Κρίμα που πέρασε απαρατήρητο, η αίσθηση της σχεδόν θρησκευτικής σύνδεσης όπως αυτή αναλύεται στο ομώνυμο διήγημα είναι άκρως ενδιαφέρουσα, όπως και ο (θα μπορούσε να ήταν ερωτικός) μονόλογος στο πρώτο και το casualness μεταξύ δύο ετερόκλητων ανθρώπων στο τρίτο. Ας επανακυκλοφορήσει από τους Αντίποδες για να γίνει αναγνωστικό trend, αφού καμιά φορά νομίζω διαβάζουμε εκδότη και όχι έκδοση.