«Ήξερα ότι αν έλεγα ναι, όλα θα τέλειωναν ήσυχα κι ωραία. Δεν θα ξανάβαζα στο στόμα μου φτηνό κονιάκ, θα μπορούσα να κάνω το Χίλμαν κουκλί και ν' αλλάξω την επίπλωση του σπιτιού μου. Θα πρότεινα σε ψηλόκωλες γκόμενες ένα ποτό στο "Harry's bar" της Βενετίας ή μια βόλτα στο παλιό λιμάνι της Μασσαλίας. Θα φορούσα μόνο Τίμπερλαντ και θα υπέγραφα τα τσεκ με Μοντμπλάν. Θα κέρναγα κάθε μέρα την παρεούλα στο "16" και θα έκανα δώρο ένα ψυγείο στους Αλβανούς που έμεναν στο υπόγειο της πολυκατοικίας μου. Και μπορεί σε δυο τρία χρόνια να αγόραζα μια εικοσάρα χορεύτρια απ' την Ουκρανία, για να μου κρατάει το χέρι τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Η ζωή μου θα άλλαζε ριζικά. Τι παραπάνω να ζητήσει ένας σαραντάρης στο χείλος του γκρεμού; Έσβησα ήρεμα το τσιγάρο μου. Όχι, κύριε Κυπριανίδη, είπα.»
Θεσσαλονίκη, χειμώνας του '95. Ένας μοναχικός σαραντάρης δικηγόρος, διαλυμένος από τις αποτυχίες και το αλκοόλ. Μια φοβισμένη κυρία με πράσινα μάτια και πολλά χρήματα. Ένας αδίστακτος βιομήχανος προσεύχεται στο Άγιον Όρος. Μια ηλικιωμένη ποιήτρια που δεν βρίσκει πια λόγο να γράψει. Ένας ευτραφής γλεντζές που ισχυρίζεται ότι γνωρίζει το μυστικό της ευτυχίας. Μια απειλητική σκιά από το παρελθόν που όλο και μεγαλώνει. Και στο φόντο η υγρή πόλη, τραυματισμένη από ανεκπλήρωτους έρωτες, περίεργες αυτοκτονίες και ανεξιχνίαστα εγκλήματα.
Ο Σέργιος Γκάκας (English: Sergios Gakas) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957 και σπούδασε Θέατρο στο Πανεπιστήμιο PARIS VIII. Από το 1979 εργαζόταν ως σκηνοθέτης και είχε σκηνοθετήσει δεκάδες θεατρικά έργα, ενώ παράλληλα διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Νέων Χαλανδρίου και ήταν ενεργός σε πολλούς πολιτιστικούς φορείς της περιοχής.
Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει μυθιστορήματα, θεατρικά έργα και διηγήματα, με τα βιβλία του να έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και να κυκλοφορούν διεθνώς. Η δράση του ως αντιδήμαρχος Πολιτισμού του Δήμου Χαλανδρίου μέχρι το 2023 έδειξε την αδιάκοπη δέσμευσή του στην προώθηση του πολιτισμού και της τέχνης.
This book is best proof that a good noir doesn’t necessarily have to have the City of Angels as its backdrop. As long as the spirit of Dashiell Hammett, Raymond Chandler, and their likes, is observed by their literary counterparts anywhere in the world, any place will do; Thessaloniki, the atmospheric city of the Greek north is as good a place as any, and Sergios Gakas’ restless, disillusioned leading man is as good as Philip Marlowe himself.
Δίπλωσα προσεκτικά το σημείωμα, βγήκα από το νοσοκομείο κι άρχισα να κατηφορίζω προς την παραλία. Το μόνο που ήθελα ήταν να δω τη θάλασσα. Αν είχα μια δική μου γυναίκα σ’ αυτή την πόλη, θα πήγαινα να κρυφτώ στην αγκαλιά της και θα την ικέτευα να μου εξηγήσει γιατί αυτός ο γαμημένος κόσμος είναι γεμάτος προβλήματα που δεν έχουν λύση. Δεν είχα όμως κι έτσι κατέληξα σ’ ένα παγκάκι δίπλα στον Λευκό Πύργο, χαζεύοντας τους αργόσχολους που έπαιζαν με καλάμια ψαρέματος και δολώματα. Δε φύσαγε καθόλου και η θάλασσα βρομούσε χειρότερα κι απ’ την ανάσα μου. Συνειδητοποίησα πως αν πέθαινα εκείνη τη στιγμή, το πλήθος που θα με τιμούσε στην κηδεία μου θα χωρούσε άνετα σε τρία ταξί. Έστειλα αμέσως στο διάολο τις κακές σκέψεις, μαζί με την ανάγκη για ποτό. Είχε έρθει η ώρα για ν’ αρχίσει η τελευταία πράξη της κωμωδίας.
Στις αρχές του μήνα που διανύουμε αγόρασα το συγκεκριμένο βιβλίο από παλαιοβιβλιοπωλείο έναντι πέντε ευρώ, χθες το βράδυ άρχισα να διαβάζω δοκιμαστικά λίγες σελίδες για να δω τι λέει, έφαγα τρελό κόλλημα με το ύφος και το στιλ του συγγραφέα, το έφτασα λίγο μετά τη μέση και μετά το άφησα θέλοντας και μη για να πάω για ύπνο, και σήμερα διάβασα το υπόλοιπο μισό, σχεδόν μονορούφι, όντας απόλυτα μαγεμένος από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση.
Πρόκειται για ένα πραγματικά πολύ καλογραμμένο και ενδιαφέρον αστυνομικό νουάρ, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα απολύτως από αντίστοιχα ξένα μυθιστορήματα φτασμένων συγγραφέων, τόσο σε στιλ όσο και σε πλοκή. Και το λέω εγώ αυτό, που ουσιαστικά έχω διαβάσει δεκάδες αστυνομικά νουάρ σχεδόν κάθε σχολής. Είναι ένα νουάρ που έχει όλα τα καλούδια του είδους: Δολοφονίες, σκοτεινά μυστικά από το παρελθόν, περίεργες οικογενειακές καταστάσεις, μοιραίες γυναίκες και κατεστραμμένους άντρες, ερωτικά πάθη που οδηγούν σε τραγικές αποφάσεις, λίγο σεξ και μπόλικο αλκοόλ και τσιγάρο.
Η ατμόσφαιρα είναι μουντή και κάπως σκοτεινή, έτσι όπως αρμόζει σε κάθε νουάρ που σέβεται τον εαυτό του, οι χαρακτήρες ενδιαφέροντες και πειστικοί, τα διάφορα σκηνικά εξαιρετικά, ενώ διάχυτη είναι και η νοσταλγία για την Ελλάδα της δεκαετίας του '90. Η γραφή είναι πραγματικά πολύ καλή, πότε σκληρή και πότε ποιητική, με διακριτικό χιούμορ και περιγραφές που καταφέρνουν να βυθίσουν τον αναγνώστη σ'έναν ασπρόμαυρο κόσμο. Δεν το συζητάω, είναι ένα μυθιστόρημα που κάθε Έλληνας λάτρης των αστυνομικών νουάρ οφείλει να διαβάσει. Στη βιβλιοθήκη μου έχω και το "Στάχτες" του ίδιου συγγραφέα, το οποίο ίσως διαβάσω μέχρι το τέλος του χρόνου.
Εξαιρετικο. 10 με τόνο. Γνήσιο αστυνομικό νουαρ με αρωμα Αθήνας και Θεσσαλονίκης πολλων ετών πισω. Με πηρε και με βουτηξε στη νοσταλγία. Στον καιρό που σχεδόν δεν υπάρχαν κινητά τηλεφωνα. Στον καιρο που οι άντρες φλέρταραν αγαπούσαν πονούσαν αλλά παλευαν με τους δαίμονες μακριά απο την οθόνη του υπολογιστή. Βουτηγμενοι σε ποταμούς αλκοόλ και σκοτεινές σκέψεις.Στον καιρό που οι γυναίκες άφηναν πισω τους άρωμα τριαντάφυλλο και κατεστραμμένες ζωες. Συγκεκριμένα ο ηρωας μας αν και φαινομενικά ρεμάλι ειναι αυτος που παλέυει με νύχια και με δόντια να βρει την άκρη του νήματος. Η αφήγηση ειναι πρώτοπροσωπη κατι που λατρευω στα βιβλια. Η γλώσσα κοφτερή.Το βιβλίο σε βυθίζει στη σκοτεινή ατμόσφαιρα του και σου δίνει λίγο λίγο την ικανοποιήση της αποκάλυψης. Η ιστορία είναι σφιχτά δεμένη και ολα τα πρόσωπα τοποθετημενα σε θεσεις κλειδιά. Αν αγαπάτε το καλο νουαρ τότε να ειναι αυτό το επόμενο βιβλίο σας.
Όταν το διάβαζαν οι φίλες μου και μου έλεγαν:διάβασέ το,τους έλεγα: θα το διαβάσω κάποια στιγμή, αλλά είναι όντως τόσο καλό; Και περνούσαν τα χρόνια, και το διάβασαν κι άλλες, και μου είπαν κι αυτές: διάβασέ το,κι εγώ με τη σειρά μου ξαναρώτησα: είναι όντως τόσο καλό; Και ήρθε η μέρα που το διάβασα. Και,παιδιά, είναι,ΟΝΤΩΣ,τόσο καλό! Κλασικού τύπου νουάρ, αυτό το παλιακό που αγαπάμε πολύ, χωρίς να λείπουν τα κύρια χαρακτηριστικά του είδους,και κυρίως, χωρίς όλα τα τα φτιασιδώματα "τύπου" Μάρλοου, που συναντάμε σε μεταγενέστερα, χρονικά,βιβλία. 5/5
Ένα εξαιρετικό, ατμοσφαιρικό νουάρ, πνιγμένο στο αλκοόλ. Αρκετά σκοτεινό όπως του πρέπει, μιλάει για άσβεστα πάθη, αξέχαστους έρωτες, μοιραίες γυναίκες, κατεστραμμένους άντρες, δολοφονίες, εξαφανίσεις, δολοπλοκίες, οικογενειακές σχέσεις εξάρτησης και επιβολής, λάθη του παρελθόντος που σε κυνηγούν ακούραστα στο μέλλον και μια μυθική παράσταση στο τσίρκο που θα δημιουργήσει τύψεις στους ενόχους, μια παράσταση που θα τους οδηγήσει στο θάνατο. Πολύ ωραία γραφή και υπέροχη ιστορία. Αν και κοπρόσκυλος, ο Συμεών Πιερτζοβάνης ιδιαίτερα αγαπητός.
Είχα πολύ καιρό να τελειώσω βιβλίο 300 σελίδων σε μια μέρα. Εξαιρετική γραφή, υπέροχο καθαρό νουάρ, πρωτοπρόσωπη αφήγηση, σκοτεινή πλοκή με ήρωες κατεστραμμένους, όμορφες γυναίκες και δολοφόνους. Λάτρεψα τον Συμεών Πιερτζοβάνη και με έκανε να χαθώ στα σοκάκια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.
Μετά από πολλά χρόνια διάβασα επιτέλους ένα τίμιο, κλασικό, στακάτο, λιγόλογο, ατμοσφαιρικό, αρχετυπικό νουάρ από έλληνα συγγραφέα. Το «ανακάλυψα» μόλις 21 χρόνια από την κυκλοφορία του. Άργησα αλλά αυτά παθαίνεις άμα σπαταλιέσαι στις αυτάρεσκες σαχλαμάρες που σπρώχνει το σινάφι στην Ελλάδα, κάνοντας χάρη ο ένας στον άλλον. Χάνεις τα πραγματικά μεγάλα νουάρ όπως το «Κάσκο» του Γκάκα. Μακράν ένα απ τα 4-5 καλύτερα που διάβασα εδώ και χρόνια - ξένα και ελληνικά. Και ήταν μερικές εκατοντάδες. Ξεκινάω αμέσως το δεύτερο βιβλίο του που κυκλοφόρησε το 2008. Με την απορία, γιατί σταμάτησε;
" Άφησε πίσω της ένα άρωμα τριαντάφυλλου κι έναν τύπο με το μυαλό γεμάτο στάχτες"
Υποβλητική νουάρ ατμόσφαιρα, λες και τη ζεις μέσα σε καλαίσθητο γκράφικ νόβελ. Μου θύμισε το Αστυνομικό του Μπουκόφσκι, αλλά αυτό το βρήκα -συγνώμη, ε- καλύτερο. Το ελληνικό αστυνομικό ως λογοτεχνικό είδος ζει και βασιλεύει και υποεκτιμάται σταθερά.
Αρκούντως ποιητική γραφή που ξαφνιάζει για την κατηγορία του, αναφορές στην νεότερη ελληνική ιστορία, στην λογοτεχνική παραγωγή - ευφυές διακριτικό χιούμορ, σκληρή γλώσσα, δεμένη πλοκή, συναρπαστική εικονοπλασία, λυρικότητα και μηδενισμός σε λεπτές σχοινοβασίες.
Δεν θέλω να πλατυάσω άλλο, ο Σέργιος Γκάκας είναι ένα λαμπερό διαμάντι της ελληνικής συγγραφής, μου γέννησε ένα σωρό συναισθήματα και είμαι χαρούμενη που τον ανακάλυψα, έστω και τόσο τυχαία.
"Άνοιξε τα μάτια της. Με κοίταξε κι ένας αβάσταχτος χειμώνας με τύλιξε. Άρχισε να μιλάει προσπαθώντας να μεταμφιέσει τους λυγμούς σε λέξεις. Η κοφτή ανάσα της κόντεψε να με πνίξει.
Κατάλαβα ότι είχε ανάγκη να δείξει σε κάποιον τις πληγές της. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν κρύβουν την ανημπόρια τους.
Κάτι τέτοιες στιγμές μετάνιωνα που είχα ξοδέψει τη ζωή μου σε πρόχειρες γυναίκες, πράσινα τραπέζια και μισοσκότεινα μπαρ"
Αυτόν τον στίχο μού έφερνε συνεχώς στο μυαλό αυτό το μυθιστόρημα. Ό,τι ψάχνεις κανείς σε ένα νουάρ μυθιστόρημα είναι εδώ. Ένας μέθυσος πρωταγωνιστής δικηγόρος, ένα μπαρ - στέκι μίζερο με τους θαμώνες μία αμίλητη οικογένεια μεταξύ τους, μία μοιραία γυναίκα που αντιμετωπίζει τον δικό της Γολγοθά, το παρελθόν που χτυπάει την πόρτα κρατώντας όπλο. Είναι με ευκολία ένα από τα καλύτερα ελληνικά νουάρ μυθιστορήματα που έχω διαβάσει. Στεναχωριέμαι που ανακάλυψα τον Σέργιο Γκάκα μετά θάνατον. Χαίρομαι πολύ που τον ανακάλυψα όμως.
Πραγματικά ένα καλό νουάρ μυθιστόρημα με πλοκή που σε κρατάει μέχρι την τελευταία σελίδα! Η γραφή του καταπληκτική,άλλοτε λογοτεχνική,ποιητική και άλλοτε αργκό με πολύ χιούμορ! Πολλές αναφορές στην Θεσσαλονίκη του 90....Φέρνει εικόνες παλιές και μια νοσταλγία για εκείνα τα χρόνια που δεν είχαν κυριεύσει τη ζωή μας τα κινητά και η τρέλα της υπερκατανάλωσης... Ο ήρωας του,ένας εξαρτημένος τυπάς ,αλκοολικός,τεμπέλης ,αλλά με ηθικές αξίες που σε κάνουν να τον συμπαθήσεις . Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αστυνομικά νουάρ ξένων συγγραφέων !
Ένα από τα ΚΑΛΑ ελληνικά αστυνομικά. Έμαθα για το συγκεκριμένο βιβλίο από έναν φίλο που είχε διαβάσει την Ιταλική(!) του έκδοση και δεν απογοητεύτηκα που το διάβασα.
Από τα καλύτερα δείγματα ελληνικού αστυνομικού, νουάρ! Λιτό και πλήρες μαζί. Εντυπωσιάστηκα, παρά το ότι ήμουν υποψιασμένος από τα εξαιρετικά λόγια που είχα ήδη διαβάσει γι' αυτό.
Το βιβλίο είναι εξαιρετικό. Είχα ακούσει πολλά και αφού το διάβασα θα ομολογήσω ότι συμφωνώ με όλα. Υπέροχη γραφή, λιτή αλλά τόσο "πλούσια". Γεμίζει εικόνες το μυαλό, σε τυλίγει με μια ατμόσφαιρα παρακμής, υγρή, σκοτεινή, μελαγχολική... σα τα σοκάκια της πόλης. Υπόθεση που έχει από όλα. Καλούς, κακούς, μυστικά, αλκοόλ σε αφθονία, εγκλήματα, έρωτα και προδοσία. Ότι χρειάζεται δηλαδή για να απολαύσεις την ανάγνωση του 😉
Προσωπικά "κόλλησα" σε δύο σημεία, στη συζήτηση στο παγκάκι και στη σκηνή στο τσίρκο 🖤🖤🖤 Δυνατά!!! Να το διαβάσετε 🥰
Καταπληκτικό, αριστοτεχνικό νουάρ. Η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο συγγραφέας κινείται διαρκώς ανάμεσα στο όνειρο και τη νοσηρότητα. Η προσωπικότητα - ερείπιο του πρωταγωνιστή αιτιολογείται σε βάθος. Καίτοι είναι ένας χαρακτήρας απόλυτα ξένος σε μένα, μου προκάλεσε ειλικρινή συμπάθεια. Τέλος, και το αστυνομικό κομμάτι είναι πολύ καλοστημένο: η ιστορία αλλάζει διαρκώς σχήμα κρατώντας τον αναγνώστη σε εγρήγορση.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι είναι το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα. Δεν έχει κενά στην πλοκή του, δεν έχει ανούσιες περιγραφές. Καταφέρνει να περασει ακριβώς το κλίμα της εποχής που περιγράφει. Με εξέπληξε πολύ ευχάριστα.
Το καλύτερο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα που έχω διαβάσει και ένα από τα καλύτερα γενικά. Απίστευτο ! Σαν παλιό, καλό κρασί... Η σκηνή με το τσίρκο 4,5/5
Απολαυστικό νουάρ μαεστρικής αφήγησης,σε παρασέρνει με τη θέλησή σου στην υποβλητική σκοτεινή του ατμόσφαιρα και σε χαρακτήρες γεμάτους πάθη και λάθη,που όμως θες να τους κάνεις παρέα.
Το αλκοόλ που ρέει αστείρευτο και το καλό φαΐ , είναι σφραγίδες των μεγάλων μυθιστορημάτων του είδους . Οι μοναχικοί αυτοκαταστροφικοί τύποι,γεμάτοι μοιραία ολισθήματα του παρελθόντος και αταλάντευτη τιμιότητα, που γοητεύουν και γοητεύονται μόνο από αντίστοιχης αβεβαιότητας στη ζωή θηλυκά, δένουν σε ένα σφιχταγκάλιασμα των ζωών τους και σε μια περιέλιξη της δίνης των επιλογών τους.
Η δεκαετία του 90, που την αισθανόμαστε τόσο κοντά μας, μοιάζει να αφορά τη ζωή μιας άλλης γενιάς ανθρώπων, που ενημερωνόταν από τις εφημερίδες και έψαχνε αγωνιωδώς τρόπους να ειδοποιήσει ή να εντοπίσει κάποιον.
Με το πρόσχημα της "αστυνομικής" εξέλιξης, η διαδρομή Αθήνα - Θεσσαλονίκη με ενα αμάξι Χίλμαν-βρετανικής κατασκευής, είναι μια ελκυστική χρονοκάψουλα ανόθευτης απόλαυσης και αλάνθαστης μεθυστικής προσαρμογής των αισθήσεων.
Διαβάζοντας το, μεταφέρεσαι στη Θεσσαλονίκη του ’95. Ένας ήρωας που πίνει περισσότερο απ’ όσο μιλάει και μια πόλη που βυθίζεται στην βροχή και μυστικά. Η γραφή σκληρή, σχεδόν ποιητική, στο ύφος νομίζω του Chandler και του Hammett, με κοφτές φράσεις που πονούν: «πεθαίνουμε στα σαράντα από μια σφαίρα στην καρδιά που την φυτέψαμε στα είκοσι». Ένα καθαρόαιμο hardboiled που πρωτοκυκλοφόρησε το 2001 αλλά στη μνήμη του Σέργιου Γκάκα που «έφυγε» το 2024, επέστρεψε με νέο εξώφυλλο.
Αυτό το καλοκαίρι έχω διαβάσει πολύ αστυνομικό ή συγγραφείς που γράφουν συνήθως αστυνομικά και ευτυχώς ότι έχω διαβάσει είναι καλό ή και πολύ καλό. Στα πολύ καλά ανήκει και το Κάσκο του Σέργιου Γκάκα, ένα "βαρύ" ελληνικό noir που έχει όλες τις γνωστές συμβάσεις του είδους (μοιραίες γυναίκες, ποτό, βία, υπόκοσμο, κρυμμένα μυστικά) αλλά και μια προσγειωμένη, στέρεη γρ��φή χωρίς υπερβολές που σε κρατάει και σε προτρέπει να συνεχίζεις να διαβάζεις.
Μου άρεσε πολύ η γραφή, τα σκηνικά, οι εικόνες, οι χαρακτήρες και ιδίως ο πρωταγωντής που ακροβατούσε ανάμεσα στο χιούμορ και την ωμότητα πίνοντας πολύ αλκοόλ. Είχε πολλά υποδειγματικά νέο νουάρ στοιχεία. Παρ' όλα αυτά, δε μου προσελκυσε τόσο το ενδιαφέρον η συγκεκριμένη ιστορία που έπρεπε να επιλύσει ο πρωταγωνιστής.
Σε γενικές γραμμές ένα πολύ καλό βιβλιο.Με πολύ ωραία και έξυπνη γραφη σε ένα γενικά τυπικό θέμα αυτό που οι πλούσιοι είναι πάντα οι κακοι της υπόθεσης.Δεν έχει κενά ούτε και κάνει κάπου κοιλιά το βιβλίο.Απλα εχασε 1 αστέρι για το τέλος.Μην με ρωτάτε τι ήθελα να διαβάσω για τέλος απλά κάτι πολύ μικρό δεν με ικανοποίησε στην τελευταία σελίδα.
Αν και ο ήρωας-αφηγητής δεν είναι τόσο πειστικός ως αποτυχημένος δικηγόρος, αλλά μάλλον ως επίδοξος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων που επιτέλους πιάνει μολύβι και «τα γράφει», το αποτέλεσμα σε δικαιώνει. Μακάρι όλοι οι μυθιστορηματικοί ήρωες να ήταν έτσι παρά τρίχα πειστικοί σαν τον Συμεών Πιερτζοβάνη.
Από τα καλύτερα ελληνικά αστυνομικά που έχω διαβάσει. Είναι λογοτεχνία και ξεχωρίζει λόγω της εξέχουσας προσωπικότητας του συγγραφέα του, ενός ανθρώπου αντισυμβατικού, καλλιεργημένου, έντιμου, ανεξάρτητου!