"Για πρώτη φορά στη ζωή μου γνωρίζομαι με τον θάνατο. Είχαμε συναντηθεί αρκετές φορές στο παρελθόν, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που γνωριζόμαστε. Με αγγίζει ο γαμιόλης. Έχει μπει στο δωμάτιό μου. Τον νιώθω γύρω μου, παγωμένο και αμείλικτο. Αντιπαθητικό και προκλητικό. Στα αρχίδια του όλα. Αυτός απλά σκοτώνει, εξαφανίζει, διαλύει... Διαλύει... Όχι αυτούς που σκοτώνει, βέβαια. Αυτούς που φαινομενικά δεν πειράζει, τους τριγύρω. Αυτούς διαλύει ο καριόλης. Αυτός πέρασε μέσα από το ακουστικό του τηλεφώνου και εγκαταστάθηκε πλέον μόνιμα στη ζωή μου. Αγενής και απρόσκλητος. Ανεπιθύμητος, αχώνευτος και ανήθικος, αλλά δεν χαμπαριάζει από τέτοια αυτός. Αυτός μου πήρε τον Μπαμπά μου. Αυτό το καθίκι μου πήρε τον Μπαμπά μου. Τώρα μόλις μου το είπαν. Τώρα μόλις μου είπαν ότι αυτό το καθίκι πήρε τον Μπαμπάκα μου..."
Είχα διαβάσει αρκετά άσχημα και επικριτικά σχόλια, όχι για το βιβλιαράκι αυτό αλλά για τον δημιουργό του. Τι ότι προσπάθησε να εμπορευματοποιήσει τον πόνο του, τι ότι θέλει να το παίξει συγγραφέας, τι αυτό, τι εκείνο. Οι εμπαθείς και κακόψυχοι είχαν την ευκαιρία να προσπαθήσουν να πάρουν λίγους πόντους στην πυραμίδα της κακίας.Τέλος πάντων, αυτό το βιβλιαράκι δεν είναι ούτε λογοτεχνικό έργο, ούτε συναρπαστικό μυθιστόρημα, είναι η απλή έκφραση των συναισθημάτων ενός ανθρώπου που χάνει ένα προσφιλές του πρόσωπο, ενός γιού που χάνει τον πατέρα του και που βρίσκει διέξοδο στο να τα καταγράψει σ' ένα χαρτι. Που το περίεργο; Το βρήκα τρυφερό και συγκινητικό, ίσως γιατί το διάβαζα με την διπλή ιδιότητα του γιού και του πατέρα και με άγγιξε και στις δύο πλευρές μου. Και πιστεύω δεν μπορούσε να δώσει καλύτερο τέλος απ' αυτό "Μαμά, ξέρεις πως σε αγαπάω τόσο πολύ, μα τόσο πολύ..Απλά η σχέση Πατέρα-γιου είναι κάτι διαφορετικό....έχει κάποιους άλλους κώδικες και δεσμούς.Εκτός όλων των άλλων είναι και μία αντρική υπόθεση που δεν μπορώ να εξηγήσω ακριβώς...Εσύ είσαι η Μαμά μου και δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω την αγάπη, το δέσιμο και τον ιερό αυτό δεσμό. Σαν παιδί είμαι ο γιός των γονιών μου και κυρίως της Μμάς μου. Σαν άντρας, όμως ήμουν είμαι και θα είμαι , πρώτα και πάνω από όλα, ο γιός του Μπαμπά μου."
Ένα βιβλίο πραγματικά αληθινό που περιγράφει ότι βιώνει ο καθένας μέσα από την απώλεια του γονιού του . Προσπαθεί να δώσει απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που έχουν όλοι μας. Ένα μικρό απόσπασμα... Πως γίνεται να υπάρχω εγώ και να μην υπάρχει αυτός ? Τι θα πει δεν υπάρχει πια ? Τι είναι αυτό ? Δεν γίνεται ή μήπως γίνεται ? Αν όμως υπάρχω εγώ τότε που είναι ? Στην καρδιά σου μου λένε . Δεν μου αρκεί να ζει στην καρδιά μου ή μέσα μου . Τον θέλω και έξω μου , τον θέλω εδώ με σάρκα και οστά να τον αγκαλιάσω ,να τον μυρίσω να μου χαμογελάσει να μου μιλήσει .ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΕΔΩ !!! Συγχαρητήρια στον κύριο Κανάκη Είμαι στη θέση να ομολογήσω ότι δεν μου φτάνει η ανάμνηση της την θέλω εδώ με σάρκα και οστά να την αγκαλιάσω να την μυρίσω νου μου χαμογελάσει, να μου μιλήσει να ακουμπήσω πάνω της . ναι ΤΗΝ ΘΕΛΩ ΕΔΩ !!!
'Οσο και αν προσπαθώ, δεν μπορώ να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να γράψω έστω και σε μια απλή πρόταση τα συναισθήματα που ενιωσα με αυτό το βιβλιο. Απίστευτα επίπονη η ανάγνωσή του, είτε έχει βιώσει κάποιος ειτε όχι, το θάνατο του Μπαμπά του. Ανθρώπινο και αληθινό.
Πραγματικά δύσκολο να βρει κανείς λόγια να περιγράψει αυτό το βιβλίο. Δεν είναι λογοτεχνία, ούτε παριστάνει πως είναι. Είναι μάλλον μια σχεδόν προφορική διήγηση του τι βιώνει ένας άνθρωπος με τον θάνατο του Μπαμπά του. Είναι σαν να τον ακούς να μιλάει, σου μεταφέρει την αγωνία, τον πόνο, τον καημό, τον θυμό. Είναι κάτι σαν γράμμα στον εαυτό μου, ένας φόρος τιμής στον άνθρωπο που αγαπάς και δεν θα ξαναδείς. Συγκλονιστικό, πραγματικά δεν έχω λόγια. 5* για το κουράγιο που βρήκε να το γράψει.
Δεν άντεχα να το αφήσω κάτω παρόλο που δε έβλεπα τις σελίδες από τα δάκρυα. Αυτός ο άνθρωπος κατάφερε να αποτυπώσει σε χαρτί ό,τι αισθανόμουν τα τελευταία 2 χρόνια. Είναι αρκετά φορτισμένο το βιβλίο και σε καμία περίπτωση δεν το διαβάζεις για να χαλαρώσεις, αλλά νομίζω ότι όποιος το πιάσει στα χέρια του έχει ήδη την ανάγκη να ξορκίσει το κακό και να έρθει αντιμέτωπος με την απώλεια του γονέα.
Τόσο μικρό κ τόσο Υπέροχο. Δεν μπορώ να περιγράψω τα συναισθήματα μου διαβάζοντας αυτό βιβλίο, τόσες εικόνες, τόσες ιστορίες που όλοι μας έχουμε ζήσει και μακάρι όλοι μας να ζήσουμε στο μέλλον στον αντίστροφο ρόλο. Όσοι εχουμε την ευκαιρία να βλέπουμε, να ζούμε τους δικούς μας ανθρώπους κάθε μέρα πραγματικά πρέπει να το κάνουμε, ο Χρόνος, η πορεία της ζωής δεν ξέρεις πότε τι σου επιφυλάζει, δείξε στους ανθρώπους σου ότι τους αγαπάς,ότι τους νοιάζεσαι.
Πολύ απλό χωρίς όμως να χρειάζεται τίποτε περισσότερο. Η οργή και η απελπισία που βιώνει ο κάθε άνθρωπος μπροστά σε μία τέτοια, τελικά καθόλου κανονική, ημέρα.