From Darkness to Darkness is a portrait of its hero, New York-based art critic Jonah Blank, through his intimate relationships. Handling bitter family arguments, uncomfortable studio visits, marital harmony and struggle and the passing sweetness of parenting with the same acute but delicate touch, Heinrich paints a moving picture of life—from birth to death—as something that can never quite be grasped.
"A masterclass in raw introspection, pitch-perfect dialogue, and precise observation, From Darkness To Darkness unfolds against the vivid backdrop of contemporary New York City, and navigates the fraught space between the self and those who shape it-especially family-as the narrator probes feelings of longing, deep-seated friction, alienation, and the limits of self-expression." ―Mayada Ibrahim
"In From Darkness To Darkness, Will Heinrich has written a poignant New York love story set against the relentless push and pull of work and family obligations. While the negotiation to remain oneself must always continue, Darkness speaks to the possibilities that can be found in dissatisfaction, the humor of holding steady in the eye of a familial maelstrom, and the agony and ecstasy of a never-ending search for beauty and truth." ―Julian Tepper
Uzun süredir bu kadar sası, edebi lezzetten nasibini almamış bir roman okumamıştım. Üstelik romanın baş karakteri Jonah’nın New Yorklu bir sanat eleştirmeni olmak gibi ilgi çekici bir yönü olmasına rağmen. Orta sınıf bir Yahudi ailenin sanatlarıyla meşgul olurken yazarın aklına gelen karşılaşmayı, sohbeti, küçük olayı günlük hayatlara yedirmesiyle oluşturduğu bu roman konuların birbirine bağlanmaması, araya serpiştirilmiş “vah vah Gazze’ye” acımalarıyla temelsiz, tuhaf, sarsak bir yapıya dönüşüyor.
"Karanlıktan Karanlığa" daha önce 'Kralın Laneti' isimli ilk kitabını okuyup, aşırı beğendiğim Amerikalı yazar Will Heinrich'in üçüncü romanı ve üzülerek söylüyorum ki; çok büyük beklentilerle başladığım bu okumadan, ilk romanındaki hislerime uzak bir ruh haliyle ayrıldım. Kötü bir kitaptı ya da sevmedim diyemem sadece beklentim daha büyüktü ve romandaki eksiklik hissinden hoşlanmadım.
Karakterimiz Jonah Blank New York'lu bir sanat eleştirmeni. Yazar bize Jonah ve onun etrafındaki insanlar üzerinden günümüz kentli insanının sıradan, gündelik ve çözümsüz dertlerini anlatıyor. Romanın yapısal bir rotası yok. Jonah'ın aşkları ve evliliği, anne baba ve kardeşiyle olan çetrefilli ilişkisi; sanat, anlam bulma ve para kazanma üçgeninde çabalamasıyla geçen hayatı parça parça önümüze seriliyor. Jonah aracılığıyla belli bir entelektüelliğe ve yaşam konforuna sahip günümüz insanının, kendini gerçekleştirirken nasıl bir denge içinde dengesizleştiğini görüyoruz. İnsan ne kadar çok kendini tanımaya mesai harcarsa, o ölçüde de kendine yabancılaşabilir. Bunu Jonah'ın kendi geçmişiyle ve çevresindeki insanlarla kurduğu ilişkinin gündelik gerçekliğindeki minik enstantenelerde açıkça görüyoruz.
Hayatını başkalarının sanatsal eserlerini eleştirmekle ve ordaki gizili bulmakla görevlendirmiş bir kişi en yakınındakilerle her gün daha yalnız bir şekilde kopuk bir şekilde deviniyor. Modern insanın yalnızlığı tek başına bir fenomen olmasının yanında bana sorarsanız son derece işlevsel felsefi bir bozukluk. Maneviyat eksikliği ya da toplumun öngördüğü kalıpların görevmişçesine giyilmesi insanı içinden çıkılmaz bir labirente sokuyor. Monotonluğuyla son derece konforlu görünen hayatlar bile kendi içinde açılmaz düğümlerle dolu. Jonah bunun örneklerinden bir tanesi. Onu doğuran yetiştiren kan bağı olan ailesine en uzak kişi o olduğu gibi, evliliğinde de en yakınındaki insan en çok yabancılaştığı insan. Diğer yandan işi ve sanatla kurduğu bağ son derece işlevsel ve suni. Yazarlık denemeleri var mesela, romanlar kaleme almış ve başarılı olamamış. Romanını tanıtacak ajanlarla hep sonu hüsranla biten ilişkiler yaşamış. Çünkü Jonah yazmayı da kendini var etmeye çalışmasının bir uzantısı olarak gerçekleştiriyor. Muhtemelen bu yüzden de ortaya niteliği zayıf, parlamayan işler çıkıyor. Jonah yaşamıyor ki yazsın, hissetmiyor, duyumsamıyor ki aktarsın. Bu noktada farkındalığı o kadar döngüsü tarafı zaptedilmiş ki Jonah'ın anlam arayışı, sonuçsuz bir çabadan öteye gidemiyor. Camus'un birey anlam arar ama evren ona cevap vermez noktasından öteye gidemiyoruz sanki. Jonah, Camus'un çok güzel bir karakteri olabilirdi pekala.
Diğer yandan beni metinden uzaklaştıran temel unsurlar tamamen yazarlık yeteneğiyle alakalı. Olay örgüsü çok dağınık ele alınmış, haliyle karakterler yeterince olgunlaşmamış. Felsefi bağlam çok yüzeysel kaldığı gibi, romanın sanatla ilgili söyleyebileceği çoğu şey güme gitmiş. Eksiklikler var yani. Günümüz Amerikan romancılarından çok bir şey beklemeyi kesmiştim aslında bir zamanlar. Ta ki Jonathan Franzen'i okuyana kadar. Franzen'in edebiyatı da benzer izlekler ve dertler üzerinde gezinir ama söyleyeceği şeye dair o denli etraflıca bir edebi evren kurar ki okura kaçacak köşe bırakmaz. Okur o dünyanın bir dekoru haline gelir. Bu kadar güncel bir metinden beklentim de bu oluyor açıkçası. Gazze'den vs bahsedecek kadar şimdiye aitse metin o zaman bizi de içinde daha güçlü çekecek bir vantuza ihtiyacı var. Bu sanki biraz fragman metin gibi bir şey olmuş.
Gökhan Sarı çevirisine diyecek yok, Jaguar zaten en sevdiklerimizden. İyi ki varlar
Yazarla iç içe olmak. Döngüsel bir anlatısı var. Doğrusal bir zamanda ilerlemiyor. Nadia'nın da etrafında dönüp duran bir hikaye. Uca savrulmayan. Olduğu gibi bir anlatı. Kitabı başlarken biraz çiğ ve taze bulmuştum. Sanat nesnesi az da olsa demlenmeye ihtiyaç duyar. Çok güncel ve yakın gelmişti dili. Bir öykü parçacığı var belki de bazı bölümlerin de yeri değişmiş. Bir irkilmeyle ha tamam şuan bu zamanda değiliz gibi.
"You spend your youth looking for someone to understand you. Finally, you meet the person and fall in love. You share everything: things you’ve told everyone, things you’ve told no one, fears and desires you didn’t know you had. Your silliest jokes. Your naked bodies. You mingle your lives, trade friends, move in together, marry, have a child. Your intimacy grows so deep that you often can’t find the boundary line between you. You lose track of who had which idea, who liked or disliked which television show. And then, one day, you discover that you need a stranger to help you communicate."From Darkness to Darkness