Schudnij... raz na zawsze. W luksusowym pensjonacie w Zawilanach turnus odchudzający zmienia się w walkę o przetrwanie. Gdy między koktajlem z jarmużu a zajęciami fitness pojawia się trup, Matylda Imielska musi odkryć prawdę, zanim sama stanie się kolejną pozycją w morderczym jadłospisie. Co łączy upadłego gwiazdora kuchni, zdesperowane przyjaciółki i trupa w spiżarni? „Mordercza dieta cud” to zabójcze tempo, lekki styl i zagadka, której się nie spodziewasz. Iwona Mejza – autorka komedii kryminalnych i powieści „Wszystkie grzechy nieboszczyka”, „Wyszedł z domu i nie wrócił", „Przepis na zbrodnię” oraz serii Miasteczko Anielin, współautorka powieści „Oświęcim Praga” i „Zabójcze ajlawju”. Mieszka i pracuje w Oświęcimiu.
Wyjazdy na turnusy odchudzające chyba mają się świetnie. A może raczej miały, bo co jeśli na takim wyjeździe można stracić życie zamiast nadprogramowych kilogramów? Po przeczytaniu tej książki myślę że niejeden nie zdecyduje się na taką formę diety.
Odchudzanie to temat dobrze znany większości ludzi, każdy prędzej czy później stwierdza, że czas coś zmienić. Można próbować samemu, a można wybrać się na turnus, gdzie pod okiem specjalistów da się poprawić nie tylko sylwetkę ale i samopoczucie.
Na taką próbę zdobyły się bohaterki tej opowieści, wyjeżdżając do pensjonatu w Zawilanach. Z jakim rezultatem? Otóż nie zdradzę jak poszło Matyldzie odchudzanie, za to mogę uchylić rąbka tajemnicy i powiedzieć, że pomiędzy dietetycznymi posiłkami a wysiłkiem fizycznym ktoś wysilił się na popełnienie morderstwa.
To lekko napisana komedia kryminalna, która zapewni rozrywkę na kilka wieczorów. W mojej ocenie nie była to komedia doprowadzająca do łez, a i intryga kryminalna też nie była zbyt skomplikowana. Tak czy siak, można przeczytać dla rozrywki, a na jak długo fabuła zostanie w waszej pamięci przekonajcie się sami.
To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale z pewnością jeszcze spróbuję przeczytać coś z jej dorobku. Zobaczymy jak mi się spodoba.
Lubiącym lżejsze kryminały z nutką humoru polecam.
„Mordercza dieta cud” Iwony Mejzy to krótki kryminał wymieszany z komedią, który w swoim sercu ma absurdalne, choć prozaiczne zachowania typowych Polaków na turnusie podczas urlopu.
Ta historia nie pozwala nam iść z bohaterami — wszystko, co się dzieje, trzyma się mocno miejsca akcji — w pensjonacie w Zawilanach, w którym odbywa się turnus odchudzający.
Wszyscy chyba znamy takie miejsce, które odwiedza się raz w roku w odpowiednim sezonie, podziwia okoliczne widoczki, kosztuje jakiejś tam kuchni z pensjonatu i lokalnej w restauracjach wokół, a potem wraca się i zapomina o tym miejscu — do powrotu sezonu. Gdzieś tam z tyłu głowy przed wyjazdem budzi się pytanie: ciekawe, jak to jest mieszkać blisko takiego ośrodka, gdzie pączkują przyjezdni przez parę tygodni, żeby potem powróciła błoga cisza.
Tutaj historia, w mojej interpretacji, skupia się bardziej na samej scenie — w pensjonacie — niż na samych bohaterach. Przyjezdni przychodzą, odchodzą (jedni na chwilę, inni na wieki wieków, w końcu to kryminał, trupy na zewnątrz, ktoś niespodziewany we spiżarni), ale pensjonat stoi dumnie w niewielkim mieście, gdzie w normalnych okolicznościach nic się nie dzieje.
Ta interpretacja historii jest wzmocniona przez licznych bohaterów — jak na pozycję takiej długości jest ich całkiem sporo — i są dość od siebie inni. Ale nie do końca zgłębieni dla czytelnika. Przed rozpoczęciem akcji dostajemy ściągę — kto jest kim. Mamy tam informacje, które są dość przydatne, bo odchudzić się planuje prawie cały tłum — a do tego dochodzą ci, którzy dietę cud organizują, a także pojedynczy mieszkańcy miasteczka.
„Coś się od życia należy” — takie jest motto tych, którzy przybyli do Zawilan w celu zrzucania paru dodatkowych, a wadliwych kilogramów. Życie jednak lubi kręcić swoją historię, dlatego ta dieta to akurat najmniejszy problem tego turnusu. Już nawet nie wspominając, że to pic na wodę, fotomontaż — uparty właściciel rozkazuje kucharce trzymać się wyłącznie warzyw i owoców — a kucharka wolałaby zdrowo, ale smacznie gotować dla gości pensjonatu.
Element turnusu, który daje najwięcej — lub najwięcej kilogramów zabiera — jest wysiłek fizyczny — zajęcia prowadzone przez Matyldę Imielską, której osobliwa historia jest najciekawsza ze wszystkich zgromadzonych na scenie bohaterów.
Jest (niechętną do bycia) narzeczoną właściciela pensjonatu, ale wcześniej związała się z kryminalistą — choć oczywiście o tym nie wiedziała, aż nie zobaczyła go skutego w kajdanki na ekranie telewizora. Dziewczyna obawia się tego, że stare życie połączone z niebezpiecznym byłym partnerem wejdzie z butami w jej nowe, mniej wystrzałowe i cichsze życie. A gdy ktoś zaczyna ją szantażować, robi się gorąco — trup w żaden sposób nie ostudza atmosfery.
A więc kto szantażuje? I czego chce? I kto zabił? I dlaczego?
Tego próbuje dowiedzieć się czytelnik. Przy okazji żonglując niby prozaicznymi życiami turnusowiczów.
A z nich są również niezłe ziółka. Wiadomo, dieta dietą, ale kawa bez ciastka jest grzechem ciężkim — więc każdy gość idzie z wizytą do pobliskich delikatesów, bo, mimo wszystko, „coś im się od życia należy”. Nie dość, że dieta składa się z menu, którego nikt (oprócz właściciela, ale on się nie liczy, skoro sam tego nie je) włącznie z kucharką nie lubi — to na dokładkę każdy z desperatów próbujących stracić niepotrzebne kilogramy dojada, by nie czuć ssącego głodu.
Dorzućmy do tego dramaty życiowe i inne bardziej lub mniej legalne sekrety, no i oczywiście trup — i mamy mieszankę wybuchową.
Najlepsze dwa elementy tej książki to:
Obyczajowość, mieszająca się z komedią. Starsze panie, które są chętne do plotek. Wątki miłosne i nieudane relacje. Czy sam fakt, że pracownicy delikatesów wiedzą, że zaczął się następny turnus na dietę cud po ilości ludzi robiących większe zakupy. Jedzenie gotowane w ramach diety cud. Choć nie miałam przyjemności jeść połowy z tych dań, opisy były tak ponętne, że przez same słowa na kartce czułam nie tylko smak, ale i rozkosz obudzoną w bohaterach przy konsumpcji. Aż ślinka cieknie — więcej niż raz. (Moim skromnym zdaniem, do paru potraw powinny znaleźć się przepisy na końcu książki.)
Styl „Morderczej diety cud” jest bardzo przystępny, lekki i łatwo się przez niego płynie. Czuć też, że zmienia się on lekko, by dopasować się do temperamentu i osobowości bohaterów książki.
Sama fabuła jest dość interesująca, głównie przez przeszłość Matyldy oraz mieszkankę towarzyską gości, którzy poza wczasami odchudzającymi planują coś jeszcze (zakochać się, rozwieść, potańczyć, odpocząć, zamordować), aczkolwiek przez ilość bohaterów chwilami ciężko się połapać, „kto” robi „co” — na całe szczęście jest ściąga na początku książki.
Wątek morderstwa i motyw zabójstwa plus elementy sekretów i szantażu — te aspekty książki dodają historii pikanterii, ale nie jest to kryminał na poziomie Agaty Christie.
Dalsze losy bohaterów pozostają otwarte i — pomimo morderstwa — pensjonat w Zawilanach również zostaje otwarty na gości — już nie diety cud, a lepszej, swojskiej diety, która daje kucharce pole do popisu. Taki zabieg literacki podkreśla istotny aspekt tej książki — to miejsce akcji jest głównym bohaterem „Morderczej diety cud”.
Myślę, że jest tutaj solidne 6.5/10 i osobiście polecam przeczytać przy kawie i ciastku — w końcu czytelnikowi coś się od życia należy.
[recenzja zrobiona w ramach współpracy z portalem Sztukater.pl]