What do you think?
Rate this book
Poczekam z tobą
Poruszająca książka autora bestsellerowego Zadzwoń, jak dojedziesz.
Najpiękniejszym darem jest obecność. Ta historia przypomina o tym z niezwykłą czułością.
Maciek jest młodym pielęgniarzem, który coraz częściej wraca z dyżuru z pytaniem, czy jeszcze uniesie cudze cierpienie, kiedy sam ledwo trzyma się na nogach. Laura ma osiemdziesiąt dwa lata, ostry język i więcej wspomnień niż planów – a jednak to właśnie ona jako pierwsza mówi mu na głos to, co on do tej pory skrywał w sobie jak najgłębiej.
Poczekam z tobą to ciepła, poruszająca opowieść o spotkaniu dwóch samotności na szpitalnym oddziale, o późnej przyjaźni, która potrafi rozświetlić nawet najciemniejszą noc, i o tym, jak wielką zmianę może przynieść jeden człowiek, który postanowi po prostu zostać obok.
Najpiękniejszym darem jest obecność. Ta historia przypomina o tym z niezwykłą czułością.
Maciek jest młodym pielęgniarzem, który coraz częściej wraca z dyżuru z pytaniem, czy jeszcze uniesie cudze cierpienie, kiedy sam ledwo trzyma się na nogach. Laura ma osiemdziesiąt dwa lata, ostry język i więcej wspomnień niż planów – a jednak to właśnie ona jako pierwsza mówi mu na głos to, co on do tej pory skrywał w sobie jak najgłębiej.
Poczekam z tobą to ciepła, poruszająca opowieść o spotkaniu dwóch samotności na szpitalnym oddziale, o późnej przyjaźni, która potrafi rozświetlić nawet najciemniejszą noc, i o tym, jak wielką zmianę może przynieść jeden człowiek, który postanowi po prostu zostać obok.
- GenresAudiobook
304 pages, Paperback
First published August 26, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 35 reviews
September 3, 2026
piękna i szczera opowieść o przyjaźni w której młode pokolenie spotyka to o wiele starsze ❤️ to bardzo ważne by pamiętać o seniorach bo oni też potrzebują wsparcia i miłości 🥹 zatęskniłam za moją ukochaną babcią, której nie ma już ze mną ale dziękuję za tą książkę, wzruszyłam się 🫶
August 27, 2026
Historie o starszych osobach tak na mnie działają 😭😭
August 30, 2026
Zapomnę o niej do jutra.
„Zadzwoń jak dojedziesz” bardzo mi się podobało, ale tu było strasznie schematycznie i nienaturalnie. W ogóle nie wierzę w tą historię, ani relację. Miało być wzruszająco i uroczo a wyszło po prostu płasko, postacie są bezosobowe.
„Zadzwoń jak dojedziesz” bardzo mi się podobało, ale tu było strasznie schematycznie i nienaturalnie. W ogóle nie wierzę w tą historię, ani relację. Miało być wzruszająco i uroczo a wyszło po prostu płasko, postacie są bezosobowe.
September 3, 2026
Autor jak zwykle mnie nie zawiódł 🫶🏼 wzruuuuusz
September 9, 2026
Jakie to było piękne 🥹
August 31, 2026
Zdecydowania warta uwagi książka. Trafiłam na nią przypadkowo, a decyzja o jej przeczytaniu była spontaniczna ale nie żałuję jej. Mamy tutaj fajne postacie, naprawdę ciepłe, ciekawe i ludzkie, przez co można się z nimi utożsamić. Historia była ujmująca za serce, a rozwój relacji głównych bohaterów był naprawdę uroczy. Dodatkowo wszystkie przemyślenia na temat starości i idących za tym ograniczeń czy samotności były niezwykle ciekawe.
Moim ulubionym wątkiem był wątek z Panią Hiacyntą, uważam że był on uroczy i szkoda, że miał takie a nie inne zakończenie.
Moim ulubionym wątkiem był wątek z Panią Hiacyntą, uważam że był on uroczy i szkoda, że miał takie a nie inne zakończenie.
Did Not Finish
September 5, 2026Po 10% książki, kiedy główny bohater już chyba z trzeci raz powiedział, że jego dziewczyna dużo sprząta - powiedziałam sobie, że jeśli powie to jeszcze raz, to robię DNF. Długo nie musiałam czekać.
Na 14% "jego Aneta jest bliska ideału. Gdyby jeszcze tak często nie sięgała po odkurzacz."
W sumie nie było nic ciekawego w tej książce, zupełnie mnie nie zaintrygowała (poza jesienną okładką). A ta gadka o sprzątaniu zniechęciła mnie do reszty!
Na 14% "jego Aneta jest bliska ideału. Gdyby jeszcze tak często nie sięgała po odkurzacz."
W sumie nie było nic ciekawego w tej książce, zupełnie mnie nie zaintrygowała (poza jesienną okładką). A ta gadka o sprzątaniu zniechęciła mnie do reszty!
August 27, 2026
Bardzo mi to przypominało te japońskie książki uzdrawiające, historia jak pomidorowa - dla każdego. Prosta, kojąca, bezpieczna, zwyczajnie poprawna. Postaci niestety lekko mdłe i wyidealizowane. Książka nie stara się wyciskać łez. Może z lekka moralizuje, ale to chyba cecha gatunku. Nie jest to zdecydowanie pozycja wybitna, genialna ale ujdzie jako coś lekkiego na leniwe popołudnie.
September 8, 2026
przyjemna, szybka lektura na deszczowy i jesienny wieczór z herbatką, pod kocykiem
porusza tematy przemijania, starości i samotności
3,5
porusza tematy przemijania, starości i samotności
3,5
August 31, 2026
🤍 Kiedy ostatni raz naprawdę się przy kimś zatrzymaliście? Nie na pięć minut między jednym obowiązkiem a drugim. Tak naprawdę.
„Poczekam z tobą” Jakuba Bączykowskiego to jedna z tych książek, po których nie odkłada się jej po prostu na półkę i nie przechodzi do kolejnej historii. Zostaje gdzieś z tyłu głowy. Może dlatego, że wcale nie opowiada o czymś niezwykłym. Opowiada o czymś, czego tak często brakuje nam wszystkim – o obecności drugiego człowieka. 🤍
Maciek jest młodym pielęgniarzem, który coraz mocniej odczuwa zmęczenie pracą i ciężarem cudzych problemów. Laura ma 82 lata, mnóstwo wspomnień, cięty język i coraz mniej powodów, żeby z nadzieją patrzeć w przyszłość. Ich spotkanie w szpitalu początkowo trudno nazwać idealnym początkiem znajomości. A jednak właśnie z tego niepozornego spotkania rodzi się relacja, która zaczyna zmieniać ich oboje. 🥹
I chyba właśnie to najbardziej mnie w tej historii ujęło. Nie dostajemy wielkiej, spektakularnej przyjaźni rodem z filmu. Dostajemy rozmowy, drobne gesty, wspólnie spędzony czas i zwyczajne bycie obok. I nagle okazuje się, że właśnie te małe rzeczy potrafią mieć największe znaczenie.
Laura jest bohaterką, którą naprawdę zapamiętam. ❤️ Ma swoje lata, doświadczenia i bagaż, ale autor nie sprowadza jej do stereotypowego obrazu starszej osoby potrzebującej wyłącznie opieki. Jest zadziorna, zabawna, momentami trudna i przede wszystkim bardzo ludzka. Maciek z kolei pokazuje, jak łatwo można samemu zgubić się w życiu, kiedy cały czas próbujemy być potrzebni innym.
Bardzo podobało mi się również to, że książka nie moralizuje. Nie próbuje na siłę udowadniać wielkich prawd. Po prostu pozwala obserwować tę dwójkę i samemu wyciągać wnioski. A przy okazji przypomina, że samotność nie zawsze wygląda jak pusty dom. Czasem wygląda jak brak osoby, do której można zadzwonić i powiedzieć: „co u Ciebie?”.
Czy mnie wzruszyła? Oj tak. 🥹 Ale bardziej niż samymi emocjami kupiła mnie tym, że po jej przeczytaniu zaczęłam myśleć o ludziach wokół mnie. O tych, do których ciągle „zaraz zadzwonię”, „kiedyś wpadnę”, „jak będę mieć więcej czasu”.
„Poczekam z tobą” nie jest historią, która potrzebuje wielkich zwrotów akcji. Jej siłą są ludzie i to, jak niewiele czasem trzeba, żeby czyjeś życie stało się odrobinę mniej samotne. I chyba właśnie dlatego tak dobrze mi się ją czytało. 📖🤍
⭐️ Moja ocena: 8/10
(współpraca reklamowa: Wydawnictwo Czwarta Strona)
„Poczekam z tobą” Jakuba Bączykowskiego to jedna z tych książek, po których nie odkłada się jej po prostu na półkę i nie przechodzi do kolejnej historii. Zostaje gdzieś z tyłu głowy. Może dlatego, że wcale nie opowiada o czymś niezwykłym. Opowiada o czymś, czego tak często brakuje nam wszystkim – o obecności drugiego człowieka. 🤍
Maciek jest młodym pielęgniarzem, który coraz mocniej odczuwa zmęczenie pracą i ciężarem cudzych problemów. Laura ma 82 lata, mnóstwo wspomnień, cięty język i coraz mniej powodów, żeby z nadzieją patrzeć w przyszłość. Ich spotkanie w szpitalu początkowo trudno nazwać idealnym początkiem znajomości. A jednak właśnie z tego niepozornego spotkania rodzi się relacja, która zaczyna zmieniać ich oboje. 🥹
I chyba właśnie to najbardziej mnie w tej historii ujęło. Nie dostajemy wielkiej, spektakularnej przyjaźni rodem z filmu. Dostajemy rozmowy, drobne gesty, wspólnie spędzony czas i zwyczajne bycie obok. I nagle okazuje się, że właśnie te małe rzeczy potrafią mieć największe znaczenie.
Laura jest bohaterką, którą naprawdę zapamiętam. ❤️ Ma swoje lata, doświadczenia i bagaż, ale autor nie sprowadza jej do stereotypowego obrazu starszej osoby potrzebującej wyłącznie opieki. Jest zadziorna, zabawna, momentami trudna i przede wszystkim bardzo ludzka. Maciek z kolei pokazuje, jak łatwo można samemu zgubić się w życiu, kiedy cały czas próbujemy być potrzebni innym.
Bardzo podobało mi się również to, że książka nie moralizuje. Nie próbuje na siłę udowadniać wielkich prawd. Po prostu pozwala obserwować tę dwójkę i samemu wyciągać wnioski. A przy okazji przypomina, że samotność nie zawsze wygląda jak pusty dom. Czasem wygląda jak brak osoby, do której można zadzwonić i powiedzieć: „co u Ciebie?”.
Czy mnie wzruszyła? Oj tak. 🥹 Ale bardziej niż samymi emocjami kupiła mnie tym, że po jej przeczytaniu zaczęłam myśleć o ludziach wokół mnie. O tych, do których ciągle „zaraz zadzwonię”, „kiedyś wpadnę”, „jak będę mieć więcej czasu”.
„Poczekam z tobą” nie jest historią, która potrzebuje wielkich zwrotów akcji. Jej siłą są ludzie i to, jak niewiele czasem trzeba, żeby czyjeś życie stało się odrobinę mniej samotne. I chyba właśnie dlatego tak dobrze mi się ją czytało. 📖🤍
⭐️ Moja ocena: 8/10
(współpraca reklamowa: Wydawnictwo Czwarta Strona)
Review of advance copy
„Poczekam z Tobą” to ciepła, czuła i poruszająca opowieść o dwóch samotnych, wielopokoleniowych duszach, które spotykają się na szpitalnym oddziale. To historia o przyjaźni, o tym, jak samotność wpływa na drugiego człowieka i jak wiele mogą znaczyć małe gesty, rozmowa, zwykła obecność. Bo czasem wystarczy, że ten jeden człowiek chce z nami zostać. Obok.
Maciek jest młodym pielęgniarzem. Z pozoru ma dobre życie, wymarzoną pracę i ukochaną osobę u boku. A jednak, wracając codziennie z dyżuru, zadaje sobie pytanie, czy naprawdę jest tam szczęśliwy.
Laura ma osiemdziesiąt dwa lata. Jest bardzo samotna, choć pod maską zgorzkniałej staruszki kryje się tak naprawdę cudowna, pełna ciepła i troski kobieta.
I warto zadać sobie pytanie, czy my jesteśmy samotni, czy może bliscy wokół nas są samotni? Żyjąc w ciągłym biegu, możemy szybko zapomnieć o starszych osobach, ale również o sobie samych. Zatracić się w codziennym życiu i czasem przegapić te najpiękniejsze momenty.
Tak było w przypadku Maćka i Laury. Spotkali się w odpowiednim czasie. Ich relacja, rozmowy i wspólnie spędzany czas we troje sprawiły, że oboje zaczęli odnajdywać coś, czego bardzo im brakowało. Bliskość i poczucie, że ktoś naprawdę chce być obok i chce się o nas troszczyć.
To moja pierwsza przeczytana książka tego autora i już wiem, że na pewno nie ostatnia. Jakub w bardzo delikatny sposób potrafi pokazać problemy życia społecznego. Dodatkowo przez całą historię towarzyszy nam jesienny klimat i aż szkoda, że książka nie została wydana troszkę później, bo czytając ją przy 27°C na dworze, czułam, że gdzieś ten klimat mi ucieka. Dlatego zdecydowanie polecam zostawić ją sobie na chłodniejsze wieczory, jak to sam autor napisał, kiedy „Jesień rozgościła się na dobre.” 🍁🍂
Koniecznie polećcie mi, którą następną książkę tego autora powinnam przeczytać! A może Wy już czytaliście jego książki, która jest Waszą ulubioną?
Dziękuję @czwartastrona @jakub_baczykowski za tą cudowną książkę!
[ współpraca reklamowa ]
‼️Premiera: 26.08.2026
#bookstagrampl #czytampolskieksiążki #jakubbączykowski #poczekamztobą
Maciek jest młodym pielęgniarzem. Z pozoru ma dobre życie, wymarzoną pracę i ukochaną osobę u boku. A jednak, wracając codziennie z dyżuru, zadaje sobie pytanie, czy naprawdę jest tam szczęśliwy.
Laura ma osiemdziesiąt dwa lata. Jest bardzo samotna, choć pod maską zgorzkniałej staruszki kryje się tak naprawdę cudowna, pełna ciepła i troski kobieta.
I warto zadać sobie pytanie, czy my jesteśmy samotni, czy może bliscy wokół nas są samotni? Żyjąc w ciągłym biegu, możemy szybko zapomnieć o starszych osobach, ale również o sobie samych. Zatracić się w codziennym życiu i czasem przegapić te najpiękniejsze momenty.
Tak było w przypadku Maćka i Laury. Spotkali się w odpowiednim czasie. Ich relacja, rozmowy i wspólnie spędzany czas we troje sprawiły, że oboje zaczęli odnajdywać coś, czego bardzo im brakowało. Bliskość i poczucie, że ktoś naprawdę chce być obok i chce się o nas troszczyć.
To moja pierwsza przeczytana książka tego autora i już wiem, że na pewno nie ostatnia. Jakub w bardzo delikatny sposób potrafi pokazać problemy życia społecznego. Dodatkowo przez całą historię towarzyszy nam jesienny klimat i aż szkoda, że książka nie została wydana troszkę później, bo czytając ją przy 27°C na dworze, czułam, że gdzieś ten klimat mi ucieka. Dlatego zdecydowanie polecam zostawić ją sobie na chłodniejsze wieczory, jak to sam autor napisał, kiedy „Jesień rozgościła się na dobre.” 🍁🍂
Koniecznie polećcie mi, którą następną książkę tego autora powinnam przeczytać! A może Wy już czytaliście jego książki, która jest Waszą ulubioną?
Dziękuję @czwartastrona @jakub_baczykowski za tą cudowną książkę!
[ współpraca reklamowa ]
‼️Premiera: 26.08.2026
#bookstagrampl #czytampolskieksiążki #jakubbączykowski #poczekamztobą
August 26, 2026
Kiedy na oddział, na którym pracuje Maciek, trafia dość nieprzyjemna staruszka łudząco przypominająca Irenę Santor, nikt nie spodziewa się, że to dopiero początek czegoś większego.
Laura Potocka ma 82 lata, głowę pełną wspomnień i smutne przeświadczenie, że życie odstawiło już ją na boczny tor. Z każdym dniem planów robi się mniej. Jej pierwsze spotkanie z Maćkiem, młodym pielęgniarzem, nie należy do udanych. Zmęczona, pełna lęku, a że stres potrafi zrobić z człowieka nieprzyjemną złośnicę, to wylewa na chłopaka całą swoją złość i frustrację. Nie zdaje sobie sprawy, że przypadkiem porusza w nim najczulsze struny, a jej słowa jeszcze długo będą dźwięczeć mu w głowie.
Maciek staje na życiowym rozdrożu. Zaczyna wątpić w to, co jeszcze niedawno wydawało mu się pewne. W swoją drogę, swoje decyzje, w sens tego, co robi. Niespodziewanie tych dwoje, których dzielą całe pokolenia, stanie się dla siebie kimś bliskim.
„Poczekam z tobą” Jakuba Bączykowskiego to ciepła, poruszająca opowieść o samotności i przemijaniu, ale też o tym, że nigdy nie jest za późno na nowy początek. Bo czasem wystarczy, że ktoś po prostu obok nas usiądzie. Posłucha. Pobędzie. Książka przypomina, jak wielkie rzeczy potrafią zdziałać drobne gesty - zwykła obecność, rozmowa, uważność. To piękna opowieść o przyjaźni, która rodzi się nagle, właśnie wtedy, gdy wszyscy jej potrzebują. Autor pokazuje, jak jeden człowiek potrafi nieoczekiwanie wnieść w nasze życie tyle pozytywny chwil, że sami się dziwmy, jak to możliwe. To historia o stracie, ale i o nadziei.
A do tego wszystkiego ten klimat. Cudowny, jesienny, ale nie ten szary i deszczowy. Taki, jaki kocham: kolorowy, kiedy każde promienie słońca przyjemnie otulają, a powietrze pachnie dojrzałymi jabłkami, wilgotną ziemią i czymś nieuchwytnym, co sprawia, że chce się oddychać głębiej.
I ta okładka. Kocham jesienne okładki. Człowiek od razu chce usiąść z herbatą, zapaść się w fotelu, otulić kocem i dać porwać historii.
Polecam!
Laura Potocka ma 82 lata, głowę pełną wspomnień i smutne przeświadczenie, że życie odstawiło już ją na boczny tor. Z każdym dniem planów robi się mniej. Jej pierwsze spotkanie z Maćkiem, młodym pielęgniarzem, nie należy do udanych. Zmęczona, pełna lęku, a że stres potrafi zrobić z człowieka nieprzyjemną złośnicę, to wylewa na chłopaka całą swoją złość i frustrację. Nie zdaje sobie sprawy, że przypadkiem porusza w nim najczulsze struny, a jej słowa jeszcze długo będą dźwięczeć mu w głowie.
Maciek staje na życiowym rozdrożu. Zaczyna wątpić w to, co jeszcze niedawno wydawało mu się pewne. W swoją drogę, swoje decyzje, w sens tego, co robi. Niespodziewanie tych dwoje, których dzielą całe pokolenia, stanie się dla siebie kimś bliskim.
„Poczekam z tobą” Jakuba Bączykowskiego to ciepła, poruszająca opowieść o samotności i przemijaniu, ale też o tym, że nigdy nie jest za późno na nowy początek. Bo czasem wystarczy, że ktoś po prostu obok nas usiądzie. Posłucha. Pobędzie. Książka przypomina, jak wielkie rzeczy potrafią zdziałać drobne gesty - zwykła obecność, rozmowa, uważność. To piękna opowieść o przyjaźni, która rodzi się nagle, właśnie wtedy, gdy wszyscy jej potrzebują. Autor pokazuje, jak jeden człowiek potrafi nieoczekiwanie wnieść w nasze życie tyle pozytywny chwil, że sami się dziwmy, jak to możliwe. To historia o stracie, ale i o nadziei.
A do tego wszystkiego ten klimat. Cudowny, jesienny, ale nie ten szary i deszczowy. Taki, jaki kocham: kolorowy, kiedy każde promienie słońca przyjemnie otulają, a powietrze pachnie dojrzałymi jabłkami, wilgotną ziemią i czymś nieuchwytnym, co sprawia, że chce się oddychać głębiej.
I ta okładka. Kocham jesienne okładki. Człowiek od razu chce usiąść z herbatą, zapaść się w fotelu, otulić kocem i dać porwać historii.
Polecam!
Review of advance copy received from Publisher
Lubicie książki z jesiennym klimatem? Moją odpowiedź na to pytanie chyba znacie😁 Tak samo jak uwielbiam jesień, tak cenię sobie taką atmosferę w książkach. Szukam dywanu z brązowych i pomarańczowych liści i chłodnych wieczorów spędzonych pod kocykiem. Dokładnie to znalazłam w tej historii.
Maciek jest pielęgniarzem, który lubi swoją pracę, jednak coraz częściej spotyka się z jej negatywnymi stronami. Zaczyna się zastanawiać czy jest w stanie udźwignąć cały ten ciężar ludzkiego cierpienia. Za to Laura to charyzmatyczna, starsza kobieta, która nie robi dobrego pierwszego wrażenia. Wręcz przeciwnie, czuć od niej chłód i pogardę. Jednak gdy na swojej drodze zostaną postawione dwie samotne dusze okazuje się, że oboje szukają przyjaźni i bycia wysłuchanym przez drugiego człowieka.
To jest na prawdę piękna książka. Myślę, że właśnie to słowo opisuje wyjątkowość tej lektury. Jest napisana niby prostym, ale jednak poetyckim językiem z mnóstwem cytatów, które zapadają w pamięć i dają do myślenia. Mocno czuć jesienną aurę, która świetnie otula fabułę. Bohaterowie są doskonale wykreowani. Miałam wrażenie, że po prostu czytam o historii zwykłych, przeciętnych ludzi, których mogę poznać w każdym momencie mojego życia. Realia dzisiejszego świata zostały przedstawione bardzo rzeczywiście. Nie w taki sposób, że zawsze jest różowo. Bohaterowie mają swoje problemy i dylematy. Pytania, na które nie znają odpowiedzi. Przykre sytuacje, które niestety często mają miejsce na co dzień. Ale w tym wszystkim można odnaleźć ciepło i uśmiech drugiego człowieka. Ta książka pokazuje jak czasami wystarczy niewiele zrobić, aby komuś poprawić humor. I nie mówimy tutaj o drogich prezentach, tylko o spędzaniu ze sobą czasu i umiejętności wysłuchania drugiej osoby.
Uważam, że ta książka pokazuje, jak ważna w życiu jest przyjaźń, nawet jeśli dzieli nas różnica wieku i doświadczeń. Uczy, że warto starać się zrozumieć innych oraz być dla drugiego człowieka dobrym i życzliwym. To wartości, o których powinniśmy pamiętać na co dzień.
[współpraca barterowa]
Maciek jest pielęgniarzem, który lubi swoją pracę, jednak coraz częściej spotyka się z jej negatywnymi stronami. Zaczyna się zastanawiać czy jest w stanie udźwignąć cały ten ciężar ludzkiego cierpienia. Za to Laura to charyzmatyczna, starsza kobieta, która nie robi dobrego pierwszego wrażenia. Wręcz przeciwnie, czuć od niej chłód i pogardę. Jednak gdy na swojej drodze zostaną postawione dwie samotne dusze okazuje się, że oboje szukają przyjaźni i bycia wysłuchanym przez drugiego człowieka.
To jest na prawdę piękna książka. Myślę, że właśnie to słowo opisuje wyjątkowość tej lektury. Jest napisana niby prostym, ale jednak poetyckim językiem z mnóstwem cytatów, które zapadają w pamięć i dają do myślenia. Mocno czuć jesienną aurę, która świetnie otula fabułę. Bohaterowie są doskonale wykreowani. Miałam wrażenie, że po prostu czytam o historii zwykłych, przeciętnych ludzi, których mogę poznać w każdym momencie mojego życia. Realia dzisiejszego świata zostały przedstawione bardzo rzeczywiście. Nie w taki sposób, że zawsze jest różowo. Bohaterowie mają swoje problemy i dylematy. Pytania, na które nie znają odpowiedzi. Przykre sytuacje, które niestety często mają miejsce na co dzień. Ale w tym wszystkim można odnaleźć ciepło i uśmiech drugiego człowieka. Ta książka pokazuje jak czasami wystarczy niewiele zrobić, aby komuś poprawić humor. I nie mówimy tutaj o drogich prezentach, tylko o spędzaniu ze sobą czasu i umiejętności wysłuchania drugiej osoby.
Uważam, że ta książka pokazuje, jak ważna w życiu jest przyjaźń, nawet jeśli dzieli nas różnica wieku i doświadczeń. Uczy, że warto starać się zrozumieć innych oraz być dla drugiego człowieka dobrym i życzliwym. To wartości, o których powinniśmy pamiętać na co dzień.
[współpraca barterowa]
August 29, 2026
Czy zdarzyło Wam się kiedyś przeczytać jedną książkę autora i pomyśleć: „Muszę przeczytać wszystko, co napisał”? ✨
Poczekam z Tobą 📔 Jakub Bączykowski
*współpraca recenzencka* @czwartastrona
Maciek pracuje jako pielęgniarz. Jest przed trzydziestką, ale już zadaje sobie pytanie, ile jeszcze wytrzymam? Spotkanie w szpitalu z nową pacjentką, która nie owija w bawełnę wcale nie pomaga i upewnia się, że to już nie jest miejsce dla niego 😔
Losy Laury i Maćka znowu się splatają, tym razem poza szpitalem. Mężczyzna mówi jej wprost, co o niej myśli. Jednak po wyjściu z kawiarni szybko się reflektuje i wraca do Laury z przeprosinami 🥰
I tak zaczyna rodzić się przyjaźń między głównymi bohaterami. Przyjaźń, która na pierwszy rzut oka wydaje się niemożliwa, a jednak. Laura i Maciek poznali się w idealnym dla siebie momencie. Maciek czuje wypalenie zawodowe, a staruszka żyje w przekonaniu, że wszystko, co najlepsze jest już dawno za nią ⏳
To niezwykle wzruszająca historia o samotności, przemijaniu, ale też i o tym, że nigdy nie jest za późno. O tym, że zwykła rozmowa potrafi zmienić komuś dzień:
„Dobre słowo działa jak plaster na rozciętą duszę” ✨
To historia o tym, że nie ma nic ważniejszego niż obecność i świadomość, że masz na co czekać, bo:
„Najgorsze w życiu to nie mieć na co czekać” ✨
Czasem wystarczy naprawdę niewiele, aby zrobić komuś dzień. Czasem wystarczy po prostu być 🫶🏻
To książka o stracie, o przemijaniu i o nadziei. Bo nigdy nie jest za późno. Zatrzymajmy się, bądźmy bardziej uważni i posłuchajmy. Bo przecież nie ma nic bardziej cennego, niż podarowanie komuś swojego czasu 🕰️
To ciepła i poruszająca opowieść, której akcja dzieje się jesienią. Jesienią ciepłą i pełną kolorów, jak cudowna okładka tej książki. To dodatkowo podkreśla wyjątkowy klimat historii 📖
Książka przypomina o tym, co najważniejsze. Dlatego pamiętajmy o tym, by nie być obojętnym na drugiego człowieka. Czasem wystarczy tak niewiele. Rozmowa, dobre słowo, uśmiech 🧡
Popłakałam sobie przy tej książce i setki razy uśmiechałam. Muszę koniecznie sięgnąć po inne teksty autora 📚
Dziękuję za tę historię! @jakub_baczykowski 🙏🏻
#poczekamztobą #książka #bookstagrampolska
Poczekam z Tobą 📔 Jakub Bączykowski
*współpraca recenzencka* @czwartastrona
Maciek pracuje jako pielęgniarz. Jest przed trzydziestką, ale już zadaje sobie pytanie, ile jeszcze wytrzymam? Spotkanie w szpitalu z nową pacjentką, która nie owija w bawełnę wcale nie pomaga i upewnia się, że to już nie jest miejsce dla niego 😔
Losy Laury i Maćka znowu się splatają, tym razem poza szpitalem. Mężczyzna mówi jej wprost, co o niej myśli. Jednak po wyjściu z kawiarni szybko się reflektuje i wraca do Laury z przeprosinami 🥰
I tak zaczyna rodzić się przyjaźń między głównymi bohaterami. Przyjaźń, która na pierwszy rzut oka wydaje się niemożliwa, a jednak. Laura i Maciek poznali się w idealnym dla siebie momencie. Maciek czuje wypalenie zawodowe, a staruszka żyje w przekonaniu, że wszystko, co najlepsze jest już dawno za nią ⏳
To niezwykle wzruszająca historia o samotności, przemijaniu, ale też i o tym, że nigdy nie jest za późno. O tym, że zwykła rozmowa potrafi zmienić komuś dzień:
„Dobre słowo działa jak plaster na rozciętą duszę” ✨
To historia o tym, że nie ma nic ważniejszego niż obecność i świadomość, że masz na co czekać, bo:
„Najgorsze w życiu to nie mieć na co czekać” ✨
Czasem wystarczy naprawdę niewiele, aby zrobić komuś dzień. Czasem wystarczy po prostu być 🫶🏻
To książka o stracie, o przemijaniu i o nadziei. Bo nigdy nie jest za późno. Zatrzymajmy się, bądźmy bardziej uważni i posłuchajmy. Bo przecież nie ma nic bardziej cennego, niż podarowanie komuś swojego czasu 🕰️
To ciepła i poruszająca opowieść, której akcja dzieje się jesienią. Jesienią ciepłą i pełną kolorów, jak cudowna okładka tej książki. To dodatkowo podkreśla wyjątkowy klimat historii 📖
Książka przypomina o tym, co najważniejsze. Dlatego pamiętajmy o tym, by nie być obojętnym na drugiego człowieka. Czasem wystarczy tak niewiele. Rozmowa, dobre słowo, uśmiech 🧡
Popłakałam sobie przy tej książce i setki razy uśmiechałam. Muszę koniecznie sięgnąć po inne teksty autora 📚
Dziękuję za tę historię! @jakub_baczykowski 🙏🏻
#poczekamztobą #książka #bookstagrampolska
September 1, 2026
Czujecie już jesień? 🍂
Ja zdecydowanie tak! W przepiękny jesienny nastrój przeniosła mnie książka Jakuba Bączykowskiego „Poczekam z tobą”.
Jest to niezwykle wzruszająca opowieść o poszukiwaniu swojego miejsca w świecie oraz o tym jak ważna jest czyjaś obecność. ☕️
Maciek pracuje w szpitalu, jednak nie jest usatysfakcjonowany ze swojej pracy. Coraz częściej zmaga się z z poczuciem wypalenia i przekonaniem, że jego codzienność nie wygląda tak, jak sobie kiedyś wyobrażał.
Praca wśród starszych pacjentów nie zawsze jest łatwa. Doskonale przekonuje się o tym, gdy poznaje w szpitalu osiemdziesiątdwuletnią Laurę - kobietę, która dzieli się z nim swoimi wspomnieniami, przeżyciami i historią, która skłania Maćka do wielu przemyśleń.
„Poczekam z tobą” z pewnością poruszy Wasze serca i i skłoni do refleksji nad tym, jak ważna w naszym życiu jest obecność drugiego człowieka. Jedna rozmowa może znaczyć dla kogoś o wiele więcej niż może nam się wydawać. 🤎🍁
Przypadkowe spotkania i rozmowy mogą zmienić nasze spojrzenie na świat. Autor przypomina, jak ważne jest, aby doceniać bliskich, pielęgnować relacje i nie odkładać wspólnych chwil na później, bo życie potrafi zaskoczyć nas w najmniej oczekiwanym momencie.
Lektura dała mi bardzo dużo do myślenia. Jeżeli macie dziadków albo osoby, z którymi dawno nie mieliście okazji porozmawiać - to może właśnie dzisiaj jest odpowiedni moment.
5/5 ⭐️
Zapraszam na instagrama: bookswithdominika
Ja zdecydowanie tak! W przepiękny jesienny nastrój przeniosła mnie książka Jakuba Bączykowskiego „Poczekam z tobą”.
Jest to niezwykle wzruszająca opowieść o poszukiwaniu swojego miejsca w świecie oraz o tym jak ważna jest czyjaś obecność. ☕️
Maciek pracuje w szpitalu, jednak nie jest usatysfakcjonowany ze swojej pracy. Coraz częściej zmaga się z z poczuciem wypalenia i przekonaniem, że jego codzienność nie wygląda tak, jak sobie kiedyś wyobrażał.
Praca wśród starszych pacjentów nie zawsze jest łatwa. Doskonale przekonuje się o tym, gdy poznaje w szpitalu osiemdziesiątdwuletnią Laurę - kobietę, która dzieli się z nim swoimi wspomnieniami, przeżyciami i historią, która skłania Maćka do wielu przemyśleń.
„Poczekam z tobą” z pewnością poruszy Wasze serca i i skłoni do refleksji nad tym, jak ważna w naszym życiu jest obecność drugiego człowieka. Jedna rozmowa może znaczyć dla kogoś o wiele więcej niż może nam się wydawać. 🤎🍁
Przypadkowe spotkania i rozmowy mogą zmienić nasze spojrzenie na świat. Autor przypomina, jak ważne jest, aby doceniać bliskich, pielęgnować relacje i nie odkładać wspólnych chwil na później, bo życie potrafi zaskoczyć nas w najmniej oczekiwanym momencie.
Lektura dała mi bardzo dużo do myślenia. Jeżeli macie dziadków albo osoby, z którymi dawno nie mieliście okazji porozmawiać - to może właśnie dzisiaj jest odpowiedni moment.
5/5 ⭐️
Zapraszam na instagrama: bookswithdominika
September 12, 2026
Z każdą kolejną książką autor zaskakuje mnie coraz silniej nawet gdy już myślę, że to właśnie jest najlepszy tytuł wśród polskiej literatury pięknej.
To historia młodego pielęgniarza, który z ogromną pasją, oddaniem i empatią wykonuje swój zawód.
W życiu prywatnym tworzy relację z kobietą, która kiedyś pracowała u jego boku, lecz dla własnego dobrostanu zdecydowała się zmienić ścieżkę kariery.
Chłopak zmaga się z rozterkami, zastanawia się, czy jego wrażliwość nie staje się barierą w osiągnięciu psychicznego spokoju, zwłaszcza gdy pacjenci bywają trudni i raniący.
W centrum opowieści pojawia się starsza pacjentka, z którą początkowo pełna napięć relacja powoli przeradza się w piękną, międzypokoleniową przyjaźń.
Książka dotyka tematów starości, jej ograniczeń i codzienności, zestawiając je z wątpliwościami i poszukiwaniem własnej drogi we wczesnej dorosłości.
Lektura pełna mądrych treści, refleksji i dialogów, które zostaną ze mną na długo. Wzrusza, rozczula i przypomina o sprawach ważnych społecznie. Pokazuje życie bohaterów realistycznie, blisko codzienności, a jednocześnie wydobywa to, co często umyka w biegu dnia.
Dobrze było się przy niej zatrzymać i złapać inną perspektywę. Niczego bym w niej nie zmieniła, czytałam ją z rosnącym zaciekawieniem i zachwytem nad jej przesłaniem.
To historia młodego pielęgniarza, który z ogromną pasją, oddaniem i empatią wykonuje swój zawód.
W życiu prywatnym tworzy relację z kobietą, która kiedyś pracowała u jego boku, lecz dla własnego dobrostanu zdecydowała się zmienić ścieżkę kariery.
Chłopak zmaga się z rozterkami, zastanawia się, czy jego wrażliwość nie staje się barierą w osiągnięciu psychicznego spokoju, zwłaszcza gdy pacjenci bywają trudni i raniący.
W centrum opowieści pojawia się starsza pacjentka, z którą początkowo pełna napięć relacja powoli przeradza się w piękną, międzypokoleniową przyjaźń.
Książka dotyka tematów starości, jej ograniczeń i codzienności, zestawiając je z wątpliwościami i poszukiwaniem własnej drogi we wczesnej dorosłości.
Lektura pełna mądrych treści, refleksji i dialogów, które zostaną ze mną na długo. Wzrusza, rozczula i przypomina o sprawach ważnych społecznie. Pokazuje życie bohaterów realistycznie, blisko codzienności, a jednocześnie wydobywa to, co często umyka w biegu dnia.
Dobrze było się przy niej zatrzymać i złapać inną perspektywę. Niczego bym w niej nie zmieniła, czytałam ją z rosnącym zaciekawieniem i zachwytem nad jej przesłaniem.
August 27, 2026
Ale bzdury.
„Zadzwoń, jak dojedziesz” mówiło o starości z wyjątkową wrażliwością. Kiedy więc zobaczyłam, o czym ma być nowa powieść Bączkowskiego, spodziewałam się czegoś podobnego. Niestety, bardzo się zawiodłam.
Nie wierzę w relację Laury i Maćka. Nie czuję między nimi żadnej wiarygodnej chemii ani emocjonalnego napięcia, które uzasadniałoby to, co dzieje się między nimi. Sama postać Maćka również zupełnie do mnie nie trafiła. Jest jakaś bez charakteru, nijaka. Zamiast wzbudzać we mnie emocje, przez większość książki po prostu mnie drażnił – jego niezdecydowanie, rozmemłanie i ciągłe użalanie się nad sobą były dla mnie zwyczajnie męczące.
Szkoda, bo po „Zadzwoń, jak dojedziesz” naprawdę spodziewałam się po tej książce czegoś więcej.
„Zadzwoń, jak dojedziesz” mówiło o starości z wyjątkową wrażliwością. Kiedy więc zobaczyłam, o czym ma być nowa powieść Bączkowskiego, spodziewałam się czegoś podobnego. Niestety, bardzo się zawiodłam.
Nie wierzę w relację Laury i Maćka. Nie czuję między nimi żadnej wiarygodnej chemii ani emocjonalnego napięcia, które uzasadniałoby to, co dzieje się między nimi. Sama postać Maćka również zupełnie do mnie nie trafiła. Jest jakaś bez charakteru, nijaka. Zamiast wzbudzać we mnie emocje, przez większość książki po prostu mnie drażnił – jego niezdecydowanie, rozmemłanie i ciągłe użalanie się nad sobą były dla mnie zwyczajnie męczące.
Szkoda, bo po „Zadzwoń, jak dojedziesz” naprawdę spodziewałam się po tej książce czegoś więcej.
September 15, 2026
2,5
Kurczę, to kolejny zawód po ,,zadzwoń, jak dojedziesz". Ja po prostu w tę historię nie byłam w stanie uwierzyć, nawet przez chwilę. A chciałabym, bo uwielbiam powieści o osobach w podeszłym wieku, starość jest zarówno melancholijna, smutna, jak i piękna. Tutaj wszystko było takie jakieś neutralne. Dużo zdań, które mogłyby wzbudzić emocje, gdybym już ich nie słyszała z milion razy. Ostatnie rozdziały, w których poznajemy motywacje Laury, rzeczywiście mi się podobały oraz nawet wzruszyły, (ciepła klucha ze mnie, cóż mogę powiedzieć?) więc daję pół gwiazdki więcej. Jakie to w ogóle absurdalne, że oceniamy książki gwiazdkami, a nie słowami!
Kurczę, to kolejny zawód po ,,zadzwoń, jak dojedziesz". Ja po prostu w tę historię nie byłam w stanie uwierzyć, nawet przez chwilę. A chciałabym, bo uwielbiam powieści o osobach w podeszłym wieku, starość jest zarówno melancholijna, smutna, jak i piękna. Tutaj wszystko było takie jakieś neutralne. Dużo zdań, które mogłyby wzbudzić emocje, gdybym już ich nie słyszała z milion razy. Ostatnie rozdziały, w których poznajemy motywacje Laury, rzeczywiście mi się podobały oraz nawet wzruszyły, (ciepła klucha ze mnie, cóż mogę powiedzieć?) więc daję pół gwiazdki więcej. Jakie to w ogóle absurdalne, że oceniamy książki gwiazdkami, a nie słowami!
September 9, 2026
Nie wiem, czy ta historia mogłaby się realnie wydarzyć, ale była to książka która otulała niczym szalik albo ciepły koc. Bardzo dobrze pokazuje osoby starsze, których czasami nie zauważamy w codziennym świecie. Trochę się bałam o zakończenie, ale wyszło zgrabnie.
September 10, 2026
Genialna jest ta książka. Powiem nawet, że lepsza od innych Bączykowskiego. Bardzo wzruszająca i ciepła, urocza i zabawna. Uwielbiam bohaterów, jesień w tle. Bączykowski jest wrażliwym pisarzem, który tworzy świetne powieści.
September 16, 2026
Takiej lektury właśnie szukałam! To przepiękna historia o przemijaniu, sile wspomnień i relacjach międzypokoleniowych, z których każdy może coś wynieść dla siebie. Osadzona w jesiennym anturażu sprawiała, że jeszcze z większym zainteresowaniem po nią sięgałam. 🍁🍂❤️
August 26, 2026
naprawdę przyjemna i wzruszająca
August 29, 2026
Ta książka to taki otulający kocyk. Każdy z Bas na starość powinien mieć blisko siebie taką Anetę i Maćka. Książka bolesna ale piękna.
September 5, 2026
otulająca, ciepła i wolna od stereotypów. przypomina o czymś, o czym często zapominamy. życie pisze różne scenariusze i dobrze jest pamiętać o tym, że nie warto odkładać słów i obecności na później.
September 7, 2026
4,5
Wzrusz jak przy każdej książce Pana Jakuba 😩
Wzrusz jak przy każdej książce Pana Jakuba 😩
Displaying 1 - 30 of 35 reviews