Kiusattu kertoo nuoren, ikätoveriensa hyljeksimän ja yksinäisyyteen tuomitseman saksalaispojan tarinan koruttomasti, vaikuttavin kuvin. Rauhallisena, hiljaisena kertomuksena Siegfried Lenz luo kuvan nuoresta ihmisestä, joka on liian hyvä tähän maailmaan.
Elämä on kolhinut jo varhain nuorta Arnea. Hän menettää perheensä traagisessa onnettomuudessa ja pääsee kasvattipojaksi isänsä ystävän perheeseen Hampurin sataman alueelle, laivaromuttamon kiehtovaan ja mielikuvitukselliseen maailmaan. Arne on poikkeuksellisen lahjakas: hän oppii asioita nopeammin kuin muut, näkee sellaista mitä muut eivät näe, opiskelee suomen kieltä aikansa kuluksi ja vierastaa ikäistensä leikkejä. Mutta erilaisuutensa muurin takaa hän kurkottaa kohti toisia ja pyrkii kaikin keinoin ikäistensä suosioon. Hyväksytyksi tulemisella on kova hinta.
Siegfried Lenz sai tästä teoksesta arvostetun Goethe-palkinnon.
Siegfried Lenz (1926 - 2014) was a German author who wrote twelve novels and produced several collections of short stories, essays, and plays for radio and the theatre. He was awarded the Goethe Prize in Frankfurt-am-Main on the 250th Anniversary of Johann Wolfgang von Goethe's birth. Lenz and his wife, Liselotte, also exchanged over 100 letters with Paul Celan and his wife, Gisèle Lestrange between 1952 and 1961.
Lenz was the son of a customs officer in Lyck (Elk), East Prussia. After his graduation exam in 1943, he was drafted into the navy. According to documents released in June 2007, he may have joined the Nazi party on the 12th of July 1943. Shortly before the end of World War II, he defected to Denmark, but became a prisoner of war in Schleswig-Holstein.
After his release, he attended the University of Hamburg, where he studied philosophy, English, and Literary history. His studies were cut off early, however, as he became an intern for the daily paper Die Welt, and served as its editor from 1950 to 1951. It was there he met his future wife, Liselotte (d. February 5, 2006). They were married in 1949.
Since 1951, Lenz worked as a freelance writer in Hamburg and was a member of the literature forum "Group 47." Together with Günter Grass, he became engaged with the Social Democratic Party and aided the Ostpolitik of Willy Brandt. A champion of the movement, he was invited in 1970 to the signing of the German-Polish Treaty.
Since 2003, Lenz was a visiting professor at the Düsseldorf Heinrich Heine University and a member of the organization for German orthography and proper speech.
Die Geschichte ist im typischen Erzählstil von Siegfried Lenz gehalten und weist viele Ähnlichkeiten zu "Schweigeminute" auf. Mich hat irritiert, dass die Geschichte erst mal so wirkt, als würde sie in den 60ern oder frühen 70ern spielen, aber dann hört jemand plötzlich die Backstreet Boys. Die 90er passen meiner Meinung nach weder zum Schreibstil noch zur Handlung.
Insgesamt weiß man, insofern man bereits ein Buch von Siegfried Lenz gelesen hat, worauf man sich einlässt, sodass "Arnes Nachlaß" zwar keine Überraschungen bietet, aber zumindest ein sicherer Griff ist, wenn man eine ruhige, tragische Geschichte sucht.
O povestire (era sa scriu prevestire) sfâșietor de emoționantă.
Scrisă într-un aproape revolut stil clasic, e despre felul în care o mare traumă trăită în pragul dintre copilărie și adolescență, agravată de un insistent bullying-ul ulterior, poate arunca în aer promisiunea unei vieți.
am câțiva scriitori contemporani cult, ce m-au impresionat până la uluire (josé saramago, cees nooteboom, javier marías), pe care am căutat să-i citesc integral. siegrfied lenz se numără printre ei, după ce m-a lăsat mut cu ora de germană - despre care am scris aici -, roman reprezentativ pentru literatura germană, dar și a lumii.
acum, cu ultima nuvelă tradusă de la rao, există cinci cărți traduse din autorul neamț, din care eu am doar patru. (sper să scriu și despre celelalte două.)
care este moștenirea lui arne?
moștenirea lui arne nu e o capodoperă, ca lecția de germană. însă are câteva teme comune - povestirea la persoana întâi a unui elev, alternarea planului epic al prezentului cu cel al trecutului, stilul nostalgic, punerea cel puțin a unei „probleme“.
încă de la început, naratorul - tânărul hans - sortează „moștenirea lui arne“, o colecție de obiecte, care trag după ele amintirea posesorului lor, arne: un băiat orfan și sensibil, adus spre îngrijire în familia lui hans.
trecutul îmi vorbea din tot ce luam în mână (p.138) - spune hans - și acesta ne vorbește fie nouă, cititorilor, fie lui arne însuși. moștenirea lui arne e un fel de muzeu al inocenței pamukian, iar, după ce citești cartea, observi cum timpul e adus îndărăt, fără a mai trebui să spui nimic. (p.171)
până la urmă, literatura poate fi unicul mijloc de a recupera timpul, din a transforma trecutul în eternitate - o știm de la proust. aceasta ne repetă - și da, e nevoie să ni se repete, să nu uităm - siegfried lenz și aici. dar oare numai de asta este cartea?
arne este un băiat neobișnuit. tatăl lui s-a sinucis cu membrii familiei, ca să scape de datorii. numai el a scăpat, așa că poartă după el sensibilitatea întâlnirii cu moartea. are, de asemenea, talent la limbi străine. însă ceea ce-și dorește este apartenența la un grup. își „recuperează“ oarecum „familia“, însă nu este acceptat de prieteni. de unde PROBLEMA cărții: vina noastră, a tuturor, față de oamenii de aproape. lipsa noastră de atenție față de cel care vrea să ne fie aproape înseamnă o VINĂ. preferăm să studiem cu binoclul intimitățile altora, dar suntem miopi și respingem la eforturile celui de aproape de a se apropiere față de noi.
la finalul cărții, micuțul arne va lăsa după el și o altă moștenire, alături de cea materială. ce anume, citiți cartea. e mică, adevărată și frumoasă.
Această poveste este o lecție pentru tinerii din toata lumea. De puține ori ne dam seama de consecințele faptelor noastre. Iar când acestea apar, rămânem surprinși. Arne, un copil bun, sensibil, a fost victima unei dorințe pe care fiecare adolescent o are la un moment dat. Aceea de a fi inclus. O poveste tristă, dureroasă, ce ne face să conștientizăm vulnerabilitatea celor din jur. Poveste este un semnal de alarmă. Ar trebui predată în școli, așa poate cu toții am înțelege cat de importante sunt empatia, bunul simț si încrederea. Până în ultimul moment am sperat că narativa se va schimba. Scriitura este simplă, așa cum orice scriitura bună ar trebui sa fie. Sa fii bun nu te costă nimic, dar să fii rău / indiferent/ egoist te poate costa o viață!
Die Geschichte eines Jungen, der dem Leben nicht standhält.
Eine berührende Geschichte über Arne, der nach dem Tod seines Vaters zu dessen Freund in die Familie kommt und dort ein neues Leben beginnt. Der Junge findet in dem ältesten Sohn Hans einen Freund, doch die jüngeren Kinder Wiebke und Lars akzeptieren ihn nicht wirklich und wollen ihn und Hans nicht dabeihaben. Arne ist anders und manchmal etwas seltsam, aber herzensgut und zu weich im Innern, als dass er alle Dinge, die ihm widerfahren heil überstehen könnte. Er hatte Kraft und zeigte sie auch, aber für alles reichte sie nicht. Arne ist mir während des Lesens sehr ans Herz gewachsen, aber auch Hans werde ich in guter Erinnerung behalten, da er diese Geschichte erzählt hat. Emotional, aber nicht kitschig, mit schöner Sprache, schönem Gefühl und einem Gleichklang, der nicht langweilig war, sondern anziehend. Es ging im gleichen Rhythmus immer weiter vorwärts und dabei schwebte man durch den Text, aber auf einer dunklen Wolke, aus der es immer wieder zu regnen drohte.
Insgesamt also ein stimmungsvoller Text, eine schöne, anrührende Geschichte, die ich den meisten empfehlen würde, weil sie einfach sehr lesenswert ist und sicher für jeden eine Aussage bereithält.
Eben ein Buch, das vom Leben erzählt. Von Hoffnungen und Wünschen, von Träumen und Ängsten, von Verlust und Gewinn, von Freundschaften und Verrat, von Liebe und Familie.
Von Herzen von mir empfohlen!!
Persönliche Anmerkungen:
Interessanter Stil. Der Autor erzählt aus der Ich-Perspektive von Hans, dem ältesten Sohn der Familie. Dieser spricht Hans ab und an persönlich an, erzählt aber ansonsten in der Er-Form von ihm. Zuerst war das für mich etwas irritierend, aber dann fand ich es recht angenehm und ein schöner Aspekt im Text, der auch ausdrückt, was Arne Hans bedeutet hat.
Was weniger gut für mich persönlich ist, dass das Buch keine Kapitel hat. Es fließt einfach so durch, diese 206 Seiten. Das ist beim Unterbrechen immer etwas schwierig. Es gibt keine gesetzten Pausen und somit vergesse ich häufig, was vorher war, wenn ich mitten im Absatz praktisch aufhören muss.
Dans un contexte vaguement allemand, vaguement portuaire, vaguement dépouillé, vaguement éducation libre années 1970, un garçon prend sous sa protection un autre garçon vaguement génial, vaguement exceptionnel, confié à sa famille parce que ses parents sont morts. Le garçon vaguement génial va faire une vague connerie pour être intégré dans une bande qui ne veut pas de lui et sur ces entrefaites, disparaître mystérieusement, laissant le gars et sa famille vaguement bouleversés. Thème vaguement rebattu, mais vaguement attachant du bref mais intense "passage" de l'être différent qui transforme votre vie sans avoir l'air d'y avoir touché (parallèle curieux avec le bouquin de Mimi Alford, "brûlée" par sa "rencontre" avec Kennedy, dans un contexte différent à tous points de vue, que j'ai lu en même temps). Il n'y a pas d'effort d'exposition particulier, du coup tout baigne dans une palette de gris et le rythme lent du récit semble décrire les bateaux qui tanguent vaguement à l'amarre. Tout cela est si différent de notre environnement outrancier, exhibitionniste et speedé qu'on trouve dans cette lecture une forme d'étrangeté et de repos en même temps.
Arne wird von der Familie von Hans aufgenommen, nachdem sein Vater sich (und seine Familie) umgebracht hat. Zu Beginn des Buches weiß man als Leser, dass auch Arne gestorben ist. Wir begleiten Hans wie er Arnes Nachlass zusammenräumt und dabei in Rückblenden Arnes Geschichte erzählt.
Ich fand das Buch gut. Es spricht wichtige Themen wie Mobbing, Ausgrenzung und Selbstmord an. Das Buch ist als innerer Monolog von Hans geschrieben. Das war zwar spannend zu lesen, gleichzeitig aber auch etwas anstrengend.
Das Ende kam für meinen Geschmack etwas zu plötzlich und nicht genau erklärt. Ich glaube, dass dies eine bewusste Entscheidung des Autors war. Trotzdem hat es mich persönlich gestört.
Also: gute 3 Sterne, es war gut, aber mehr auch nicht.
I started this book several months ago but then, to my annoyance, left it somewhere--maybe on a bus or in an apartment I haven't returned to. A few weeks ago I went into a bookshop, bought another copy, and started reading where I had left off. I'm glad I did.
Lenz can be a slyly funny, highly ironic writer, but Arnes Nachlaß is in another vein of which he is also a master: understated melancholy.
I give it three stars only because I've enjoyed or been moved more by some of Lenz's other books--Der Mann im Strom, for instance, or any number of his superb short stories.
Kosketti läheisen aihepiirin vuoksi ja pyöritti omia muistoja päässä. Kaikessa lyhykäisyydessään ja tietynlaisessa pelkistetyssä tyylissään koskettava kertomus siitä mihin voi johtaa halu kuulua sellaiseen joukkoon, joka ei halua sinua joukkoonsa.
This is a beautifully written novel; the prose is dense, packed and redolent of the open spaces of sea and the cool sea breezes. I suppose it is a tragedy, yet the writing somehow takes the edge from the tragic and transmutes it to the elegaic. A wonderful novel with a simple theme.
Ich bin mit der Erwartung an eine dunkle traurige Geschichte an das Buch rangegangen. Gleich zu Anfang (eigentlich ja schon im Titel) wird das Ende vorweggenommen - Arne stirbt - sodass man sich ganz auf die Frage nach dem Warum einlassen kann. Ich war aber auch immer mit der Frage konfrontiert: wie viel Arne steckt in mir (als Kind)? Ein bisschen weird und schüchtern aber nichts Böses im Sinn. Arne stirbt weil er nicht fähig ist, für die soziale Aufnahme in eine Peergroup seine Prinzipien und soziale Naivität aufzugeben. Er merkt schnell dass er nicht reinpasst aber ist trotzdem nicht bereit (…vllt schafft er es auch einfach nicht) sein gutherzige weirdness abzulegen. Arne ist reifer(und auch begabter und intelligenter) als seine Gleichaltrigen, aber nicht reif genug um zu verstehen, dass die Peer-Group nicht das Wichtigste im Leben ist.
Es ist eine dunkle traurige Geschichte. Aber auch eine Liebesgeschichte zwischen Hans( dem Ich-Erzähler) und Arne. Sie gehören beide „nicht dazu“ und sind während all den Ausgrenzungen die sie erleben der sichere Hafen füreinander.
„Gewiss hätte niemand von uns geglaubt, dass du uns einmal ein dauerhaftes Rätsel aufgeben und uns zurücklassen würdest in Trauer und Bewunderung“
De una manera magistral Lenz nos lleva sin dramatismo ni afán por un camino de tristeza, de un duelo que hasta ahora comienza y que se muestra cercano a lo que todos hemos vivido alguna vez. Es una historia dura y que se repite una y otra vez.
Ауч. Пребывая в полной уверенности, что действие книги приходится на 60-е или 70-е, где "пышным" завтраком в представлении немецкой фрау является бутерброд и груша, а подростки ждут южноафриканских фруктов с портового склада рядом с их домом, как будто эти груши нельзя купить в любом алди за углом, за двадцать страниц до конца книги брат главного героя вдруг включает Бэкстрит Бойз!!
Не знаю, как оценить эту книгу.
С одной стороны это история про депрессивного терпилу, где каждый морской узел, вымазанный мазутом, дышит правдой, а герои бесцветны и бесплотны, как выкройки из журнала "Бурда".
С другой стороны это книга об одиночестве немца из гамбургской Альтоны: ни у героев, ни у Ленца нет слов, чтобы описать его, но оно схватывает тебя на первой странице и не отпускает до конца.
I had to read "Arnes Nachlass" for my German class and I have to admit that I really enjoyed the authors perspective at first. The common use of indirect speech throughout the book made it feel like Hans (the narrator) was kind of personally talking to me.
Without wanting to spoil too much of the story and/or the end of this book, I have to admit that I was really disappointed by the end. Some might say that it left the reader enough room for interpretation but at the same time it was also set in stone. Without giving too much information. Also I didn't like the length of the story, I guess it would have been more powerful by adding another 100 pages.
A very sad and beautiful story. Its calm mood and detailed landscape description surprisingly doesn't influence its incredible tension until the end in a bad way. I loved how the characters were portrayed: very extensively and with the author's heart and soul. I am surely reading this again one day and I'm recommending the timeless story of Arne to everyone.
Eine schöne Lektüre und Entschuldigung, um an einem kaltgrauen Oktobersonntag nach dem Aufwachen noch im warmen Bett zu verweilen. Lasst euch einfach entführen in das Gelände eines Hafens, in die Bäuche der abgewrackten Boote und erfahrt mit jeder Seite mehr über Arne und seine Geschichte.
Surumielinen mutta kaunis pieni kirja sopeutumattomuudesta ja nuoruudesta, miljöönä kiehtova Hampurin telakka-alue. Tässä kirjassa on paljon, muttei mitään liikaa. Hieno uusi tuttavuus tämä Herr Lenz.