What do you think?
Rate this book
Avondland en identiteit
Terwijl de wereldpolitiek afkoerst op diepe conflicten (militair: Europa versus Rusland, economisch: het Westen versus China, religieus: Occident versus Islam) worden we nog steeds geregeerd door polderpolitici die uitblinken in pappen en nathouden. Tegelijkertijd groeit een generatie jongeren op die voelt dat de pluizige idealen waarmee zij zijn grootgebracht – het geloof in economische groei, culturele diversiteit en verheven noties van “soulmates” en romantiek – stuklopen op de keiharde realiteit van concurrentie en selectie. Ondanks alle mooie woorden over emancipatie voelen relaties hol en vluchtig; de polariteit tussen beide geslachten is uit balans. Europa ontwaakt uit de dagdroom van ’68 en treft zichzelf aan in een gewelddadige wereld die het maar nauwelijks kan begrijpen. Europese volkeren zoeken naar hun identiteit en zullen opnieuw moeten leren wat machtspolitiek is.
Een grondige studie naar de politieke praktijk ging aan dit werk vooraf, uitgevoerd op onder meer de Tweede Kamer en het Europees Parlement. Dit boek biedt dankzij de unieke invalshoek een zeer waardevolle bijdrage aan het debat over de globalisering, de Europese identiteit en de Westerse cultuur. De auteur trekt lessen uit de val van vroegere beschavingen en vult dit aan met praktische dagelijkse voorbeelden. Geschreven in een aansprekende, heldere stijl is dit pleidooi grondig opgebouwd met feiten en citaten. Vriend én vijand zullen er niet onverschillig onder kunnen blijven.
Een grondige studie naar de politieke praktijk ging aan dit werk vooraf, uitgevoerd op onder meer de Tweede Kamer en het Europees Parlement. Dit boek biedt dankzij de unieke invalshoek een zeer waardevolle bijdrage aan het debat over de globalisering, de Europese identiteit en de Westerse cultuur. De auteur trekt lessen uit de val van vroegere beschavingen en vult dit aan met praktische dagelijkse voorbeelden. Geschreven in een aansprekende, heldere stijl is dit pleidooi grondig opgebouwd met feiten en citaten. Vriend én vijand zullen er niet onverschillig onder kunnen blijven.
- GenresPhilosophyPolitics
302 pages, Paperback
First published January 1, 2015
3 people are currently reading
67 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
November 9, 2017
Tijdens de tweede keer dat ik dit boek las, verbaasde ik me over mijn eerdere, wat zurige, beoordeling. Het leek alsof nu opeens puzzelstukjes op hun plek vielen en de boodschap van Lukkassen wél aankwam.
In dit boek stelt Lukkassen dat het huidige culturele verval in de westerse maatschappijen grotendeels een interactie is van enerzijds de perverse verheerlijking van slachtofferschap vanuit het christendom en anderzijds de invloed van cultuurmarxisme.
Europa kent een christelijke geschiedenis, waarbij de aristocratische waarden als deugd, moed, zelfbeheersing werden vervangen door zondebesef, boetedoening en een obsessief schuldcomplex. Na de wetenschappelijke revolutie en de verlichting, bleven deze waarden onderdeel van de Europese cultuur. Tel daarbij de twee wereldoorlogen uit de 20e eeuw bij op, en het moge duidelijk zijn dat de revolutie van '68 grotendeels een reactie was op 'nooit meer oorlog' gekoppeld aan een schuldbesef en een ziekelijke obsessie met boetedoening: voor de holocaust, voor het kolonialisme, voor het imperialisme, ja, eigenlijk voor alles.
De tweede trend die Lukkassen ontwaart in de 20e eeuw, en zo mogelijk nog belangrijker, is de bewuste poging van marxistische denkers van de Frankfurter Schule om via cultuur de westerse beschavingen ten val te brengen. Men constateerde dat de basis-bovenbouwtheorie met betrekking tot het kapitalisme jammerlijk faalde, dus besloot men het marxisme te verleggen naar normen en waarden. Dit leidde tot een vernietiging van de 'Leitkultur' en een verheerlijking van vluchtig genot en het najagen van impulsbevrediging. In het kapitalisme vond het cultuurmarxisme een curieuze bondgenoot: ook het kapitalisme draait om kwantiteit boven kwaliteit. De hedendaagse cultuur is '50 Cent boven Bach' en 'Oh Oh Cherso boven Shakespeare.'
Het resultaat van dit alles is dat we op dit moment in Europa (en de VS en andere westerse beschavingen) een cultuur hebben waarin waarheid niet bestaat, feminisme de man-vrouwverhoudingen heeft aangevallen met seksuele frustratie tot gevolg, vreemde culturen worden verheerlijkt waar tegelijkertijd de westerse cultuur wordt gehaat en waar overdreven nadruk ligt op intenties en emoties in plaats van heldere analyse van consequenties.
Lukkassen stelt dat het Avondland in verval is, zijn identiteit - onder constante druk van het cultuurmarxisme - langzaam is verloren en men vlucht in nihilisme. Het is in dit klimaat dat er een ware volksverhuizing op gang komt, waarin steeds meer mensen met een fundamentalistisch wereldbeeld (i.e. islam) moeten integreren in beschavingen die zichzelf haten. Lukkassen concludeert (terecht, m.i.) dat de radicalisering en jihad onder moslimjongeren een effect is van deze clash tussen nihilisme en religie. Met andere woorden: onze beschaving staat nergens meer voor en dit is geen kader om nieuwe mensen in het grotere geheel in te passen.
Een belangrijk onderdeel van dit betoog, is de aandacht die Lukkassen besteed aan het belang van seks voor een beschaving. Het christendom zorgde ervoor dat de familie de bouwsteen was van de samenleving. Een middelmatige man kon door noeste arbeid toegang verschaffen tot het lichaam van de vrouw. Men besefte dat het huwelijk nodig was voor zekerheid voor beide partners en de arbeidsproductiviteit voor en loyaliteit aan de maatschappij was het resultaat hiervan.
Door de cultuurmarxistische invloed is de seksuele selectiemacht eenzijdig bij de vrouw komen te liggen. Dit komt o.a. door de biologische factor dat vrouwen zich makkelijker seks kunnen ontzeggen in afwachting van een partner en als zij een partner hebben altijd op zoek zijn naar mogelijk heden voor 'trading up'. Seks wordt als handelswaar beschouwd, waardoor een seksuele aristocratie ontstaat van alfamannen die toegang tot alle vrouwen hebben. Het resultaat hiervan is dat grote groepen vrouwen zich vervreemd voelen van hun eigen lichaam en leven en permanent ongelukkig zijn. Steeds meer mannen vluchten in hun zoektocht naar een partner naar Thailand, Brazilië of de Filipijnen, waar vrouwen de hardwerkende westerse man met open armen ontvangen en opnemen in een traditioneel rolpatroon.
Ik denk dat Lukkassen een interessante en gewaagde claim doet m.b.t. de rol van seks en dat hij hiervoor relevante gegevens ter onderbouwing presenteert. Wél lijkt het soms alsof Lukkassen terugverlangt naar die goede oude tijd, die Europese voorvaderen die noeste arbeiders waren in een gelukkige familie. Dit is een illusie. Denkers als Steven Pinker (2011) stellen terecht dat de mens op alle gebieden (afname van geweld, toename van gezondheid, beter onderwijs, meer persoonlijke vrijheden, etc.) er al eeuwenlang op vooruitgaat. Het is jammer dat Lukkassen volledig aan dit punt voorbij gaat en doet alsof het vroeger allemaal beter was.
Lukkassen eindigt zijn betoog met wat bespiegelingen over Europa. Europa zit in een spagaat: men ziet dat het positivistische vooruitgangsstreven en de verlichting tot superioriteit hebben geleid, maar is desondanks in een continue staat van boetedoening en schuldgevoelens. God is afgeworpen: het is ofwel het accepteren van het nihilisme en daarmee een übermensch à la Nietzsche worden ofwel wegvluchten in antidepressiva, drugs en consumentisme. Lukkassen stelt dat zelfoverstijging lastig wordt voor een mens, als men niets groters buiten zichzelf ziet. Hij oppert een nieuwe identiteit voor Europa, waarin men trots is op alles dat bereikt is en zich ontdoet van de christelijke erfenis van zonde en schuld. Het belang hiervoor is niet alleen cultureel, maar ook geopolitiek: een wereld waarin China 90% van alle schaarse mineralen bezit en de BRICS-landen een eigen wereldbank oprichtten, is een wereld waar Europa een sterk, uniform blok moet vormen.
Al met al is dit een verfrissend, doch pessimistische visie op het Nederland en Europa van nu. Ik deel het kleine beetje optimisme van Lukkassen niet; ik zie niet zo snel een tegenkracht ontstaan die een levensvatbaar alternatief is voor de politiek correcte, postmoderne, cultuurmarxistische stroming. De alternatieven die er zijn, zijn terug naar religieus fundamentalisme (alt-right, islam) of naar zinloos populisme (PVV, Front National, etc.). Het enige lichtpuntje is dat een boek van Lukkassen überhaupt geschreven wordt, dit geeft aan dat er invloedrijke denkers zijn die wél durven spreken.
Het is trouwens opmerkelijk dat Lukkassen zelf niet komt met een voorstel voor deze nieuwe identiteit. Verder dan een vage schets van de methode (een netwerk bouwen van invloedrijke mensen die in contact staan met huidige machtshebbers én de lokale burger) komt hij niet. Dit is jammer, want gedurende zijn hele betoog lees ik,wanneer hij feitelijkheden behandeld, tussen de regels zijn eigen mening. Het lijkt alsof hij hunkert naar een verleden met het gezin als hoeksteen van de samenleving, maar ik zou als liberaal toch oppassen met dit soort religieus-conservatieve waarden. Het succes van een beschaving is niet af te meten aan de hoeveelheid families of de geboortecijfers; dit laatste zou Niger tot meest grandioze beschaving bombarderen. De grote intellectuelen die Lukkassen zo bewondert, waren vrijwel allemaal unieke persoonlijkheden die géén familiemannen waren (vrouwen mochten nauwelijks publiceren; iets waar Lukkassen ook snel aan voorbijgaat). Ook waren er veel mensen die überhaupt nooit tijd hadden om ongelukkig te zijn, want 24/7 bezig waren met overleven. Ik ben geen masochist en zal daarom altijd kiezen voor een maatschappij waarin mensen tijd hebben om zich ellendig te voelen dan een maatschappij waarin het beste wat men kan wensen is de volgende hongersnood, oorlog of epidemie overleven. Het ongeluk wat Lukkassen (terecht) constateert kan de prijs zijn die wij betalen voor onze persoonlijke vrijheid. En wellicht dat er na verloop van tijd nieuwe inzichten ontstaan ('68 is nog niet zo lang geleden).
In dit boek stelt Lukkassen dat het huidige culturele verval in de westerse maatschappijen grotendeels een interactie is van enerzijds de perverse verheerlijking van slachtofferschap vanuit het christendom en anderzijds de invloed van cultuurmarxisme.
Europa kent een christelijke geschiedenis, waarbij de aristocratische waarden als deugd, moed, zelfbeheersing werden vervangen door zondebesef, boetedoening en een obsessief schuldcomplex. Na de wetenschappelijke revolutie en de verlichting, bleven deze waarden onderdeel van de Europese cultuur. Tel daarbij de twee wereldoorlogen uit de 20e eeuw bij op, en het moge duidelijk zijn dat de revolutie van '68 grotendeels een reactie was op 'nooit meer oorlog' gekoppeld aan een schuldbesef en een ziekelijke obsessie met boetedoening: voor de holocaust, voor het kolonialisme, voor het imperialisme, ja, eigenlijk voor alles.
De tweede trend die Lukkassen ontwaart in de 20e eeuw, en zo mogelijk nog belangrijker, is de bewuste poging van marxistische denkers van de Frankfurter Schule om via cultuur de westerse beschavingen ten val te brengen. Men constateerde dat de basis-bovenbouwtheorie met betrekking tot het kapitalisme jammerlijk faalde, dus besloot men het marxisme te verleggen naar normen en waarden. Dit leidde tot een vernietiging van de 'Leitkultur' en een verheerlijking van vluchtig genot en het najagen van impulsbevrediging. In het kapitalisme vond het cultuurmarxisme een curieuze bondgenoot: ook het kapitalisme draait om kwantiteit boven kwaliteit. De hedendaagse cultuur is '50 Cent boven Bach' en 'Oh Oh Cherso boven Shakespeare.'
Het resultaat van dit alles is dat we op dit moment in Europa (en de VS en andere westerse beschavingen) een cultuur hebben waarin waarheid niet bestaat, feminisme de man-vrouwverhoudingen heeft aangevallen met seksuele frustratie tot gevolg, vreemde culturen worden verheerlijkt waar tegelijkertijd de westerse cultuur wordt gehaat en waar overdreven nadruk ligt op intenties en emoties in plaats van heldere analyse van consequenties.
Lukkassen stelt dat het Avondland in verval is, zijn identiteit - onder constante druk van het cultuurmarxisme - langzaam is verloren en men vlucht in nihilisme. Het is in dit klimaat dat er een ware volksverhuizing op gang komt, waarin steeds meer mensen met een fundamentalistisch wereldbeeld (i.e. islam) moeten integreren in beschavingen die zichzelf haten. Lukkassen concludeert (terecht, m.i.) dat de radicalisering en jihad onder moslimjongeren een effect is van deze clash tussen nihilisme en religie. Met andere woorden: onze beschaving staat nergens meer voor en dit is geen kader om nieuwe mensen in het grotere geheel in te passen.
Een belangrijk onderdeel van dit betoog, is de aandacht die Lukkassen besteed aan het belang van seks voor een beschaving. Het christendom zorgde ervoor dat de familie de bouwsteen was van de samenleving. Een middelmatige man kon door noeste arbeid toegang verschaffen tot het lichaam van de vrouw. Men besefte dat het huwelijk nodig was voor zekerheid voor beide partners en de arbeidsproductiviteit voor en loyaliteit aan de maatschappij was het resultaat hiervan.
Door de cultuurmarxistische invloed is de seksuele selectiemacht eenzijdig bij de vrouw komen te liggen. Dit komt o.a. door de biologische factor dat vrouwen zich makkelijker seks kunnen ontzeggen in afwachting van een partner en als zij een partner hebben altijd op zoek zijn naar mogelijk heden voor 'trading up'. Seks wordt als handelswaar beschouwd, waardoor een seksuele aristocratie ontstaat van alfamannen die toegang tot alle vrouwen hebben. Het resultaat hiervan is dat grote groepen vrouwen zich vervreemd voelen van hun eigen lichaam en leven en permanent ongelukkig zijn. Steeds meer mannen vluchten in hun zoektocht naar een partner naar Thailand, Brazilië of de Filipijnen, waar vrouwen de hardwerkende westerse man met open armen ontvangen en opnemen in een traditioneel rolpatroon.
Ik denk dat Lukkassen een interessante en gewaagde claim doet m.b.t. de rol van seks en dat hij hiervoor relevante gegevens ter onderbouwing presenteert. Wél lijkt het soms alsof Lukkassen terugverlangt naar die goede oude tijd, die Europese voorvaderen die noeste arbeiders waren in een gelukkige familie. Dit is een illusie. Denkers als Steven Pinker (2011) stellen terecht dat de mens op alle gebieden (afname van geweld, toename van gezondheid, beter onderwijs, meer persoonlijke vrijheden, etc.) er al eeuwenlang op vooruitgaat. Het is jammer dat Lukkassen volledig aan dit punt voorbij gaat en doet alsof het vroeger allemaal beter was.
Lukkassen eindigt zijn betoog met wat bespiegelingen over Europa. Europa zit in een spagaat: men ziet dat het positivistische vooruitgangsstreven en de verlichting tot superioriteit hebben geleid, maar is desondanks in een continue staat van boetedoening en schuldgevoelens. God is afgeworpen: het is ofwel het accepteren van het nihilisme en daarmee een übermensch à la Nietzsche worden ofwel wegvluchten in antidepressiva, drugs en consumentisme. Lukkassen stelt dat zelfoverstijging lastig wordt voor een mens, als men niets groters buiten zichzelf ziet. Hij oppert een nieuwe identiteit voor Europa, waarin men trots is op alles dat bereikt is en zich ontdoet van de christelijke erfenis van zonde en schuld. Het belang hiervoor is niet alleen cultureel, maar ook geopolitiek: een wereld waarin China 90% van alle schaarse mineralen bezit en de BRICS-landen een eigen wereldbank oprichtten, is een wereld waar Europa een sterk, uniform blok moet vormen.
Al met al is dit een verfrissend, doch pessimistische visie op het Nederland en Europa van nu. Ik deel het kleine beetje optimisme van Lukkassen niet; ik zie niet zo snel een tegenkracht ontstaan die een levensvatbaar alternatief is voor de politiek correcte, postmoderne, cultuurmarxistische stroming. De alternatieven die er zijn, zijn terug naar religieus fundamentalisme (alt-right, islam) of naar zinloos populisme (PVV, Front National, etc.). Het enige lichtpuntje is dat een boek van Lukkassen überhaupt geschreven wordt, dit geeft aan dat er invloedrijke denkers zijn die wél durven spreken.
Het is trouwens opmerkelijk dat Lukkassen zelf niet komt met een voorstel voor deze nieuwe identiteit. Verder dan een vage schets van de methode (een netwerk bouwen van invloedrijke mensen die in contact staan met huidige machtshebbers én de lokale burger) komt hij niet. Dit is jammer, want gedurende zijn hele betoog lees ik,wanneer hij feitelijkheden behandeld, tussen de regels zijn eigen mening. Het lijkt alsof hij hunkert naar een verleden met het gezin als hoeksteen van de samenleving, maar ik zou als liberaal toch oppassen met dit soort religieus-conservatieve waarden. Het succes van een beschaving is niet af te meten aan de hoeveelheid families of de geboortecijfers; dit laatste zou Niger tot meest grandioze beschaving bombarderen. De grote intellectuelen die Lukkassen zo bewondert, waren vrijwel allemaal unieke persoonlijkheden die géén familiemannen waren (vrouwen mochten nauwelijks publiceren; iets waar Lukkassen ook snel aan voorbijgaat). Ook waren er veel mensen die überhaupt nooit tijd hadden om ongelukkig te zijn, want 24/7 bezig waren met overleven. Ik ben geen masochist en zal daarom altijd kiezen voor een maatschappij waarin mensen tijd hebben om zich ellendig te voelen dan een maatschappij waarin het beste wat men kan wensen is de volgende hongersnood, oorlog of epidemie overleven. Het ongeluk wat Lukkassen (terecht) constateert kan de prijs zijn die wij betalen voor onze persoonlijke vrijheid. En wellicht dat er na verloop van tijd nieuwe inzichten ontstaan ('68 is nog niet zo lang geleden).
November 7, 2017
Zeer interessant boek van Sid Lukkassen - tegenwoordig zeer bekend in Nederland en bekend aan het worden in Vlaanderen door o.a. interview in de Morgen met Joël de Ceulaer.
Held van rechts (conservatief) en schopt tegen de schenen van het postmodernisme en alle gevolgen van dien. Toch vertelt hij geen standaard opinie die je al ergens gehoord hebt. Hij graaft dieper en dat resulteert in beargumenteerde passages over feminisme, seksuologie, cultuurmarxisme en de taken van de maatschappij.
Progressief of conservatief, je gaat twijfelen aan je eigen opinie. Lekker lezen maar :)
Held van rechts (conservatief) en schopt tegen de schenen van het postmodernisme en alle gevolgen van dien. Toch vertelt hij geen standaard opinie die je al ergens gehoord hebt. Hij graaft dieper en dat resulteert in beargumenteerde passages over feminisme, seksuologie, cultuurmarxisme en de taken van de maatschappij.
Progressief of conservatief, je gaat twijfelen aan je eigen opinie. Lekker lezen maar :)
November 16, 2016
Ongeloof dat zo'n jong iemand (1987) zo'n boek geschreven heeft. Dat hij nog nooit bij Pauw heeft gezeten of andere praatprogramma's op TV bevestigt zijn gelijk dat het door hem in dit boek gefileerde cultuurmarxisme 'regeert'... Wat hij nu daarvoor in de plaats wil stellen, komt in mijn beleving totaal niet uit de verf.
January 21, 2018
Glasheldere analyse van onze tijd, voortbouwend op Houellebecq. Niet 'hardrechts', zoals De Volkskrant ervan maakte, maar realistisch én humanistisch.
July 23, 2022
Al een tijdje geleden, en ik wou het boek niet houden dus ik ga het geen vier sterren geven, maar ik heb er wel goed de basisoorzaak van het huidige communisme en liberalisme in het onderwijs mee leren ontdekken. Maar ik had verwacht dat dit boek over iets heel anders ging, bijvoorbeeld de rijkdom van Europa voordat al dat woke gedoe ontstond.
December 31, 2017
Wie als beginnend auteur kan uitpakken met een voorwoord van Thierry Baudet en nawoord van Derk-Jan Eppink en als klap op de vuurpijl een foto met eerste minister Mark Rutte die een exemplaar van je boek trotst vasthoudt, die heeft een vliegende start gemaakt. Sid Lukkassen heeft intussen al verscheidene boeken op zijn naam staan en zich genesteld in het groepje van jonge Nederlandse leeuwen die tegengas geeft in in de politiek-correcte maalstroom.
In het boek 'Avondland en identiteit' koppelt hij de cultuurstrijd op maatschappelijk vlak aan de drastische ommekeer van het waardenpatroon inzake seksualiteit. Wat dat laatste betreft put hij vaak uit eigen (soms wat traumatische) ervaringen, zijnde de dubbelzinnige houding van de post-moderne vrouw. Enerzijds staat ze financieel zelfstandig in het leven en kan ze dus onafhankelijk haar vriend/ man kiezen en dus de standaard hoog leggen. Anderzijds blijkt die vrouw toch vaak de foute keuze te maken, aangetrokken door het prototype van de 'bad boy', die haar kwaad behandelt. De goed opgevoede man die zich een zachte vrouw hoopt, blijft verweesd achter. De geest van Houellebecq waart door het boek. De auteur verwijst naar en hoopt op de terugkeer van een gezonde vorm van mannelijkheid, zoals Harvey Mansfield het in zijn gelijknamig boek beschreef ('Manliness').
De individuele beleving kadert in een breder geheel van het cultuurmarxisme dat sinds midden vorige eeuw aan een opmars bezig is. 'Vrijheid' betekent dat de grenzen van het fatsoen worden gesloopt (vormen van seksualiteit, seksuele relaties,...) en ook dat de natuurlijke orde wordt uitgedaagd door allerlei projecten inzake maakbaarheid: keuze van geslacht bij conceptie, transgender-operaties,... Freud, Darwin en Marx bereidden het pad voor, denkers van de Frankfurter Schule en Franse filosofen zoals Foucault en Derrida maken de 'ultieme' synthese. Schoonheid, verheffing en arbeid werden tekenen van onderdrukking. De continue cultuurstrijd zoals Mao ze voerde tijdens de Grote Proletarische Culturele Revolutie of zoals ze blijft branden aan de Europese en Amerikaanse universiteiten zijn het gevolg. Traditie en orde moeten onder de sloophamer.
Lukkassen wijst naar het christendom als een van de redenen dat de Westerse samenleving onvoldoende machtig is om hieraan weerstand te bieden. Een fout begrepen schuldbesef en focus op de eeuwige zonde, duwen de Europeaan in een onderdanige positie. Tegelijk erkent de auteur dat het christendom zingeving biedt aan het leven en nihilisme vermijdt.
Veel interessante analyses, al zijn de persoonlijke ervaringen soms wat te exemplarisch. Sowieso een boeiend betoog.
In het boek 'Avondland en identiteit' koppelt hij de cultuurstrijd op maatschappelijk vlak aan de drastische ommekeer van het waardenpatroon inzake seksualiteit. Wat dat laatste betreft put hij vaak uit eigen (soms wat traumatische) ervaringen, zijnde de dubbelzinnige houding van de post-moderne vrouw. Enerzijds staat ze financieel zelfstandig in het leven en kan ze dus onafhankelijk haar vriend/ man kiezen en dus de standaard hoog leggen. Anderzijds blijkt die vrouw toch vaak de foute keuze te maken, aangetrokken door het prototype van de 'bad boy', die haar kwaad behandelt. De goed opgevoede man die zich een zachte vrouw hoopt, blijft verweesd achter. De geest van Houellebecq waart door het boek. De auteur verwijst naar en hoopt op de terugkeer van een gezonde vorm van mannelijkheid, zoals Harvey Mansfield het in zijn gelijknamig boek beschreef ('Manliness').
De individuele beleving kadert in een breder geheel van het cultuurmarxisme dat sinds midden vorige eeuw aan een opmars bezig is. 'Vrijheid' betekent dat de grenzen van het fatsoen worden gesloopt (vormen van seksualiteit, seksuele relaties,...) en ook dat de natuurlijke orde wordt uitgedaagd door allerlei projecten inzake maakbaarheid: keuze van geslacht bij conceptie, transgender-operaties,... Freud, Darwin en Marx bereidden het pad voor, denkers van de Frankfurter Schule en Franse filosofen zoals Foucault en Derrida maken de 'ultieme' synthese. Schoonheid, verheffing en arbeid werden tekenen van onderdrukking. De continue cultuurstrijd zoals Mao ze voerde tijdens de Grote Proletarische Culturele Revolutie of zoals ze blijft branden aan de Europese en Amerikaanse universiteiten zijn het gevolg. Traditie en orde moeten onder de sloophamer.
Lukkassen wijst naar het christendom als een van de redenen dat de Westerse samenleving onvoldoende machtig is om hieraan weerstand te bieden. Een fout begrepen schuldbesef en focus op de eeuwige zonde, duwen de Europeaan in een onderdanige positie. Tegelijk erkent de auteur dat het christendom zingeving biedt aan het leven en nihilisme vermijdt.
Veel interessante analyses, al zijn de persoonlijke ervaringen soms wat te exemplarisch. Sowieso een boeiend betoog.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews