"Έζησα κάτι απ' αυτό το Δεκέμβρη. Έχω στη μνήμη μου ένα δικό μου, μικρό Δεκέμβρη. Ελεύθερα, με όση φαντασία επιβάλλει η μνήμη αυτή τόσα χρόνια μετά, χωρίς ημερολόγια, σημειώσεις, βιβλιογραφίες, πηγές, να η αφήγησή του. Οι σελίδες αυτές δεν αποτελούν "μαρτυρία" μήτε "ιστορία" αλλά, απλώς, ένα αφήγημα. Έτσι όπως μπόρεσε να επιβιώσει. Απαλλαγμένο όμως από τη γνώση και την πείρα που ακολούθησαν".
Το συγκεκριμένο βιβλίο, που μόλις τελείωσα, δεν αποτελεί καθεαυτό ένα ιστορικό δοκίμιο, όπως κάλλιστα επικαλείται ο Ριχάρδος Σωμερίτης. Είναι ένα προσωπικό του αφήγημα, ένα βίωμα ενός 14 χρόνου παιδιού που μεγαλώνει στην δύσκολη περίοδο της εμφυλιακής Ελλάδας, των δεκεμβριανών και ξανάρχεται μετά από 50 χρόνια να μας ξαναθυμίσει με ταπεινότητα πως δεν υπάρχουν καλοί ή κακοί αλλά επιλογές που κρίνονται στο ύστερα και επιβάλλεται να κρίνονται και από τις 2 πλευρές. Μόνο έτσι, όπως σχολιάζει στο τέλος «θα χάσουμε τους μύθους, αλλά θα κερδίσουμε σε αυτογνωσία» τα δεκεμβριανά είναι ένα μάθημα που πρέπει να διδάσκεται από όλους αριστερούς και δεξιούς, δεν πρέπει να αγνοηθεί, για να μην επαναληφθεί.