Als zee uit hond

by Lucas Rijneveld

Een schitterende bundel van iemand die bezig is zijn plek in te nemen, en voor iedereen die zich daarin herkent.

Als zee uit hond is de nieuwe bundel van Lucas Rijneveld met bekende, in opdracht geschreven gedichten en nieuw werk. In een van de gedichten staat: ‘mezelf weer tot het verkeerslawaai rekenen’. Dat klinkt als iemand die er klaar voor is zijn of haar plek in de wereld in te nemen, en zo is het. Soms zoekend, soms schoorvoetend stapt de verteller het leven in, met de lens naar buiten gericht.

Als zee uit hond is een bundel schitterende gedichten van iemand die zijn plek heeft ingenomen, en voor iedereen die daar nog mee bezig is. En zijn we dat niet allemaal?

Genres: Poetry

64 pages, Kindle Edition

First published September 30, 2026

About the author

Lucas Rijneveld (b. 1991) grew up in a Reformed farming family in North Brabant before moving to Utrecht. One of the greatest new voices in Dutch literature, his first poetry collection, Kalfsvlies, was awarded the C. Buddingh' Prize for best poetry debut in 2015, with the newspaper de Volkskrant naming him literary talent of the year. In 2018, Atlas Contact published his first novel, De avond is ongemak (The Discomfort of Evening), which won the prestigious ANV Debut Prize and was a national bestseller. The UK edition won the Booker International Prize 2020. Alongside his writing career, Rijneveld works on a dairy farm.

Reviews

[Chris]

Lucas Rijneveld, dat wil ik nu al beweren, zal voor mij altijd in de eerste plaats dichter zijn en blijven. Dat bewijst hij nog maar eens met deze nieuwe bundel die alleen al omwille van de titel meteen intrigeert. Een titel die tot tweemaal toe opspat uit de bijna altijd spetterend klaterende dichtregels die 'Als zee uit hond' rijk is. Zoals ik gewoonlijk doe met poëzie, las ik de bundel twee keer door en schrok ervan hoe vertrouwd de gedichten reeds klonken bij de tweede lezing.

Vergeleken met die uit zijn vorige bundels voelen deze gedichten zowaar ietwat beheerster aan; minder overdadig, maar daarom niet minder weldadig of inboetend aan zeggingskracht. Wat ook weer niet wil zeggen dat er uitgepuurde poëzie tussen zit. Nee, de bladzijden blijven royaal gevuld met woorden en taalvuurwerk, maar tegelijk ervaart Rijnevelt zijn geliefde wapen 'taal' ook wel eens als een 'olifant' die in al zijn enorme grijsheid de kleur van het leven en de beweegruimte om soepel en vrij te kunnen (leren) dansen in de weg staat, zo valt te lezen in de gedichten 'Roes' en 'Zwijggoud'.

En over wapens gesproken: de actuele 'oorlogslust' - een woord dat hij graag zou willen schrappen in 'Om mee te nemen' - wordt niet alleen tastbaar met het gevechtsvliegtuig op de cover, maar duikt regelmatig op tussen andere termen als 'presidenten met beloftes als kogelwerende vesten' en, positiever bedoeld: 'klimaathoop'.

Daarnaast zitten er van die heerlijk aanmoedigende gedichten tussen die mildheid, moed en geloof in jezelf verkondigen, maar nooit vrijblijvend worden. 'Icarus' bijvoorbeeld, of 'Bloei maar'. Niet voor niets kwam ik ze al tegen in de DICHTER. Poëziekalender 2026, want ze zijn perfect in staat om pubers en zoekende jongeren aan te spreken en tot de poëzie te bekeren. Mijn persoonlijk favoriet op dit vlak: het ontroerende goede 'Wat ik je wil zeggen'

En natuurlijk gaat het over Lucas die voortaan Marieke achterwege laat en hoe dat ook een worsteling, een proces, een loslaten en een bevrijding kan zijn. Net zoals dat het geval is met het dichterschap. En zo kom je bij Lucas Rijnevelt toch altijd opnieuw uit bij die wonderlijke assemblages vol taalrijkdom. Want niettegenstaande die eerder genoemde 'olifant' wil ik hier afsluiten met twee onmiskenbare en veelzeggende eindversregels: '(...) wat hebben we aan elkaar als we toch / vergeten (echt, dit vergeten we!) dat ons grootste wapen het woord is.' (uit 'Noodweer') en 'dat wie het alfabet beheerst, alles kan vertellen.' (uit 'Zwijggoud').

[Joanna]

"Dus ik wilde niet zozeer dichter worden, wel overal vlakbij, om de hemel aan te raken, om van astronautengeluk te kunnen spreken, wie weet zelfs om God een omhelzing te geven, vanuit de verte heb ik mezelf een pen aangemeten."
Mooi mooi mooi! Mijn eerste halve ster gaat naar Lucas Rijneveld.

[Ruben Hielke]

(3,5) Soms prachtig!!