Als correspondent ontdekt Anoma van der Veere dat je Japan het beste leert kennen door te kijken naar wat er op je bord ligt. Samen met voedselhistoricus Katarzyna Cwiertka ontrafelt Van der Veere Japan. Onderweg ontmoet hij ramenchefs, zee-egel-boeren en theemeesters. Zo ontdekt hij hoe de eeuwenoude matcha de wereld veroverde; hoe sushi uitgroeide van eenvoudige havenhap tot verfijnd vakmanschap; welk geluid je hoort te maken als je ramen eet (slurpend); en wat een eenvoudig kopje thee verteld over een heel land. Anoma van der Veere woont in Japan en is correspondent voor NOS en NRC. Tijdens zijn studie Japans volgde hij colleges bij professor Katarzyna Cwiertka, de enige Nederlandse voedselhistoricus gespecialiseert in Japan.
Als Japanstudies alumnus (alhoewel ik een paar jaar later dan Anoma aan de studie begon) zijn veel van zijn ervaringen voor mij herkenbaar, vooral met betrekking tot Japanners die verrast en opgelucht zijn dat je Japans spreekt, zodat zij niet in het Engels hoeven te hannessen.
Sushi eet je met je handen las als een trein. De informatieve secties (voedsel, cultuur, geschiedenis etc) zijn even onderhoudend geschreven als de anekdotes over Anoma's leven in Japan. Ik weet niet of ik technisch gezien nieuwe informatie heb opgedaan, maar ik heb wel enorm genoten van het lezen. Ik denk misschien wel juist omdat ik al meer kennis van het land/gewoontes/taal heb.
De enige echte afknapper wat mij betreft: de notitie aan het einde van de bronnenlijst dat de Japanstalige bronnen beschikbaar zijn op verzoek en vertoon van een bewijs van inschrijving bij de studie Japans. Wat is dit voor elitaire bullshit???? Dit is niet hoe correcte bronvermelding werkt! Laat me je bronnen zien!!! Zou ik op vertoon van mijn diploma's Japanstudies (BA) en East Asian Studies (MA) toegang krijgen tot de volledige bronnenlijst? 🤔🤔🤔
Helaas dit boek gelezen na mijn familiereis aan Japan! Een aanrader om te lezen voor je Japanreis☺️. Als Foodie werkzaam in de voedingsmiddelenindustrie is dit een must read. Losjes geschreven maar toch een mooie structuur. De schrijver neemt je heen en weer mee in historie van Japan schrijvende vanuit het perspectief van eten. Wat heb ik veel geleerd over de Japanse eetcultuur beïnvloed door politiek en het zijn van de Japanners !