What do you think?
Rate this book
The Gold of Their Bodies: A Novel About Gauguin
Gold of Their Bodies, first published in 1955, is a fascinating biography of Paul Gauguin (1848-1903), the French post-impressionist artist most famous for his colorful paintings of life in Tahiti and the South Pacific (the book's title refers to the name of one of his South Pacific paintings). Although fictionalized by the addition of dialogue, Gold of Their Bodies draws from Gauguin's own writings and other biographies to accurately portray the adult life of Gauguin – his continual struggle to make a living from his art, his friendships with Van Gogh, Cezanne, Pissaro, and other artists, his travels and life with the native peoples of the South Pacific, his relationships with Polynesian women, and his run-ins with French colonial authorities. Gauguin, prolific in his output (in large part due to the small price he received for his works), but troubled by poor health in his later life, died at the relatively young age of 54 in the Marquesas Islands of French Polynesia. It was not until after his death that his works were recognized as masterpieces, and would eventually become appreciated, admired, and incredibly valuable (for example in February 2015, one of his Tahitian paintings sold for the staggering price of $300 million dollars).
308 pages, Kindle Edition
First published January 1, 1955
14 people are currently reading
109 people want to read
About the author
Charles Gorham
20 books2 followersCharles Orson Gorham, who write “Wine of Life,” a novel about Balzac, and “The Gold of Their Bodies,” about Gauguin, died Friday of spinal meningitis at Yale‐New Haven Hospital. He was 66 years old and lived in Westport, Conn.
Mr. Gorham Pact been a publicity director for the Doubleday Doran publishing house before serving with the Royal Canadian Air Force and thp Eighth Air Force in World War IL He flew 63 missions as navigator and received the Distinguished Flying Cross.
After the war he wrote his first novel, “The Gilded Hearse,” a satire on the publishing business.
His later books included “The Future Mr. Dolan,”, “Trial by Darkness,” “Carlotta McBride” and “Martha Crane.” Mr. Gorham was a former director of the Authors League.
Surviving are his widow, Ethel; a son, John, two daughters, Deborah and Abigail; a brother, James, and grandchild.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
April 22, 2018
طلای اندام ها کتابی است بسیار زیبا و جذاب در شرح حال پل گوگن، نقاش معروف.
این کتاب نبرد گوگن در زندگی است برای نشان دادن خود واقعی اش در جامعه ای که همه را مثل هم می خواهد.جامعه ای که بر پایه ی پول و مادیات بنا شده است. در سطر سطر کتاب، خواننده شاهد تماشا کردن بومی است که در آن انزوا و تنهایی گوگن به تصویر کشیده شده است. گوگنی که از تمام مصنوعات و ریاکاری های مردمان عصر خود به تنگ آمده بود، گوگنی که دل از تمام تعلقات خویش کند و پشت پا به عزیزترین هایش زد تا در جزیره ای دور افتاده، آرامش را در کنار انسان هایی بدوی بچشد. اما متاسفانه حتی در دورترین نقاط، بازهم ردپایی از ظلم مدرن می بیند. مردمانی را می بیند که خاک پاک هر نقطه ای را که به آن وارد شده اند، تباه کرده، بومیانش را به زور با آیین و مذهب خویش می آمیزند و تنها به فکر منفعت طلبی خود هستند. طلای اندام ها بازتاب نور خورشید است، که بر پوست بکر انسان هایی که هنوز با مدرنیته آمیخته نشده اند می تابد، و گوگن تصویرشان را بر پرده ی نقاشی جاودانه می کند...
برای گوگن فرقی میان کاتولیک یا پروتستان نیست. برای گوگن دین معنایی ندارد، چرا که دین را مانعی می بیند بر سر راه ارتباط بشریت و طبیعت. وعده های تو خالی برای جهان پس از مرگ، هرگز دل گوگن را نرم نخواهد کرد. گوگن می خواهد بداند از کجا آمده؟ کیست؟ و به کجا می رود؟ گوگن برای این که زندگی کند باید نقاشی کند! دقیقا همانطور که مردمان باید نفس بکشند، گوگن باید نقاشی بکشد. چرا که شخصی که به هنر روی می آورد باید خود را واقعا تسلیم آن کند. گوگن عقیده دارد که بهترین هنر زمانی است که هنر هنرمند به چیزی بستگی نداشته باشد.
گوگن نسبت به همه چیز بدبین است. گوگن می گوید که اصلا بی دردسر ترین کار همین است که شخصی خیلی خوشبین نباشد! گوگن شخصیتی است فوق العاده جذاب و این جذابیت از طغیان گوگن بر می خیزد. گوگن یک هنرمند واقعی است و یک هنرمند همیشه به دسته ی مخالف می پیوندد حتی اگر بداند اشتباه می کند. گوگن سرش برای جنجال و شر راه انداختن درد می کند و حتی تا واپسین لحظات عمرش سر خود را جلوی هیچ موجودی خم نمیکند.
گوگن در چشم مذهبیون شخصیتی است که احتیاج به تهذیب و تبری دارد. آنان عقیده دارند که گوگن خودش را با کفر و جسارت به مقدسات آمیخته و زندگی خود را دچار تهدید کرده است.. گوگن اما از مرگ نمی ترسد. گوگن نیازی به تهذیب ندارد. آنان که باید نگران روح خود باشند، دقیقا همان هایی هستند که فکر میکنند نماینده ی خداوند بر روی زمین هستند. اما با ظهوراین مذهب های جدید خدایان قدیم مرده اند و در نتیجه تائی تی نیز می میرد. خورشیدی که زمانی جزایر را روشن میکرد حال به خواب رفته است.خوابی اندوهناک و غمبار با بیداری های رویایی. حوایی که در فکر فرو می رود و تبسم می کند و به پستانهایش می نگرد، دیگر می داند نقشی بر بدن خویش از طلای آسمانی اش نخواهد ماند.
اروپاییان مقیم جزیره می گفتند گوگن ضد مسیح است، کافر است و حتی از کافر بدتر: نماینده ی شیطان است. اما گوگن خود شیطان بود و من این شیطان را صمیمانه دوست داشتم!!! و برای مرگش بی اختیار گریستم. گوگن شیطانی بود که زنا می کرد، بر علیه تمامی ادیان و دستوراتشان به پا می خاست و می جنگید، اما اما هرگز ریا کار نبود! هرگز لباس ستم را بر تن نمی کرد. هرگز تن پاک زمین را با خواسته های خویش آلوده نمی کرد.
ماجراهای گوگن دل خواننده را به درد می آورد. این داستان سیر تحول گوگن است که در آثارش نمود پیدا میکند. گوگن سی ساله کجا و شیطان دوست داشتنی که چشمانش را به روی جهان بست و آخرین نقاشی اش را با چشمان بسته کشید، کجا ؟
از قرن بیستم گوگن اولین کسی بود که زیبایی ناشناخته هنر را بیان کرد و اولین بار او بود که آسمان را بنفش رنگ، صورت هارا شعله وش، سگ را به رنگ آبی و اسب را فیروزه ای کشید.
کارهای گوگن به دو دوره اصلی تقسیم می شود: دوره ی اول کار های قبل از سفر به جزایر جنوبی است که به کارهای امپرسیونست ها نزدیک است.
اما امپرسیونیسم چیست؟
واژه امپرسیونیسم (Impressionism) برای توصیف سبکی از نقاشی که در دهه ۱۸۷۰ میلادی در فرانسه آغاز شد، بکار می رود. نام امپرسیونیسم از تابلوی کلود مونه به نام «امپرسیون طلوع آفتاب» گرفته شده است. امپرسیون به معنی تاثیر یا دریافت شخصی است.
by Robert Hagan 1947 | Australian Plein-air Impressionist painter
در مکتب امپرسیونیسم نقاش، طبیعت را همانگونه که می بیند به تصویر می کشد و رنگ آمیزی می کند و حالات را توسط رنگ های مختلف نمایش می دهد. امپرسیونیست ها می خواستند تاثیر نور و سایه را روی اشیاء نشان بدهند. امپرسیونیست ها نقاشی در فضای باز را بر کار کردن در کارگاه ترجیح می دادند. آنها نور را مهم ترین عنصر در نقاشی می دانستند. آنها می خواستند یک صحنه را دقیقاً به همان شکلی که در آن لحظه می دیدند، به تصویر بکشند. تعدادی از نقاشان پیشگام مکتب امپرسیونیسم عبارتند از: کلود مونه، ادوارد مانه، پی یر اگوست رنوار، ادگار دگا، کامیل پیسارو، آلفرد سیسلی، پل سزان و برت موریس.
خود رمان نیز در بخش اول قابل نقد شدن از دیدگاه امپرسیونیستی است. این نثر وسيله يي است براي خلق كردن برداشتي كه شخصيت اصلي از واقعيت هاي پيرامون خود دارد. اين برداشت بيشتر منعكس كننده حالات ذهني شخصيت اصلي است تا چند و چون واقعيت آنگونه كه از منظري «عيني» مي توان ديد و ثبت كرد. به گونه ای که توجه خواننده پياپي به نحوه انعكاس نور و تاثير آن در برداشت آني راوي از آنچه پيرامون خود مي بيند جلب مي شود.
برای نمونه می توان به قسمتی از کتاب اشاره کرد:
در مقابل کلبه بزرگ محل سکونت، مرداب آبی رنگی واقع بود که به دریاچه ی کوچکی شباهت داشت. پشت کلبه زمین رو به سربالا می رفت و به دامنه کوه منتهی می شد. دور تا دور کلبه زمین ارغوانی رنگ بود و درختانی که برگ های آنها به رنگ طلایی تازه جلوه می کرد. این رنگ ها در پرتو آفتاب درخشان و خیره کننده بود.
متن کتاب در واقع شباهتی دارد به یک نقاشی امپرسیونیستی که خواننده گویی آنرا در ذهن خود به تماشا می نشیند.
اما دوره دوم کارهای بعدی گوگن اهمیت بیشتری دارد و اصطلاحا پخته تر است. خطوط و قلم گیری در این نقاشی ها بیشتر خودشان را نشان می دهند. بر خلاف کارهای اولیه اش که هدف، بیانی واقعی از طبیعت بوده است، کارهای بعدی اش بدون توجه به سایر قسمت های تابلو صاف و گاهی بطرزی سمبولیک رنگ می شدند. مثلا آسمان زرد و یا بنفش و یا حتی سیاه کشیده می شد. که به کارهای اکسپرسیونیستی شباهت دارد.
نقاشان اکسپرسیونستی رنگ و فرم را کاملا در خدمت بیان ذهنی به کار می بردند و به دنبال شباهتی با طبیعت نیستند.
اکسپرسیونیسم چیست؟
اکسپرسیونیسم مکتبی است شدیدا ضد واقع گرایی و تقلید و تکرار و دوباره سازی واقعیت و طبیعت را رد می کند وتمایل اصلی آن، پرهیز از روش های واقع گرایی و ناتورالیستی (ناتورالیسم) و اصل حقیقت مانندی (کلاسیسیسم) است و هدف آن، القای تاثرها و حالت های هنرمند با شخصیت های ساخته ذهن او از طریق تعبیری است که هنرمند از آن ها می کند. این دقیقا همان لحظه ایست که گوگن نابینا شده بود و با چشمان بسته ی خود تصویر ذهنی را بر پرده ی نقاشی می آورد. در قسمت دوم کتاب نیز شیوه اکسپرسیونیستی بر فضاسازی غیرواقعی و دادن خصوصیت کابوس گونه به صحنه ها و نیز محتواهای هیجانی و عکس العمل های ذهنی شخصیت ها تمرکز می یابد و در بعضی جاها به صورت مجموعه ای از قطعاتی رویاگونه درمی آید.
به عنوان مثال در قسمتی از کتاب می خوانیم:
گوگن می دید که دختران به نرمی و آهستگی از برابرش می گذرند و باز می گردند. گوش دلش متوجه موسیقی نرم و بسیار گوشنوازی بود که از اعماق روحش بر میخاست. آنگاه به صحنه ای وارد شد که سراسر مشحون از تخیلات فریبنده و رویایی بود. صحنه ای که در آن زنان جوان با زیبایی خیال انگیز، فراوان بودند و شور و هیجان کامجویی سمبولیک و مطلق و مجرد بر آن حکمفرما بود. این صحنه شکل تعالی یافته و شدت یافته عشق بدنی بود که در آن بدنها بی وزن بودند و عمل کامجویی بدون کمترین تلاش و تقلا، آنچنان که در یک رویای عشقی به عمل می آید، صورت می گرفت.
حرف آخر:
کتاب یکی از بهترین کتابهایی بود که خواندم . نه بخاطر این که در این کتاب حرف خیلی فوق العاده ای زده شده باشد، برای اینکه حرف هارا به شکل متفاوتی زده بود. نثر کتاب شیوا و جذاب بود و ترجمه ی کتاب هم روان بود. طرح روی جلد کتاب نقاشی بانوهای تاهیتانی اثر گوگن است که بسیار زیباست و حس خوبی را هنگام خواندن کتاب به خواننده می دهد. حیف که در جامعه و فضای امروزه ی ایران چنین کتاب هایی دیگر اجازه ی انتشار پیدا نمی کنند. اما اگر کتاب را پیدا کردید، شدیدا پیشنهاد می دهم که بخوانید و مطمعا باشید که لذت خواهید برد. نویسنده ی کتاب چارلز گُرهام هست که به اشتباه بر روی جلد کتاب گراهام نوشته شده است. در هر صورت اطلاعات چندانی از این نویسنده در اینترنت پیدا نکردم.
گوگن روح سرکشی بود که اگر چه چشم از جهان فرو بست اما همیشه در نقاشی هایش جاودانه شد.
این کتاب نبرد گوگن در زندگی است برای نشان دادن خود واقعی اش در جامعه ای که همه را مثل هم می خواهد.جامعه ای که بر پایه ی پول و مادیات بنا شده است. در سطر سطر کتاب، خواننده شاهد تماشا کردن بومی است که در آن انزوا و تنهایی گوگن به تصویر کشیده شده است. گوگنی که از تمام مصنوعات و ریاکاری های مردمان عصر خود به تنگ آمده بود، گوگنی که دل از تمام تعلقات خویش کند و پشت پا به عزیزترین هایش زد تا در جزیره ای دور افتاده، آرامش را در کنار انسان هایی بدوی بچشد. اما متاسفانه حتی در دورترین نقاط، بازهم ردپایی از ظلم مدرن می بیند. مردمانی را می بیند که خاک پاک هر نقطه ای را که به آن وارد شده اند، تباه کرده، بومیانش را به زور با آیین و مذهب خویش می آمیزند و تنها به فکر منفعت طلبی خود هستند. طلای اندام ها بازتاب نور خورشید است، که بر پوست بکر انسان هایی که هنوز با مدرنیته آمیخته نشده اند می تابد، و گوگن تصویرشان را بر پرده ی نقاشی جاودانه می کند...
برای گوگن فرقی میان کاتولیک یا پروتستان نیست. برای گوگن دین معنایی ندارد، چرا که دین را مانعی می بیند بر سر راه ارتباط بشریت و طبیعت. وعده های تو خالی برای جهان پس از مرگ، هرگز دل گوگن را نرم نخواهد کرد. گوگن می خواهد بداند از کجا آمده؟ کیست؟ و به کجا می رود؟ گوگن برای این که زندگی کند باید نقاشی کند! دقیقا همانطور که مردمان باید نفس بکشند، گوگن باید نقاشی بکشد. چرا که شخصی که به هنر روی می آورد باید خود را واقعا تسلیم آن کند. گوگن عقیده دارد که بهترین هنر زمانی است که هنر هنرمند به چیزی بستگی نداشته باشد.
گوگن نسبت به همه چیز بدبین است. گوگن می گوید که اصلا بی دردسر ترین کار همین است که شخصی خیلی خوشبین نباشد! گوگن شخصیتی است فوق العاده جذاب و این جذابیت از طغیان گوگن بر می خیزد. گوگن یک هنرمند واقعی است و یک هنرمند همیشه به دسته ی مخالف می پیوندد حتی اگر بداند اشتباه می کند. گوگن سرش برای جنجال و شر راه انداختن درد می کند و حتی تا واپسین لحظات عمرش سر خود را جلوی هیچ موجودی خم نمیکند.
گوگن در چشم مذهبیون شخصیتی است که احتیاج به تهذیب و تبری دارد. آنان عقیده دارند که گوگن خودش را با کفر و جسارت به مقدسات آمیخته و زندگی خود را دچار تهدید کرده است.. گوگن اما از مرگ نمی ترسد. گوگن نیازی به تهذیب ندارد. آنان که باید نگران روح خود باشند، دقیقا همان هایی هستند که فکر میکنند نماینده ی خداوند بر روی زمین هستند. اما با ظهوراین مذهب های جدید خدایان قدیم مرده اند و در نتیجه تائی تی نیز می میرد. خورشیدی که زمانی جزایر را روشن میکرد حال به خواب رفته است.خوابی اندوهناک و غمبار با بیداری های رویایی. حوایی که در فکر فرو می رود و تبسم می کند و به پستانهایش می نگرد، دیگر می داند نقشی بر بدن خویش از طلای آسمانی اش نخواهد ماند.
اروپاییان مقیم جزیره می گفتند گوگن ضد مسیح است، کافر است و حتی از کافر بدتر: نماینده ی شیطان است. اما گوگن خود شیطان بود و من این شیطان را صمیمانه دوست داشتم!!! و برای مرگش بی اختیار گریستم. گوگن شیطانی بود که زنا می کرد، بر علیه تمامی ادیان و دستوراتشان به پا می خاست و می جنگید، اما اما هرگز ریا کار نبود! هرگز لباس ستم را بر تن نمی کرد. هرگز تن پاک زمین را با خواسته های خویش آلوده نمی کرد.
ماجراهای گوگن دل خواننده را به درد می آورد. این داستان سیر تحول گوگن است که در آثارش نمود پیدا میکند. گوگن سی ساله کجا و شیطان دوست داشتنی که چشمانش را به روی جهان بست و آخرین نقاشی اش را با چشمان بسته کشید، کجا ؟
از قرن بیستم گوگن اولین کسی بود که زیبایی ناشناخته هنر را بیان کرد و اولین بار او بود که آسمان را بنفش رنگ، صورت هارا شعله وش، سگ را به رنگ آبی و اسب را فیروزه ای کشید.
کارهای گوگن به دو دوره اصلی تقسیم می شود: دوره ی اول کار های قبل از سفر به جزایر جنوبی است که به کارهای امپرسیونست ها نزدیک است.
اما امپرسیونیسم چیست؟
واژه امپرسیونیسم (Impressionism) برای توصیف سبکی از نقاشی که در دهه ۱۸۷۰ میلادی در فرانسه آغاز شد، بکار می رود. نام امپرسیونیسم از تابلوی کلود مونه به نام «امپرسیون طلوع آفتاب» گرفته شده است. امپرسیون به معنی تاثیر یا دریافت شخصی است.
by Robert Hagan 1947 | Australian Plein-air Impressionist painterدر مکتب امپرسیونیسم نقاش، طبیعت را همانگونه که می بیند به تصویر می کشد و رنگ آمیزی می کند و حالات را توسط رنگ های مختلف نمایش می دهد. امپرسیونیست ها می خواستند تاثیر نور و سایه را روی اشیاء نشان بدهند. امپرسیونیست ها نقاشی در فضای باز را بر کار کردن در کارگاه ترجیح می دادند. آنها نور را مهم ترین عنصر در نقاشی می دانستند. آنها می خواستند یک صحنه را دقیقاً به همان شکلی که در آن لحظه می دیدند، به تصویر بکشند. تعدادی از نقاشان پیشگام مکتب امپرسیونیسم عبارتند از: کلود مونه، ادوارد مانه، پی یر اگوست رنوار، ادگار دگا، کامیل پیسارو، آلفرد سیسلی، پل سزان و برت موریس.
خود رمان نیز در بخش اول قابل نقد شدن از دیدگاه امپرسیونیستی است. این نثر وسيله يي است براي خلق كردن برداشتي كه شخصيت اصلي از واقعيت هاي پيرامون خود دارد. اين برداشت بيشتر منعكس كننده حالات ذهني شخصيت اصلي است تا چند و چون واقعيت آنگونه كه از منظري «عيني» مي توان ديد و ثبت كرد. به گونه ای که توجه خواننده پياپي به نحوه انعكاس نور و تاثير آن در برداشت آني راوي از آنچه پيرامون خود مي بيند جلب مي شود.
برای نمونه می توان به قسمتی از کتاب اشاره کرد:
در مقابل کلبه بزرگ محل سکونت، مرداب آبی رنگی واقع بود که به دریاچه ی کوچکی شباهت داشت. پشت کلبه زمین رو به سربالا می رفت و به دامنه کوه منتهی می شد. دور تا دور کلبه زمین ارغوانی رنگ بود و درختانی که برگ های آنها به رنگ طلایی تازه جلوه می کرد. این رنگ ها در پرتو آفتاب درخشان و خیره کننده بود.
متن کتاب در واقع شباهتی دارد به یک نقاشی امپرسیونیستی که خواننده گویی آنرا در ذهن خود به تماشا می نشیند.
اما دوره دوم کارهای بعدی گوگن اهمیت بیشتری دارد و اصطلاحا پخته تر است. خطوط و قلم گیری در این نقاشی ها بیشتر خودشان را نشان می دهند. بر خلاف کارهای اولیه اش که هدف، بیانی واقعی از طبیعت بوده است، کارهای بعدی اش بدون توجه به سایر قسمت های تابلو صاف و گاهی بطرزی سمبولیک رنگ می شدند. مثلا آسمان زرد و یا بنفش و یا حتی سیاه کشیده می شد. که به کارهای اکسپرسیونیستی شباهت دارد.
نقاشان اکسپرسیونستی رنگ و فرم را کاملا در خدمت بیان ذهنی به کار می بردند و به دنبال شباهتی با طبیعت نیستند.
اکسپرسیونیسم چیست؟
اکسپرسیونیسم مکتبی است شدیدا ضد واقع گرایی و تقلید و تکرار و دوباره سازی واقعیت و طبیعت را رد می کند وتمایل اصلی آن، پرهیز از روش های واقع گرایی و ناتورالیستی (ناتورالیسم) و اصل حقیقت مانندی (کلاسیسیسم) است و هدف آن، القای تاثرها و حالت های هنرمند با شخصیت های ساخته ذهن او از طریق تعبیری است که هنرمند از آن ها می کند. این دقیقا همان لحظه ایست که گوگن نابینا شده بود و با چشمان بسته ی خود تصویر ذهنی را بر پرده ی نقاشی می آورد. در قسمت دوم کتاب نیز شیوه اکسپرسیونیستی بر فضاسازی غیرواقعی و دادن خصوصیت کابوس گونه به صحنه ها و نیز محتواهای هیجانی و عکس العمل های ذهنی شخصیت ها تمرکز می یابد و در بعضی جاها به صورت مجموعه ای از قطعاتی رویاگونه درمی آید.
به عنوان مثال در قسمتی از کتاب می خوانیم:
گوگن می دید که دختران به نرمی و آهستگی از برابرش می گذرند و باز می گردند. گوش دلش متوجه موسیقی نرم و بسیار گوشنوازی بود که از اعماق روحش بر میخاست. آنگاه به صحنه ای وارد شد که سراسر مشحون از تخیلات فریبنده و رویایی بود. صحنه ای که در آن زنان جوان با زیبایی خیال انگیز، فراوان بودند و شور و هیجان کامجویی سمبولیک و مطلق و مجرد بر آن حکمفرما بود. این صحنه شکل تعالی یافته و شدت یافته عشق بدنی بود که در آن بدنها بی وزن بودند و عمل کامجویی بدون کمترین تلاش و تقلا، آنچنان که در یک رویای عشقی به عمل می آید، صورت می گرفت.
حرف آخر:
کتاب یکی از بهترین کتابهایی بود که خواندم . نه بخاطر این که در این کتاب حرف خیلی فوق العاده ای زده شده باشد، برای اینکه حرف هارا به شکل متفاوتی زده بود. نثر کتاب شیوا و جذاب بود و ترجمه ی کتاب هم روان بود. طرح روی جلد کتاب نقاشی بانوهای تاهیتانی اثر گوگن است که بسیار زیباست و حس خوبی را هنگام خواندن کتاب به خواننده می دهد. حیف که در جامعه و فضای امروزه ی ایران چنین کتاب هایی دیگر اجازه ی انتشار پیدا نمی کنند. اما اگر کتاب را پیدا کردید، شدیدا پیشنهاد می دهم که بخوانید و مطمعا باشید که لذت خواهید برد. نویسنده ی کتاب چارلز گُرهام هست که به اشتباه بر روی جلد کتاب گراهام نوشته شده است. در هر صورت اطلاعات چندانی از این نویسنده در اینترنت پیدا نکردم.
گوگن روح سرکشی بود که اگر چه چشم از جهان فرو بست اما همیشه در نقاشی هایش جاودانه شد.
October 23, 2017
اين كه جسارت داشته و زن و زندگيشو گذاشته كنار تا به علايق و استعدادش بپردازه قابل تحسينه... با اينكه زندگي موفقي از نگاه ديگرون داشته ولي باز هم به ق��ل اطرافيانش ديوانگي كرده و پي نقاشي رفته، جسارتشو دوس دارم... ديدگاهش به زندگي رو دوس دارم... هدفمنديشو دوس دارم... مبارزاتش براي رسيدن به هدفشو دوس دارم... البته بگما، يه مقداري هم حرص ميخوردم يه جاهايي ول�� اونم به اين دليله كه من خودم به شخصه همچين جسارتي ندارم و نتونستم مثه گوگن از بند هاي اسارتم به زندگي رها شم و انقدر بي پروا زندگي كنم...
February 12, 2017
Picked this up at the book fair, more for the title more than anything else. It was tucked away in a corner of Deen's, among his 'rare books' selection.
"The gold of their bodies" is about the life of French artist Gauguin, a pioneer of sorts. Through most of his life, his work was misunderstood. Gauguin was a post-Impressionist painter, and most of the artistic community found Gauguin's work, with its bold colour and later on, his depiction of life in the South Pacific Islands as crude, disturbing or worse, amusing. Nevertheless, Gauguin persevered. Using bold colour and the force of his own personality, he pushed out painting after painting.
Gauguin was unashamedly sensual (the book cover proclaims Gauguin a "painter, lover, adventurer" in that order). He moves from muse to muse with rapidity, through it all professing a constant love for his wife, Mette, who spurns him as he cannot support her and his children.
While he is at times stricken with guilt for his Bacchanalian excess, he is driven by his self-belief - in that his work is worthy, important and will someday be recognised. And his prophecy came true - in 2015 one of his works was sold for 300 million dollars. However he was fated never to see his work become more than modestly recognised, surviving from exhibition to exhibition and often having to beg and borrow in order to get by.
It is interesting to see the little asterisks next to the descriptions of his paintings, detailing the museums that they are now exhibited in. Also interesting was Gauguin's encounters with other artists of his time - artists like Van Gogh and Pissarro.
The Gold of their Bodies reminded me strongly of one of my favourite books, "A Moveable Feast" by Hemingway. If you like stories of starving artists, then you'll definitely like this book.
"The gold of their bodies" is about the life of French artist Gauguin, a pioneer of sorts. Through most of his life, his work was misunderstood. Gauguin was a post-Impressionist painter, and most of the artistic community found Gauguin's work, with its bold colour and later on, his depiction of life in the South Pacific Islands as crude, disturbing or worse, amusing. Nevertheless, Gauguin persevered. Using bold colour and the force of his own personality, he pushed out painting after painting.
Gauguin was unashamedly sensual (the book cover proclaims Gauguin a "painter, lover, adventurer" in that order). He moves from muse to muse with rapidity, through it all professing a constant love for his wife, Mette, who spurns him as he cannot support her and his children.
While he is at times stricken with guilt for his Bacchanalian excess, he is driven by his self-belief - in that his work is worthy, important and will someday be recognised. And his prophecy came true - in 2015 one of his works was sold for 300 million dollars. However he was fated never to see his work become more than modestly recognised, surviving from exhibition to exhibition and often having to beg and borrow in order to get by.
It is interesting to see the little asterisks next to the descriptions of his paintings, detailing the museums that they are now exhibited in. Also interesting was Gauguin's encounters with other artists of his time - artists like Van Gogh and Pissarro.
The Gold of their Bodies reminded me strongly of one of my favourite books, "A Moveable Feast" by Hemingway. If you like stories of starving artists, then you'll definitely like this book.
May 29, 2017
"ပန္းခ်ီဆိုတာ အသံတိတ္ကဗ်ာ
ကဗ်ာဆိုတာ စကားေျပာတဲ႔ ရုပ္ပံု
ပန္းခ်ီကားေတြကို ဖတ္ရင္ စာရြက္လွန္ရတဲ႔ ဒုကၡေတာင္ သက္သာေသးတယ္
က်ုပ္က အနုပညာတစ္ရပ္ ျဖစ္ေအာင္ အသိုင္းအဝိုင္းေတြနဲ႔ ဝိုင္းပင့္တာမ်ိုးကို မယံုဘူး
အနုပညာဟာ တစ္ဦးခ်င္း ကိစၥ
ျမင္းတပ္တစ္တပ္ ဒရိန္းျပတာ မဟုတ္ဘူး"
အဲ႔ဒီ စကားေတြ ေျကြတယ္
ယဥ္ေက်းပါတယ္ဆိုတဲ႔ လူေတြထက္ လူရိုင္းေတြရဲ့ နွလံုးသားက ပိုျမင့္ျမတ္တယ္
ေတာ္ေတာ္ေလး ခံစားစိတ္ထိခိုက္ရတဲ႔ စာအုပ္
ေမွာ္ရံုေတာမွာေမာလွျပီ - ျမသန္းတင့္
ကဗ်ာဆိုတာ စကားေျပာတဲ႔ ရုပ္ပံု
ပန္းခ်ီကားေတြကို ဖတ္ရင္ စာရြက္လွန္ရတဲ႔ ဒုကၡေတာင္ သက္သာေသးတယ္
က်ုပ္က အနုပညာတစ္ရပ္ ျဖစ္ေအာင္ အသိုင္းအဝိုင္းေတြနဲ႔ ဝိုင္းပင့္တာမ်ိုးကို မယံုဘူး
အနုပညာဟာ တစ္ဦးခ်င္း ကိစၥ
ျမင္းတပ္တစ္တပ္ ဒရိန္းျပတာ မဟုတ္ဘူး"
အဲ႔ဒီ စကားေတြ ေျကြတယ္
ယဥ္ေက်းပါတယ္ဆိုတဲ႔ လူေတြထက္ လူရိုင္းေတြရဲ့ နွလံုးသားက ပိုျမင့္ျမတ္တယ္
ေတာ္ေတာ္ေလး ခံစားစိတ္ထိခိုက္ရတဲ႔ စာအုပ္
ေမွာ္ရံုေတာမွာေမာလွျပီ - ျမသန္းတင့္
November 1, 2020
“มีรูปมนุษย์ลุกไหม้อยู่ทาบกับฉากหลังอันสงบและลี้ลับ มีรูปหญิงสาวผู้ตรึกตรองถึงชีวิตเด็กเล็ก ๆ คนหนึ่งรูปร่างจ้ำม่ำสมบูรณ์ ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังกินมะม่วงสดใส นกไร้ชื่อมีลักษณะเป็นลางตัวหนึ่ง เทพเจ้าของชาวโพลีนีเชียนผู้นั่งซึมอยู่ ทั้งหมดเหล่านี้มีที่ทางของตนอยู่ในภาพนั้นอย่างเป็นธรรมชาติเหมือนนักเต้นรำที่กำลังฝึกแสดงในท่าอันโบราณและแน่นิ่ง เรามาเมื่อไร ? เราคือใคร ? เรากำลังจะไปไหน ? ” ,น. 360
“ฉันเป็นจิตรกรเพื่อจะมีชีวิตอยู่ ฉันจะต้องเขียนรูป เหมือนอย่างที่คนอื่น ๆ ต้องหายใจนั่นแหละ ถ้าเธออยากจะเรียกว่ามันเป็นคำสาปก็ตามใจเถอะ ลงเมื่อใครเข้าไปผูกพันกับศิลปะแล้ว เขาก็หนีมันไม่พ้นหรอก” ,น. 25
อ่าน/ 2563 กับงาน “The Gold Of Their Bodies” (วิถีเถื่อน) ของ Charles Gorham แปลโดยกิติมา อมรทัต ซึ่งนำข้าพเจ้าไปสู่โลกศิลปะของ Paul Gauguin (ปอล โกแกง) ที่สมกับเป็น “วิถีเถื่อน” อันร้อนแรง แผดเผา เร่าร้อน สุด ๆ ของการเกิดขึ้นในฐานะมนุษย์ผู้หนึ่งที่ดำรงชีวิตของตนเองด้วยศิลปะ หญิงสาว ชีวิตกลางแจ้ง การผจญภัย ขบถ มิตรภาพ การช่วยเหลือผู้อื่น การเมืองและแอบแซงธ์... เต็มไปด้วยแรงศรัทธา ความมุ่งมั่นที่ศิลปะคือชีวิตและลมหายใจ
สำหรับข้าพเจ้าแล้ว เรื่องราวของโกแกงนอกจากความศรัทธาและอุทิศตนต่อศิลปะคือชีวิตแล้ว คือการได้ตระหนักถึงการค้นพบตนเอง การเรียนรู้ในตนเองจากวิถีชีวิตของตนและรวมไปการอยู่อย่างเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นอันเป็นศิลปะอันงดงามของชีวิต เป็นรูปทองของชีวิต
“คุณเห็นต้นไม้เหล่านั้นเป็นยังไงบ้าง ? คุณว่ามันเป็นสีเหลืองงั้นรึ ? ถ้างั้นก็เอาละ ใส่สีเหลืองเข้าไปซิ เงานั่นสีน้ำเงินรึ ? งั้นก็ลงสีน้ำเงินสดไปเถอะ และก็ใบไม้สีแดงพวกนั้นรึ? ใส่สีแสดลงไปซิ จงลืมเรื่องข้อเสนอแนะที่คุณเรียนมา... การเขียนรูปน่ะจะให้มีข้อแนะไม่ได้หรอก มันได้แต่บอกเล่าเท่านั้น” ,น. 124
“ถ้ามันเป็นสีน้ำเงินก็ลงสีน้ำเงินเข้าไปซิ...ถ้ามันเป็นสีแดงก็ลงสีแดงไป สีนะมันย่อมมีสิทธิ์ของมันเองนะ” ,น. 81
“เราต่างคนต่างรักษาวิญญาณของตัวไว้ในแบบที่เป็นอยู่เถอะ” ,น. 32
Do not copy nature too much. Art is an abstraction. -Paul Gauguin
ลองหาอ่านดูนะครับ :) #PaulGauguin #Gauguin #โกแกง #TheGoldOfTheirBodies #วิถีเถื่อน #CharlesGorham #กิติมาอมรทัต #PostImpressionism สำนักพิมพ์ #ไทยควอลิตี้บุ๊คส์ #อ่านไปเรื่อยๆ #อ่านไปฟังไป #IntoTheBook #อ่านอีก #ReadAgain #อ่านอีกครั้ง #BooksBAR #AtTheReader #กลินท์แลนด์ #Klinland #กลินท์และหนังสือ #KlinAndBooks #อ่านในใจ #อ่านเพลิน #ThaiReader #ณอ่านTheReaderTheKlinLibrary Official Page : https://www.facebook.com/Atthereader
“ฉันเป็นจิตรกรเพื่อจะมีชีวิตอยู่ ฉันจะต้องเขียนรูป เหมือนอย่างที่คนอื่น ๆ ต้องหายใจนั่นแหละ ถ้าเธออยากจะเรียกว่ามันเป็นคำสาปก็ตามใจเถอะ ลงเมื่อใครเข้าไปผูกพันกับศิลปะแล้ว เขาก็หนีมันไม่พ้นหรอก” ,น. 25
อ่าน/ 2563 กับงาน “The Gold Of Their Bodies” (วิถีเถื่อน) ของ Charles Gorham แปลโดยกิติมา อมรทัต ซึ่งนำข้าพเจ้าไปสู่โลกศิลปะของ Paul Gauguin (ปอล โกแกง) ที่สมกับเป็น “วิถีเถื่อน” อันร้อนแรง แผดเผา เร่าร้อน สุด ๆ ของการเกิดขึ้นในฐานะมนุษย์ผู้หนึ่งที่ดำรงชีวิตของตนเองด้วยศิลปะ หญิงสาว ชีวิตกลางแจ้ง การผจญภัย ขบถ มิตรภาพ การช่วยเหลือผู้อื่น การเมืองและแอบแซงธ์... เต็มไปด้วยแรงศรัทธา ความมุ่งมั่นที่ศิลปะคือชีวิตและลมหายใจ
สำหรับข้าพเจ้าแล้ว เรื่องราวของโกแกงนอกจากความศรัทธาและอุทิศตนต่อศิลปะคือชีวิตแล้ว คือการได้ตระหนักถึงการค้นพบตนเอง การเรียนรู้ในตนเองจากวิถีชีวิตของตนและรวมไปการอยู่อย่างเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นอันเป็นศิลปะอันงดงามของชีวิต เป็นรูปทองของชีวิต
“คุณเห็นต้นไม้เหล่านั้นเป็นยังไงบ้าง ? คุณว่ามันเป็นสีเหลืองงั้นรึ ? ถ้างั้นก็เอาละ ใส่สีเหลืองเข้าไปซิ เงานั่นสีน้ำเงินรึ ? งั้นก็ลงสีน้ำเงินสดไปเถอะ และก็ใบไม้สีแดงพวกนั้นรึ? ใส่สีแสดลงไปซิ จงลืมเรื่องข้อเสนอแนะที่คุณเรียนมา... การเขียนรูปน่ะจะให้มีข้อแนะไม่ได้หรอก มันได้แต่บอกเล่าเท่านั้น” ,น. 124
“ถ้ามันเป็นสีน้ำเงินก็ลงสีน้ำเงินเข้าไปซิ...ถ้ามันเป็นสีแดงก็ลงสีแดงไป สีนะมันย่อมมีสิทธิ์ของมันเองนะ” ,น. 81
“เราต่างคนต่างรักษาวิญญาณของตัวไว้ในแบบที่เป็นอยู่เถอะ” ,น. 32
Do not copy nature too much. Art is an abstraction. -Paul Gauguin
ลองหาอ่านดูนะครับ :) #PaulGauguin #Gauguin #โกแกง #TheGoldOfTheirBodies #วิถีเถื่อน #CharlesGorham #กิติมาอมรทัต #PostImpressionism สำนักพิมพ์ #ไทยควอลิตี้บุ๊คส์ #อ่านไปเรื่อยๆ #อ่านไปฟังไป #IntoTheBook #อ่านอีก #ReadAgain #อ่านอีกครั้ง #BooksBAR #AtTheReader #กลินท์แลนด์ #Klinland #กลินท์และหนังสือ #KlinAndBooks #อ่านในใจ #อ่านเพลิน #ThaiReader #ณอ่านTheReaderTheKlinLibrary Official Page : https://www.facebook.com/Atthereader
July 22, 2018
“The Gold of their Bodies: a novel about Gauguin” by Charles Gorham is exactly as titled, a biographical recreation of the adult life of the artist. It is well written with a great sense of verisimilitude which is both appealing as being true to fact, but also, since those facts are well known, leaving the reader with little surprise as to the basic plot.
That being said, the novel is rich with imaginative detail and incident, very illuminating to fill out the basic story of life of Gauguin. It’s a very sympathetic account, and I’m not sure whether in reality the man was quite as described, but it certainly, pardon the pun, a compelling picture of the artist.
Now out of print, I believe, the book is well worth reading if can find a copy and have any interest in the great impressionist era painters.
That being said, the novel is rich with imaginative detail and incident, very illuminating to fill out the basic story of life of Gauguin. It’s a very sympathetic account, and I’m not sure whether in reality the man was quite as described, but it certainly, pardon the pun, a compelling picture of the artist.
Now out of print, I believe, the book is well worth reading if can find a copy and have any interest in the great impressionist era painters.
September 3, 2016
داستان زندگی فلاکت بار پل گوگن نقاش برجسته فرانسوی.
November 8, 2021
If you have ever wondered what it may be like to devote your life to art, ‘’The Gold Of Their Bodies’ is a must read. Very reader friendly and very well researched by Charles Gorham, the book is based on the fascinating life of Paul Gauguin – the former sailor and stockbroker who gave up a secure and well paid job to paint full time.
The sacrifices which such a decision involved are apparent time and again in this riveting novel- clearly the outcome of the author’s very detailed study of the artist’s life, character and personal qualities, which he brings dramatically to life in a realistic and compelling narrative.
Gauguin’s days as a comfortably off stockbroker are contrasted with his last days in the Marquesas Islands, during which he lived on a bowl of rice for days on end. His relocation to Tahiti entailed the loss of the family he loved, as his wife refused to go with him to the South Seas. His separation from his native France involved lengthy delays in securing payment for his pictures and he was also frequently swindled by unscrupulous dealers. Gauguin’s art was ridiculed by the public and the artistic community, and his work only began to sell when he was nearly dead.
The tropics were not good for his health, which was also badly affected by his dissolute lifestyle following his separation from his Danish wife, whom he loved dearly. This negates the belief that Gauguin selfishly sacrificed his family for his art – he continued to plead with Mette to join him right up to his early death at t he age of 54.
Gauguin was a sensitive and passionate man with a single minded devotion to painting and sculpture. His concern for the native population, - who were ruthlessly exploited in both Tahiti and Marquesas by their French colonial masters – led to his ongoing persecution and harassment by government officials. When you look at Gauguin’s work today, it is hard to believe that he endured so much pain to create it. His life story is as timeless and inspiring as his art.
The sacrifices which such a decision involved are apparent time and again in this riveting novel- clearly the outcome of the author’s very detailed study of the artist’s life, character and personal qualities, which he brings dramatically to life in a realistic and compelling narrative.
Gauguin’s days as a comfortably off stockbroker are contrasted with his last days in the Marquesas Islands, during which he lived on a bowl of rice for days on end. His relocation to Tahiti entailed the loss of the family he loved, as his wife refused to go with him to the South Seas. His separation from his native France involved lengthy delays in securing payment for his pictures and he was also frequently swindled by unscrupulous dealers. Gauguin’s art was ridiculed by the public and the artistic community, and his work only began to sell when he was nearly dead.
The tropics were not good for his health, which was also badly affected by his dissolute lifestyle following his separation from his Danish wife, whom he loved dearly. This negates the belief that Gauguin selfishly sacrificed his family for his art – he continued to plead with Mette to join him right up to his early death at t he age of 54.
Gauguin was a sensitive and passionate man with a single minded devotion to painting and sculpture. His concern for the native population, - who were ruthlessly exploited in both Tahiti and Marquesas by their French colonial masters – led to his ongoing persecution and harassment by government officials. When you look at Gauguin’s work today, it is hard to believe that he endured so much pain to create it. His life story is as timeless and inspiring as his art.
September 11, 2022
Interested in the life of Gaugin, then this is the book. Although written in novel form, it follows his life quite accurately. My copy was bought from a charity shop, hardback, musty and yellowing pages, all added to the enjoyment
May 18, 2017
به زودي ميبينمت گوگِنِ عزيز.
امروز متوجه شدم كه چرا وقتي اسم پل گوگن بر سر زبانم مياد كسي اطراف نيست كه تكه صحبت زيبايي ازش نگه.
امروز متوجه شدم كه چرا وقتي اسم پل گوگن بر سر زبانم مياد كسي اطراف نيست كه تكه صحبت زيبايي ازش نگه.
January 8, 2021
کتاب بسیار جالب و خواندنی با ترجمه ی عالی!
May 14, 2016
ေမွာ္ရံုေတာမွာ ေမာလွျပီ - ျမသန္းတင့္
Displaying 1 - 13 of 13 reviews