'ผู้เสกทราย' ภาคแรก น้ำตาลร้อยสี มีความแฟนตาซีแบบ slice of life คุณพัณณิดาค่อยๆ เล่าให้เห็นชีวิตประจำวันของเหล่าช่างฝีมือและกิจวัตรของผู้คนในดินแดนแม่น้ำขาว น้ำเสียงในเล่มอ่อนโยนใจดี ใช้วิธีค่อยๆ เล่า ไม่รีบร้อนเลย
ส่วนความหนักของธีมที่หยิบมาเล่นให้คะแนนเต็มพอกันกับไมรอน เพราะเล่นกับปมในใจของคน(ทุกตัวมีปม และตัวละครก็เยอะชะมัด ตอนเขียนจะเหนื่อยมากไหมนี่ รายละเอียดอย่างเยอะอ่ะค่ะ) ปมวัยเด็กก็เรื่องนึง ประเด็นเรื่อง self-esteem ก็เรื่องนึง และสิ่งที่ครอบเรื่องไว้อีกชั้นคือประเด็นการเมือง ส่วนสาเหตุหลักของปัญหาการปกครองในดินแดนนี้คือเรื่องการกีดกันคนที่แตกต่างจากตนเอง(กรณีนี้คือคนมีเวทย์มนต์กับคนไม่มีเวทย์มนต์)
เราชอบที่เรื่องนี้เล่าชีวิตสามัญธรรมดาของคนทำงานเป็นช่างฝีมือค่ะ มีงานเทศกาล เดินทางด้วยเรือ ทั้งทำน้ำตาล เป่าแก้ว มีปราสาท มีทำไร่ มีเก็บส่วย มีคณะละครเร่ มีทหารขุนนาง อ่านแล้วดูมีชีวิตชีวาดีค่ะ ที่อ่านเรื่องนี้ได้เพลินมากต้องขอบคุณฟิลัน เพราะตั้งแต่ฟิลันโผล่มา เรื่องก็ดูสนุกสนาน ตื่นตาตื่นใจดีจังเลย
แน่นอนว่างานคุณพัณณิดา พาร์ทดราม่าต้องมี ซึ่งในแง่ปมตัวละครน่ะ เราชอบเรื่องของอัยย์กับเคอร์รัน เราว่าคุณพัณณิดาวางมาได้ดีมาก เป็นเหตุเป็นผลโยงหน้าหลังได้ยอดเยี่ยม เผลอๆ เราอาจจะชอบมากกว่าคาซี(ตัวเอก)ก็ได้ 555 แต่คาซีก็ยังเด็กเลยอาจจะขี้กลัว ไม่กล้าลงมือเดินหน้าก็ได้ ตามสไตล์ตัวเอกแบบ underdog เดี๋ยวต้องลองอ่านภาค 2 ต่อค่ะ
เราให้เล่มนี้ 4.5/5.0
เพราะใช้เวลาอารัมภบทค่อนข้างนาน ก่อร่างสร้างโลกแฟนตาซีในเรื่องและศัพท์เฉพาะค่อนข้างกินเวลานานกว่าจะเข้าเรื่องค่ะ แต่พอเครื่องติดเท่านั้น... พุ่งทะยานกู่ไม่กลับจนหยุดอ่านไม่ได้เลย
เราว่าเล่มนี้ซอฟท์กว่าไมรอนเยอะนะคะ และบรรยากาศในเรื่องก็สว่างสดใสด้วยกระจกสีกับน้ำตาลปั้นค่ะ จัดว่าสนุกมากค่ะ :-)