Poczekam z tobą

by Jakub Bączykowski

Poruszająca książka autora bestsellerowego Zadzwoń, jak dojedziesz.

Najpiękniejszym darem jest obecność. Ta historia przypomina o tym z niezwykłą czułością.

Maciek jest młodym pielęgniarzem, który coraz częściej wraca z dyżuru z pytaniem, czy jeszcze uniesie cudze cierpienie, kiedy sam ledwo trzyma się na nogach. Laura ma osiemdziesiąt dwa lata, ostry język i więcej wspomnień niż planów – a jednak to właśnie ona jako pierwsza mówi mu na głos to, co on do tej pory skrywał w sobie jak najgłębiej.

Poczekam z tobą to ciepła, poruszająca opowieść o spotkaniu dwóch samotności na szpitalnym oddziale, o późnej przyjaźni, która potrafi rozświetlić nawet najciemniejszą noc, i o tym, jak wielką zmianę może przynieść jeden człowiek, który postanowi po prostu zostać obok.

Genres: Audiobook

304 pages, Paperback

First published August 26, 2026

Reviews

[angiees_books♡ · Rating 4 out of 5]

piękna i szczera opowieść o przyjaźni w której młode pokolenie spotyka to o wiele starsze ❤️ to bardzo ważne by pamiętać o seniorach bo oni też potrzebują wsparcia i miłości 🥹 zatęskniłam za moją ukochaną babcią, której nie ma już ze mną ale dziękuję za tą książkę, wzruszyłam się 🫶

[bookmistry · Rating 4 out of 5]

Bardzo lekka i przyjemna, bez większej akcji. Idealna, jeśli ktoś ma ochotę na coś spokojnego na jesienny wieczór.

[kociefutro · Rating 2 out of 5]

Zapomnę o niej do jutra.
„Zadzwoń jak dojedziesz” bardzo mi się podobało, ale tu było strasznie schematycznie i nienaturalnie. W ogóle nie wierzę w tą historię, ani relację. Miało być wzruszająco i uroczo a wyszło po prostu płasko, postacie są bezosobowe.

[geekyfangirlstuff · Rating 2 out of 5]

nie porwała mnie tak, jak myślałam, że to zrobi - może spodziewałam się zbyt wiele🥲

jest to mega wartościowa i piękna historia, która ściska za serducho, ale była dla mnie zbyt
a) szybka
b) płaska
c) prosta

[Aleksandra · Rating 5 out of 5]

Historie o starszych osobach tak na mnie działają 😭😭

[Martii · Rating 5 out of 5]

Oczy mi się trochę (bardzo) spociły...
Piękna historia

[verq · Rating 5 out of 5]

tak baaaardzo chwyciła mnie za serce 🥹

[Angelika Betka · Rating 5 out of 5]

Autor jak zwykle mnie nie zawiódł 🫶🏼 wzruuuuusz

[Szyszynka95 · Rating 4 out of 5]

Kolejna jesień i kolejna wrażliwa opowieść pana Jakuba 💙

Jako medyk wiem, co może kryć się za przykrym zachowaniem drugiego człowieka. Ale nie potrafię i nie chcę każdej złośliwości starszej osoby tłumaczyć samotnością, chorobą czy trudnym losem. Empatia empatią, ale krzywdzące zachowania nie przestają ranić tylko dlatego, że znajdziemy dla nich wytłumaczenie.

[Ewa · Rating 4 out of 5]

Jakie to było piękne 🥹

[ksiazkowagatka · Rating 4 out of 5]

4,5⭐️

[BookZu · Rating 5 out of 5]

Bardzo przyjemna, szybko się czyta, trochę wzruszająca i rozśmieszająca momentami

[Kul.turalna · Rating 2.5 out of 5]

książka obyczajowa, która jest tak przekoloryzowana, że z pozoru zwyczajna i ludzka historia stała się dla mnie kompletnie niewczuwalną fikcją. zamysł piękny, ale wypad ze staruszką na „dyskotekę”… come on XD

[Klaudiusz · Rating 2 out of 5]

Bardzo mi to przypominało te japońskie książki uzdrawiające, historia jak pomidorowa - dla każdego. Prosta, kojąca, bezpieczna, zwyczajnie poprawna. Postaci niestety lekko mdłe i wyidealizowane. Książka nie stara się wyciskać łez. Może z lekka moralizuje, ale to chyba cecha gatunku. Nie jest to zdecydowanie pozycja wybitna, genialna ale ujdzie jako coś lekkiego na leniwe popołudnie.

[Alicja 🧿 · Rating 2 out of 5]

Pomysł super, bardzo ważny temat natomiast wykonanie jak dla mnie słabe. Książka napisana językiem chatu gpt, dialogi nienaturalne. Miałam duże nadzieje, no ale niestety…

[Dreamwriter.reading · Rating 3.75 out of 5]

Historia o przyjaźni międzypokoleniowej. Z perspektywy wielu ciężka sprawa do wykonania.
Maciek jako pielęgniarz trafił na naprawdę nieuprzejmą seniorkę i to w momencie, kiedy sam zaczynał wątpić w swoją pracę w szpitalu.
Nigdy by nie pomyślał, że ta osóbka, przypominająca ulubioną piosenkarkę jego babci (ale tylko z wyglądu, na pewno nie charakteru) stanie mu się tak bliska.

Historia o przemijaniu, o przyjaźniach i wątpliwościach, które każdy z nas może przeżyć. Czy aby jesteśmy tam gdzie powinniśmy? Czy poświęcamy bliskim wystarczająco czasu?
Osoby starsze zmagają się z czymś innym - z samotnością.
I mimo tego, że start znajomości Maćka i Laury był tak burzliwy, oboje finalnie stwierdzili, że to nie przypadek, że właśnie teraz na siebie wpadli.

Wzruszyła mnie ta książka. Przyjemnie się jej słuchało. Niby to tylko opowieść o codzienności kilku przypadkowych ludzi. A jednak skłoniła mnie do refleksji. Na chłodne wieczory idealna! Wprowadza troszkę ciepła do tego szarego świata 🥹

[Izzy · Rating 4 out of 5]

Zdecydowania warta uwagi książka. Trafiłam na nią przypadkowo, a decyzja o jej przeczytaniu była spontaniczna ale nie żałuję jej. Mamy tutaj fajne postacie, naprawdę ciepłe, ciekawe i ludzkie, przez co można się z nimi utożsamić. Historia była ujmująca za serce, a rozwój relacji głównych bohaterów był naprawdę uroczy. Dodatkowo wszystkie przemyślenia na temat starości i idących za tym ograniczeń czy samotności były niezwykle ciekawe.

Moim ulubionym wątkiem był wątek z Panią Hiacyntą, uważam że był on uroczy i szkoda, że miał takie a nie inne zakończenie.

[Lexie]

Po 10% książki, kiedy główny bohater już chyba z trzeci raz powiedział, że jego dziewczyna dużo sprząta - powiedziałam sobie, że jeśli powie to jeszcze raz, to robię DNF. Długo nie musiałam czekać.

Na 14% "jego Aneta jest bliska ideału. Gdyby jeszcze tak często nie sięgała po odkurzacz."

W sumie nie było nic ciekawego w tej książce, zupełnie mnie nie zaintrygowała (poza jesienną okładką). A ta gadka o sprzątaniu zniechęciła mnie do reszty!

[Pasjonauta · Rating 1 out of 5]

Było to bardzo nie dobre.

Pisarsko infantylne. Fabularnie naiwne. Historycznie mijające się z prawdą.

Mam wrażenie, że autor chciał uzyskać pewien efekt, z którym podzieliły go warsztat i wiedza. Powojenne realia sprowadził do bardzo powierzchownej treści. Rzucał deklaracjami zamiast, pozwolić odbiorcy być z bohaterem. Stworzyć relację. Poddać osądowi własnego kodeksu moralnego i wrażliwości. Jednocześnie chroniąc(?) czytelnika przed ewentualnością pojawienia się lub pogłębienia trudniejszych emocji tę wrażliwość zatracał.

Innymi słowy czułam się jakbym czytała szkolne wypracowanie. Przyzwoite, ale na poziomie 6 klasy.

[Wiktoria Reślińska · Rating 5 out of 5]

Poruszająca i otulająca historia o międzypokoleniowej przyjaźni. Idealna na jesienny wieczór pod kocykiem.
Przypomina o uniwersalnych wartościach, o których w pędzie codzienności zdarza nam się zapomnieć.
Prywatnie mogłam się utożsamić z głównym bohaterem i jego wątpliwościami odnośnie słuszności wyboru ścieżki zawodowej. Ten wątek również dał mi wiele otuchy i pokazał, że nie jestem w tym sama.
Polecam całym sercem ❤️

[tita.books · Rating 3 out of 5]

przyjemna, szybka lektura na deszczowy i jesienny wieczór z herbatką, pod kocykiem
porusza tematy przemijania, starości i samotności

3,5

[Nika · Rating 3 out of 5]

Co prawda podjęty temat, cały pomysł brzmi ciepło i wzruszająco i nie mam się czego przyczepić. Ale przez całą książkę miałam wrażenie że wszystko jest takie... płaskie... we mnie nie wywołała emocji po prostu, chociaz sie ich spodziewałam, bo taki wątek lubię.

[Julia :) · Rating 3 out of 5]

3.5 troszkę nierealna, ale ciepła historia z jesiennym klimatem w tle, ogrzewająca serduszko i dająca uśmiech. momentami nie podobał mi się styl pisania, kiedy wszystko było tak bardzo wprost opisane zamiast pokazane. wydaje mi się, że te rozdziały z perspektywy Laury miały bardzo duży potencjał, aż szkoda, że nigdy nie staną się samodzielną książką. natomiast w perspektywie Maćka trochę było sztuczności i nienaturalności. w zamyśle miało to chyba być głębokimi refleksjami na temat codzienności starszych ludzi, ale aż trudno uwierzyć, że dla trzydziestoletniego bohatera kwestie oczywiste stają się prawdą objawioną.

[atrament_na_papierze · Rating 4 out of 5]

🤍 Kiedy ostatni raz naprawdę się przy kimś zatrzymaliście? Nie na pięć minut między jednym obowiązkiem a drugim. Tak naprawdę.

„Poczekam z tobą” Jakuba Bączykowskiego to jedna z tych książek, po których nie odkłada się jej po prostu na półkę i nie przechodzi do kolejnej historii. Zostaje gdzieś z tyłu głowy. Może dlatego, że wcale nie opowiada o czymś niezwykłym. Opowiada o czymś, czego tak często brakuje nam wszystkim – o obecności drugiego człowieka. 🤍

Maciek jest młodym pielęgniarzem, który coraz mocniej odczuwa zmęczenie pracą i ciężarem cudzych problemów. Laura ma 82 lata, mnóstwo wspomnień, cięty język i coraz mniej powodów, żeby z nadzieją patrzeć w przyszłość. Ich spotkanie w szpitalu początkowo trudno nazwać idealnym początkiem znajomości. A jednak właśnie z tego niepozornego spotkania rodzi się relacja, która zaczyna zmieniać ich oboje. 🥹

I chyba właśnie to najbardziej mnie w tej historii ujęło. Nie dostajemy wielkiej, spektakularnej przyjaźni rodem z filmu. Dostajemy rozmowy, drobne gesty, wspólnie spędzony czas i zwyczajne bycie obok. I nagle okazuje się, że właśnie te małe rzeczy potrafią mieć największe znaczenie.

Laura jest bohaterką, którą naprawdę zapamiętam. ❤️ Ma swoje lata, doświadczenia i bagaż, ale autor nie sprowadza jej do stereotypowego obrazu starszej osoby potrzebującej wyłącznie opieki. Jest zadziorna, zabawna, momentami trudna i przede wszystkim bardzo ludzka. Maciek z kolei pokazuje, jak łatwo można samemu zgubić się w życiu, kiedy cały czas próbujemy być potrzebni innym.

Bardzo podobało mi się również to, że książka nie moralizuje. Nie próbuje na siłę udowadniać wielkich prawd. Po prostu pozwala obserwować tę dwójkę i samemu wyciągać wnioski. A przy okazji przypomina, że samotność nie zawsze wygląda jak pusty dom. Czasem wygląda jak brak osoby, do której można zadzwonić i powiedzieć: „co u Ciebie?”.

Czy mnie wzruszyła? Oj tak. 🥹 Ale bardziej niż samymi emocjami kupiła mnie tym, że po jej przeczytaniu zaczęłam myśleć o ludziach wokół mnie. O tych, do których ciągle „zaraz zadzwonię”, „kiedyś wpadnę”, „jak będę mieć więcej czasu”.

„Poczekam z tobą” nie jest historią, która potrzebuje wielkich zwrotów akcji. Jej siłą są ludzie i to, jak niewiele czasem trzeba, żeby czyjeś życie stało się odrobinę mniej samotne. I chyba właśnie dlatego tak dobrze mi się ją czytało. 📖🤍

⭐️ Moja ocena: 8/10
(współpraca reklamowa: Wydawnictwo Czwarta Strona)

[babeczkaodksiazek · Rating 4 out of 5]

„Poczekam z Tobą” to ciepła, czuła i poruszająca opowieść o dwóch samotnych, wielopokoleniowych duszach, które spotykają się na szpitalnym oddziale. To historia o przyjaźni, o tym, jak samotność wpływa na drugiego człowieka i jak wiele mogą znaczyć małe gesty, rozmowa, zwykła obecność. Bo czasem wystarczy, że ten jeden człowiek chce z nami zostać. Obok.

Maciek jest młodym pielęgniarzem. Z pozoru ma dobre życie, wymarzoną pracę i ukochaną osobę u boku. A jednak, wracając codziennie z dyżuru, zadaje sobie pytanie, czy naprawdę jest tam szczęśliwy.
Laura ma osiemdziesiąt dwa lata. Jest bardzo samotna, choć pod maską zgorzkniałej staruszki kryje się tak naprawdę cudowna, pełna ciepła i troski kobieta.

I warto zadać sobie pytanie, czy my jesteśmy samotni, czy może bliscy wokół nas są samotni? Żyjąc w ciągłym biegu, możemy szybko zapomnieć o starszych osobach, ale również o sobie samych. Zatracić się w codziennym życiu i czasem przegapić te najpiękniejsze momenty.
Tak było w przypadku Maćka i Laury. Spotkali się w odpowiednim czasie. Ich relacja, rozmowy i wspólnie spędzany czas we troje sprawiły, że oboje zaczęli odnajdywać coś, czego bardzo im brakowało. Bliskość i poczucie, że ktoś naprawdę chce być obok i chce się o nas troszczyć.

To moja pierwsza przeczytana książka tego autora i już wiem, że na pewno nie ostatnia. Jakub w bardzo delikatny sposób potrafi pokazać problemy życia społecznego. Dodatkowo przez całą historię towarzyszy nam jesienny klimat i aż szkoda, że książka nie została wydana troszkę później, bo czytając ją przy 27°C na dworze, czułam, że gdzieś ten klimat mi ucieka. Dlatego zdecydowanie polecam zostawić ją sobie na chłodniejsze wieczory, jak to sam autor napisał, kiedy „Jesień rozgościła się na dobre.” 🍁🍂

Koniecznie polećcie mi, którą następną książkę tego autora powinnam przeczytać! A może Wy już czytaliście jego książki, która jest Waszą ulubioną?

Dziękuję @czwartastrona @jakub_baczykowski za tą cudowną książkę!
[ współpraca reklamowa ]

‼️Premiera: 26.08.2026

#bookstagrampl #czytampolskieksiążki #jakubbączykowski #poczekamztobą

[Klaudia · Rating 5 out of 5]

Kiedy na oddział, na którym pracuje Maciek, trafia dość nieprzyjemna staruszka łudząco przypominająca Irenę Santor, nikt nie spodziewa się, że to dopiero początek czegoś większego.

Laura Potocka ma 82 lata, głowę pełną wspomnień i smutne przeświadczenie, że życie odstawiło już ją na boczny tor. Z każdym dniem planów robi się mniej. Jej pierwsze spotkanie z Maćkiem, młodym pielęgniarzem, nie należy do udanych. Zmęczona, pełna lęku, a że stres potrafi zrobić z człowieka nieprzyjemną złośnicę, to wylewa na chłopaka całą swoją złość i frustrację. Nie zdaje sobie sprawy, że przypadkiem porusza w nim najczulsze struny, a jej słowa jeszcze długo będą dźwięczeć mu w głowie.
Maciek staje na życiowym rozdrożu. Zaczyna wątpić w to, co jeszcze niedawno wydawało mu się pewne. W swoją drogę, swoje decyzje, w sens tego, co robi. Niespodziewanie tych dwoje, których dzielą całe pokolenia, stanie się dla siebie kimś bliskim.

„Poczekam z tobą” Jakuba Bączykowskiego to ciepła, poruszająca opowieść o samotności i przemijaniu, ale też o tym, że nigdy nie jest za późno na nowy początek. Bo czasem wystarczy, że ktoś po prostu obok nas usiądzie. Posłucha. Pobędzie. Książka przypomina, jak wielkie rzeczy potrafią zdziałać drobne gesty - zwykła obecność, rozmowa, uważność. To piękna opowieść o przyjaźni, która rodzi się nagle, właśnie wtedy, gdy wszyscy jej potrzebują. Autor pokazuje, jak jeden człowiek potrafi nieoczekiwanie wnieść w nasze życie tyle pozytywny chwil, że sami się dziwmy, jak to możliwe. To historia o stracie, ale i o nadziei.

A do tego wszystkiego ten klimat. Cudowny, jesienny, ale nie ten szary i deszczowy. Taki, jaki kocham: kolorowy, kiedy każde promienie słońca przyjemnie otulają, a powietrze pachnie dojrzałymi jabłkami, wilgotną ziemią i czymś nieuchwytnym, co sprawia, że chce się oddychać głębiej.
I ta okładka. Kocham jesienne okładki. Człowiek od razu chce usiąść z herbatą, zapaść się w fotelu, otulić kocem i dać porwać historii.

Polecam!

[Małgorzata · Rating 5 out of 5]

Tak bardzo dotknęła mnie ta historia.
Przyznaję, od lat żadna tak bardzo mnie nie wzruszyła. Być może z tej prostej przyczyny, że jej główna bohaterka przypominała mi… moją ukochaną babcię, która jest dla mnie całym światem :)

Laura, osiemdziesięciodwulatka o twarzy Ireny Santor, uwielbiająca lody truskawkowe, to ucieleśnienie samotności i zapomnienia - niewdzięcznego oblicza starości, zaś „Poczekam z toba”, najnowsza powieść Jakuba Bączykowskiego, to czuły, choć głośny apel o uwagę, o obecność i szacunek dla spychanej na margines „nieprzydatnej” części społeczeństwa.

***

W skrócie o fabule.

Maciek jest młodym, dwudziestosiedmioletnim pielęgniarzem, który po kolejnych dyżurach coraz częściej zastanawia się, czy zdoła dalej dźwigać na barkach nie tylko cudzy ból, pretensje pacjentów, ale i nadludzką liczbę godzin pracy, przez którą zaniedbuje swoją ukochaną. Laura, którą chłopak poznaje w trakcie jednego z dyżurów, ma osiemdziesiąt dwa lata, słabość do truskawkowych lodów i… nie gryzie się w język. A jej wspomnienia z powodzeniem mogłaby stanowić inspiracją dla niejednej książki.
To właśnie Laura wypowiada na głos słowa, które Maćkowi od dawna zaprzątają głowę…

***

Niejedna łza się polała, niejedna…
„Poczekam z tobą” to wyjątkowa historia pewnej relacji, zderzenia pokoleń. I chociaż autor początkowo zamierzał podjąć się zupełnie innego tematu, to cieszę się, że właśnie taki kierunek obrał :)

To piękna, niesłychanie wzruszająca, refleksyjna opowieść. Taka słodko-gorzka, ale przy tym pełna ciepła, życiowej mądrości.
Jednak przede wszystkim jest to studium pewnej przyjaźni, niezwykłej, takiej, jaka być może zdarza się raz w życiu i wypełnia bolesną pustkę :)

Bo czasem największą dobroć, jaką może od nas otrzymać drugi człowiek, to po prostu OBECNOŚĆ.

Kocham i będę polecać z całego serca!

[ksiazko_zaur · Rating 5 out of 5]

Lubicie książki z jesiennym klimatem? Moją odpowiedź na to pytanie chyba znacie😁 Tak samo jak uwielbiam jesień, tak cenię sobie taką atmosferę w książkach. Szukam dywanu z brązowych i pomarańczowych liści i chłodnych wieczorów spędzonych pod kocykiem. Dokładnie to znalazłam w tej historii.
Maciek jest pielęgniarzem, który lubi swoją pracę, jednak coraz częściej spotyka się z jej negatywnymi stronami. Zaczyna się zastanawiać czy jest w stanie udźwignąć cały ten ciężar ludzkiego cierpienia. Za to Laura to charyzmatyczna, starsza kobieta, która nie robi dobrego pierwszego wrażenia. Wręcz przeciwnie, czuć od niej chłód i pogardę. Jednak gdy na swojej drodze zostaną postawione dwie samotne dusze okazuje się, że oboje szukają przyjaźni i bycia wysłuchanym przez drugiego człowieka.
To jest na prawdę piękna książka. Myślę, że właśnie to słowo opisuje wyjątkowość tej lektury. Jest napisana niby prostym, ale jednak poetyckim językiem z mnóstwem cytatów, które zapadają w pamięć i dają do myślenia. Mocno czuć jesienną aurę, która świetnie otula fabułę. Bohaterowie są doskonale wykreowani. Miałam wrażenie, że po prostu czytam o historii zwykłych, przeciętnych ludzi, których mogę poznać w każdym momencie mojego życia. Realia dzisiejszego świata zostały przedstawione bardzo rzeczywiście. Nie w taki sposób, że zawsze jest różowo. Bohaterowie mają swoje problemy i dylematy. Pytania, na które nie znają odpowiedzi. Przykre sytuacje, które niestety często mają miejsce na co dzień. Ale w tym wszystkim można odnaleźć ciepło i uśmiech drugiego człowieka. Ta książka pokazuje jak czasami wystarczy niewiele zrobić, aby komuś poprawić humor. I nie mówimy tutaj o drogich prezentach, tylko o spędzaniu ze sobą czasu i umiejętności wysłuchania drugiej osoby.
Uważam, że ta książka pokazuje, jak ważna w życiu jest przyjaźń, nawet jeśli dzieli nas różnica wieku i doświadczeń. Uczy, że warto starać się zrozumieć innych oraz być dla drugiego człowieka dobrym i życzliwym. To wartości, o których powinniśmy pamiętać na co dzień.
[współpraca barterowa]

[Anna Sochacka · Rating 5 out of 5]

"Czas, to jest coś najcenniejszego, co możemy dać drugiemu człowiekowi". Te słowa księdza Jana Kaczkowskiego doskonale oddają clou najnowszej powieści Jakuba Bączykowskiego - "Poczekam z Tobą".

Maciek jest pielęgniarzem z powołania - empatycznym, uważnym i pełnym szacunku dla osób, które potrzebują jego wsparcia i pomocy. Każdego dnia towarzyszy innym w trudnych, często granicznych momentach ich życia. Coraz częściej jednak dopada go poczucie przeciążenia i odpowiedzialności. Wie, że w jego pracy nawet najmniejszy błąd może mieć poważne konsekwencje, a ciężar tej świadomości zaczyna coraz mocniej na nim ciążyć.

Wszystko zmienia się, gdy poznaje osiemdziesięcioletnią Laurę Potocką. Spotkania z nią stają się dla Maćka niezwykłą lekcją trudnej sztuki odpuszczania, uważności i wdzięczności. Staruszka pokazuje mu, że nie wszystko można kontrolować, a czasem najważniejsze jest po prostu być - dla siebie i dla drugiego człowieka.

To ciepła, poruszająca i niezwykle refleksyjna opowieść o samotności, skomplikowanych relacjach międzyludzkich i potrzebie bycia obok drugiego człowieka. Autor z dużą wrażliwością podejmuje tematy przemijania, kruchości życia i czasu, który został nam dany. Pokazuje, że czasem wystarczy czyjaś obecność, uważność i świadomość, że nie jesteśmy sami.

"Poczekam z Tobą" to książka o tym, że obecność jest jedną z najpiękniejszych form miłości i troski, i o tym, że czas podarowany drugiemu człowiekowi może okazać się najcenniejszym prezentem, jaki możemy mu dać.

[Paulina · Rating 4 out of 5]

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Jakuba Bączykowskiego i muszę przyznać, że "Poczekam z Tobą" zostawiło mnie z kilkoma refleksjami.

Maciek i Laura to bohaterowie z dwóch zupełnie różnych światów. On, młody pielęgniarz, zmęczony pracą i coraz bardziej przytłoczony kontaktem z cierpieniem. Ona, 82-letnia seniorka, samotna, bezpośrednia i obdarzona ostrym językiem. Ich przypadkowe spotkanie pokazuje jednak, że różnica wieku nie musi być przeszkodą w nawiązaniu prawdziwej relacji.

Najbardziej zainteresował mnie właśnie temat samotności. Autor pokazuje ją szerzej, jako doświadczenie, które może dotknąć zarówno osoby starszej, jak i młodego człowieka. W książce pojawiają się również kwestie starości, przemijania, choroby, śmierci oraz wypalenia zawodowego. Szczególnie mocno wybrzmiewa myśl, że czasami nie jesteśmy w stanie rozwiązać czyichś problemów, ale możemy sprawić, że druga osoba nie będzie musiała przechodzić przez trudne chwile sama.

Nie wszystko jednak w tej historii mnie przekonało. Momentami fabuła wydawała mi się zbyt przewidywalna i mało realistyczna, a niektóre fragmenty ocierały się o nadmierną bajkowość. To również powieść niespieszna, jeśli ktoś szuka dynamicznej fabuły, może poczuć niedosyt.

Mimo tych uwag była to dla mnie ciepła i wartościowa lektura. Nie dlatego, że opowiada historię, której nie znamy, ale dlatego, że przypomina o czymś bardzo prostym: czasem obecność drugiego człowieka jest ważniejsza niż znalezienie właściwych słów.

Po tej książce mam ochotę sprawdzić, co jeszcze znajdę w twórczości autora.