In 1974 schreef Andreas Oosthoek een indrukwekkend relaas van een opbloeiende liefde in het Zeeuwse polderlandschap. Veertig jaar werd het manuscript verloren gewaand, tot het op zolder werd teruggevonden. Met dit prachtige portret van Zeeland en zijn bewoners is ‘een literaire schat wakker gekust’ (Provinciale Zeeuwse Courant).
De jonge Solle groeit op in de Zeeuwse polder van de jaren vijftig, waar hij later het familiebedrijf zal overnemen. Als boerenzoon op het gymnasium is hij een buitenbeentje, maar dan ontmoet hij de excentrieke Jacques – een buutendieker, net als hij. De jongens worden onafscheidelijk.
Terwijl Solle zich sterk verbonden voelt met zijn geschiedenis en familie, wil de jonge baron Jacques Christophe d’Ulm de wijde wereld in. Hij wil een nomadisch bestaan leiden, de vrijheid opzoeken, flaneren langs de boulevards van Parijs. Behalve aan Solle heeft hij zich nooit kunnen binden. Ondanks hun zielsverwantschap, vertrekt Jacques naar Frankrijk.
Het contact tussen de jongens blijft intensief, ook op grote afstand. Al bewegen hun levens in andere richtingen, ze blijven dromen van een toekomst met elkaar. Maar dan wordt Jacques getroffen door een onbekende ziekte, en verdwijnt alle hoop op een lang leven. Plotseling is hun tijd samen beperkt, en blijft Solle met niets dan herinneringen achter.
Het relaas van Solle is het relaas van een liefde die vriendschap heet, een aangrijpende geschiedenis over hetoverwinnen van een groot verlies. Andreas Oosthoek is een bewonderenswaardig stilist en roept intense beelden op in een tijdloos romandebuut. Een literaire herontdekking van formaat voor de lezers van Jeroen Brouwers en Oek de Jong.
Dit debuut van Andreas Oosthoek is al een verhaal apart: geschreven in 1974 na het verlies van een vriend, bleef het jaren op zolder liggen. Misschien was het niet voor publicatie bedoeld, maar verwerkte de schrijver zo zijn verdriet. Na toevoeging van de laatste hoofdstukken werd de roman in 2015 alsnog gepubliceerd.
Zo kunnen we genieten van een bijzondere liefdesgeschiedenis tussen 2 jongens in de Zeeuwse polder in de jaren vijftig. Centraal thema is "Waar ben je thuis?" Hoe zwaar wegen de wensen van je familie tegenover eigen voorkeuren?
Leuk ook: de gedetailleerde info over zwerftochten in Parijs, maken het mogelijk deze nog eens over te doen als citytrip.
Een mooi geschreven parel vol muziek en kunst, naast de verwerking van het oorlogsverleden in een klein Zeeuws dorp met krachtige tekening van beide jongens en hun familie.
Prachtig boek. Als een schilderij in archaïsche, prozaïsche stijl. Ik zou het nog eens moeten lezen en van elk onbegrepen verouderd begrip de betekenis opzoeken. Het bijgevoegde woordenlijstje schiet te kort.
Deze keer eens geen groene anjer,’ heeft hij laten weten. ‘Dat staat zo gedateerd, zo tout à fait Oscar Wilde… Ik ben in de meute te herkennen aan een chic rood jasje. Taf. Scharlaken, als de hoeren van Lissabon.’ Review : Tussen de debuten die genomineerd werden werden voor De Bronzen uil in 2015 vond ik er twee duidelijk uitspringen, namelijk Inge Schilperoord (1973) met Muidhond en Andreas Oosthoek(1942) met Het relaas van Solle. Beide auteurs mogen dan in leeftijd heel wat met elkaar schillen, ze hebben echter met elkaar gemeen dat ze beiden heel sfeervolle en vernieuwende werken schreven. In 1974 schreef Andreas Oosthoek een bijzonder mooi boek over een opbloeiende liefde tussen twee jongens in het Zeeuwse polderlandschap die later een liefde op lange afstand werd. Veertig jaar werd het manuscript verloren gewaand, tot het op zolder werd teruggevonden. Hij voegde stukken toe, schaafde het bij, en weer borg hij het op. Er kwamen in 2012 en 2014 nog twee momenten van aanpassing voordat het huidige werk ontstond. De jonge Solle groeit op in de Zeeuwse polder van de jaren vijftig, waar hij later het familiebedrijf zal overnemen. Als boerenzoon op het gymnasium is hij een buitenbeentje, maar dan ontmoet hij de excentrieke Jacques – een buutendieker, net als hij. De jongens worden onafscheidelijk.
Terwijl Solle zich sterk verbonden voelt met zijn geschiedenis en familie, wil de jonge baron Jacques Christophe d’Ulm de wijde wereld in. Hij wil een nomadisch bestaan leiden, de vrijheid opzoeken, in Parijs, Londen of New-York. Ook al blijft hij Solle trouw toch vertrekt Jacques naar Frankrijk om er een kunstzinnig leven te leiden. Solle is, de blonde godenzoon van Zeeuwse en Deense afkomst en voelt zich verbonden met zijn familie, zijn geschiedenis, zijn Zeeuwse polder en zijn toekomstige taak als hoeder van La Solitude. Het contact tussen de jongens blijft intensief, ook op grote afstand. Ook al bewegen hun levens in andere richtingen, ze blijven dromen van een toekomst met elkaar. Een heel mooi aspect in het boek is het feit dat de ouders zo positief omgaan met de homoseksualiteit van hun Zonen. De vader van Solle schrikt er zelfs niet voor terug om een conftontatie met de schooldirectie aan te gaan. Maar dan wordt Jacques getroffen door een onbekende ziekte, en verdwijnt alle hoop op samen oud worden een lang leven. De taal van Andreas Oosthoek is prachtig. Zijn personages zijn zo mooi geschetst, Solle aan wie de Zeeuwse klei kleeft en de uitgelaten, excentrieke en poëtische Jacques. Op het eerste gezicht onverenigbaar maar uiteindelijk toch één vaste hand in een gelukkige hand, een vuist die zelden beeft, zoals de auteur het zelf zo treffend beschrijft. Een heel bijzonder en beklijvend werk.
"Duif", zei hij, moest hij gezegd hebben. "Kleine, domme Duif. Verzamel je veren en leer vliegen."
Het relaas van Solle: mijn favoriete boek aller tijden. Een mooi verhaal over de relatie tussen twee jongens in de jaren '50, waarbij het woord "homoseksualiteit" slechts één keer aan bod komt. Lyrisch en poëtisch, zoals Jaques dat is, gecombineerd met de naïviteit en muziek van Solle. Een verhaal dat ook vragen oproept over de dynamiek van hun relatie, en bij iedere keer herlezen opnieuw emoties opwekt.
Dit boek herlezen omdat het 7 jaar geleden veel indruk op mij gemaakt heeft.
Oosthoek is begonnen aan het boek in 1974 na het verlies van een vriend en ik las het toen mijn vader en schoonvader binnen een half jaar na elkaar overleden. Ik was benieuwd of de indruk dit keer anders zou zijn en de impact was inderdaad minder heftig maar het blijft een fantastisch mooi boek. Een van de mooiste boeken ooit gelezen.
De stijl van schrijven is poëtisch en enigszins onderkoeld. Wat me de vorige keer niet is opgevallen is dat Oosthoek met enkele woorden de toon zet en dan prachtig uit kan weiden. De eerste zin: Drukkende dagen. Punt.
Wat ik erg mooi vind aan deze roman is dat er heel veel aan de fantasie van de lezer overgelaten wordt. Oosthoek wekt slechts een subtiele suggestie en de lezer kan het zelf invullen.
Deze roman gaat over liefde. De liefde van ouders voor hun kind(eren) en andersom, de liefde van een boer voor zijn land, de liefde van geliefden voor elkaar. En daarmee ook over trouw, aan elkaar, aan de (familie)grond. WOII komt door het gehele boek terug zonder overheersend te zijn.
Een boek waar je even van moet bijkomen, het laten bezinken en erover mijmeren voordat je aan een nieuw boek lunet beginnen. Een absolute aanrader!
###
September 2016: A very elegantly written novel about love, friendship and respect against a background of a religious community in the province of Zeeland and the city of Paris just after WOII. Also a historical novel with flashbacks to the past of the family about how they came to live in Zeeland and what happened in the war. A beautiful sketch of the landscape, the community and very loving parents. The almost casual beginning of the love between Solle and his best friend and the natural support of their parents are described in alluring language. A very special book.
Mooi poëtisch verhaal over het relaas van Solle opgegroeid in Zeeland van na de oorlog. De oorlog komt wel uitgebreid aan bod in het boek evenals zijn relatie met de baron uit Zeeland. De baron overlijd aan de ziekte die nog geen naam heeft. Beiden slijten hun laatste dagen in Parijs. De laatste 7 hoofdstukken zijn duidelijk later geschreven, zijn vlugger, vluchtiger.
De bijzondere stijl voert je mee naar het Zeeland van na de tweede wereldoorlog. Het beschreven leven maar ook de personen doen haast sprookjesachtig aan. Met het teruggevonden manuscript (hoofdstuk 1 tm 39) uit 1974, is de Nederlandse literatuur weer een bijzonder werk rijker geworden.