What do you think?
Rate this book
0 LIKES 1 WITNESS ซีโร่ไลก์ วันวิตเนส คนโพสต์ไม่ผิด คนผิดไม่โพสต์
ความลับถึงตายถูกซ่อนไว้ในโพสต์ที่ไม่มีใครได้อ่านนอกจากคุณ!
“นี่เรากำลังอ่านสเตตัสทั่วไป
หรือคำสารภาพที่ไม่เคยมีใครรู้กันแน่”
นักข่าวหญิงคนหนึ่งได้อ่านสเตตัสบอกเล่าชีวิตประจำวันของเด็กชาย ร.
โพสต์สุดดาษดื่นแปรเปลี่ยนเป็นเรื่องราววิปลาสที่ไม่ควรมีใครอ่าน
แต่เราจะรู้ได้ยังไงว่าอะไร คือความจริง…หรือความลวง
ที่น่าตกใจกว่าคือ… ผู้กระทำผิดอาจยังลอยนวลอยู่ในปัจจุบัน!
อดีตเมื่อสามสิบปีก่อน
ถูกเปิดโปงด้วยเฟซบุ๊กของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
นักข่าวหญิงต้องเลือกว่าจะเชื่ออะไร…และจะทำอย่างไรกับความลับที่ได้รู้
แล้วถ้าเป็นคุณจะทำยังไง เลือกแล้วก็รับผลให้ได้ด้วยแล้วกัน
นวนิยายสเตตัสที่บันทึกทุกวินาทีแห่งความระทึกขวัญของเด็กคนหนึ่ง
เลื่อนอ่านถึงตัวอักษรสุดท้ายแล้วก็ต้องอื้ออึงจนพูดไม่ออกไม่ว่าคุณจะอยู่ในยุคสมัยไหน
“นี่เรากำลังอ่านสเตตัสทั่วไป
หรือคำสารภาพที่ไม่เคยมีใครรู้กันแน่”
นักข่าวหญิงคนหนึ่งได้อ่านสเตตัสบอกเล่าชีวิตประจำวันของเด็กชาย ร.
โพสต์สุดดาษดื่นแปรเปลี่ยนเป็นเรื่องราววิปลาสที่ไม่ควรมีใครอ่าน
แต่เราจะรู้ได้ยังไงว่าอะไร คือความจริง…หรือความลวง
ที่น่าตกใจกว่าคือ… ผู้กระทำผิดอาจยังลอยนวลอยู่ในปัจจุบัน!
อดีตเมื่อสามสิบปีก่อน
ถูกเปิดโปงด้วยเฟซบุ๊กของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
นักข่าวหญิงต้องเลือกว่าจะเชื่ออะไร…และจะทำอย่างไรกับความลับที่ได้รู้
แล้วถ้าเป็นคุณจะทำยังไง เลือกแล้วก็รับผลให้ได้ด้วยแล้วกัน
นวนิยายสเตตัสที่บันทึกทุกวินาทีแห่งความระทึกขวัญของเด็กคนหนึ่ง
เลื่อนอ่านถึงตัวอักษรสุดท้ายแล้วก็ต้องอื้ออึงจนพูดไม่ออกไม่ว่าคุณจะอยู่ในยุคสมัยไหน
364 pages, Paperback
Published August 1, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
August 11, 2026
5 ดาวเล่มแรกของปี (ซึ่งปีนี้ก็ไม่ได้อ่านเยอะอะไร...)
เรื่องราวเมื่อ 30 ปีก่อนที่ซุกซ่อนไว้ในโพสต์ Facebook ด้วยสเตตัสเฉพาะฉัน ถูกค้นพบในอนาคตโดยอดีตนักข่าวหญิงคนหนึ่ง ในยุคสมัยที่ไม่มี Facebook แล้ว ไม่มีร้านขายของชำ Apple ก็เป็นสินค้าตกยุค แต่สิ่งเดียวที่ยังหลงเหลือไม่ถูกกาลเวลากลืนหายคือ ระบบปิตาธิปไตยที่กดทับผู้หญิง
เรื่องนี้มีวิธีการเขียนที่แหวกแนวจากนิยายไทยทั่วไป ให้เทียบคือมีลูกเล่นคล้ายพวกนิยายญี่ปุ่น ตอนแรกเข้าใจว่านิยายสืบสวน แต่ไม่ใช่ มันคือนิยายชีวิต นิยายชีวิตเล็กจ้อยของเด็กชาย ร. ที่บันทึกเรื่องราวของตัวเองไว้โดยไม่คิดอยากกดแชร์ให้ใครอ่าน ซึ่งช่วงแรกเราจะพบว่าไอ้เด็กคนนี้มันพูดมากจัง(วะ) แต่มันยังมีความสดใสแฝงอยู่ตามวัย กระทั่งอ่านไปๆ อีเด็กนี่มันชีวิตติดทรอม่าสัดๆ
ตัวละครทุกตัวในเล่มไม่มีชื่อ จะมีเป็นชื่อย่อ เด็กชาย ร. , พ่อ ช. , แม่ น. ซึ่งเด็กชาย ร. เป็นเด็กที่ชอบอ่านหนังสือยากๆ (แอบนึกถึงตัวเองที่ตอนเด็กก็ชอบอ่านหนังสือยากๆ ไม่ได้เอาเข้าใจแค่อยากดูเท่ แต่โตมาขออ่านแต้นิยายเบาสมอง) รักหนังสือเป็นอันดับสองรองจากแม่ พร้อมทำทุกอย่างเพื่อแม่ แล้วเด็กคนนี้สามารถฆ่าคนเพื่อแม่ได้มั้ย...อันนี้ก็ไม่รู้สิ 😏
ชั้นชอบที่นักเขียนเลือกจะเขียนผ่านมุมมองของเด็กผู้ชาย ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงมันจะเข้าใจกันง่ายในสิ่งที่ผู้หญิงด้วยกันต้องเจอ แต่พอเป็นเด็กผู้ชายแรกๆ มันจะแบบ ทำไมแม่ไม่ทำงั้น ทำไมแม่ต้องทำงี้ มันรักแม่แต่มันก็ไม่พอใจแม่ แต่ระหว่างนั้นเด็กผู้ชายจะค่อยๆ ได้เห็น ได้เรียนรู้ว่าระหว่างทางแม่ต้องเจอกับอะไร จนเด็กผู้ชายเติบโตมาเป็นลูกชายที่ดี เป็นพี่ชายที่พึ่งพาได้ สร้างเพศชายที่มีความตระหนักรู้อีกคนให้สังคม ชั้นซูฮกเด็กชาย ร.ในจุดนี้มาก
เป็นหนังสือที่พูดมากก็สปอยล์อีก แต่เป็นนิยายที่เชื่อถือใครไม่ได้เลย เพราะมันเล่าจากมุมมองของตัวเอง ทุกสิ่งที่ทุกคนพูดหรือทำดู sus ไปหมด (กี๊ด ชอบ) แม้กระทั่งตัวเด็กชาย ร. หรือนักข่าวหญิงเองก็ตาม ชั้นชอบอ่านช่วงสุดท้ายที่นักข่าวมาพูดว่ามีอะไรในโพสต์เด็กชายที่มันน่าสงสัยบ้าง เพราะอ่านแล้ว แบบ มันเป็นแบบนั้นเหรอ คือทิ้งเบาะแสเล็กๆ น้อยๆ ไว้ในเรื่องเยอะแบบต้องกลับไปอ่านอีกหนเพื่อเก็บรายละเอียดที่เราอ่านข้ามไปและไม่ทันได้สังเกต และช่วงท้ายเล่มมีเล่นเป็นทางเลือก (ที่เห็นไวรัลในทวิต) กับช่วงหน้าดำสุดท้ายที่ อห สุดจัด เขียนดีจนขนลุก สะพรึงจนถึงหน้าสุดท้าย
มันเป็นนิยายที่พาอารมณ์ไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ แต่คนไม่มีความอดทนอาจไปไม่รอดเพราะนิยายเขียนแบบมีรูปแบบเฉพาะ ไม่ใช้สัญลักษณ์ "-" ในบทสนทนาด้วย ต้องแยกประสาทเอง ซึ่งสนุกไปอีกแบบ เราเคยอ่านงานของนักเขียนคนนี้มาบ้าง ยอมรับว่าเขาเขียนดี เป็นนักเขียนที่บรรยายเก่ง โดดเด่นด้านการแสดงภาพความเป็นมนุษย์ แต่เขาไม่ได้ใช้คำยากมันเลยทำให้คนอ่านประทับใจได้ง่าย ถึงงั้นเล่มที่เราเคยอ่านก็ยังไม่ถึงกับ 5 ดาวสำหรับเรา แต่เล่มนี้ให้เลย รูปแบบการเขียน? พล็อต? สำนวนภาษา? ประเด็นที่เล่นในเรื่อง? มันลงตัวไปหมด แต่ก็หม่นด้วย บางตอนต้องวางหนังสือลงแล้วหันไปทำอย่างอื่น อ่านจบมาวันนึงแล้วอารมณ์ยังค้างอยู่เลย หาอะไรอ่านต่อไม่ได้เพราะในหัวยังมีแต่เรื่องของเด็กชาย ร.
เป็นเล่มที่อยากให้มีคนมานั่งวิแคะด้วยกัน เพราะพิมพ์ไปพิมพ์มามันมีหลายประเด็นเข้ามาในหัว แล้วไม่เคยเขียนอะไรยาวเท่านี้มาก่อน ชักจะติดฝอยเหมือนเด็กชาย ร.แล้ว 5555 แต่มันน่าเสียดายถ้าจะมองผ่านเลยหนังสือเล่มนี้ไป อยากให้ได้ลองอ่านกัน มันมีอะไรมากกว่าแค่โปรยปกหลังจริงๆ
// ป.ล.ในฐานะสาววายชั้นฟินพี่ ธ. กับเด็กชาย ร.มาก ต้องการคนเข้าใจสิ่งนี้ รุ่นพี่กรีนแฟล็กคนนั้นที่อ่านหนังสือเล่มเดียวกันกับผมน่ะครับ มันแบบ งื้ออออ
.
เรื่องราวเมื่อ 30 ปีก่อนที่ซุกซ่อนไว้ในโพสต์ Facebook ด้วยสเตตัสเฉพาะฉัน ถูกค้นพบในอนาคตโดยอดีตนักข่าวหญิงคนหนึ่ง ในยุคสมัยที่ไม่มี Facebook แล้ว ไม่มีร้านขายของชำ Apple ก็เป็นสินค้าตกยุค แต่สิ่งเดียวที่ยังหลงเหลือไม่ถูกกาลเวลากลืนหายคือ ระบบปิตาธิปไตยที่กดทับผู้หญิง
เรื่องนี้มีวิธีการเขียนที่แหวกแนวจากนิยายไทยทั่วไป ให้เทียบคือมีลูกเล่นคล้ายพวกนิยายญี่ปุ่น ตอนแรกเข้าใจว่านิยายสืบสวน แต่ไม่ใช่ มันคือนิยายชีวิต นิยายชีวิตเล็กจ้อยของเด็กชาย ร. ที่บันทึกเรื่องราวของตัวเองไว้โดยไม่คิดอยากกดแชร์ให้ใครอ่าน ซึ่งช่วงแรกเราจะพบว่าไอ้เด็กคนนี้มันพูดมากจัง(วะ) แต่มันยังมีความสดใสแฝงอยู่ตามวัย กระทั่งอ่านไปๆ อีเด็กนี่มันชีวิตติดทรอม่าสัดๆ
ตัวละครทุกตัวในเล่มไม่มีชื่อ จะมีเป็นชื่อย่อ เด็กชาย ร. , พ่อ ช. , แม่ น. ซึ่งเด็กชาย ร. เป็นเด็กที่ชอบอ่านหนังสือยากๆ (แอบนึกถึงตัวเองที่ตอนเด็กก็ชอบอ่านหนังสือยากๆ ไม่ได้เอาเข้าใจแค่อยากดูเท่ แต่โตมาขออ่านแต้นิยายเบาสมอง) รักหนังสือเป็นอันดับสองรองจากแม่ พร้อมทำทุกอย่างเพื่อแม่ แล้วเด็กคนนี้สามารถฆ่าคนเพื่อแม่ได้มั้ย...อันนี้ก็ไม่รู้สิ 😏
ชั้นชอบที่นักเขียนเลือกจะเขียนผ่านมุมมองของเด็กผู้ชาย ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงมันจะเข้าใจกันง่ายในสิ่งที่ผู้หญิงด้วยกันต้องเจอ แต่พอเป็นเด็กผู้ชายแรกๆ มันจะแบบ ทำไมแม่ไม่ทำงั้น ทำไมแม่ต้องทำงี้ มันรักแม่แต่มันก็ไม่พอใจแม่ แต่ระหว่างนั้นเด็กผู้ชายจะค่อยๆ ได้เห็น ได้เรียนรู้ว่าระหว่างทางแม่ต้องเจอกับอะไร จนเด็กผู้ชายเติบโตมาเป็นลูกชายที่ดี เป็นพี่ชายที่พึ่งพาได้ สร้างเพศชายที่มีความตระหนักรู้อีกคนให้สังคม ชั้นซูฮกเด็กชาย ร.ในจุดนี้มาก
เป็นหนังสือที่พูดมากก็สปอยล์อีก แต่เป็นนิยายที่เชื่อถือใครไม่ได้เลย เพราะมันเล่าจากมุมมองของตัวเอง ทุกสิ่งที่ทุกคนพูดหรือทำดู sus ไปหมด (กี๊ด ชอบ) แม้กระทั่งตัวเด็กชาย ร. หรือนักข่าวหญิงเองก็ตาม ชั้นชอบอ่านช่วงสุดท้ายที่นักข่าวมาพูดว่ามีอะไรในโพสต์เด็กชายที่มันน่าสงสัยบ้าง เพราะอ่านแล้ว แบบ มันเป็นแบบนั้นเหรอ คือทิ้งเบาะแสเล็กๆ น้อยๆ ไว้ในเรื่องเยอะแบบต้องกลับไปอ่านอีกหนเพื่อเก็บรายละเอียดที่เราอ่านข้ามไปและไม่ทันได้สังเกต และช่วงท้ายเล่มมีเล่นเป็นทางเลือก (ที่เห็นไวรัลในทวิต) กับช่วงหน้าดำสุดท้ายที่ อห สุดจัด เขียนดีจนขนลุก สะพรึงจนถึงหน้าสุดท้าย
มันเป็นนิยายที่พาอารมณ์ไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ แต่คนไม่มีความอดทนอาจไปไม่รอดเพราะนิยายเขียนแบบมีรูปแบบเฉพาะ ไม่ใช้สัญลักษณ์ "-" ในบทสนทนาด้วย ต้องแยกประสาทเอง ซึ่งสนุกไปอีกแบบ เราเคยอ่านงานของนักเขียนคนนี้มาบ้าง ยอมรับว่าเขาเขียนดี เป็นนักเขียนที่บรรยายเก่ง โดดเด่นด้านการแสดงภาพความเป็นมนุษย์ แต่เขาไม่ได้ใช้คำยากมันเลยทำให้คนอ่านประทับใจได้ง่าย ถึงงั้นเล่มที่เราเคยอ่านก็ยังไม่ถึงกับ 5 ดาวสำหรับเรา แต่เล่มนี้ให้เลย รูปแบบการเขียน? พล็อต? สำนวนภาษา? ประเด็นที่เล่นในเรื่อง? มันลงตัวไปหมด แต่ก็หม่นด้วย บางตอนต้องวางหนังสือลงแล้วหันไปทำอย่างอื่น อ่านจบมาวันนึงแล้วอารมณ์ยังค้างอยู่เลย หาอะไรอ่านต่อไม่ได้เพราะในหัวยังมีแต่เรื่องของเด็กชาย ร.
เป็นเล่มที่อยากให้มีคนมานั่งวิแคะด้วยกัน เพราะพิมพ์ไปพิมพ์มามันมีหลายประเด็นเข้ามาในหัว แล้วไม่เคยเขียนอะไรยาวเท่านี้มาก่อน ชักจะติดฝอยเหมือนเด็กชาย ร.แล้ว 5555 แต่มันน่าเสียดายถ้าจะมองผ่านเลยหนังสือเล่มนี้ไป อยากให้ได้ลองอ่านกัน มันมีอะไรมากกว่าแค่โปรยปกหลังจริงๆ
// ป.ล.ในฐานะสาววายชั้นฟินพี่ ธ. กับเด็กชาย ร.มาก ต้องการคนเข้าใจสิ่งนี้ รุ่นพี่กรีนแฟล็กคนนั้นที่อ่านหนังสือเล่มเดียวกันกับผมน่ะครับ มันแบบ งื้ออออ
.
August 16, 2026
มีสปอยล์ พี่น้องคารามาซอฟ
Displaying 1 - 2 of 2 reviews