„Заедно завинаги, амин“ е забележителна, прекрасна книга за големите въпроси на живота, видени през очите на 11-годишната Полеке. Влюбена, непокорна, любопитна, състрадателна, понякога объркана, тъжна и уплашена, но по-често весела и жизнерадостна, Полеке сама е разказвач на историята. Първата ѝ любов към момче от друг етнос, раздялата на родителите ѝ и объркващо многото видове бащи, които все отсъстват, страхът от наркотиците, самотата, расовите противоречия, промяната в ценностите - всичко това е част от света на Полеке, заедно с още куп важни за днешния тийнейджър въпроси.
Guus Kuijer is a Dutch author. He wrote books for children and adults, and is best known for the “Madelief” series of children's books. For his career contribution to "children's and young adult literature in the broadest sense" he won the “Astrid Lindgren Memorial Award “from the Swedish Arts Council in 2012, the biggest prize in children's literature. As a children's writer he was one of five finalists for the biennial, international Hans Christian Andersen Award in 2008. Other notable awards he received were the “Gouden Griffel” in 1976, 1979, 2000 and 2005 as well as the “Golden Owl” in 2005. From 1967 to 1973 he was a primary school teacher.[ In 1968 he started writing short stories for the magazine Hollands Maandblad and in 1971 he published a collection of his short stories. In 1973 he stopped teaching in order to become a full-time write. Years later, a television series Madelief (1994) and movie Scratches in the Table (1998) were made of his book series about Madelief (1975–1979). Of his book series Polleke (1999–2001) a movie Polleke (2003) and a television series Polleke (2005) were made. In 2011 Australian Richard Tulloch translated The Book of Everything into English and adapted it into a very successful play produced in 2013 by the Melbourne Theatre Company. Recently he wrote four bestselling books that recount in his own style important bible stories from the ancient testament.
Ik wil later met Kuijer trouwen. Alleen al voor dit zinnetje: "'Ik wilde naar het eind van de wereld,' fluistert hij, 'maar ik moet eerst het begin vinden."
В "Заедно завинаги, амин" надникваме дълбоко под повърхността на проблемите на възрастните през погледа на жизнената, любопитна и темпераментна Полеке. Твърде малка, тя е принудена да тълкува постъпките и думите на големите, а същевременно се сблъсква и със сложността на личните взаимоотношения. Хюс Кайер разбива табуто за това какво едно дете трябва да знае и дали невинността е способна да пребори цинизма. На моменти Полеке е по-зряла от родителите си, а понякога се държи с връстниците си като хлапачка. Натоварена със сложни въпроси като религията, наркотиците, расовите противоречия, тя все пак намира утеха там, където има стабилност, в любовта, поезията и едно малко теле.
"Заедно завинаги, амин" е първият роман от поредицата на Хюс Кайер за Полеке. 11-годишното момиче постепенно, с всяка следваща книга пораства и се превръща в най-емблематичната героиня в нидерландската детска литература. Наричат я нидерландската Пипи Дългото чорапче, а за цялостното си творчество авторът ѝ е награден с едно от най-значимите световни отличия за детска и юношеска литература - Възпоменателна награда Астрид Линдгрен (ALMA).
Avevo già letto di Polleke, ma mai l'effettivo esordio della sua preadolescenza. penso di avere quasi lo stesso pensiero di un tempo ovvero che caro è una deficiente- no, okay, parliamo delle cose serie. ciò che amo di questo libro è l'ingenuità di polleke e l'amore che le offre chi le sta intorno, dalla mamma alla sua nuova vitellina, che si chiama polleke come lei. parlando di bambini, a volte si pensa che i loro sentimenti siano stupidi e privi di senso dato che non possono capire, ma questo libro dimostra ancora una volta che ci si può sempre sbagliare: certo, magari non sanno il significato di molte delle azioni che compiono gli adulti, dato che non fanno ancora parte di quel mondo (e quasi mi viene da dire "per fortuna"), ma sanno ben altro. conoscono l'amore puro e senza pretese, il calore di un abbraccio, la dolcezza di un bacio e la felicità in un sorriso genuino. amano alla loro maniera ed è bella così, incontaminata e sincera. polleke a volte sembra non capire come funzioni la vita, ma è sbagliato pensarla a questo modo: lei è una poetessa e, come tale, deve saper vedere il mondo con occhi diversi. soprattutto, riesce sempre a dare una seconda (o anche terza) possibilità al mondo e a chi la fa soffrire. il suo cuore è così grande e così pieno che, purtroppo, a volte certi avvenimenti lo fanno straripare.. ma va bene così. polleke cresce, intelligente e forte, creativa e senza confini, desiderosa di scoprire il mondo e di scrivere poesie su quest'ultimo seduta sutto un albero e con affianco la sua dolce vitellina. le basta poco per essere felice e questo rende felice anche me <3
‘Voor altijd samen, amen’ is het eerste deel van de Polleke-reeks. Guus Kuijer schreef het boek in 1999 en in 2000 ontving hij er de Gouden Griffel voor. Het boek gaat over het leven van de elfjarige Polleke.
Polleke is (naar haar eigen zeggen) niks van haar geloof. Mimoen is heel veel van zijn geloof: hij is moslim. Polleke wil met Mimoen trouwen maar hij moet van zijn ouders met een Marokkaans meisje trouwen. Het oer-Hollandse meisje is het hier niet mee eens en geeft Mimoen een briefje met daarop “Ga maar met zo’n meisje dat alvast een stofdoek op haar kop heeft. Lekker handig!”. Meester Wouter ziet het briefje en licht de moeder van Polleke in. Hierdoor komen Wouter en Pollekes moeder in contact. Later trouwen ze.
Polleke heeft ook nog een vader, Spiek. Hij is een IP (ingewikkelde pa) want hij ‘dielt’. Pollekes beste vriendin Caro heeft een ZIP (zeer ingewikkelde pa), want zij heeft “een vader uit een buisje die niet de man van haar moeder is, maar waar ze wel pappa tegen zegt”.
Ik heb heel veel vraagtekens bij dit boek. Waarom staat er heel prominent op de achterkant dat het boek gaat over de verbroken liefde tussen Mimoen en Polleke, terwijl dit maar heel kort in het boek besproken wordt? Het boek zou moeten gaan over andere culturen, maar Mimoens cultuur leer ik niet kennen. Wat is het genre van dit boek? Slecht? Er gebeurt enorm veel in een heel korte tijd. Spiek wordt opgepakt, komt weer vrij, gaat op wereldreis en staat twee weken later alweer voor Pollekes neus. Wouter vraagt Pollekes moeder na een maand al ten huwelijk.
Al met al vind ik het een heel slecht boek. Het taalgebruik is heel slecht en er wordt alleen maar gebruik gemaakt van hele korte zinnen: ‘Als hij niet dielt,’ zeg ik, ‘heeft hij geen geld om hasj te kopen. Als hij geen hasj rookt kan hij niet dichten. Spiek is dichter. Dus het is voor een goed doel. Daarom kom ik em halen, want hij kan niet opgesloten zitten… Hij is me pa.’ Verder zit er geen spanningsopbouw in het boek en worden de personages niet goed uitgewerkt. Ik weet na het lezen alleen dat Spiek een geldloze junk is. Van Polleke weet ik alleen dat ze niet gelovig is.
Als ik een functie zou moeten verlenen aan dit boek, zou het zeker de emotieve zijn. Het boek irriteerde mij enorm en maakte me zelfs een beetje boos. Ontspannen kon ik tijdens het lezen niet en ik was dan ook heel blij dat het een dun boek is. Op het boek zelf staat dat de doelgroep 10+ is. Hier ben ik het niet mee eens. Een kind van 10 ga ik geen boeken geven over hasj en junkies. De besproken thema’s zijn voor pubers, maar het taalgebruik is dat van een kleuter. Daardoor vind ik het lastig om een doelgroep te benoemen voor dit boek.
Ik heb geen idee wat kinderen van dit boek moeten leren. Meneer Kuijer, wat moet ik met dit boek?
?Dit jaar meegenomen bij de boekenzolder nadat ik al veel boeken van Kuijer gelezen heb en vooral van de Madelief serie heb genoten. 🤔 Eigenlijk is het jammer dat ik nog niet voorlees aan kinderen vanaf 10 jaar, maar dit boekje met steeds boeiende korte verhalen en Amerikaans aandoende hoofdstukaankondigingen, vond ik weer een topper, dus ik ga de hele serie lezen😁 MW19/11/25
Ik vond het een gek boekje. Er stonden best veel uitspraken in die ik niet in een kinderboek vind passen. Polleke is boos op Mimoen, en dat is zeer duidelijk. Ik vind het niet echt een kinderboek. Als je wat meer kennis over het leven hebt, en meer zoekt naar de betekenis achter zinnen, dan pas kan je dit boek lezen. Kinderen zullen het verhaal nog niet zo goed begrijpen. Al met al vond ik het beter dan ik had verwacht, maar niet heel bijzonder.
bij eerste lezing: Eerste deel van de Polleke-reeks. Hier moet het gegeven zich nog uitkristalliseren: een meisje met én een verslaafde vader, én een Marrokaans vriendje én een meester die op haar moeder verliefd is: het komt allemaal wat onwaarschijnlijk over.
bij tweede lezing: Het voordeel van kinderboeken is dat je ze weinig tijd kosten. Dus vond ik met gemak een gaatje om Guus Kuijers magistrale Polleke-serie te herlezen, na Madelief zijn beste kinderboekenreeks. De ambities van Kuijer liggen er in 'Voor altijd samen, amen' er wel dik boven op - hij lijkt alle problemen van de moderne tijd te willen behandelen: niet-traditionele gezinnen, de multiculturele samenleving, verslaving... Hij komt er gelukkig mee weg door de open, heldere stijl, zijn optimistische toon (het boek is zogenaamd geschreven door Polleke zelf, en leest als een dagboek) en zijn bewonderenswaardige inlevingsvermogen in het kind. Polleke's grootste probleem bijvoorbeeld is dat haar meester verliefd wordt op haar moeder - en inderdaad, dat is voor een kind de grootste nachtmerrie. Ondertussen gebeuren er wel ergere dingen. De elfjarige Polleke staat in dit boek aan het begin van een transitie: de volwassenen om haar blijken steeds duidelijker feilbaar en ze moet sterker voor zichzelf opkomen en zelfs beslissingen voor hén maken. Dat wordt het prachtigst duidelijk in haar omgang met haar aan lager wal geraakte vader Spiek: hier gedraagt het meisje zich volwassener dan de zogenaamde volwassene. Ook mooi zijn 'Polleke's' eenvoudige, directe gedichtjes, die je even bij haar en haar emoties doen stilstaan. Het verhaal eindigt onaf en het is duidelijk dat er een vervolg moet komen...
Dit boek gaat over een meisje van 11 jaar, genaamd Polleke. Ze zit in groep 8. Ze heeft geen makkelijk leven. Haar beste vriend Mimoen mag niet meer met haar omgaan want hij moet later met een Marokkaans meisje trouwen, haar ouders zijn gescheiden, vader is verslaafd en moeder gaat met de meester. Wat moet ze toch met die grote mensen? Bij opa en oma op de boerderij voelt ze zich wel heel prettig; ze geniet van het kalfje dat naar haar wordt vernoemd en ze leert samen bidden, al is ze niks van haar geloof. Ik vond het een prachtig boek om te lezen en las het in 1 adem uit. In het begin even wennen aan het taalgebruik, maar de prachtige gedichten en de complexiteit van Pollekes leven spraken me enorm aan. De kloof tussen geloof, echte liefde en vriendschap en de rare grote mensenwereld werden mooi beschreven. De worstelingen rondom een scheiding kwamen duidelijk naar voren, zeer realistisch voor kinderen van die leeftijd. Toch vind ik het geen boek voor 10+, zoals aangegeven op het boek, eerder 12+ (vanaf groep 8). Voor kinderen die een scheiding mee hebben gemaakt zou dit een prachtig boek kunnen zijn, maar ik denk niet dat ze op die leeftijd de achterliggende gedachte en boodschap van dit boek begrijpen en de poëzie niet voldoende waarderen.
Het boek voor altijd samen,amen was erg apart om te lezen. Ik vond dat omdat er soms uitspraken tussen zaten dat ik echt dacht, nou ik vind dat niet gepast voor een kinderboek. Wel snap ik dat de schrijver het geschreven heeft, omdat Polleke erg boos was op Mimoen, omdat hij het uitmaakte. Het is best een heftig verhaal, maar wel realistisch. Tegenwoordig zijn veel ouders gescheiden hebben overal kinderen en hebben weer een nieuwe relatie. Ook is het vaak in de Marokkaanse cultuur niet toegestaan om met iemand anders te gaan. Het is een goed boek, maar ik vind dat kinderen het nog niet kunnen lezen. Je kan het beter lezen als 1e klasser of ouder, omdat je dan een bepaalde mindset hebt en kinderen nog niet zo denken.
I read the Spanish translation (Ciudad de México: Castillo, 2016). Mr. Kuijer is a genius, but this is somewhat disappointing. It's never awkward because it's wonderfully narrated by a 11yo girl and this man can definitely get inside his characters. But it's... simply not marvellous. Some terrific bits here, definitely, but as a very short book (100 pages that could be 40-50) it mixes many elements in one big melting pot, uniting gay parents, broken families, single mothers, daddies with problems with the law, drugs, religious grandpa & grandma, Muslims (and Muslim customs). It's simply exhausting for poor Polleke and it didn't feel natural and organic to me sometimes. Busy with everything, BIG THEMES! MODERN TIMES!, not much busy with the small-time stuff that is truly sublime (cf. his Madelief series). I'm looking forward to read the rest of the series, but not THAT forward...
Het boek gaat over Polleke. De volgende personages zijn belangrijk voor het verhaal: haar vader (Spiek), moeder, opa en oma, de meester, Mimoen, Caro (haar beste vriendin) en de koeien.
Polleke’s ouder zijn gescheiden en woont bij haar moeder. Polleke heeft een relatie met Mimoen. Echter mag Mimoen van zijn ouder en het geloof geen relatie met Polleke hebben. Hierdoor maakt Mimoen het uit. De meester geeft Polleke straf, waarna haar moeder naar school komt. Dit is het begin van de relatie voor de moeder van Polleke en haar meester. Ondertussen gaat het steeds iets slechter met Spiek en hij wordt opgepakt. Gelukkig kan Polleke steeds naar opa en oma waar haar koe een kalfje krijgt. Dit kalfje wordt Polleke genoemd. Als Spiek vrij komt gaan zij samen met een nieuwe vriendin taart eten. Echter komt Spiek 3 gulden tekort. Polleke probeert dit geld van Caro te krijgen en krijgt het uiteindelijk van haar meester die niet vraagt waar het voor is. Vervolgens komt Polleke Mimoen in de trein tegen die naar haar kalfje wilt kijken. Mimoen geeft aan dat hij het heeft geprobeerd om geen relatie te hebben, maar dat hij het niet kan. Mimoen en Polleke krijgen weer een relatie.
Ik vond dit een moei boek om te lezen. Polleke wilt dichter worden en daarom zitten er in dit verhaal veel gedichten verwerkt. Daarnaast lees je over verschillende geloven en het hebben van geen geloof. Ik vond het mooi om te lezen dat Mimoen ervoor heeft gekozen om een deel van het geloof los te laten. Daarnaast komen er ook moeilijke dillema’s voor namelijk: opvangen van de andere kinderen van je vader of afspraak met opa en oma na komen, houden aan het geloof of kiezen voor eigen geluk, meester als meester behandelen of als vader etc.
Dit boek zorgt ervoor dat je over verschillende dillema’s gaat nadenken. Het boek is vlot geschreven, waardoor je het boek makkelijk en snel kan uitlezen. Al met al vond ik dit een mooi boek die ik om de bovengenoemde redenen zeker in de klas wil gebruiken. Dit boek kan worden gelezen vanaf groep 5.
Tja, wat zal ik zeggen van dit boek?! Er gebeurd zo ontzettend veel in het boek dat ik eigenlijk de weg kwijt ben over waar het nu om zou moeten gaan. Is het het cultuurverschil tussen de Marokkaanse Mamoen en Polleke? Gaat het over Polleke die een drugsverslaafde vader heeft? De nieuwe relatie van de moeder van Polleke? De vriendschap tussen Polleke en haar vriendin? In het boek gaat het in elk geval over alles. Dat maakt dat alles kort wordt aangestipt, maar niet uitgediept, waardoor het oppervlakkig blijft. Het voelt ook een soort van onwerkelijk, omdat er zoveel vreemde dingen gebeuren in korte tijd. Moeder die in korte tijd een relatie met de meester van Polleke krijgt, vader die op wereldreis gaat en dan na twee weken terug is, Polleke die het huis van bewaring binnen stapt op haar vader op te halen. Het komt allemaal niet geloofwaardig over.
Wat ik mooi vind aan het boek is de ontwikkeling van het geloof van Polleke en de rol die haar grootouders daarin spelen. Deze zijn gelovig en bidden en helpen Polleke daarbij. Ik vind het mooi dat ze het laagdrempelig houden. Haar daarin niet dwingen, maar haar wel handvaten bieden. Dat ze haar vertellen dat als je het moeilijk hebt, je het aan God kan vertellen en dat die als een soort van vriend kan luisteren. Ik vind dat een mooie manier van bezig zijn met het geloof.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ik vond dit een heel vermakelijk boek. Het verhaal leest gemakkelijk weg. Er zit een leuke opbouw in, elk hoofdstuk begint met een korte samenvatting in steekwoorden van de hoofdpersoon, Polleke, een meisje van 11 jaar. Je volgt Polleke in haar belevenissen op school en thuis. Haar moeder en haar meester krijgen een relatie, wat natuurlijk heel gek is voor Polleke. Polleke's vader is verslaafd en een tijdje vermist. Polleke maakt zich zorgen om haar vader, maar ze vindt het soms ook lastig om voor hem op te komen, omdat hij een potje maakt van zijn leven. Mimoen is het vriendje van Polleke, ze hebben 2 jaar een relatie en zitten bij elkaar in de klas. Na 2 jaar maakt Mimoen het uit, omdat hij van zijn ouders met een ander meisje moet trouwen vanuit zijn geloof. De opa en oma van Polleke komen ook regelmatig in het verhaal naar voren, Polleke gaat wekelijks naar ze toe en kan goed met haar opa en oma overweg. Polleke is 'niks' van haar geloof, zoals ze dat zelf zegt. Haar opa en oma wel en ze leert daar te bidden en dat bidden niet moeilijk is. In de buurt wordt bij opa en oma een kalfje geboren, Polleke is er helemaal verzot op. Ze gaat er regelmatig naar toe, totdat opa een verrassing heeft..
Se cercate una bella (ma bella bella) lettura per i vostri ragazzi dai 10 anni in su qui abbiamo una chicca per voi. "Per sempre insieme. Amen" di Guus Kuijer, Feltrinelli editore, è un gioiellino di qualità nel mare della letteratura per ragazzi. Ambientato in Olanda vede come protagonista Polleke, una ragazzina spassosa che nella vita vuol fare il "poeta". Al momento però deve fare i conti con una mamma single, un fidanzatino innamorato ma troppo vincolato alla sua famiglia d'origine, un padre sprovveduto, dei nonni religiosi, una vitellina e tanti altri personaggi che entrano ed escono dalla sua vita e dei quali Polleke ci racconta con fresca e lucida ironia. Attenzione, questo romanzo contiene temi di grande attualità quali famiglia frammentata, multiculturalità, droga, amore, parole come gay, lesbica e spaccio; può generare effetti allergici, quindi tenere fuori dalla portata degli ADULTI
Polleke is mijn lievelingskinderboek, Ik heb het toen ik klein was helemaal stuk gelezen. Het boek gaat over Polleke, een meisje van 11 jaar met nogal wat problemen; haar ouders zijn gescheiden, haar moeder is verliefd op de meester, haar vader een junkie, haar vriendje mag niet met haar gaan en zelf is een dichter. Het boek laat goed de lasten zien van een kind en laat hier bij ook de gevoelens van een kind zien op een realistische wijzen. Al haar gevoelens zijn gewoon dat van een kind en het is prachtig verwoord. De gedichten van Polleke maken het verhaal alleen nog maar better. Er worden niet genoeg verhalen geschreven zoals polleke
This entire review has been hidden because of spoilers.
La mia infatuazione per l’autore si è già esaurita? Mi prendo del tempo, e intanto ho ordinato altri due volumetti della serie… per capire meglio. Anche la questione della religione: mi ha colpito trovarla nuovamente tematizzata. La protagonista, aspirante poeta, è molto simpatica, ma il contesto in cui si muove è una sorta di catalogo di adulti disagiati (nonni a parte); ogni possibile combinazione relazionale familiare è contemplata. E poi è davvero una narrazione rapida, quasi avesse fretta di terminare (maledetta serialità). Giudizio sospeso e sorpreso. Ps: nel 2012 l’età consigliata era dai 9 anni: molto più coerente rispetto ai +11 di oggi. .
Ik vind dit een apart boek. Zo is de vader van Polleke verslaafd die geld komt halen bij de moeder van Polleke. De meester van Polleke is verliefd op de moeder van Polleke en Polleke had een relatie met Minoen, die het met haar uitmaakt omdat zij geen Marokkaan is. Ik vind het wel een interessant boek. Toch was ik benieuwd waar dit verhaal naartoe ging. Toch zou ik dit boek nooit voorlezen in mijn klas. Naar mijn mening is het een te vaag boek met te heftige onderwerpen voor basisschool kinderen.
Amo la scrittura di Guus Kuijer perché riesce a essere semplice senza mai diventare banale. Ha un’ironia sottile, limpida, che sa alleggerire anche i temi più difficili e allo stesso tempo renderli vicinissimi. In questa serie ti fa entrare in prima persona nella vita Polleke, una ragazzina di undici anni. Polleke ha una voce sincera e limpida che ti entra nel cuore. Un libro che ho divorato e che tocca temi stupendi come il bisogno di essere amati, domande sulla fede, crescita ed identità. Ho apprezzato particolarmente come l’autore, sempre con delicatezza, mostri la fragilità degli adulti e come quest’ultima influenzi la vita dei bambini.
Het verhaal gaat over Polleke. Je wordt meegenomen in het leven van Polleke en de problemen waar zij mee worstelt. Verliefdheid en volwassen. Verliefdheid met daarbij een cultuurverschil. Polleke en Mimoen. Mimoen is van Marokkaanse afkomst, hij moet later trouwen met een Marokkaans meisje. Polleke wil de problemen van volwassenen graag begrijpen maar dat lukt niet. Andersom de volwassenen begrijpen haar ook niet. Iets wat elke puber tegenkomt en zijn of haar wel in moet gaan vinden. Ik vind de problemen van Polleke ook wel heftig, papa verslaafd, mama verliefd op je schoolmeester zelf verliefd op een jongen van Islamitische afkomst. De ontwikkeling van Polleke in deze tijd wordt mooi verteld. Haar vader die Drugs gebruikt voor het genot i.p.v. het maken van gedichten.
De momenten van rust en bezinging bij haar opa en oma, herkenbaar en een goede tip voor jeugd in moeilijke tijden. Even weg van de situatie.
Ik vond het boek best heftig voor de basisschool en voor mijn klas niet relevant, weinig mensen verliefd en geen Marokkaanse invloeden en veel tweeverdienend ouders met een Christelijke achtergrond.
Zelf vond ik het erg fijn boek om te lezen, een kort nachtje slapen was het gevolg.
Guus Kuijer weet deze keer wel te grijpen. Als kind had ik niets met zijn boeken. De thema’s stonden te ver van mij af.
Nu met een volwassen blik denk ik dat dat het boek over Polleke heel helpend kan zijn voor kinderen in het basisonderwijs. Ik vind dit wel qua thema een boek voor de bovenbouw. De vele lagen in het verhaal maken dat het helaas herkenbaar zal zijn voor veel kinderen.
Este libro infantil está lleno de joyas: habla de familias monoparentales, homosexualidad, papás con problemas, novio musulmán, rezar o no rezar, papás que no son papás pero que el cariño hace que se conviertan en papás. Todo esto y más tratado tan sutilmente desde los ojos de una niña de 11 años que no tiene prejuicios pero sí muchos sueños y cariño para dar.
Read this translated into French: "unis pour la vie". It is a sweet children's book! I bought this book in Ouagadougou at Maison de peuple where there was a book exhibit. It deals with divorced parents, teenage love, intercultural love, a young poet, and love of cows!
'O ja,' zei ik. Ik sloot mijn ogen. 'Dat Spiek me gedichten voorleest op mijn boerderij.' 'Amen,' zeiden opa en oma tegelijk. 'Je kunt goed bidden voor iemand die niks van zijn geloof is,' zei opa. Hij schepte zijn bord vol aardappelen.