Πραγματικά, με το συγκεκριμένο βιβλίο ήθελα να τραβήξω τα μαλλιά μου! Τόσο πολλά υποσχόμενο και τελικά τόσο "λίγο".
Η υπόθεση θα μπορούσε να έχει "ζουμί", αλλά κάπου στην πορεία στέγνωσε.
Δύο νεαροί δολοφόνοι, ένα ιδιαίτερο ζευγάρι, που γυρνάει αλωνίζοντας στην Ευρώπη και δολοφονεί νιόπαντρα ζευγάρια. Η αιτία για όλο αυτό το λουτρό αίματος θα μπορούσε να είναι ιντριγκαδόρικη, γιατί αρχικά στ' αλήθεια φαντάζει πρωτότυπη, αλλά τελικά αποδεικνύεται μια βλακεία και μισή! Το ότι γνωρίζουμε εξαρχής το ζευγάρι των δολοφόνων, σε συνδυασμό με την εξέλιξή τους στη διάρκεια της αφήγησης, επίσης αφαιρεί κάθε έννοια σασπένς. Για τον απλούστατο λόγο πως ούτε οι ίδιοι δεν ενδιαφέρονται να το διατηρήσουν!
Όσο για το δίδυμο Ντέσι-Τζέικομπ (Σουηδή δημοσιογράφος αυτή, που λαμβάνει μια καρτ-ποστάλ "θανάτου" από τους δολοφόνους, Αμερικανός αστυνομικός αυτός, του οποίου η κόρη είναι ένα από τα θύματα και τώρα έχει ξαμολυθεί στο κατόπι τους για να τους πιάσει) το μόνο ενδιαφέρον είναι η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους. Αυτό δεν μπορώ να πω, μου άρεσε. Αλλά είναι τόσο λίγο για να χαρακτηρίσει όλο το βιβλίο! Να του δώσει δηλαδή την απαραίτητη δυναμική για να ξεχωρίσει. Είναι αδύναμο στήριγμα, όταν όλο το υπόλοιπο 'οικοδόμημα' μπάζει από παντού.
Ακόμα και τα μικρά κεφάλαια, ενώ στην αρχή τα βρήκα σχετικά βοηθητικά, τελικά μάλλον έχουν (και αυτά) αρνητικό αντίκτυπο στην ανάγνωση, γιατί πριν καν προλάβεις να πιάσεις το νόημα και να μπεις στους ρυθμούς του κάθε κεφαλαίου, τσουπ! Σε διακόπτουν.
Γενικά, νομίζω πως το συγκεκριμένο βιβλίο θα μπορούσε να αποτελέσει μια εκρηκτική και συναρπαστική ιστορία, αλλά δεν τα κατάφερε ούτε κατά προσέγγιση. Ωραία ιδέα ως σκέψη, χάλια εφαρμογή ως γραφή και εξέλιξη. Το καλό βέβαια είναι πως βγαίνει εύκολα, γρήγορα και αγόγγυστα. Αλλά ένα πραγματικά ΚΑΛΟ αστυνομικό μυθιστόρημα πρέπει οπωσδήποτε να διαθέτει πολλά περισσότερα απ' αυτά.