Arnhem is onder meer bekend om zijn Rijnbrug, de slag tijdens de Tweede Wereldoorlog die een groot deel van de stad verwoestte, Burgers’ Zoo, het Openluchtmuseum, de trolleybus, Arnhemse meisjes en het park Sonsbeek. Maar het is vooral de stad waar Marcel van Roosmalen is geboren en getogen. En als hij zijn geboorteplaats opnieuw mocht kiezen, zou het weer deze stad zijn. Iedereen weet waar de Amsterdammer voor staat, de Hagenees of de Rotterdammer, maar wat maakt een Arnhemmer tot een echte Arnhemmer? Volgens Van Roosmalen zijn dat op de eerste plaats de humor en zelfrelativering. Typerend is ook dat de Arnhemmer altijd het zwartste scenario als uitgangspunt neemt voor zijn doen en laten, dan kan de rest alleen nog maar meevallen. En hij onderscheidt zich door zijn directe manier van communiceren: waar ze elders een smoes verzinnen, windt de Arnhemmer er geen doekjes om. En wat te denken van het motto: je beste vriend dat ben je zelf? Met Geen brug te ver schreef Marcel van Roosmalen een geestige liefdesverklaring aan Arnhem en zijn inwoners.
Herkenbaar voor iedereen die langere tijd in Arnhem heeft doorgebracht. Ik mis wel de sex drugs n rock n roll die zeker ook bij Arnhem hoort. De schoof, de buik, swingcafe, goudvishal (of stokvishal). Dat heeft toch de laatste ster gekost.
Verzamelde stukken en stukjes van Marcel van Roosmalen waarin Arnhem een rol speelt. Ik houd wel van Van Roosmalens negatieve humor. Humor die, begrijp ik nu, typisch Arnhems is. Overigens begrijp ik niets van zijn voorkeur voor voetballer Theo Jansen. Wél van zijn voorkeur voor de in 2013 overleden Theo Bos, wiens overlijden en uitvaart mooi worden beschreven als een oprecht Arnhemse gebeurtenis mede dankzij de aan de kant geschoven persvoorlichtster Esther Bal.
"Waarom ga je vier dagen achter elkaar veertig kilometer wandelen als je daar lichamelijk en/of geestelijk niet toe in staat bent? Waarom bind je roze vleugels op je rug of zet je een Mexicaanse hoed op je hoofd als je gaat wandelen? En waarom zing je de hele dag Zo gaat-ie goed, zo gaat-ie beter, weer een kilometer!? Op dat soort vragen kunnen wandelaars geen normaal antwoord geven."
Het is deze droogkomische en cynische toon die Van Roosmalen typeert. Geen brug te ver is een vermakelijke bundel over Arnhem, al denk ik dat er helaas nog vele verhalen achterwege zijn gelaten. Toch een vermakelijk boek.
Aardig boekje met leuke korte verhalen. Soms humoristisch als je de stijl van van Roosmalen aanvoelt. Echter wat mij betreft te veel verhaaltjes over Vitesse en te weinig over Arnhem zelf.
Leuke observaties over een andere stad dan het obligate Amsterdam of New York en Parijs. Het slotverhaal over Theo Bosmis aangrijpend, ook voor iemand die niets met Vitesse heeft. Sommige passages, bv over de barbier in Klarendal vond ik hilarisch, maar dat ligt aan mij.