Dōjōji

by Yukio Mishima

Mishima’s play is called Dojoji, and takes place in a secondhand furniture shop. The Dealer has organized a private auction for some very rich customers. He is selling a giant wardrobe, big enough to fit a double bed in. The Dealer explains that the wardrobe is up for auction because it belonged to one of the rich families who "has gone down a bit in the world" since the end of WWII, so they must sell their furniture. The wardrobe is very impressive, and soon the bidding hits three million Yen.

However, just as the bidding reaches a climax, a woman enters the scene, bidding only three thousand Yen for the wardrobe.

Genres: Plays, Japan, Short Stories, Japanese Literature

37 pages, Unknown Binding

First published January 1, 1957

About the author

Yukio Mishima (三島 由紀夫) was born in Tokyo in 1925. He graduated from Tokyo Imperial University’s School of Jurisprudence in 1947. His first published book, The Forest in Full Bloom, appeared in 1944 and he established himself as a major author with Confessions of a Mask (1949). From then until his death he continued to publish novels, short stories, and plays each year. His crowning achievement, the Sea of Fertility tetralogy—which contains the novels Spring Snow (1969), Runaway Horses (1969), The Temple of Dawn (1970), and The Decay of the Angel (1971)—is considered one of the definitive works of twentieth-century Japanese fiction. In 1970, at the age of forty-five and the day after completing the last novel in the Fertility series, Mishima committed seppuku (ritual suicide)—a spectacular death that attracted worldwide attention.

Reviews

[Roya · Rating 3 out of 5]

اولش به مترجم دقت نکردم ولی با خوندنِ "خش‌نود"، "هم‌راه"، "هول‌ناک" و.‌‌.. گفتم این مترجمه هم که مثل حسامیه! و بعد دیدم خودِ حسامیه!😂😑

داستانِ کوتاهی بود که اوایلش از مرموز بودنش خوشم اومد و منو یادِ داستانای ادوگاوا رامپو می‌‌انداخت. اما از پایانش راضی نبودم.

[صان · Rating 4 out of 5]

این نمایش رو خیلی بیشتر از بانو آئویی (نمایشنامه‌ای دیگه به قلم همین نویسنده و توی همین مجموعه از نشر چشمه)
دوست داشتم. داستان کشش بیشتری داشت.

از نظر محتوایی بیشتر تونستم باهاش ارتباط برقرار کنم. درباره درد و رنجی که انسان می‌کشه و مقاومتی که انسان در برابر رنج می‌تونه از خودش نشون بده.

از نظر ادبی هم زیبا بود و چندجا حالت شاعرانه‌ای به خودش می‌گرفت که قشنگ بود.

قسمتی‌هم ارجاعی به نمایش‌های نو ژاپنی داده بود که چون با قراردادهای این نوع از نمایش بیگانه بودم نتونستم ارتباط معنایی‌ش رو درک کنم.

مترجم یه‌سری نیم‌فاصله‌های خیلی بی‌جا زده بود که می‌رفت روی اعصاب آدم و بیشتر ادا به نظر میومد :))

[George Ilsley · Rating 4 out of 5]

Mishima wrote wildly different genres, many of which are obscure to someone who is not steeped in traditional Japanese culture. The title of this play, for example, "Dōjōji" is also the title of a famous Noh play, one of the very few Noh plays to use a substantial prop: a large bell.

This play too features a substantial prop, a very large wardrobe, large enough to live in, with "the outline of a bell carved into the huge doors".

Set in the turbulent upside-down years following World War II, this unbelievably capacious wardrobe (large enough for a double bed, and capable of being locked from inside or outside) represents an invisible powerful family whose status has fallen, and onstage we see a few wealthy individuals who have the cash ready to purchase a status symbol: "a wardrobe which transcends all normal practical use."

Only one character is named, Kiyoko, a dancer. She is beautiful, the object of attraction and insinuations, as well as a figure of tragedy (youth and beauty do not guarantee happiness). Her boyfriend, also very beautiful, meets the fate which ensnares most of Mishima's handsome young men.

I suspect that if I knew more about Japanese culture, I would see more reflections and resonances in this stylized play, one of “Mishima’s modern Nō plays”.

[Hasan Abbasi · Rating 3 out of 5]

یوکیو میشیما یکی از مهمترین نویسندگان معاصر ژاپنیه که البته در جوانی از دنیا میره . علاوه بر نوشتن او بازیگر و مدل هم بوده . در حراج نیز مثل اثار دیگرش به نظر میرسه دغدغه ی اصلیش مفهوم مرگ و خیانت و ارتباط این دو هستش .به نظر میرسه که تصویر ذهنیه نویسنده همواره خیانتیه که به مرگ منتهی میشه و البته مرگی که درد و رنجش فراگیره و فقط متعلق به مرده نیست . در حراج ما با تصویری عجیب از یک تابوت ایستاده که در قااب یک کمد لباس در نمایش ظاهر میشه روبرو میشیم . کمدی که مرگ را با خود حمل میکنه .

[Sara Bakhshiani · Rating 2 out of 5]

کوتاه و بامزه.
واقعا 32 صفحه چیزی برای گفتن نداشت برام :دی.
اولین نمایشنامه ژاپنی بود که میخوندم.

[Rahil Goli · Rating 3 out of 5]

من وقتی کودک بودم این نمایشنامه رو خونده بودم. چیزی حدود هشت سال پیش. اون موقع حس می‌کنم بهش ۴ ستاره می‌دادم چون نسخه‌ای که اون زمان از کتاب‌خونه قرض گرفته بودم ترجمه‌ی جالب‌تری داشت اما حیف یادم نمیاد مال چه نشر و از چه مترجمی بود‌.

[مجید اسطیری · Rating 4 out of 5]

یک اثر ایده‌آلیستی دیگر از میشیما. تمنای انسان برای درگذشتن از مرزهای تن خود.

[Parvaneh Hosseinzadeh · Rating 4 out of 5]

رمان‌ها، داستان‌های کوتاه و نمایشنامه‌های ژاپنی را به‌خاطر غافلگیری‌هایشان دوست دارم. هر چند وقتی با ادبیات یک کشور آشنا شوی و در جستجوی فرهنگ آن سرزمین باشی، آن‌قدر داستان‌های مشابه می‌بینی که دیگر مانند روزهای اول آشنایی با آن ادبیات و فرهنگ، ذوق‌زده نمی‌شوی. خواندن کتاب‌ها و نمایشنامه‌های ژاپنی به‌صورت متوالی، نکاتی را به من آموخته ولی با این‌که نویسندگان ژاپنی را می‌شناسم و با نوع نوشتار خیلی از آن‌ها، از جمله «یوکیو میشیما»‌ آشنا هستم، هنوز هم لذت می‌برم از عاشقانه‌های متفاوت و کمدی سیاه داستان‌هایشان.

حراج، نمایشنامه جذابی‌ست و یادآور داستان‌های «ادوگاوا رانپو». انگار یکی از زن‌های داستان‌های «اتاق قرمز» نقش اصلی «حراج» را برعهده داشت. دلیل این شباهت هم می‌تواند هم‌دوره بودن این دو نویسنده و رابطه دوستانه آن‌ها با هم باشد؛ تا حدی که میشیما برای یک تئاتر، داستانی از «ادوگاوا رانپو» را برگزیده بود.

[Ramin Azodi · Rating 1 out of 5]

لوس و بچگانه و بدرد نخور با پند‌های پیش پا افتاده

[Susan · Rating 1 out of 5]

واقعا من و ادبیات ژاپن راهمان از هم جداست! سرسوزنی برایم جذابیت ندارد علی رغم این که ایده ی اولیه اش جالب بود.
ویراستاری اش هم که بدترین ویراستاری ممکن است و واقعا آزاردهنده.

[Zenobia Aryan · Rating 5 out of 5]

کتاب واقعا قشنگی بود مخصوصا آخرین دیالوگش که گفت... بهار فصل خطرناکیه! روایتی کوتاه و تکان دهنده.

[Tina · Rating 4 out of 5]

واخ واخ واخ،قوی!

[Parisa Rashidi · Rating 3 out of 5]

اوایل داستان رو دوست داشتم، ولی پایان‌بندیش جالب نبود.

[Tania · Rating 5 out of 5]

جالب بود.

[sAmAnE · Rating 4 out of 5]

در این داستان نویسنده نشان می دهد که چگونه کرامت های انسانی رو به زوال می رود و شاید تبدیل به کالا بشود... در صورتیکه مصرف گرایی مدرن و زوال ارزش های انسانی چیزی جز فروپاشی در پی ندارد.

[Parham Maleki · Rating 4 out of 5]

فضاسازی کاملا شرقی و عرفان شرقی که در بند بند دیالوگ ها وجود داره و انسان محوری و مقابله انسان با رنجی که خیلی خوب توی این نمایشنامه وجود داره.
به جز حروف چینی مزخرف مترجم و نشر چشمه! درباره خود متن باید بگم شروع خیلی خوبی برای من با یوکیو میشیما بود.