Jak zostać fantastą? Kir Bułyczow, doskonale znany polskim czytelnikom pisarz fantasta, odpowiada: Proste. Wystarczy żyć w irracjonalnym państwie kierującym się surrealistycznymi zasadami, wśród nietuzinkowych ludzi przeżywających nieprawdopodobne przygody. I dowodzi powyższego, rozwijając przed oczami czytelników barwny kobierzec opowieści o życiu zwykłego człowieka w niezwykłym państwie. Poznajemy historię rodu Możejków, zawieramy znajomość z małym Igorem, patrzymy jego oczami na wojenny i powojenny Związek Radziecki... Dowiadujemy się, gdzie napisał swe pierwsze fantastyczne opowiadanie i jakie były jego losy. Bułyczow - Możejko opowiada o ludziach, z którymi się zetknął i pracował; o swojej działalności korespondenta i dziennikarza, o filmach zrobionych na podstawie jego książek. Nie skąpi przy tym anegdot oraz opowieści nostalgicznych, wszystko mocno osadzając w surrealistycznych realiach byłego imperium. Swoje memuary Kir Bułyczow kończy opisem przemian, jakie zaszły w radzieckiej fantastyce po rozpadzie Związku Radzieckiego, oraz zarysem obecnej sytuacji fantastyki - nie tylko rosyjskiej.
Kir Bulychev was a pen name of Igor Vsevolodovich Mozheiko, a Soviet Russian science fiction writer, critic, translator and historian of Lithuanian ancestry. His magnum opus is a children's science fiction series Alisa Selezneva, although most of his books are adult-oriented. His books were adapted for film, TV, and animation over 20 times – more than any other Russian science fiction author – and Bulychev himself wrote scripts for early adaptations. He began to write SF in 1965. He has translated numerous American SF stories into Russian. Winner of the ESFS Awards in 1984 as the "Best Short Story Writer". Winner of the Aelita award in 1997.
Довольно любопытная как будто бы автобиография Кира Булычёва, где он в анекдотичной манере рассказывает о жизни в нашей стране, начиная с революции (посредством своих старших родственников), потом в довоенное время, в войну, после войны и уже как взрослый человек в 60-е годы и дальше.
Рассказывает порой страшные вещи, но лёгким языком, и через абзац упирает на то, что "это фантастика", take it or leave it. Сам он всегда хотел быть художником и геологом, а в литературу пришёл опосредованно, через инъяз и заграничные поездки (в Бирму), где он стал, наверное, самым начитанным любителем фантастики в Советском Союзе тех лет.
"Как стать фантастом" публиковалась изначально в журнале "Если" в 1999 году, а в 2001-м, судя по всему, вышла отдельной книгой, причём, издание было заметно дополнено (к примеру, в статье он только вскользь упоминает о "Деле нумизматов", хотя на форумах можно найти выдержки с явно авторским подробным описанием событий).
В целом если вы знаете Кира Булычёва и интересуетесь отечественной фантастикой - прочесть определённо стоит. Но никакой формулы того, как же собственно стать фантастом, тут, разумеется, нет.
С юмором о том, как Игорь Всеволодович стал фантастом. О детстве, юности, советской власти и байки-куда ж без них. "... В палеонтологическом прошлом грецкие орехи ползали по веткам деревьев и охотились на мух, но затем любовь взяла вверх, и, чтобы не отвлекаться, орехи объединили два мозга под твердой скорлупой. Теперь они нежатся, забыв о внешнем мире."
для фэнов, мемуары про антиутопическое советское окружение и немножк просвечивает печаль про то, что считался детским писателем. интересный фанфакт про командировки в Бирму и знакомство с западной фантастикой там