Στον ενδέκατο τόμο της έκδοσης της "Ιστορίας του Ευρωπαϊκού Πνεύματος" από "Το Βήμα", ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος ξεκινά από τον Γιόχαν Γιόαχιμ Βίνκελμαν, τον Γερμανό ιστορικό της τέχνης, που με το έργο του "ξαναγύρισε από τους καλλιτέχνες στην τέχνη, από τα δημιουργήματα στην πνευματική δύναμη που τα διαμόρφωσε" και συνέβαλε τα μέγιστα στην κατανόηση της αρχαίας ελληνικής τέχνης από τους Ευρωπαίους της εποχής του, καθώς και στην αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τον κλασικό κόσμο και τους Έλληνες - παλαιούς και τελικά και σύγχρονους. Στη συνέχεια, κατοπτεύει τη σκέψη και την τέχνη στη Γερμανία, στα χρόνια του νεαρού Γκαίτε, μέσα από δύο συγκλονιστικά πνευματικά κινήματα, που επέδρασαν καίρια στον ευρωπαϊκό πολιτισμό: τον "Σύνδεσμο του Άλσους" και τη "Θύελλα και Ορμή". Αναλύει το έργο και τη δράση του Φρειδερίκου του Μεγάλου της Πρωσσίας και περνά στη μουσική: στον Χαίντελ, στον Γκλουκ, αλλά και στη διαμόρφωση της έννοιας "συμφωνία" μετά τα χρόνια του Μπαχ, μέσα από το έργο του Χάυδον, για να καταλήξει στον συνθέτη που -αν και πέθανε σε ηλικία μόλις 36 ετών- το όνομά του ταυτίστηκε στους αιώνες με την έννοια του κλασικού: τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.
Περιέχονται τα κεφάλαια: - Ο Βίνκελμαν και η ελληνική τέχνη - Η προσωπικότητα και το έργο του Λέσσινγκ - Η γερμανική ποίηση στα χρόνια του νεαρού Γκαίτε - Ο "Σύνδεσμος του Άλσους" και η "Θύελλα και Ορμή" - Ο Φρειδερίκος ο Μέγας - Ο Χαίντελ και ο Γκλουκ - Η συμφωνική μουσική και η μουσική δωματίου μετά τον Μπαχ - Ο Χαύδν, ο Μότσαρτ και ο κλασικισμός
Έλληνας πολιτικός, φιλόσοφος και ακαδημαϊκός. Ανέλαβε για δύο σύντομες θητείες την προεδρία ελληνικών κυβερνήσεων το 1945 και το 1967. Η παρουσία του στη νεοελληνική γραμματεία και φιλοσοφία και η ταυτόχρονη ενασχόλησή του με την πολιτική τον ανέδειξε ως ιδιαίτερο φαινόμενο του σύγχρονου ελληνικού πολιτικού βίου ενώ η μετριοπάθεια, η αυτοκριτική του διάθεση και το ήθος του συνέτειναν, ειδικότερα μετά τη Μεταπολίτευση, στην απόδοση του τίτλου του «Νέστορα» της ελληνικής πολιτικής από ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων.