26 lipca Denise obudziła się wcześnie. Zeszłyśmy na dół po babeczki z truskawkami. Potem ubrała się, zjedliśmy nasz ostatni lunch [...]. O pierwszej każde z nas się z nią pożegnało. Kiedy pojawił się lekarz, wybuchnęła płaczem, ale ze szczęścia, że to już koniec, i pobiegła na górę jak na skrzydłach. [...] Odeszła bardzo szybko.
W 2002 roku Holendrzy jako pierwsi na świecie przyjęli ustawę regulującą eutanazję i pomocnictwo w samobójstwie. Marta Grzywacz przygląda się historii, sztuce, tradycji i polityce, by prześledzić, jak przez stulecia zmieniało się ich podejście do śmierci i jak kolejne przypadki eutanazji doprowadziły do uchwalenia tego prawa.
Książka to także historie ludzi, którzy zdecydowali się umrzeć. Między innymi osiemdziesięciodwuletniej żeglarki Enny, której ból stał się nie do zniesienia, dwudziestodziewięcioletniej Evy cierpiącej na zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, siedemdziesięcioletniego Jana ze zdiagnozowaną depresją czy dwudziestoletniej Demi, której doświadczenie przemocy odebrało chęć do życia. Autorka rozmawia także z lekarzami dokonującymi eutanazji i ekspertami decydującymi, czy działania lekarzy były słuszne.
To reportaż o ludziach podejmujących jedną z najtrudniejszych decyzji i o ich bliskich, którzy często wbrew sobie muszą ją uszanować, a zarazem próba odpowiedzi na pytanie, gdzie przebiega granica między prawem do decydowania o własnym życiu a obowiązkiem jego ochrony.
Prawie nigdy nie oceniam reportaży na 5, ale to jest naprawdę dobry kawał roboty. W dobie kiedy śmierć zamknęliśmy w szpitalnych ścianach, a kolejne pokolenia starannie od niej izolujemy, to jest ważny głos. Podoba mi się świetne podłoże historyczne, ale również już współczesne przedstawienie tła politycznego i chronologii dojścia do eutanazji wraz z całym jej procesem. Doceniam brak stronniczości oraz narzucania jakiegoś zdania czytelnikowi, jest to tak poprowadzone, że każdy z nas może wyrobić sobie własne zdanie na temat słuszności i etyki eutanazji.
Wybitny reportaż, który według mnie wyczerpuje całkowicie temat. Podoba mi się, że autorka nie ocenia jednoznacznie eutanazji i nie opowiada się oficjalnie za jedną ze stron, ale daje źródła z których czytelnicy mogą skorzystać, aby wykreować swoje własne poglądy.
Eutanazja – słowo, które w wielu z nas budzi lęk, ale dla niektórych jest wybawieniem. Rzadko kiedy brakuje mi słów po przeczytaniu książki – najnowszy reportaż Marty Grzywacz „Umrę jutro o szesnastej” zostawia ciszę. Nie miałem pojęcia, jak szerokie spektrum światopoglądowe może zawierać się w jednym wyrazie. To książka nie tylko o umieraniu. Autorka stara się oswoić głęboko zakorzenione tabu i przybliżyć nieco kulturę śmierci, zmuszając nas do zmierzenia się z własnymi i lękami oraz uprzedzeniami. To progresywne spojrzenie na życie i śmierć, to lekcja o szacunku dla ludzkiej godności i prawa do samostanowienia. To lektura obok której nie da się przejść obojętnie.