De fanfare De Sint-Jans-vrienden

by Ernest Claes

De Fanfare
De Sint-Jans-Vrienden
en andere novellen
"Dit vrolijk verhaal is als die mooie zondag in het voorjaar, waarop de Sint-Jans-Vrienden voor het eerst rondtrokken, en die Claes kenschetst als volgt: "Het was genoeg de kop eens buiten te steken en over de blauwe wereld te kijken om goedgezind te zijn"

In deze uitgave zijn nog een zestal andere verhalen van Claes opgenomen.

73e tot 82e Duizend

Unknown Binding

First published January 1, 1924

About the author

Andreas Ernestus Josephus (Ernest) Claes was een Vlaamse schrijver.
Hij was het zevende kind van Jozef Claes en Theresia Lemmens, landbouwers. Wanneer hij negen jaar oud was stierf zijn vader aan longproblemen. Ook hijzelf had een zwakke gezondheid.
Vanaf 1898 tot 1905 studeerde hij aan het "Collège patronné de Herenthals", waar de clerus begaafde jongeren uit de arbeidersklasse gratis onderwijs verstrekte, weliswaar in het Frans. Daar ligt ook de kiem van zijn flamigantisme. Hij toonde zich een goed student en ging vanaf 1906 "Philologie Germanique" studeren aan de (franstalige) Leuvense universiteit. Zijn reeds aangehaalde Vlaamsgezindheid bracht hem regelmatig in moeilijkheden.
In 1912 huwde hij met Stephanie Claes-Vetter, een Nederlandse schrijfster. In 1913 werd hij benoemd als ambtenaar in de Kamer van volksvertegenwoordigers. Hij werd hoofdredacteur van Ons Leven, en voorzitter van het Algemeen Katholiek Vlaams Studentenverbond.
Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd hij gemobiliseerd. Ook hier bleek zijn flamigantisme: hij klaagde aan dat alle bevelen en onderrichtingen in het Frans gegeven werden. In 1914 werd hij zwaargewond en als krijgsgevangene afgevoerd naar Duitsland. Na zijn vrijlating in 1915 was hij verder actief als correspondent voor kranten en tijdschriften vanuit Frankrijk.
De periode volgend op de Eerste Wereldoorlog was voor Claes zeer vruchtbaar. Hij schreef niet minder dan drie "oorlogsboeken": Namen 1914 (1919), Bei uns in Deutschland (1919), Oorlogsnovellen (1919) - maar ook zijn meest bekende werk: De Witte (1920) en De vulgaire geschiedenis van Charelke Dop (1923). Van 1919 tot 1940 heeft Claes gemiddeld elk jaar een werk uitgegeven.
In 1934 werd hij verkozen als lid van de Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal- en Letterkunde.Deze eerste periode van zijn schrijverschap wordt in 1940 afgesloten met een autobiografische roman: Jeugd, waarvoor hij de staatsprijs voor verhalend proza ontving.
Zoals eerder vermeld was Claes Vlaamsgezind en tijdens de oorlog schaarde hij zich achter de Eenheidsbeweging-VNV, wat hem later duur te staan kwam. Hij werd beschuldigd van collaboratie en gedurende drie maanden opgesloten in de gevangenis van Sint-Gillis. Hij werd echter over de ganse lijn vrijgesproken door de Krijgsraad en door het Krijgshof, kreeg zijn politieke en burgerrechten terug en werd als ambtenaar in ere hersteld.
Na de Tweede Wereldoorlog begint het tweede hoofdstuk van zijn schrijversloopbaan, dat cumuleerd in werken als Daar is een mens verdronken (1950) en wat men zijn twee meesterwerken kan noemen: Floere, het fluwijn (1950)en Het leven en de dood van Victalis van Gille (1951). Zijn gezondheid ging echter sterk achteruit en op 5 januari 1965 kreeg hij een zware hartaanval. Ernest Claes overleed op 2 september 1968. Hij ligt begraven tegen de muur van de abdijkerk van Averbode.
Ernest Claes kreeg verschillende literaire prijzen, onder andere:
- August Beernaertprijs (1920) voor Bei uns in Deutschland
- Prijs van de provincie Brabant (1936)
- Staatsprijs (1942)
- Prijs der Vlaamse Provincies (1958)
Zijn werk werd in verschillende talen vertaald. De Witte was het eerste Vlaamse literaire werk dat ooit verfilmt werd (reeds in 1934 en opnieuw in 1980). Van Jeroom en Benzamien(1947) werd een televisieserie gemaakt en uit zijn heimatverhalen werd een andere, in Vlaanderen megapopulaire televisieserie,De Heren van Zichem gedistilleerd.

Ernest Claes in de Nederlandstalige Wikipedia

Ernest Claes in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Ernest Claes bij "Schrijversgewijs"

Ernest Claesgenootschap

Reviews

[Noella]

Dit boekje bevat 7 verhalen uit het Vlaamse land:
- De Fanfare 'De Sint-Jans-vrienden'
- Pastoor Munte
- Wannes-Ome
- Het Kerkboekske van Dictus-Ome
- Janneke de Kleermaker en Fiel Ekster
- De Mambers van 't Konsèl
- Het Land en het Volk.

Toffe verhaaltjes, meestal grappig maar ook ontroerend. Een pareltje!

[Inge]

I'm biased when I'm reviewing Ernest Claes since his heimatnovels are set in the area where I grew up and the stories feature family members (Claes himself was a relative, and Bet Kek was my greatgreatgranddad). In that regard they're always ace to me.
The stories are written in a language that might not appeal to a modern public, but to many it's nostalgia, too. Part of our heritage. It's 'real' Flemish, and these are heartfelt memories and stories... Sometimes sad, most of the time funny. A classic in my opinion.