La cena de las ánimas: Un amor imposible. Un secreto enterrado. La historia de dos mujeres unidas por el destino.

by Maria Laura Berlinguer, Xavier González Rovira (Translator)

UN AMORE IMPOSSIBILE. UN SEGRETO SEPOLTO. LA STORIA DI DUE DONNE UNITE DAL DESTINO.



UNO STRAORDINARIO ESORDIO IN CORSO DI PUBBLICAZIONE IN TUTTA EUROPA.


In Sardegna, nella notte tra Ognissanti e il due novembre, le tavole vengono apparecchiate per accogliere i defunti. Per sa chena pro sos mortos si tirano fuori le migliori tovaglie ricamate, i piatti delle feste, l’aria si riempie di profumi di erbe e pane, in attesa che le anime tornino nelle case che hanno amato. Tutto questo Iride Dessì non lo ricorda più. Vive da anni lontano da Padria, il paese nel cuore aspro e luminoso del Meilogu, dove è cresciuta. È solo la morte del padre che l’ha riportata lì. Nella grande dimora dei Dessì, ricchi possidenti di Padria, tutto è rimasto com’era e nelle stanze cariche di memorie pare quasi di sentire gli avi sussurrare. È Tata, la donna che si è presa cura di lei quando era bambina, custode di saperi antichi e segreti mai rivelati, a guidare Iride tra le ombre che sembrano abitare ogni angolo. E che chiedono di essere ascoltate…
Per caso o per destino, una vecchia fotografia, ingiallita dal tempo, induce Iride a sfogliare le pagine del grande libro del passato, e a imbattersi in Mimì Oppes, trisavola ribelle
destinata a un matrimonio infelice. Così, Iride ripercorre una storia che ha il sapore della leggenda, rivive l’amicizia profonda tra Mimì ed Elisabeth Hope, donna inglese incredibilmente libera e indipendente, e l’amore travolgente e inatteso con Emanuele Manca, un leggendario bandito che faceva parlare di sé a Padria.


Costruito come un gioco di scatole cinesi alla Cime tempestose, mescolando ricordi familiari e invenzioni romanzesche, La cena delle anime attraversa i secoli e le generazioni, scava nel cuore di una Sardegna misteriosa, dove la vita e la morte, il passato e il presente camminano ancora fianco a fianco.


«Ogni famiglia ha i suoi segreti. Sono come fardelli. Qualcuno li porta nella tomba, altri rimangono sospesi, in attesa di essere svelati. E finché non lo sono, le ombre non spariscono, non possono andarsene».

337 pages, Kindle Edition

Expected publication November 11, 2026

Reviews

[Nazzarena · Rating 2 out of 5]

Anche basta con la Sardegna magica e selvaggia in cui sembra che non siamo mai usciti dall'età del bronzo.
Anche basta con la parola "ancestrale" solo perché sì.
Qui, poi, a dare a riti/tradizioni/credenze una patina di cultura pop ci pensa l'amore impossibile a prima vista.
Va be'.

[Linsey · Rating 4 out of 5]

Een sfeervolle historische roman over familie, liefde, verlies en de kracht van herinneringen.

In Het hart van Sardinië volgen we twee vrouwen uit de familie Dessi, ruim een eeuw na elkaar. Rond 1900 maken we kennis met Mimí, een zachtaardige vrouw met een vurig verlangen naar een verboden en onmogelijke liefde. In 2022 keert haar betoverkleindochter Iride terug naar haar ouderlijk huis in Padria, na de dood van haar vader. Daar ontdekt ze dat hij belangrijke dingen uit haar familiegeschiedenis voor haar heeft verzwegen. Haar tante vindt dat Iride het verdient om de geschiedenis van haar familie te kennen en vertelt haar het verhaal van Mimí.

Wat me meteen opviel, is de mooie spirituele ondertoon, waar ik als niet-spiritueel persoon verrassend van kon genieten. Juist de manier waarop spiritualiteit verweven is met het verhaal, vond ik bijzonder.

Wat het boek voor mij extra bijzonder maakt, is de sterke Sardijnse sfeer. De Sardijnse taal, lokale gebruiken, tradities en voorwerpen geven het verhaal ontzettend veel authenticiteit. Achter in het boek staat gelukkig een woordenlijst en veel begrippen worden in het verhaal zelf toegelicht. Soms haalde het me even uit mijn leesritme, omdat ik nieuwsgierig was naar de betekenis of achtergrond van een woord, maar tegelijkertijd vond ik juist dát ook interessant.

Een belangrijke rol speelt Sa chena pro son mortos, het avondmaal voor de zielen. Volgens een traditionele Sardijnse overtuiging keren de doden die nacht terug naar hun huizen om te eten en te rusten. Een prachtige traditie die als een mysterieuze rode draad door het verhaal loopt.

De auteur is met deze roman dicht bij huis gebleven. Ze maakt zelf deel uit van de familie Dessi, net als Mimí en Iride. Veel van de artefacten die in het verhaal worden beschreven, maken deel uit van de erfenis van haar eigen familie en zijn tegenwoordig te bewonderen in een museum op Sardinië.

Ik ontving een ongecorrigeerde vooruitlees-exemplaar van Harper Collins en heb enorm genoten van deze mooie en gelaagde debuutroman van Maria Laura Berlinguer. Bedankt!

[Elisa · Rating 5 out of 5]

Il libro perfetto per una lettura durante una vacanza ad Alghero.
Un bel mix di mistero e di novità, tutto condito con tradizioni antiche e paesaggi mozzafiato.
Non guasta anche una storia d’amore un po turbolenta.
Cosa mancano? Ah si. Personaggi femminili tosti, che crescono tra le pagine.
Tutti elementi per rendere la storia accattivante.

[Martina Giraudo · Rating 3 out of 5]

La Cena delle Anime è una storia con una premessa affascinante e un'idea di fondo molto bella. L'ambientazione in Sardegna è un vero punto di forza: i luoghi sono descritti con cura, offrendo un sottofondo evocativo e ben reso. La scrittura è indubbiamente scorrevole e piacevole, rendendo la lettura molto rapida e adatta a chi cerca un romanzo che si divora in fretta.
Tuttavia, il potenziale della storia non è sfruttato a pieno. Il racconto risulta a tratti troppo sbrigativo e avrebbe beneficiato di uno sviluppo più ampio. In particolare, la seconda parte in mia opinione è gestita in modo troppo veloce e immediato, togliendo spessore all'evoluzione dei sentimenti. Avrei gradito una caratterizzazione e un'evoluzione dei personaggi più dettagliate, che avrebbero dato maggiore profondità emotiva alla narrazione.
Infine ho sentito la mancanza di una chiusura più netta su certi aspetti, ma non voglio fare spoilers! Lettura comunque consigliata!

[Daphne · Rating 4 out of 5]

In “Het hart van Sardinië” keert Iride Dessi jaren na de dood van haar vader terug naar Padria, het Sardijnse dorp waar ze opgroeide. Daar ontdekt ze het aangrijpende verhaal van haar rebelse betovergrootmoeder Mimi en haar grote verboden liefde.

Wat ik zo mooi vond aan dit boek, is hoe sterk het emoties bij me wist los te maken. De manier waarop Mimi door haar man en schoonzus behandeld wordt, maakte me oprecht kwaad. Ze wordt niet naar waarde geschat en het lijkt alsof niemand rekening houdt met haar gevoelens, interesses of dromen. Juist daarom vond ik het zo mooi om te zien hoe ze stilaan leert voor zichzelf op te komen en haar eigen keuzes te maken. Ook haar vriendschap met Elisabeth, die haar helpt om sterker in haar schoenen te staan, was heel bijzonder.

De eerste ontmoetingen tussen de personages werden ook prachtig beschreven. Zowel bij Mimi en Elisabeth als bij Mimi en Emanuele voelde je meteen dat deze ontmoetingen hun leven zouden veranderen. Ik geloof zelf heel erg in die onmiddellijke klik die je met bepaalde mensen kunt voelen en dat gevoel wist de auteur heel mooi te vatten.

De afwisseling tussen het heden, waarin Iride het verhaal van haar betovergrootmoeder probeert te ontrafelen, en het verleden, waarin we Mimi's verhaal zelf volgen, was een grote meerwaarde. Beide verhaallijnen maakten me steeds nieuwsgieriger en bevatten bovendien dat heerlijke gevoel van “deze mensen zijn gewoon voor elkaar bestemd”. En als hopeless romantic heb ik daar natuurlijk enorm van genoten.

Tot slot vond ik Piero ook een heel fijn personage. Ondanks alle geruchten over de familie Dessi vormt hij liever zijn eigen mening dan dat hij blindelings gelooft wat anderen zeggen. Dat vind ik een enorm waardevolle eigenschap, waardoor ik hem alleen maar meer kon appreciëren.

Al met al een verhaal dat me boos, ontroerd en blij maakte en me eraan herinnerde hoe belangrijk het is om jezelf niet te verliezen in de verwachtingen van anderen. Ik heb hier enorm van genoten.

[Miran · Rating 4 out of 5]

Het hart van Sardinië

Recensie exemplaar..
dit boek kreeg ik van HarperCollins
Ik had aangegeven bij hun dat ik eigelijk bijna alle boeken lees die over Italië gaan of die daar afspelen..
Dus ik begon heel fijn in dit verhaal.. wat ik lastig vond aan het begin is dat er zoveel Italiaanse namen worden gebruikt en die erg veel op elkaar lijken dat ik het lastig vond om ze uit elkaar te houden..
maar naar een paar hoofdstukken weet je heel goed wie wie is.. en heeft Mimi een plekje in mijn hart gekregen..
ik vond het een fijn verhaal om te lezen wat in het heden afspeelt over de geschiedenis van de familie maar ook wat zich een aantal jaren terug afspeelde..

De verhaallijn gaat over Mimi die getrouwd is met augusto en als ze aan het wachten is op de priester die word gebracht door de bandieten word ze door de bliksem geslagen want ze is opslag verliefd op emanuelle en hij ook op haar.. alleen Augusto komt daar achter en doet er alles aan om haar soort van te laten verdwijnen..

Het is een spannende maar een prachtige roman..
Een mooie tekst in het boek vond ik:
Voor mijn oma, die me liefde voor verhalen en woorden heeft bijgebracht. Voor mijn moeder, die mijn dorst naar kennis heeft gevoed

[Danila Vanzulli · Rating 3 out of 5]

La Cena delle anime racconta una storia d’amore mescolata alla suggestione di riti antichi. Non posso dire che non sia stato interessante in molte parti ma ho sempre avuto la sensazione di leggere un romanzo leggero . Troppo poco accurati o forse troppo veloci i passaggi e mi è mancata la magia di entrare in una storia e sentirla vera e non un romanzo scritto.

[Frenky Fra · Rating 3 out of 5]

In Sardegna, nella notte tra l'uno e il due novembre, si celebra Sa chena pro sos mortos (in italiano la cena per le anime dei defunti). Usanza in passato ampiamente diffusa adesso si mantiene soltanto in alcune località. Consiste nel preparare una tavola usando il tovagliato migliore che si possiede, si arricchisce poi Sa mesa di svariate pietanze della tradizione sarda (principalmente pane e dolci), e si attende l'arrivo delle anime che tornano a far visita alle famiglie.
Questa storia vede protagonista la famiglia Dessì, a Padria, in generazioni diverse: la storia di Iride si svolge nel 2022 e quella di Mimì, sua trisnonna, si svolge nel 1899.
Iride torna in Sardegna alla morte del padre per dare l'ultimo saluto e sistemare le sue cose ed entra in contatto con una storia passata, una sorta di "maledizione" che colpisce le donne della sua famiglia.
Tra realtà, folklore, reperti nuragici e pozzi sacri la storia si svolge in una terra selvaggia e profumata che viene descritta molto bene; mi sono sentita a casa ed è stato bello fare un viaggio nel passato, all'epoca dei banditi.
Mi è piaciuto, forse l'unica pecca è stata non avere tutte le risposte sul finale (ma questo dipende dal mio bisogno spasmodico di sapere quindi è una personale opinione). Nel complesso è un libro scritto bene, scorrevole, con diversi intrecci e una storia d'amore travolgente che mi ha emozionato.
Se mai vi capitasse di passare da queste parti vi consiglio di visitare il citato pozzo di Santa Cristina che si trova nell'area archeologica vicino a Paulilatino. Nel pozzo, grazie alla sua apertura superiore, avviene ogni 18,6 anni il Lunistizio maggiore: la luce della luna raggiunge lo specchio d'acqua, perfettamente allineata con il foro del pozzo. L'area è davvero bellissima.

[Simona Simona · Rating 2 out of 5]

MARIA LAURA BERLINGUER
LA CENA DELLE ANIME
Sa chena pro sos mortos

Autrice mai sentita
Grazie cugina per il regalo.❤️
Storia dalla dinamica abbastanza prevedibile,con un interessante riferimento alla psicogenealogia…
avrebbe potuto coccolare di più se la prosa fosse stata più originale, i riti, le descrizioni di paesaggi, paesi e persone avrebbero avuto una spinta in più se lo stile non fosse stato così comune… o forse sono io troppo esigente che vorrei la prosa di Zola nella descrizione delle nostre campagne, l'introspezione di Proust nel descrivere stato d'animo o i riti ancestrali sardi che il libro racconta. O la poesia di Sergio atzeni mentre parla degli antenati..
Sapori e profumi familiari sono emersi , ma più dal ricordo che dall evocazione letteraria .
Tradizione che va perdendosi
Non ci sono più le nonne di una volta .. è un peccato…
La memoria va preservata e i segreti devono svelarsi per un giusto fluire delle energie e dei destini.

Sapeva che certi sogni non erano mai casuali. Gli antenati trovano sempre il modo di comunicare

dafnomanzia

«Chi tiene tutti lontani lo fa perché porta dentro una ferita, un segreto. È come un animale che si protegge.»

«Quando ero ancora una bambina papà mi portava fuori all’alba. Mi diceva di ascoltare la musica del mondo. Ascoltala anche tu…»

piante nella tradizione popolare della Sardegna, di Aldo Domenico Atzei

[Valentina · Rating 1 out of 5]

Apprezzabile la descrizione della cultura sarda, sia dal punto di vista architettonico che di usanze popolari. Al di là di questo, però, ho trovato veramente molto poco.. personaggi poco convincenti, sviluppi eccessivamente improvvisi, una storia che non riesce mai ad appassionarmi davvero.

[Consuelo Murgia · Rating 3 out of 5]

Tra romance e avventura: un romanzo delle seconde occasioni di ambientazione sarda

Nel 2022, Iride Dessì torna in Sardegna da sola in occasione del funerale del padre. È una donna piena di rimpianti, che ha rinunciato alla sua carriera di archeologa in giro per il mondo, accontentandosi di un non meglio specificato lavoro mediocre per un matrimonio ormai finito. Purtroppo non ci viene detta la sua età, né quanti anni abbiano i suoi due figli, ma viene accennato al fatto che deve provvedere economicamente a loro. Spero che almeno siano già abbastanza grandi, visto che non si mette in contatto con la progenie nemmeno una volta durante i giorni trascorsi a Padria!

Appena rivede l’amico d’infanzia Piero Alivesi, ora psichiatra a Nuoro, il cuore però inizia a batterle forte e il prevedibilissimo romance contemporaneo è servito. Fortunatamente, la storia di Iride e Piero è solo la cornice per la scoperta delle intriganti ma drammatiche vicende della di lei trisavola Mimì Oppes.

Nel 1899, la giovane donna sopravvive a malapena al terzo aborto spontaneo. Ha già una figlia, ma il marito Augusto Dessì vuole assolutamente un maschio.

Il destino di Mimì sembra inesorabilmente segnato, vittima com’è di un pessimo matrimonio combinato dal padre.

Augusto Dessì è un uomo a cui importa più della sorella Ada che della consorte, a cui vieta invece categoricamente l’accesso a una delle stanze della casa. Giuro che all’inizio ho pensato che nascondesse una prima moglie pazza come quel filibustiere di Rochester in Jane Eyre.

Cosa c’è in realtà nella stanza segreta di Augusto? Antichi reperti nuragici provenienti dal pozzo sacro situato in un terreno di sua proprietà, tra cui tre spade da usare in un rituale ancestrale tramandato dalla sua famiglia.

Fratello e sorella sono così uniti da apparire sinistramente incestuosi. In casa spadroneggiano Ada e Augusto, mentre la povera Mimì viene relegata al ruolo di vacca da riproduzione: oggi ti compri un utero, un tempo ti compravi una moglie.

Continuando in quel modo, presto o tardi Mimì sarebbe veramente morta in un lago di sangue o magari Augusto l’avrebbe fatta uccidere per restare vedovo e potersi risposare con un’altra donna, una in grado di dare a quel maschilista il tanto agognato erede.

La svolta arriva con la visita dell’inglese Elisabeth Hope, figlia di un amico del defunto padre di Augusto. Sir Charles Hope, ormai malato, era stato uno dei principali studiosi dei pozzi sacri, templi dedicati al culto dell’acqua.

Elisabeth desidera portare a termine il lavoro del padre e con i suoi racconti affascina Mimì. Viaggia da sola, non è sposata eppure dà a intendere di aver conosciuto intimamente più uomini. L’inglese incoraggia Mimì ad amare e Mimì si innamora di un bandito assoldato dal marito per una battuta di caccia.

È un colpo di fulmine ricambiato. Mimì fa di tutto per incontrarlo nuovamente e lui la bacia. Lo cerca ancora e lui la fa sua anima e corpo.

Elisabeth la mette in guardia. Ma come? Prima lancia il sasso e poi nasconde la mano?

Chi gioca con il fuoco si scotta e a fare la spia è la procace Assuntina, ambiziosa figlia di un mezzadro e assidua frequentatrice dell’accampamento dei banditi, decisa a vendicarsi per essere stata ripetutamente respinta proprio dal loro capo, Emanuele Manca.

Chi sarebbe Assuntina oggi? Un’escort, l’amante di un vecchio politico, la moglie di un calciatore, un’influencer siliconata.

Ada ovviamente rivela la scandalosa relazione al fratello che non reagisce immediatamente, ma escogita un piano diabolico: avvelenare lentamente la moglie, giorno dopo giorno, un po’ come il personaggio interpretato da Leonardo DiCaprio nel film Killers of the Flower Moon.

Mimì diventa così sempre più debole e la partenza di Elisabeth è ormai vicina. L’unica salvezza possibile è la fuga, ma Mimì non si accontenta dell’amante e vuole portare con sé anche la figlia Paola, figlia di cui in realtà non si è mai occupata molto e che, se invece avesse dovuto accudire personalmente, probabilmente non le avrebbe lasciato il tempo per trastullarsi con il bandito bello e tenebroso, che grazie a lei e solo a lei è riuscito a lasciarsi alle spalle il dolore per la moglie e il figlio uccisi anni prima.

La cena delle anime non è un libro per persone ansiose o impazienti. Non sapere fino alla fine se Mimì si sarebbe salvata o meno mi ha tenuta sulle spine.

A Padria tutti l’hanno creduta annegata in mare, ma Iride e Piero scoprono che in realtà sia lei che Emanuele Manca sono riusciti a raggiungere Elisabeth in Inghilterra. La figlia Paola invece è stata trattenuta in Sardegna ed è stata cresciuta dal padre Augusto e dalla zia Ada, ma Elisabeth è tornata varie volte a farle visita. Ma com’è possibile? L’inglese non ha temuto per la sua vita? Paola, ormai adulta, si è poi persino recata a sua volta in Inghilterra per un viaggio di formazione.

Voto complessivo? 3 su 5 per un romanzo che spalanca le porte sull’affascinante mondo dei pozzi sacri nuragici e della tradizione della cena delle anime, per molti versi simile al Giorno dei Morti (Día de Muertos) messicano, ma in cui si sarebbe potuto tranquillamente omettere il trito cliché del ritorno di fiamma per l’amico d’infanzia, oltre ad alcuni refusi.

[Gerwine · Rating 5 out of 5]

Wir begeben uns auf eine wunderbare Reise beim Lesen dieses fantastischen Romans. Die Geschichte beginnt in der Gegenwart, nimmt uns dann bald mit in die Vergangenheit. Iride kehrt in ihr Heimatdort auf Sardinien zurück, nachdem ihr Vater gestorben ist. Sie stößt auf ein Geheimnis, das mit ihrer weiblichen Familie zu tun hat – es geht um ihre Ururgroßmutter Mimi und deren Schicksal. Alles geschah bereits im 19. Jahrhundert.
Iride bekommt Hilfe von ihrem Jugendfreund Piero.
Die Geschichte durchzieht eine mystische Stimmung – geheimnisvoll und durchdrungen von Traditionen, wie man sie auf Sardinien findet. Sie beginnt in der Gegenwart, Oktober 2022 und geht in weiteren Kapiteln dann 123 Jahre zurück, ins Jahr 1899.
Das Haus Dessi wird atmosphärisch beschrieben, Tonino Oppes besucht seine schwangere Tochter Mimi, die mit Augusto Dessi verheiratet ist. Sie hat bereits die kleine Tochter Paola, die wir ebenfalls in der Szene antreffen. Bald wird klar, wer im Haus das Zepter führt, nämlich die Schwester von Mimis Gatten. Es sieht so aus, dass mit dem Eintreffen von Elizabeth Hope aus England die Gruppendynamik im Haus eine neue Richtung nehmen wird. Sie und Mimi werden eine Freundschaft beginnen, die Mimi aus einer quälenden Isolation befreien wird, die ihre Schwägerin und sogar ihr Ehemann ihr auferlegen. An einer Stelle auf S.102 vergleicht Elisabeth Mimis Zustand mit einer Art Strafe denn „schließlich war (auch) sie von ihrem Vater gedrängt worden, einen Adligen zu heiraten, und saß nun in einem Leben fest, das sie gar nicht wollte…“. Immer wieder durchziehen Andeutungen den Text, dass das Seelenmahl an diesem 1. November denkwürdig sein würde… Wie denkwürdig dieser erste November wird, verfolgen wir atemlos, während wir diesen „pageturner“ nicht aus der Hand legen können. Berlinguer ist eine Meisterin des magischen Realismus. Die vielen Beschreibungen der sardischen Kultur regen an, sich im Nachgang mehr mit der prähistorischen Kultur der Insel zu beschäftigen.
„In unserer Kultur stellen die Ahnen die Verbindung zwischen Vergangenheit und Zukunft dar, sie sind wie die Wurzeln eines Baumes: Fundamente für das Wachstum, für die Blätter und Früchte. Unsere Ahnen führen uns.“ Dieses Wissen nehmen wir außerdem mit, wenn wir uns von diesen Erkenntnissen angezogen fühlen. Aus Erfahrung kann ich zustimmen. Diese wunderbare Erzählung könnte immer so weitergehen und uns noch mehr davon erzählen, dass
„die Zeit keine gerade Linie darstellt, sondern in Kreisen verläuft und die Toten zurückkehren lässt.“ Unsere Toten sind bei uns, sie sind Seelen keine Geister. Aber nicht jeder kann sie wahrnehmen.
Ich danke vorablesen.de für die Möglichkeit dieses Buch vor Erscheinen zu lesen und zu rezensieren,

[Fatma · Rating 3 out of 5]

Sardinien im 19. Jahrhundert: Mimì ist mit einem reichen Mann verheiratet, den sie nicht liebt und führt ein Leben, das von den Erwartungen ihrer Familie und ihrer Ehe bestimmt wird. Als sie dem Banditen Emanuele begegnet, beginnt sie von einem anderen Leben zu träumen. Doch eine gemeinsame Zukunft scheint unmöglich zu sein.
Vor der beeindruckenden Kulisse Sardiniens erzählt Maria Laura Berlinguer eine romantische Geschichte über Liebe, Freiheit und Schicksal.
Das Buch fängt für mich ziemlich vielversprechend an. Ich konnte mich gut in die Geschichte hineinversetzen und besonders die Atmosphäre Sardiniens hat mir gefallen. Außerdem habe ich einiges über Sardinien und die Nuraghen gelernt, die ich gar nicht kannte.
Die Liebesgeschichte war zwar romantisch, aber leider auch ziemlich klischeehaft. Liebe auf den ersten Blick, die unglücklich verheiratete reiche Frau, der edle Bandit, der böse Ehemann, dessen unglückliche Schwester, eine intrigante Frau, die ebenfalls an dem Banditen interessiert ist, und natürlich die Dienerin, die alles mithört und weiterträgt. Wirklich originell fand ich das alles nicht, und auch die Figuren blieben für mich eher eindimensional.
Vor allem konnte ich mir ziemlich schnell denken, was zwischen Mimì, Emanuele und Assuntina passieren würde. Dazu kam, dass an manchen Stellen eher erzählt als gezeigt wurde. Gerade dadurch ging für mich einiges an Spannung verloren.
Schade fand ich auch, dass das Ritual, das Augusto unbedingt durchführen wollte, am Ende gar nicht wirklich gezeigt wurde. Wozu genau diente es? Wie lief es ab? Nach all dem Aufbau hätte ich das tatsächlich gerne erfahren.
Das Ende hat mir dafür sehr gut gefallen. Dass Mimì auf dem Boot nicht gestorben ist, sondern mit Emanuele fliehen und mit ihm ein langes Leben verbringen konnte, fand ich richtig schön. Ich hätte allerdings gerne noch mehr über ihr Leben nach der Flucht erfahren – und auch darüber, wie es mit Irede und Piero weiterging.
Sprachlich war mir das Buch stellenweise etwas zu schwülstig und ebenfalls ziemlich klischeehaft.
Insgesamt also eine schöne, romantische Geschichte mit einer interessanten sardischen Kulisse, die mich aber wegen der vorhersehbaren Handlung, der klischeehaften Figuren und einiger nicht ausreichend ausgearbeiteter Elemente nicht ganz überzeugen konnte.

[Patricia De Boer · Rating 5 out of 5]

Ik mocht dit boek lezen voor HarperCollins' boekenclub. 

En ik moet eerlijk zeggen, toen ik de kaft van het boek bekeek, werd ik niet heel blij. 

Ik zuchtte. Niet een romantisch verhaal. Ik hou niet van zoetsappige boeken. 

Ook van de achterflap werd ik niet meteen enthousiast. 

Trof ik voor het eerst een boek waar ik door heen moest ploeteren?


Toch had ik dit boek in no time uitgelezen. 

Wat kan je je soms vergissen in het plaatje op de kaft en het vooroordeel van het verhaal dat het herbergt. 

Wat ben ik blij dat HarperCollins mij dit boek heeft toegestuurd, want wat was dit een prachtig verhaal! 

Al heel snel had het verhaal mij te pakken en kon ik het boek maar moeilijk weg leggen. 


Wat ik ook weer heel fijn vind aan dit boek is dat het mij weer eens op een stukje geschiedenis wees dat ik niet kende. 

Want eerlijk bekennen, ik heb nooit eerder gehoord van de oude beschaving op Sardinië, van de tombes der giganten en de heilige bronnen, noch van de geschiedenis van Sardinië zelf. 

Het maakt wel meteen nieuwsgierig om Sardinië eens te bezoeken. 


Is dit boek dan geen romantisch verhaal?

Zeer zeker wel! 

Maar het is ook spannend en duister, en geheimzinnig. 

Dat alles maakt dit boek voor mij als 1 van de favorieten die ik dit jaar heb gelezen, en ik raad hem mede Boekenwurmen ook zeker aan om dit boek ter hand te nemen. 


Het verhaal gaat over de jonge vrouw Iride, die wordt geteisterd door dromen over een vrouw die in de nacht op haar raam klopt. 

Iride is haar geboortestreek ontvlucht, maar keert terug vanwege het overlijden van haar vader. 

In het oude familiehuis, dat al sinds jaar en dag eigendom is van de familie Dessi, die altijd veel aanzien in de omgeving hebben gehad, maar waar ook veel roddels over rond gaan, en de familie vaak door de dorpelingen wordt gemeden.

Zo mocht haar vroegere vriendje Piero liever niet bij haar thuis over de vloer komen. 

En nu komt zij ook Piero weer tegen. 


Zoekend in de documenten van haar vader stuit Iride op haar familie geschiedenis die meer dan 100 jaar terug gaat. 

Iride vindt foto's van haar betovergrootmoeder Paola, die net als Iride zelf, zonder moeder is opgegroeid. 

Maar het verhaal van Paola's moeder Mimi, is er eentje die gaat over mystiek en over geheimen. 

Langzaamaan ontvouwd het verhaal zich, en ontdekt Iride steeds meer over haar familie geschiedenis. 

[Jeanet Tiemessen · Rating 4 out of 5]

Het hart van Sardinië – Maria Laura Berlinguer

Elke familie heeft haar geheimen, ontdekt Iride Dessì als ze jaren na de dood van haar vader terugkeert naar Padria, het dorp op Sardinië waar ze opgroeide. In het statige familiehuis is alles nog zoals het vroeger was: van de geluiden van de nacht tot de oude, vergeelde foto’s aan de muur. Vooral een foto van twee jonge vrouwen intrigeert haar, waardoor ze meer te weten wil komen over het verleden van haar familie. Zo komt ze achter het ontroerende verhaal van haar rebelse betovergrootmoeder Mimì en haar grote verboden liefde…

‘Een verborgen geheim.
Twee vrouwen op zoek naar de waarheid.’

‘Het hart van Sardinië’ is de debuutroman van Maria Laura Berlinguer, die op haar vijftigste haar vaste baan opgaf om haar droom achterna te gaan. Ze begon een lifestyleblog, reist door Italië om onafhankelijke ambachtslieden, kleermakers, ontwerpers en unieke interieurproducten te ontdekken en onder de aandacht te brengen en schreef een roman.

Haar schrijfstijl is levendig en beeldig. Ze neemt je in het verhaal helemaal mee naar
het ruige en authentieke landschap van Sardinië, waarbij er ook veel aandacht is voor cultuur en tradities. Het maakte het verhaal voor mij erg boeiend en interessant.

Er zijn twee tijdlijnen die elkaar afwisselen, waarbij de nadruk duidelijk op het verleden ligt: Iride Dessi (2022) en Mimi (1899), twee sterke vrouwen op zoek naar de liefde en de waarheid.

De spanning van het verhaal zit vooral in de oude rituelen en tradities en de geheime liefde van Mimi. Er zijn lokale bandieten die de bergen onveilig maken en die zorgen, samen met het eeuwenoude bijgeloof, voor een onderhuidse beklemming tijdens het lezen.

Het hart van Sardinië’ is een aanrader als je graag historische romans leest met sterke vrouwelijke personages, familiegeheimen, oude rituelen, spiritualiteit en intriges.

Bedankt HarperCollins voor dit recensieboek.

[Marte · Rating 4 out of 5]

Recensie: Het hart van Sardinië van Maria Laura Berlinguer

Iride Dessi keert na de dood van haar vader terug naar haar geboortedorp Padria op Sardinië. In het oude familiehuis ontdekt ze een mysterieuze foto van twee jonge vrouwen en gaat ze op zoek naar de verhalen daarachter. Zo ontdekt ze bijzondere geheimen van haar familie en komt ze meer te weten over haar betovergrootmoeder Mimi.

Voor mij bevat dit boek een paar heel fijne elementen: Italië, historie, mysterie en een vleugje hekserij. Wanneer het ook nog start met een nieuwsgierig makend moment bij een begrafenis, ben ik helemaal geboeid. Het verhaal heeft een duale tijdlijn en gaat over Iride vanaf 2022 en Mimi vanaf 1899. Dit zijn twee fijne personages en je leert ze goed kennen. Beiden zoeken naar antwoorden over hun familie, maar ook naar zichzelf. De Engelse onderzoekster Elizabeth, heks Maria en Tzia Manuella leveren een waardevolle bijdrage als sterke, wijze vrouwen. Het plot is mooi opgebouwd en de auteur weet de spanning goed vast te houden tot aan de interessante ontknoping.

‘Het hart van Sardinie’ gaat over een verboden liefde, geneeskrachtige kruiden, zielen die contact houden en heilige bronnen. Een geschiedenis die zich een beetje lijkt te herhalen. Het bevat brede onderwerpen, zoals het zwijgen dat geen goed deed, het lot, de liefde en het maken van keuzes. Je moet wel even scherp blijven vanwege de Sardijnse woorden (achterin het boek staat een woordenlijst) en alle namen waarvan er veel met dezelfde letter beginnen.

“...Alles wat we verborgen houden en niet onder ogen zien, blijft ons gedrag op de een of andere manier beïnvloeden. Zolang we het niet aan het licht brengen, blijft het ons gevangenhouden.”

De schrijfstijl van Berlinguer is beschrijvend, beeldend en neemt je moeiteloos mee in het verhaal. Door veel details en mooie zinnen weet de auteur perfect de sfeer en emoties over te brengen. Een meeslepende en rijke debuutroman die sfeervol vertelt over familiegeheimen op Sardinië.

[Rianne · Rating 4 out of 5]

Het hart van Sardinië van Maria Laura Berlinguer mocht ik lezen en recenseren. Vandaag verschijnt het boek en het is het debuutroman van Maria Laura Berlinguer. Een mooi debuut! Bedankt Harper Collins voor dit recensie-exemplaar!

Het hart van Sardinië is een verhaal geschreven vanuit het heden en vanuit het verleden. Er wordt heel duidelijk aangegeven wanneer je van jaartal verandert in het boek. Ik vind het altijd prettiger lezen als het heden en verleden meer verweven zitten door elkaar. Nu leken het meer twee losse verhalen, terwijl ze wel bij elkaar horen. Het is een meeslepend en intens verhaal. De auteur beschrijft heel beeldend en gedetailleerd, zodat je situaties ook echt voor je ziet. Ik moest er even inkomen, maar toen zat ik ook echt helemaal in het verhaal. In twee dagen was het boek uit! Ik had vragen en wilde weten hoe het verder ging. De wending aan het eind liet mij wel even stil, maar ook met vragen achter. Een mooi uitgewerkt verhaal. Wat heftig dat als je als vrouw van je man af wilde in het verleden dat je moest vluchten. Ze werd onderdrukt en had veel verdriet. De personages van het verleden vond ik beter uitgewerkt en meer diepgang hebben dan de personages in het heden. Familiegeheimen doen het al gauw goed als verhaal! Het verhaal vond ik iets mysterieus hebben. Een mooi verhaal als je van historische romans houdt! ⭐️⭐️⭐️⭐️

Iride ontdekt dat haar familie geheimen heeft als ze na de dood van haar vader terugkeert naar het dorp waar ze opgroeide. Het familiehuis is nog hetzelfde als vroeger met z'n geluiden en foto's aan de muur. Eén foto intrigeert Iride, hier staan twee vrouwen op. Ze wil meer te weten komen over het verleden van haar familie. Zo komt ze achter het verhaal van haar betovergrootmoeder Mimì en haar liefdesleven...

[Ronsi · Rating 3 out of 5]

Der Abend der Seelen entführt uns in eine mystische Welt, die gleichzeitig dunkel und geheimnisvoll wirkt und dadurch von Anfang an eine besondere Atmosphäre schafft. Die Geschichte spielt auf Sardinien, zunächst im Jahr 1899, und wechselt immer wieder in die heutige Zeit. Im Mittelpunkt steht die Familie Dessí und ein Familiengeheimnis, das über viele Jahrhunderte hinweg bis in die Gegenwart bewahrt wurde. Lange fragt man sich, welches Geheimnis die Familie so lange bewahrt hat und warum es unbedingt verborgen bleiben musste, was für mich einen großen Teil der Spannung ausgemacht hat.
Besonders Mimí hat meine Sympathie gewonnen, da ich durch ihren persönlichen Leidensweg oft Mitgefühl mit ihr hatte und dadurch ihre Emotionen, Gedanken und Erlebnisse besonders gut nachvollziehen konnte. Die Beziehung zwischen dem Banditen Emanuele Manca und Mimí wirkte auf mich allerdings etwas zu konstruiert. Außerdem hätte Irides Geschichte in der Gegenwart für meinen Geschmack mehr Raum bekommen können, da sowohl die Entdeckung ihrer Vergangenheit als auch die Beziehung zwischen ihr und Piero meines Erachtens etwas zu kurz kommen.
Der Schreibstil ist flüssig und angenehm zu lesen, sodass man gut durch die Geschichte kommt. Gegen Ende wurde mir das viele Hin und Her etwas zu viel, sodass einige Ereignisse für mich zunehmend konstruiert und stellenweise sogar fast absurd wirkten. Dadurch ging die Glaubwürdigkeit der Geschichte leider etwas verloren.
Trotzdem fand ich Der Abend der Seelen insgesamt spannend und gerade wegen seiner mystischen Stimmung interessant. Ich würde das Buch vor allem Leserinnen und Lesern empfehlen, die geheimnisvolle Familiensagas mögen und Lust auf eine Geschichte haben, in der Magie, alte Geheimnisse und eine etwas düste

[rebecca_booklover · Rating 3 out of 5]

Der Abend der Langeweile

Ein lang gehütetes Familiengeheimnis und eine verbotene Liebe vor dem Hintergrund der sardinischen Geschichte – „Der Abend der Seelen“ klingt nach einer packenden Familiengeschichte, entpuppt sich beim Lesen aber eher als laues Lüftchen.

Die Geschichte wird anhand zweier Erzählstränge erzählt. In der Gegenwart folgt man Iride, die nach dem Tod ihres Vaters nach Sardinien zurückkehrt. Gemeinsam mit einem Freund aus Kindheitstagen taucht sie tief in ihre Familiengeschichte ein, da ihre Tante Tata Manuella endlich beginnt, über die Ururgroßmutter Mimi und das mit ihr verbundene Geheimnis zu sprechen.

In beide Erzählstränge sind spirituelle Elemente eingebettet, die die Spannung und Mysterität der Geschichte erhöhen sollen, jedoch eher deplatziert wirken und so genau das Gegenteil bewirken. Das Gleiche gilt für den Erzählstrang in der Gegenwart, der nicht wirklich zur Handlung beiträgt.

Es ist nicht so, als wären keine interessanten Ansätze vorhanden, aber die verschiedenen Themen und Handlungsstränge fügen sich nicht zu einem stimmigen Gesamtbild zusammen. Dadurch bleibt die Geschichte an der Oberfläche und wirkt unauserzählt.

Auch der Schreibstil der Autorin macht es einem nicht leicht, Zugang zur Geschichte zu finden. Er ist sehr beschreibend, was den Lesefluss zusätzlich ins Stocken bringt und verhindert, dass eine wirkliche Nähe zu den Charakteren entsteht.

„Der Abend der Seelen“ ist leichte Kost für zwischendurch, mehr aber auch nicht.

[Luigi Serra · Rating 3 out of 5]

Iride Dessì, la protagonista del romanzo, torna nel suo paese d'origine dopo la morte del padre. Quello che, all'inizio, sembra il racconto del funerale si trasforma in un viaggio molto più profondo: Iride è costretta a confrontarsi con il proprio passato, con i rapporti familiari irrisolti e con i segreti custoditi dalla comunità in cui è cresciuta.
Tutti noi, prima o poi, dobbiamo fare i conti con la morte dei nostri genitori. Un momento che segna un prima e un dopo nelle nostre vite.
Conoscere il proprio passato è fondamentale per capire, ancora meglio, il presente. Iride attraverso le parole di Tata, una donna anziana che l'ha accudita fin da piccola, conoscerà la travagliata vita della sua bisnonna: Mimì Oppes.

Il titolo richiama l'antica tradizione sarda "sa chena pro sos mortos" ("la cena per i morti"), un rito dedicato alla commemorazione dei defunti, simbolo del legame che continua a unire vivi e morti.

Questa usanza, nel romanzo, non è solo uno sfondo folkloristico ma diventa una chiave narrativa che esplora temi come: il dolore per la perdita, il peso dell'eredità familiare, la memoria individuale e collettiva, il confine sottile tra realtà, superstizione e spiritualità.
Un romanzo introspettivo e corale, in cui il paesaggio e la cultura della Sardegna hanno un ruolo centrale, contribuendo a creare un'atmosfera unica, intensa e profondamente suggestiva.

[Sophie Bessems · Rating 4 out of 5]

Van HarperCollins heb ik het ebook mogen ontvangen om een recensie te mogen schrijven, heel erg bedankt hiervoor! Dit is een prachtige historische roman! In dit verhaal spelen familiegeheimen, verdriet, verboden liefde, spiritualiteit en oude tradities een belangrijke rol. Het is een roman dat zich zowel in de huidige tijd als in de verleden tijd afspeelt. Het is een meeslepende roman en ook heel mysterieus. Als je graag historische romans leest met sterke vrouwelijke hoofdpersonages, een beetje archeologie en familiegeheimen is deze zeker een aanrader. Het is ook mooi en vlot geschreven. Ik heb dit met veel plezier gelezen.

Hierbij een korte samenvatting van het verhaal: Elke familie heeft haar geheimen, ontdekt Iride Dessì als ze jaren na de dood van haar vader terugkeert naar Padria, het dorp op Sardinië waar ze opgroeide. In het statige familiehuis is alles nog zoals het vroeger was: van de geluiden van de nacht tot de oude, vergeelde foto’s aan de muur. Vooral een foto van twee jonge vrouwen intrigeert haar, waardoor ze meer te weten wil komen over het verleden van haar familie. Zo komt ze achter het ontroerende verhaal van haar rebelse betovergrootmoeder Mimì en haar grote verboden liefde…

[Anna · Rating 3 out of 5]

Der Roman erzählt eine schöne Geschichte von verbotener Liebe und ominösen Familiengeheimnissen auf Sardinien. Dabei gibt es zwei Zeitebenen: In der Gegenwart Iride, die nach Sardinien zurückgekehrt ist und versucht, mehr über ihre Familiengeschichte zu erfahren und die Geschichte ihrer Ururgroßmutter Mimi.
Das Setting der Erzählung auf Sardinien ist wirklich lebhaft beschrieben und hat mir gut gefallen, besonders auch, weil ich selber schon einmal dort war und so einiges wieder erkannt habe. Außerdem fand ich die historischen Hintergründe spannend und konnte einige Dinge über die sardische Geschichte lernen. Die spirituellen Elemente und die mystische Atmosphäre haben auch gut gepasst.
Leider fand ich die Liebesgeschichte ziemlich vorhersehbar und teilweise ein bisschen kitschig. Auch die Figuren sind für mich zu distanziert geblieben und mir hat generell mehr Tiefe gefehlt. Ich finde, man hätte aus den Ansätzen mit der sardischen Geschichte und den mystischen, spirituellen Themen eine noch spannendere Handlung machen können.
Trotzdem ein schöner Roman, auch wenn er nicht ganz meinen Erwartungen gerecht wurde.

[Sabrina Thlmn · Rating 1 out of 5]

Wenn es kein Rezensionsexemplar gewesen wäre, hätte ich vermutlich abgebrochen. Ich habe leider so garkeinen Zugang zu dieser Geschichte gefunden, obwohl ich den Rahmen eigentlich vielversprechend fand.

Eingebettet ist das Ganze in Irides Geschichte, die nach dem Tod ihres Vaters in ihr Heimatdorf zurückkehrt und gemeinsam mit ihrem Jugendfreund Piero versucht ein Familiengeheimnis zu lüften. Das führt zur zweiten Ebene der Geschichte: Da geht es um Mimí, die im 19. Jahrhundert unglücklich verheiratet ist und sich in einen Banditen verliebt. Das Buch hat einen starken Fokus auf spirituelle Bräuche und Rituale auf Sardinien vor 200 Jahren und wenn man da einen Bezug zu hat, kann es einen eventuell mitreißen. Die Gegenwartsgeschichte kommt aus meiner Sicht zu kurz und wirkt konstruiert, um auf die Vergangenheitsgeschichte eingehen zu können. Für mich war alles ziemlich vorhersehbar, langweilig und die Atmosphäre hat mich leider auch nicht gecatched.

[Alice Targa · Rating 4 out of 5]

4 stelle su 5 perché ho trovato alcuni momenti narrativi un po dispersivi e non sempre la descrizione dei personaggi è veramente chiara.
Il ritmo narrativo delle ultime 100 pagine è davvero serrato rispetto alle prime 250, sicuramente un incentivo a voler scoprire il capo della narrazione.

Nel complesso la storia l’ho trovata originale, avrei voluto affezionarmi di più ai personaggi ma l’autrice tiene sempre un distacco tra lettore e narrato.
Mi ha fatto di sicuro affezionare alla cultura tramandata, le tradizioni che nel nel tempo si perdono e fa sicuramente riflettere sul tema delle credenze popolari.

Mi sento comunque di consigliarlo a chi ama le storie con balzi temporali (definiti), romanzi familiari con un’impronta storica e quella punta investigativa che va a movimentare il racconto.

[Hamburg · Rating 3.75 out of 5]

Laura Berlinguer verbindet in ihrem Roman Familiengeheimnisse, Liebe, Archäologie und mystische Elemente. Besonders gefallen hat mir die wunderschöne, raue Kulisse Sardiniens, die der Geschichte eine geheimnisvolle Atmosphäre verleiht.

Fazit: Mir hat der Roman wegen seiner Atmosphäre und der Mischung aus Geschichte, Archäologie und Familiengeheimnissen gut gefallen. Ich empfehle ihn allen, die sich für Sardinien interessieren und gerne geheimnisvolle Geschichten lesen, in denen Vergangenheit und Gegenwart miteinander verbunden sind.

[Valentina · Rating 4 out of 5]

Ok dopo secoli di pausa dal leggere sono riuscita finalmente a finire questo boboetto di libro regalatomi da un signore dolce e caro.

Che dire, vorrei riuscire a trovare il primo libro di Maria Laura Berlinguer - il suo modo di scrivere mi piace tantissimo e a me personalmente mi ha tenuta attaccata alle pagine, la storia molto carina fatta di misteri che incuriosiscono, tradizioni sarde e una storia d’amore d’altri tempi.

[Arianna in London · Rating 2 out of 5]

Letto in un giorno durante un viaggio. Forse mi aspettavo qualcosa di piu, ma ammetto di averlo letto velocemente perche’ non mi prendeva piu di tanto e volevo inziarne un altro. Bella la storia degli antenati, ma molto fantasiosa. Misteri, leggende, maledizioni. Non indimenticabile. Non so se lo consiglierei.

[Eleonora Mora · Rating 3 out of 5]

“Il passato non è solo memoria e non va solo ricordato. Il passato è segno, richiamo. E va compreso lasciandosi guidare dalla bussola del cuore”

Un segreto che accompagna una famiglia da molte generazioni.
Un’amore che ha voluto sfidare il destino e le convenzioni sociali
Una tradizione che appartiene a questa terra, la Sardegna.
Un bel romanzo, lo consiglio!

[Sara Bandera · Rating 5 out of 5]

Una storia appassionante, che si sviluppa tra il 1899 e il 2022 portando alla luce la verità sul grande coraggio di Mimì Dessì che per amore scelse di stravolgere la sua vita trasformando la sua fuga in un vero mistero tramandato per decenni.
Saranno i discendenti a ricostruire la verità, riportando alla luce quei segreti che renderanno possibile a loro raccogliere l'eredità dei loro avi.

[~Sara R.~ · Rating 3 out of 5]

AKA
~ HALLOWEEN ~

"La morte non è un punto finale" continuò Tata, "ma un passaggio per tornare alla nostra dimensione spirituale".
"Come fantasmi?" chiese Iride, arricciando il naso.
"No. I nostri morti vivono accanto a noi" rispose Tata seria. "Sono anime, non fantasmi. Ma non tutti possono percepirle".