Ρεμπέτικο

by David Prudhomme, Θανάσης Πέτρου (Translator)

Ένα εξαιρετικό κόμικ για τους λάτρεις της 9ης τέχνης και τους εραστές του ρεμπέτικου τραγουδιού από τον David Prudhomme. Ο ίδιος γράφει στον πρόλογο πως χωρίς να είναι Έλληνας, μουσικός ή καπνιστής, το ρεμπέτικο, αυτό το σύμπαν με το αναρχικό πνεύμα, τον παρέσυρε από τότε που το ανακάλυψε. Στην αρχή τού κίνησε το ενδιαφέρον το περιβάλλον στο οποίο αναπτύχθηκε, μέσα στις κακόφημες γειτονιές στις φυλακές στους τεκέδες, στα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης. Μετά σαγηνεύτηκε από τις μορφές του ρεμπέτικου, τους μουσικούς, τους ρεμπέτες, τους περιθωριακούς, αδέλφια στη δυστυχία και στην εξορία. Η θεματολογία του ρεμπέτικου, το οποίο γεννήθηκε τη δεκαετία του 1920, συγκρίνεται μ αυτή των πορτογαλικών φάντος, του αργεντίνικου ταγκό. Κάποιοι το ονομάζουν το ελληνικό μπλουζ.


Σ αυτή τη μουσική διακρίνει μια βαθύτατη σχέση τns Ανατολής και τnς Δύσης. Βρίσκει τον πόνο της ξενιτιάς, τη γοητεία των λιμανιών, τις τσάρκες των ξενύχτηδων, τους χαμένους τους έρωτες. Την ήττα και το χιούμορ. Όταν γεννήθηκε το ρεμπέτικο, το κοινό και οι μουσικοί ήταν αδέλφια. Οι παρίες, τα κατακάθια της κοινωνίας που τραγουδούσαν μ εκείνη τη βραχνή φωνή, ενοχλούσαν.. Το 1936, ο δικτάτορας Μεταξάς κατέλαβε την εξουσία στην Αθήνα και αποφάσισε ότι αυτοί οι περιθωριακοί και τα τραγούδια τους έπρεπε να συμμορφωθούν.


Γράφει μια φανταστική ιστορία δανειζόμενος τα χαρακτηριστικά, ακόμη και τα ονόματα, από τους πραγματικούς ρεμπέτες. Περιγράφει μια ρεμπέτικη μέρα και νύχτα του 1936 υπό τη σκιά της δικτατορίας του Μεταξά αρκετά κοντά στα πραγματικά γεγονότα. Εμφανίζεται ο Μάρκος Βαμβακάρης ο πατριάρχης του ρεμπέτικου με την ξακουστή κομπανία, που ονομαζόταν "η Τετράς του Πειραιά", ο Μπάτης και ο Ανέστος Δελιάς (ή αλλιώς Αρτέμης).

Genres: Comics, Graphic Novels, Music, Bande Dessinée, Fiction, France, Historical

102 pages, Hardcover

First published October 8, 2009

About the author

Born 1969

Reviews

[Ο σιδεράς · Rating 4 out of 5]

Εκπληκτικό artwork από τον Γάλλο, άσε που σχεδόν το 'πιασε το ελληνικό duende. Σχεδόν.. 

Αλλά πάλι, πόσο εύκολο είναι ν' αποτυπώσεις ότι υπάρχει πίσω από τα λόγια του «Όσο βαρούν τα σίδερα», ας πούμε;

Άνοιξε γης μέσα να μπω

Αμάν άμαν 

Κόσμο να μη κοιτάζω..

Όσο βαρούν τα Σίδερα - Στέλιος Φουσταλιέρης - Μπαξεβάνης  - YouTube:
 https://m.youtube.com/watch?v=WU914M5...

Θα ηθελα να μοιραστώ ένα αλλο duende, όπου με βγάζει η διάθεση μου αυτής ακριβώς της στιγμής..  Από την περιοχή του αρχαίου Μαλίου της Μικραφρικής, το παρακάτω άσμα -  της κατηγορίας "τα σιδεράδικα" :
Ali Farka Toure  - Ai Du (with Ry Cooder):
https://m.youtube.com/watch?v=GZrHGJK...

[Eternauta · Rating 3 out of 5]

Αν δεν ήταν εξαιρετική η εικαστική αποτύπωση της "υπόγειας", ρεμπέτικης Αθήνας και του Πειραιά του μεσοπολέμου το άλμπουμ δεν θα στεκόταν πουθενά. Οι προσφυγικές παραγκουπόλεις, οι ηλιόλουστοι χωμάτινοι δρόμοι και τα σκοτεινά κουτούκια πλαισιώνουν μια "καθημερινή" μέρα των Βαμβακάρη, Δελιά και Μπάτη. Οι εντυπωσιακές φιγούρες σιωπηλών ζεϊμπέκικων όμως δεν αρκούν για να καλύψουν τα άπειρα κενά σε ένα βιβλίο που καταπιάνεται με μια βαθιά στιγμή της ελληνικής λαϊκής τέχνης και κοινωνικής ιστορίας με μόνο εργαλείο του έναν καλόπιστο μεν αλλά παραμορφωτικό οριενταλισμό.

[Dave Schaafsma · Rating 3 out of 5]

Rebetiko is "outsider" Greek music, Turkish influenced, maybe started, in some ways, in the early twentieth century, very popular now in Greece and in that region, and I so wanted to like this lovely book, showing how cool, funky musicians were being put down in 1936 by rising Greek fascism as in other countries at that time, decrying "decadence" by the state… but this was annoyingly confusing to me, the story especially. The main thing in addition to the music that happens here is these folks are constantly stoned, drunk, in hash joints and in bars, fighting, getting beat up by local police who like the music but are asked to enforce new state moral standards… but you don't need 100 pages of that to get the point. The coloring and drawing fit the mood and topic very well, beautiful. And well, the partying lifestyle of these folks looks fun, but finally, not that memorable a story.

[Eliza A. · Rating 3 out of 5]

Great artwork, mediocre book

[Ezgi · Rating 4 out of 5]

Çizgi roman okumayı sevmem. Bu yüzden türün gerekliliklerine ve estetiğine hakim değilim. Yorumlarda konusu zayıf bulunmuş. Belki zayıf bir konudur ama anlatmak istediğini çok iyi verdiğini düşünüyorum. Rebetiko Kurtuluş Savaşı ile 20’lerde Yunanistan’a göçmek zorunda olanların müziği. Yunanistan’da da pek iyi karşılandıkları söylenemez. Yaptıkları müzik de doğuyu bulaştırdılar gibi nedenlerle sevilmiyor. Milliyetçi hükümet bu müziği yasaklıyor. Serseri, marjinal gibi yakıştırmalar yapılan bu insanların yola getirilmesi amaçlanıyor. Bu süreçten bir kesit anlatıyor çizgi roman. Ben epey sevdim. Eğlenmeye düşkün, iki arada bir derede kalmış insanların hali çok güzel verilmiş. Çizgilere de bayıldım. Zeytin ve incir ağaçlarının gölgesinde, keyif aldıkları küçük şeylere tutunan insanlar çok iyi çizilmiş. Özellikle dans sahneleri güzeldi. Dönüşümle birlikte moda oluyor rebetiko. Üst sınıfların eğlencesine dönüşmesini de eleştiriyor.

“Bu yüksek tabaka , bizim yuttuğumuz karabiberi, kırmızıbiberi sever ama asla onların gerçek acısını tatmak istemez.”

[ClaraAS · Rating 5 out of 5]

Un vistazo en la vida de estos manges que poblaron la gran ciudad de Atenas buscándose la vida, intentando sobrevivir, abusando de las drogas para evadirse de su vida en ruinas, creando y cantando sobre su vida. Una pincelada que habla de miseria, orgullo y carácter que caracteriza a estos creadores y la época en la que se creo el Rebetiko y gran reflexión última sobre la "domesticación" de este género que se puede aplicar a muchos géneros.

[Derek Royal · Rating 4 out of 5]

A wonderful story about a group of rebete in the 1920s. The story only covers a small narrative time, about a day, but it's packed with drama and personalities. It was also a way to introduce me to this style of music and the fascinating history surrounding it.

[Sésame · Rating 3 out of 5]

Assez sympa, surtout le dessin que j'ai trouvé très beau. Par contre j'ai eu du mal avec la narration j'étais un peu perdue

[Michele Magnifico · Rating 5 out of 5]

Il rebetiko è musica clandestina e maledetta, il lamento dei disperati, dei ribelli e degli esiliati, che nel 36' fu bandita e resa illegale dal dittatore nazionalista Metaxas.
Le atmosfere cupe, le bettole, l'hashish e le risse, immergono il lettore negli spleens della Grecia del secolo scorso, e quindi nei luoghi dove i poeti-musicisti, con la loro arte, diventavano la voce dell'opposizione contro il regime.

[Ffiamma · Rating 4 out of 5]

non è stato sempre agevole seguire la storia dei vari personaggi, ma i disegni sono molto belli e il racconto della bohéme greca osteggiata da un regime ottuso ha una sua poesia. interessante l'argomento, complessivamente un'opera forte e insolita.

[Vittorio Rainone · Rating 5 out of 5]

Il rebetiko con Prudhomme, come il klezmer con Sfar, ha avuto il suo romanzo a fumetti. Le note di questo genere musicale greco si adagiano su splendide pagine disegnate e acquerellate, un tripudio di colori, ombre che si intrecciano e disegnano sagome in fuga, sguardi che emergono dal buio o dalle spire del fumo dei narghilé. Il rebetiko si ciba della vita ai margini, della tristezza e delle insoddisfazioni, delle pance vuote e degli amori finiti male. Prudhomme racconta un giorno delle vite di un gruppo di musicisti che entrano ed escono dal carcere e da localini di periferia, nel pieno della messa al bando operata da Metaxas, che giudicava il rebetiko una musica troppo orientalista. Eventi piccoli per esistenze pure fino alla ferocia. La libertà e la necessità di andare ovunque, senza legami, e non essere mai concreti, solidi: come le note che nascono improvvise per morire senza lasciare traccia.

[Nazım · Rating 2 out of 5]

Çizimler ve panel yerleşimi olarak bu kadar güçlü olan bir kitabın hikaye anlatımı konusunda bu derece sınıfta kalması beni okurken fazlasıyla üzdü ve şaşırttı açıkçası.

Kitabın derdi ve anlatmak istediği şey fazlasıyla güçlü ve anlatılmaya değer bir şey. Doğrusunu söylemek gerekirse, kitabın anlatmak istediği şey diğer hikayelere oranla okuyucuya aktarması bir miktar daha kolay ama bu kitapta maalesef bu olmuyor. Finalde bağlanan yeri düşününce, arada neden okuduğumu anlamadığım bir sürü anekdot, anı ve olay var. Paneller arasında özellikle diyaloglar konusunda çok fazla kopukluk var. Bunlar hikayenin vardığı yere asla hizmet etmiyor.

Kitabı bitirdiğinizde maalesef iyi bir hikayenin, iyi çizgilerle çok kötü anlatıldığını fark ediyorsunuz.

[Fact100 · Rating 3 out of 5]

Kaçırılmış bir fırsat. Fikir güzel, çizimler orta karar, öykü anlatımı zayıf.

5/10

[Jenny · Rating 2 out of 5]

Συμπαθητικό, περίμενα κάτι παραπάνω.

[Soteralzobooks · Rating 4 out of 5]

3.8

[lil4 · Rating 3 out of 5]

graphiquement troooop cool, sur le fond c'est intéressant aussi, après c'est vraiment que des hommes donc j'avoue mon intérêt était diminué

[Meï Li · Rating 3 out of 5]

puisque bizarrement Rébétissa et Rébétiko sont les mêmes ouvrages pour goodreads…
26 septembre : lecture de Rébétissa (oui j’ai lu dans le désordre…)
8 novembre : lecture du premier tome : Rébétiko

[Soobie has fog in her brain · Rating 2 out of 5]

Preso per curiosità in biblio.

Non sapevo cosa fosse il rebetiko, ho vaghe conoscenze di storia greca e ancora meno di lingua greca. E non mi piacciono quei libri in cui l'abuso di sostanze stupefacenti viene reso epico.

Ci sono un sacco di termini greci nel testo, che l'autore non si preoccupa di spiegare e non sempre sono chiari dal testo. Inoltre la storia non è granché lineare e si fa molta fatica a seguire. Se poi mettiamo in conto la mia cronica inabilità a distinguere i vari personaggi, siam del gatto!

L'unica cosa positiva (sì, lo so, son carogna) è che il libro mi ha fatto scoprire qualcosa che non conoscevo, un genere musicale protagonista di un periodo storico di cui so poco e nulla.

I disegni non sono nulla di particolare e i colori molto caldi, tanto marrone e ocra.

[Sergiosmosxos · Rating 5 out of 5]

It is definitely receiving my 5 stars just because of the topic. I would love to see and read more about it. This amazing culture shouldn't disappear and we need to know a lot more about it (even if it is a fiction book).
Most of the books i ran into and/or read are from non-greek authors. It amazes me but at the same time it makes me a little bit sad...
Anyway, Rebetiko from David Prudhomme is beautifully fictionalized and I really, really liked the art work too. It might be a little boring read, if you are not into this culture and music but for me it is a fiction about one those random days back then.
Kudos to the team who had a touch on this...

[Asterios · Rating 5 out of 5]

The artwork is beautiful. The rays of the Greek sun through vine canopies, the murk of hashish dens, the stark shades of life of the outsiders - it all really comes alive in this bande dessinée.

The somewhat weak storytelling is an advantage here, as this is not one of those books that tell the story, but rather communicate the vibes, the mystiques, the feelings and the images of a long-lost world.

All in all, "Rebetiko" is a very successful BD take on a very specific and very rich aspect of the 20th century Greek culture.

A must for all Hellenes and Philhellenes of the universe.

[Merritt K. · Rating 2 out of 5]

A very confusingly-told story about a fascinating topic. The visual style is pretty muddy and kind of blurs everything together, which is thematically appropriate but makes it difficult to tell what's actually going on and who's who. The compression is also all over the place, and on top of this, I think the narrative suffers in the translation. A unique subject and some beautiful visual work in places but there's not much narrative payoff until the very end and, counter to the spirit of the story, getting there is drudgery.

[Dina Rahajaharison · Rating 5 out of 5]

"Ils nous ont adoptés. Maintenant, chaque nuit, je remâche nos mots à ces âmes bien nées qui aiment sentir par procuration le piment que nous, les Rébètes, on avalait par poignées. Nos brûlures étaient bien réelles. Il n'en reste qu'une écume, une mélancolie, des assiettes cassées... Nous étions des petits poulpes des bas-fonds. A la bile bien noire. Ils ne pouvaient pas nous aimer quand nous étions vivants, dans nos eaux sombres. Une fois sortis de notre jus, nous sommes devenus comestibles."

[Emre Yavuz · Rating 2 out of 5]

Çizimler çok güzel, anlatmaya çalıştığı hikaye çok güzel ama metinler ve diyaloglar mı baştansavma, yoksa çevirisi mi vasatın altında çözemedim. Her şey çok kopuk kopuk, takip etmesi çok zor.

[Konstantinos Mindcrimek · Rating 3 out of 5]

Όμορφο αισθητικά graphic novel (τουλάχιστον ως προς την εικαστική αποτύπωση της Αθήνας/Πειραιά του μεσοπολέμου αλλά και λεπτομέρειες που έχουν να κάνουν με τα ρούχα της εποχής, πράγμα που σημαίνει πως έριξε δουλειά και έρευνα) με κοφτούς διαλόγους και σίγουρα είναι ιδιαίτερη η ιδέα του να σκιτσάρει την εποχή της Μεταξικής Δικτατορίας φέρνοντας στο προσκήνιο τo σχήμα «Τετράς του Πειραιά» των Μάρκου Βαμβακάρη, Γιώργου Μπάτη, Ανέστη Δελιά, Στράτου Παγιουμτζή. Προσπαθεί να πιάσει τη σύνδεση ενός μουσικού είδους που συνδέθηκε με συγκεκριμένη κουλτούρα των λαϊκών στρωμάτων και πως το καθεστώς το κυνήγησε ως επικίνδυνο για την κοινωνία και τις “αξίες” της.

O David Prudhomme είναι ένας γάλλος δημιουργός κόμικ ο οποίος σαγηνεύτηκε από μια ξένη γι’ αυτόν μουσική, το ρεμπέτικο! Σύμφωνα με τον πρόλογο του ίδιου:
“…αυτό το σύμπαν με το αναρχικό πνεύμα, με παρέσυρε από τότε που το ανακάλυψα. Στην αρχή μού κίνησε το ενδιαφέρον το περιβάλλον στο οποίο αναπτύχθηκε, μέσα στις κακόφημες γειτονιές, στις φυλακές, στους τεκέδες, στα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης. Μετά σαγηνεύτηκα από τις μορφές του ρεμπέτικου, τους μουσικούς, τους ρεμπέτες, τους περιθωριακούς, αδέλφια στη δυστυχία και στην εξορία. Ξεριζωμένοι από τη Μικρά Ασία και τα παράλιά της, επιβίωσαν ζώντας σε παράγκες στα λιμάνια των μεγάλων πόλεων. Η θεματολογία του ρεμπέτικου, το οποίο γεννήθηκε τη δεκαετία του 1920, συγκρίνεται μ' αυτή των πορτογαλικών φάντος, του αργεντίνικου ταγκό. Κάποιοι το ονομάζουν το ελληνικό μπλουζ. 0 σημαντικότερος χορός του, το ζεϊμπέκικο, χορεύεται βαριά, υπνωτιστικά, με τα μάτια κλειστά. 0 χορευτής σηκώνεται και κάνει τις φιγούρες του στριφογυρίζοντας αργά, με τα βήματα του να ακολουθούν τις αποχρώσεις της μελωδίας. Σ' αυτή τη μουσική διακρίνεται μια βαθύτατη σχέση της Ανατολής και της Δύσης. Σ' αυτή τη μουσική βρίσκει κανείς τον πόνο της ξενιτιάς, τη γοητεία των λιμανιών, τις τσάρκες των ξενύχτηδων, τους χαμένους τους έρωτες. Την ήττα και το χιούμορ. Όταν γεννήθηκε το ρεμπέτικο, το κοινό και οι μουσικοί ήταν αδέλφια. . . Οι παρίες, τα κατακάθια της κοινωνίας που τραγουδούσαν μ' εκείνη τη βραχνή φωνή, ενοχλούσαν. . . Άντε τώρα να καταλάβεις...”

Δυστυχώς το σενάριο δεν είναι το δυνατό του σημείο και έχει μια σχεδόν “επιδερμική” προσέγγιση αφού εστιάζει περισσότερο στα κλισέ οπότε ίσως απογοητεύσει τελικά τον μύστη του είδους ή αυτού που απλά καταλαβαίνει τη σημαντικότητα αυτού του τόσο σημαντικού κεφαλαίου της λαϊκής τέχνης στην Ελλάδα. Από την άλλη το συνδύασα ωραία όσο το διάβαζα ακούγοντας ρεμπέτικα των αρχών του 20ου αιώνα δίνοντας και πάλι σημασία στα κοινωνιολογικά/ταξικά χαρακτηριστικά του είδους και όχι στα κουτούκια που κάποτε απλά γινόμασταν κομμάτια…

[COMICGRAM · Rating 4 out of 5]

David Prudhomme - Rebetiko (Fibra)

1936. godine u Grčkoj nastupa vojna diktatura i gradska sloboda polako nestaje. Pod Metaksasom i njegovom čizmom diktature ulični muzičari, poznati kao rebetesi, se povlače u senke margine novog režima. Fašista Metaksas se bori da iskoreni rebetese i njihovu muziku, kao i osmanski uticaj na grke. Buntovnik Stavros, ljubitelj devojaka, hašiša i provoda se teško pridržava zakona i uz Markosa, koji izlazi iz zatvora, okuplja nekoliko drugara rebetesa kako bi celu noć pušili nargilu i plesali rebetiko uz zvukove buzukija.

Rebetiko je tradicionalna grčka muzika koja je nastala početkom XX veka. Pesme su stvarane u grčkom podzemlju i širio se među urbanom populacijom niže i radničke klase. Rebetesi su proterani iz Turske i sa grčkih ostrva i živeli u sirotinjskim četvrtima velikih gradova kao što su Atina, Solun i Pirej. Rebetiko je poznat i kao grčki bluz i igra se u transu i zatvorenih očiju. Igrač se okreće oko svoje ose, prateći svaku promenu melodije. Rebetiko je dugo vremena bio na meti grčke vlasti jer je jedna od glavnih tema u pesmama bila droga.

Radnja se odvija u siromašnoj četvrti Atine u toku jednog dana i jedne poduge noći. U ovom kratkom vremenskom periodu, Pridom uspešno dočarava duh grčkog muzičkog izraza. Pet šarmantnih muzičara, buntovnika i tragača za užitkom idu od jedne zadimljene teke do druge i pritom paze da ne naiđu na policijsku patrolu. Za njih ne postoji ništa osim muzike i prijateljstva, poslednje stvari koje su im preostale pre izgnanstva. Ovo je njihova poslednja turneja i oni to znaju.

Pridom uspeva da stvori intenzivnu atmosferu zahvaljujući svojim bojama, svetlima i vrlo dobrom kadriranju. Scene igranki u tekeu su me podsetile na sjajni domaći film "Skupljači perja", a mogao sam i da ih čujem koliko su dobro i atmosferično nacrtane. Tužno je što su rebetesi istrebljeni i vremenom zaboravljeni i veliko hvala Pridomu što je ovih sto stranica posvetio grčkim meraklijama.

Rebetiko je oda muzici.
Rebetiko je simbol slobode.
Rebetiko je borba protiv fašizma i štit od svih diktatura.

8/10 ⭐

Drago mi je što je ovo bio jedan od naslova koje sam poneo sa sobom u Grčku. Velika preporuka 🍻

[Zeynep T. · Rating 1 out of 5]

DNF (didnotfinish). Yarım bıraktığım ikinci grafik roman. Okuduklarım arasında en kötülerden. 1930'lu yıllarda Yunanistan'da gelişen Rebetiko müziğini anlatmak istemiş çizer ama hem çizimler etkileyici değil hem de kullanılan yazı okunmuyor. Bu müziğin ve dönemin arkasındaki tarihi ve politik etkenler daha iyi verilmeliydi kitapta, yazar yüzeysel geçmiş her şeyi. Mükemmel bir konu mahvedilmiş. Çeviriyi de beğenmedim. Yapay duran kalıplar var. Kardeşim tamamını okudu, o da sevmedi. Kitabın tek olumlu tarafının arkada yer alan sanatçı isimleri olduğunu söyledi. Oradan bir biyografi bulmuş okuyacağız; Μάρκος Βαμβακάρης'den Markos Vamvakaris: The Man and the Bouzouki. Autobiography.

[Јордан Kocevski) · Rating 4 out of 5]

Rebetiko... the outlawed music in Greece after the Ottoman empire has fallen... but the people love it, while the musicians are passionate about telling their yesterdays and today story through their music.

The story follows the adventure of a group of musicians, their reunion and plans how to pour their hearts through their music without being caught by the police. Enemies, love, fights, opium, music...

The four stars is for the art. I love the coloring and the style, the only problem are the faces... sometimes it's hard to recognize the characters.
Another minus for me was the music... u can't feel it in the drawings... at times they r very static and boring.

A good read.

[Mark · Rating 3 out of 5]

I think graphic novels are a cheap excuse for writers getting away with not being able to write descriptive passages. For every page with no dialog, you get a handful of weird facial expressions from which you are supposed to extract or make presumptions yourself about what is actually taking place. Don't think I'm much a fan of this genre. Although the story and subject itself are pretty cool, I'd like to see this done better. Maybe a modern take on a Zorba-the-Greek sort of film on rebetika. Maybe it's already out there! I'll be looking.

[Krysia Meráki Stories · Rating 5 out of 5]

Una pequeña joyita nostálgica

Quizás es un cómic con un argumento simple, pero puedes apreciar la pasión del rebetiko por parte del autor desde la primera palabra.

Excelente recopilación de imágenes de Atenas y el Pireo.

Me ha encantado las menciones especiales a los rebetes.

El Rebetiko por un nostálgico extranjero sería mi resumen.

[Steve Stivaktis · Rating 3 out of 5]

Μια εντυπωσιακή προσέγγιση της ρεμπέτικης κουλτούρας από έναν "αουτσάιντερ" που την έχει σεβαστεί με πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Το σχέδιο ταιριάζει απόλυτα και η μετάφραση είναι καταπληκτική. Δεν αλλάζει το γεγονός ότι στο κόμικ δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα. Άψογο για τα Βάημπς™, αλλά όχι αν θέλει κανείς να διαβάσει μια ολοκληρωμένη ιστορία.