η Μελίνα, ο Σαράντος, η Ουρανία, η Σοφία, η Μαίρη, η Ντίνα και η Παυλίνα, μεγαλώνοντας θα ανακαλύψουν ότι πίσω από την κουρτίνα των αυστηρών ηθών βράζουν τα πάθη και τα κρυμμένα μυστικά των συμπολιτών τους. Με την σειρά τους, θα περάσουν και αυτά από την αθωότητα στην αφύπνιση της σάρκας και θα συνειδητοποιήσουν ότι το σεξ δεν είναι μόνο απόλαυση, αλλά κρύβει παγίδες, απογοητεύσεις, ταπεινώσεις και προδοσία όταν συμμετέχει και η καρδιά. Ένα ηθογραφικό, αισθησιακό μυθιστόρημα εποχής, στον αντίποδα του Sex and the City, που διατρανώνει με τόλμη και ειλικρίνεια ότι τα νιάτα δεν τιθασεύονται όταν το κορμί διεκδικεί τα αυτονόητα.
Η Δήμητρα Χρηστίδου - Μανθεάκη γεννήθηκε στα Γιάννενα και μεγάλωσε στη Σπάρτη. Σπούδασε Ελληνική και Αγγλική Φιλολογία και συνέχισε τις σπουδές της στο Ιστορικό και Αρχαιολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Εργάστηκε πολλά χρόνια ως επιχειρηματίας, διατηρώντας φροντιστήρια ξένων γλωσσών. Είναι παντρεμένη με τον Αλέξη Μανθεάκη, γνωστό επικοινωνιολόγο, συγγραφέα και πολιτικό αναλυτή, γνωστός, μεταξύ άλλων και ως σύμβουλος και εκπρόσωπος Τύπου της οικογένειας Ωνάση-Ρουσέλ. Κατοικεί στην Αθήνα με το σύζυγο και την κόρη της, Μαρίνα. Με την ιδιότητα της αρχαιολόγου είναι μέλος του Δ.Σ. της παγκόσμιας οργάνωσης για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα ISPACI (The International Parthenon Sculptures Action Committee) που αριθμεί 240.000 μέλη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το πρώτο της μυθιστόρημα "Εγώ, η γυναίκα του Ταλιμπάν" το οποίο βασίζεται σε αληθινή ιστορία παραμένει μέχρι σήμερα logn seller με πολλές επανεκδόσεις, ενώ προβλήθηκε επανειλημμένα, από το ΜΜΕ και ειδικά από τηλεοπτικές εκπομπές.
Μην νομίζετε κ γω δεν το περίμενα οτι θα βάλω 3 αστεράκια.. Μέχρι την μέση ήταν μέτριο και απλα το διάβαζα γτ δεν ήθελα να το αφήσω να αραχνιαζει. Απο την μέση και μετά όμως με ενα μαγικό τροπο οι ιστορίες επιτέλους απόκτησαν ενδιαφέρον! Με κούρασε λίγο αυτή η συνεχόμενη επανάληψη που υπάρχει πάντα στην Ελληνική λογοτεχνία λες και αυτοί που διαβάζουν τα βιβλία έχουν αλτσχάιμερ και κπς υπερβολές σε κπ κεφάλαια αλλά είπαμε... ελληνική λογοτεχνία!!!
Συγκινητικό τέλος, αλλά η ακόμα μια ερωτική σκηνή σε ξενερώνει και είναι αχρείαστη. Θα μου πεις, με αυτόν τον τίτλο τι περίμενες να διαβάσεις, αλλά εντάξει, έχεις διαβάσει 600 σελίδες γεμάτες διεγερμένους ανδρισμούς που πιέζουν απόκρυφα σημεία, ε όχι και στο τέλος που είναι ωραίο.
Κατά τα άλλα, πέρα από τις ερωτικες σκηνές, πιάνει το ηθογραφικό χαρακτήρα της παλαιότερης ελληνικής κοινωνίας και προσπαθεί να εξηγήσει τις συμπεριφορές. Ίσως μετά από 100 χρόνια θα είχε ενδιαφέρον να το διάβαζε κάποιος για να δει πώς σκέφτονταν τότε.
Από τεχνική σκοπιά, ο επίλογος είναι σα να διαβάζεις το προσχέδιο του βιβλίου.
Και ένα παράπονο: τόσοι χαρακτήρες σε αυτό το βιβλίο, δεν είχε κανένα γκέι άτομο αυτό το χωριό;
Τρία αστέρια, το έσωσε το ωραίο τέλος, αρχικά θα έβαζα δυο.
Έχοντας διαβάσει άλλα δύο βιβλία της συγγραφέως που μου είχαν αρέσει περίμενα κάτι ανάλογο και στο συγκεκριμένο (αν και ο τίτλος σε προδιαθέτει τι θα αναγνώσεις στο περίπου),αλλά δυστυχώς δεν ανταποκρίθηκε αναλόγως και σαν γραφή και σαν ιστορία.Αισθησιακό βιβλίο με πλοκή περισσότερο με στιγμές ερωτικές παρά ουσιώδεις.Έχει βέβαια αλήθειες,τονίζοντας ότι στην ζωή επικρατούν τα ψέμματα από ότι η αλήθεια,χάνοντας τις αξίες που έπρεπε να κυριαρχούν,κυνηγώντας την εφήμερη δόξα,το κέρδος,την προβολή και την εύκολη διαβίωση.Αλλά όλα αυτά τα μηνύματα και διάφορα άλλα θα μπορούσε να περάσει με μία καλύτερη πλοκή.Φυσικά όλα αυτά είναι υποκειμενικές απόψεις.