What do you think?
P.S.
Er staat een lege stoel aan onze ontbijttafel en het is hier oorverdovend stil. Ik hoor je niet ratelen over wat je las in de krant, over de effectenbakjes voor je gitaren, over alles op je to do-lijst, over de grappige dingen die je onze meisjes zag doen…
'Te vroeg?'
'Te vroeg', zou ik koffieslurpend en ochtendhumeurig zeggen.
En je zou begrijpend knikken en verontschuldigend glimlachen.
'Zeg maar wanneer je er klaar voor bent. We bespreken het later', zou je zeggen.
Maar je bent hier niet.
Je ring zit nu om mijn vinger en er vallen tranen op het houten blad dat je nog opschuren en vernissen wou.
Op 20 januari 2024 overlijdt Pieter Servranckx onverwacht op 36-jarige leeftijd. Wat achterblijft na deze aardverschuiving is een puinhoop en te midden van de brokstukken staat zijn vrouw, Ellen Trienpont, met hun twee jonge dochters.
In een poging vat te krijgen op de duizenden lagen van haar verdriet, begint Ellen brieven te schrijven. Hiervoor trekt ze zich terug in het nabijgelegen natuurgebied waar ze veelvuldig gaat wandelen, een appartementje dat uitkijkt op de Belgische kust, maar vooral de veiligheid van haar bad.
'Te vroeg?'
'Te vroeg', zou ik koffieslurpend en ochtendhumeurig zeggen.
En je zou begrijpend knikken en verontschuldigend glimlachen.
'Zeg maar wanneer je er klaar voor bent. We bespreken het later', zou je zeggen.
Maar je bent hier niet.
Je ring zit nu om mijn vinger en er vallen tranen op het houten blad dat je nog opschuren en vernissen wou.
Op 20 januari 2024 overlijdt Pieter Servranckx onverwacht op 36-jarige leeftijd. Wat achterblijft na deze aardverschuiving is een puinhoop en te midden van de brokstukken staat zijn vrouw, Ellen Trienpont, met hun twee jonge dochters.
In een poging vat te krijgen op de duizenden lagen van haar verdriet, begint Ellen brieven te schrijven. Hiervoor trekt ze zich terug in het nabijgelegen natuurgebied waar ze veelvuldig gaat wandelen, een appartementje dat uitkijkt op de Belgische kust, maar vooral de veiligheid van haar bad.
184 pages, Hardcover
First published August 19, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
September 6, 2026
Afgelopen weekend trok ik naar de boekvoorstelling van P.S. Rouwen is liefde, zeggen ze. Wat een kutzooi. van Ellen Trienpont. Een boek waarvan de titel meteen binnenkomt, maar waarvan vooral het verhaal erachter me diep raakte.
Tweeënhalf jaar geleden verloor Ellen plots haar partner en grote liefde Pieter. Van het ene moment op het andere stond ze er alleen voor met hun twee jonge dochters. In de periode die volgde, schreef ze haar gevoelens van zich af door brieven te schrijven aan Pieter. Die brieven werden uiteindelijk gebundeld in dit boek.
Doordat ik bij de boekvoorstelling aanwezig was, kreeg het lezen voor mij nog een extra dimensie. Ik hoorde tijdens het lezen als het ware Ellens stem in mijn hoofd. Haar emoties, haar intonatie, de manier waarop ze bepaalde woorden uitsprak… Het zorgde ervoor dat haar woorden nog harder binnenkwamen.
Het boek geeft je een ontzettend intieme inkijk in Ellens gevoelswereld. Terwijl ze probeert te begrijpen wat er gebeurd is, haar verdriet een plaats probeert te geven en tegelijkertijd haar nieuwe realiteit als alleenstaande mama probeert te omarmen, richt ze zich rechtstreeks tot Pieter. Hij zal eeuwig altijd haar gesprekspartner blijven in gedachten.
Ellen schrijft zonder haar gevoelens mooier of zachter te maken dan ze zijn. Ze schrijft over liefde en verdriet, maar ook over woede, angst, schuldgevoel, machteloosheid, eenzaamheid, aanvaarding, vreugde en dat allesoverheersende gemis. Soms zijn haar woorden rauw en confronterend. Soms ontroerend. En soms zit er zelfs een vleugje humor in.
Dit is geen boek dat je zomaar even leest. Het is een boek waarbij je regelmatig even moet slikken, waarbij je hart een stukje breekt en waarbij je haar pijn bijna zelf lijkt te voelen.
Maar bovenal is dit een boek over liefde. Over een liefde die zo diep zit dat de dood haar niet kan uitwissen. Over een liefde die blijft, ook wanneer de persoon van wie je houdt er niet meer is.
En misschien is dat wel het mooiste wat Ellen ons met dit boek meegeeft: sommige liefdes eindigen niet. Ze veranderen alleen van vorm.
Na het sluiten van dit boek bleef vooral dat besef bij mij hangen. En misschien ook de overtuiging dat rouwen inderdaad liefde is… maar dat het soms gewoon, zoals Ellen het zelf zo treffend zegt, een kutzooi is.
Tweeënhalf jaar geleden verloor Ellen plots haar partner en grote liefde Pieter. Van het ene moment op het andere stond ze er alleen voor met hun twee jonge dochters. In de periode die volgde, schreef ze haar gevoelens van zich af door brieven te schrijven aan Pieter. Die brieven werden uiteindelijk gebundeld in dit boek.
Doordat ik bij de boekvoorstelling aanwezig was, kreeg het lezen voor mij nog een extra dimensie. Ik hoorde tijdens het lezen als het ware Ellens stem in mijn hoofd. Haar emoties, haar intonatie, de manier waarop ze bepaalde woorden uitsprak… Het zorgde ervoor dat haar woorden nog harder binnenkwamen.
Het boek geeft je een ontzettend intieme inkijk in Ellens gevoelswereld. Terwijl ze probeert te begrijpen wat er gebeurd is, haar verdriet een plaats probeert te geven en tegelijkertijd haar nieuwe realiteit als alleenstaande mama probeert te omarmen, richt ze zich rechtstreeks tot Pieter. Hij zal eeuwig altijd haar gesprekspartner blijven in gedachten.
Ellen schrijft zonder haar gevoelens mooier of zachter te maken dan ze zijn. Ze schrijft over liefde en verdriet, maar ook over woede, angst, schuldgevoel, machteloosheid, eenzaamheid, aanvaarding, vreugde en dat allesoverheersende gemis. Soms zijn haar woorden rauw en confronterend. Soms ontroerend. En soms zit er zelfs een vleugje humor in.
Dit is geen boek dat je zomaar even leest. Het is een boek waarbij je regelmatig even moet slikken, waarbij je hart een stukje breekt en waarbij je haar pijn bijna zelf lijkt te voelen.
Maar bovenal is dit een boek over liefde. Over een liefde die zo diep zit dat de dood haar niet kan uitwissen. Over een liefde die blijft, ook wanneer de persoon van wie je houdt er niet meer is.
En misschien is dat wel het mooiste wat Ellen ons met dit boek meegeeft: sommige liefdes eindigen niet. Ze veranderen alleen van vorm.
Na het sluiten van dit boek bleef vooral dat besef bij mij hangen. En misschien ook de overtuiging dat rouwen inderdaad liefde is… maar dat het soms gewoon, zoals Ellen het zelf zo treffend zegt, een kutzooi is.
September 5, 2026
Rauwe rouw.
Verdriet. Pijn.
Blijven. Loslaten.
Schuldgevoel.
Ademen.
Verdrinken.
Brullen. Roepen. Vloeken.
Moed.
Troost.
Maar liefde. Vooral liefde.
En graag zien.
Heel veel graag zien.
Ik wilde dit boek traag lezen. Ik wilde dit boek zeker niet op één dag uit hebben.
Ik heb het traag gelezen. Maar ik kon het niet wegleggen. En nu is het uit. Op een aantal uur. Dus zelfs geen dag...
En ik laat het binnenkomen. Want dat mag!
Ik heb nog nooit een boek aan iemand gegeven. Maar dit boek...
Dit boek! Ik vind dat iedereen dit zou moeten lezen. Ik heb het gelezen met mijn hand boven mijn hart. De hele tijd, "met min and up min erte"
Verdriet. Pijn.
Blijven. Loslaten.
Schuldgevoel.
Ademen.
Verdrinken.
Brullen. Roepen. Vloeken.
Moed.
Troost.
Maar liefde. Vooral liefde.
En graag zien.
Heel veel graag zien.
Ik wilde dit boek traag lezen. Ik wilde dit boek zeker niet op één dag uit hebben.
Ik heb het traag gelezen. Maar ik kon het niet wegleggen. En nu is het uit. Op een aantal uur. Dus zelfs geen dag...
En ik laat het binnenkomen. Want dat mag!
Ik heb nog nooit een boek aan iemand gegeven. Maar dit boek...
Dit boek! Ik vind dat iedereen dit zou moeten lezen. Ik heb het gelezen met mijn hand boven mijn hart. De hele tijd, "met min and up min erte"
September 19, 2026
Amai, hoewel ik meermaals met tranen zat te lezen, ben ik Ellen ook dankbaar. Dankbaar dat ze met haar eerlijkheid ons laat inzien dat we moeten genieten van de liefde, vriendschap en van de schoonheid om ons heen.
"Het zijn zij die naar vogels staren die de schoonheid van het leven kunnen vangen."
"Het zijn zij die naar vogels staren die de schoonheid van het leven kunnen vangen."
September 6, 2026
Ik las het boek in één ruk uit en nadien in kleine stukjes opnieuw en opnieuw.
Het raakt me in elke vezel van mijn lijf.
Rouw in al zijn aspecten in zo'n vorm en taal weten te pakken, is ongelooflijk.
Dankjewel!
Het raakt me in elke vezel van mijn lijf.
Rouw in al zijn aspecten in zo'n vorm en taal weten te pakken, is ongelooflijk.
Dankjewel!
September 5, 2026
Prachtig! Bedankt om dit met ons te delen ♥️
August 31, 2026
A must-read! This book draws you into the complexities of the human experience after an unimaginable loss. It's both heartbreaking and uplifting to read, as you become immersed in the universe of Ellen and Pieter and the boundless love they shared. The carefully crafted use of language and quirky humour bring lightness to an otherwise deeply painful story. A moving and honest account of the ruins you are left with after bereavement and the process of trying to find a way to life among them.
September 24, 2026
Wat als het noodlot toeslaat en het jouw leven een andere koers doet varen. Je toekomstplannen en jouw dromen als scherven uiteenvallen.
Ellen Trienpont verloor plots haar man, haar lief en vader van hun twee kleine meisjes Finne en Flo. Haar leven veranderde in één klap. Ze bleef alleen achter met haar dochtertjes en met héél veel verdriet. Kort na zijn dood begon ze brieven aan hem te schrijven en maakte ze liedjes voor hem. Op die manier trachtte ze haar verdriet te verwerken. Haar brieven werden uiteindelijk een boek : ‘P.S. Rouwen is liefde, zeggen ze. Wat een kutzooi’
Het is een boekje dat keihard binnenkomt. De angst, de woede, de machteloosheid worden door Ellen neergeschreven zoals zij het echt voelt. Meermaals stelde ik me de vraag wat als ik in Ellens schoenen zou staan, hoe zou ik met zoveel verdriet kunnen omgaan.
‘Je batterij is leeg, Ellen, en je hebt geen jus meer om terug in gang te raken. Ik denk dat we richting van startkabels moeten gaan denken’
In Ellens brieven lezen we ook hoe haar meisjes met de dood van hun vader omgaan. De kleine Flo die ernaar bleef uitkijken om ‘als papa terug is’ haar nieuwe broek, haar tekening te tonen. Die zegt : ‘Papa is hier bij ons in de pot. Papa is allemaal kruimeltjes.’ Hoe een straffe madame Finne wel is en hoe ze haar mama keer op keer geruststelt als het verdriet en de boosheid haar mama overmannen ‘Ik begrijp jou, mama, als je hoofd vol zit, heb je ruimte nodig’. Probeer het dan maar droog te houden wanneer je dit leest.
Wat dit boekje zo mooi maakt is dat het niet alleen over rouwen gaat maar vooral over liefde. De liefde die oneindig is, die nooit stopt ook wanneer de persoon er niet meer is.
Ellens verhaal heeft me diep geraakt. Het boekje krijgt een speciaal plekje in mijn boekenwand zodat ik het af en toe nog eens kan vastnemen en me doet aan herinneren dat we het leven moeten omarmen en proberen zoveel als mogelijk ervan te genieten.
Ellen Trienpont verloor plots haar man, haar lief en vader van hun twee kleine meisjes Finne en Flo. Haar leven veranderde in één klap. Ze bleef alleen achter met haar dochtertjes en met héél veel verdriet. Kort na zijn dood begon ze brieven aan hem te schrijven en maakte ze liedjes voor hem. Op die manier trachtte ze haar verdriet te verwerken. Haar brieven werden uiteindelijk een boek : ‘P.S. Rouwen is liefde, zeggen ze. Wat een kutzooi’
Het is een boekje dat keihard binnenkomt. De angst, de woede, de machteloosheid worden door Ellen neergeschreven zoals zij het echt voelt. Meermaals stelde ik me de vraag wat als ik in Ellens schoenen zou staan, hoe zou ik met zoveel verdriet kunnen omgaan.
‘Je batterij is leeg, Ellen, en je hebt geen jus meer om terug in gang te raken. Ik denk dat we richting van startkabels moeten gaan denken’
In Ellens brieven lezen we ook hoe haar meisjes met de dood van hun vader omgaan. De kleine Flo die ernaar bleef uitkijken om ‘als papa terug is’ haar nieuwe broek, haar tekening te tonen. Die zegt : ‘Papa is hier bij ons in de pot. Papa is allemaal kruimeltjes.’ Hoe een straffe madame Finne wel is en hoe ze haar mama keer op keer geruststelt als het verdriet en de boosheid haar mama overmannen ‘Ik begrijp jou, mama, als je hoofd vol zit, heb je ruimte nodig’. Probeer het dan maar droog te houden wanneer je dit leest.
Wat dit boekje zo mooi maakt is dat het niet alleen over rouwen gaat maar vooral over liefde. De liefde die oneindig is, die nooit stopt ook wanneer de persoon er niet meer is.
Ellens verhaal heeft me diep geraakt. Het boekje krijgt een speciaal plekje in mijn boekenwand zodat ik het af en toe nog eens kan vastnemen en me doet aan herinneren dat we het leven moeten omarmen en proberen zoveel als mogelijk ervan te genieten.
September 18, 2026
“Ik was fier je lief te mogen zijn.
Ik was fier je vrouw te mogen zijn.
En hoezeer het ook schuurt en wringt en oneindig veel pijn doet, kan ik niet anders dan ook fier te wezen om je weduwe te zijn, omdat het een voorrecht is jou zo graag te mogen zien en het een voorrecht was dat jij me zo graag zag. Dus ja, laat het maar geweten zijn dat ik jouw weduwe ben. Je woeste weduwe. Je wilde, woeste weduwe. Je wilde, woeste, wervelende weduwe. Je wilde, woeste, wervelende, wat weifelende, maar wel wijze weduwe. Warempel! Het klinkt al bijna sexy.”
Ik ben nu bijna een jaar mijn papa kwijt… en dit stukje stuurde ik meteen naar mijn mama. Weduwe (of weduwnaar) worden kan een verschrikkelijk gevoel zijn. In België wordt bij de opmaak van de overlijdensakte het huwelijk administratief instant beëindigd. Met andere woorden, je burgerlijke staat wordt aangepast terwijl je nooit (!) wou scheiden.
Het zijn dingen waar je niet bij stilstaat, maar die ontzettend verdrietig zijn. Mijn mama had het er heel, heel moeilijk mee. Ik moest dus glimlachen bij dit stukje, stuurde het meteen naar haar door via Whatsapp, en ze stuurde een hartje als respons...
Wij sturen sinds de dood van papa constant hartjes naar elkaar, hoe meliger hoe beter. Het is een vorm van verzet tegen onze eigen hardheid… (Vroeger moesten we niets van dat romantische gedoe weten, terwijl papa onverzettelijk bleef melig doen.)
Dat het doodgaan gepaard kan gaan met een heftige rebellie die niemand ziet, dat heeft Ellen Trienpont super goed overgebracht.
❤️
Ik was fier je vrouw te mogen zijn.
En hoezeer het ook schuurt en wringt en oneindig veel pijn doet, kan ik niet anders dan ook fier te wezen om je weduwe te zijn, omdat het een voorrecht is jou zo graag te mogen zien en het een voorrecht was dat jij me zo graag zag. Dus ja, laat het maar geweten zijn dat ik jouw weduwe ben. Je woeste weduwe. Je wilde, woeste weduwe. Je wilde, woeste, wervelende weduwe. Je wilde, woeste, wervelende, wat weifelende, maar wel wijze weduwe. Warempel! Het klinkt al bijna sexy.”
Ik ben nu bijna een jaar mijn papa kwijt… en dit stukje stuurde ik meteen naar mijn mama. Weduwe (of weduwnaar) worden kan een verschrikkelijk gevoel zijn. In België wordt bij de opmaak van de overlijdensakte het huwelijk administratief instant beëindigd. Met andere woorden, je burgerlijke staat wordt aangepast terwijl je nooit (!) wou scheiden.
Het zijn dingen waar je niet bij stilstaat, maar die ontzettend verdrietig zijn. Mijn mama had het er heel, heel moeilijk mee. Ik moest dus glimlachen bij dit stukje, stuurde het meteen naar haar door via Whatsapp, en ze stuurde een hartje als respons...
Wij sturen sinds de dood van papa constant hartjes naar elkaar, hoe meliger hoe beter. Het is een vorm van verzet tegen onze eigen hardheid… (Vroeger moesten we niets van dat romantische gedoe weten, terwijl papa onverzettelijk bleef melig doen.)
Dat het doodgaan gepaard kan gaan met een heftige rebellie die niemand ziet, dat heeft Ellen Trienpont super goed overgebracht.
❤️
October 2, 2026
Ellen was ooit een collega van me, al kende ik haar eigenlijk niet zo goed. Toch had haar verhaal me al geraakt nog vóór dit boek er was. Het idee dat je plots je man verliest en vervolgens alleen achterblijft met twee jonge kinderen… ik vond het toen al zo’n ontzettend heftig verhaal. Sommige dingen zijn gewoon moeilijk te bevatten.
Toen ik hoorde dat Ellen haar verhaal in een boek had neergeschreven, wist ik dat ik het wilde lezen. En wauw… wat kwam dit binnen.
Ik las het boek in één zitting uit. Niet omdat het een gemakkelijk verhaal is, integendeel, maar omdat het zo eerlijk en rauw geschreven is dat ik het gewoon niet kon wegleggen. Ellen probeert haar verdriet niet mooier te maken dan het is. Ze schrijft over het gemis, de woede, de machteloosheid, de liefde en het moeten doorgaan, terwijl je wereld compleet veranderd is. Juist die eerlijkheid maakte het voor mij zo aangrijpend.
Het voelde op sommige momenten bijna alsof ik heel even mocht meekijken in iets wat eigenlijk ontzettend persoonlijk en kwetsbaar is. En misschien raakte het me daardoor ook extra, omdat ik Ellen nog ken als iemand die ooit gewoon een collega was, en ik nu zoveel meer begrijp van het verhaal dat achter haar schuilgaat.
Een rauw, eerlijk en ontzettend aangrijpend boek. Ik ben er echt stil van.
Toen ik hoorde dat Ellen haar verhaal in een boek had neergeschreven, wist ik dat ik het wilde lezen. En wauw… wat kwam dit binnen.
Ik las het boek in één zitting uit. Niet omdat het een gemakkelijk verhaal is, integendeel, maar omdat het zo eerlijk en rauw geschreven is dat ik het gewoon niet kon wegleggen. Ellen probeert haar verdriet niet mooier te maken dan het is. Ze schrijft over het gemis, de woede, de machteloosheid, de liefde en het moeten doorgaan, terwijl je wereld compleet veranderd is. Juist die eerlijkheid maakte het voor mij zo aangrijpend.
Het voelde op sommige momenten bijna alsof ik heel even mocht meekijken in iets wat eigenlijk ontzettend persoonlijk en kwetsbaar is. En misschien raakte het me daardoor ook extra, omdat ik Ellen nog ken als iemand die ooit gewoon een collega was, en ik nu zoveel meer begrijp van het verhaal dat achter haar schuilgaat.
Een rauw, eerlijk en ontzettend aangrijpend boek. Ik ben er echt stil van.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews