Δαιμόνιος Βάκχος

by Αντώνης Αντωνιάδης, Angeliki Radou, Αγγελική Ράδου

Ο υπαστυνόμος Φάνης Βασιλείου πάγωσε από τον τρόμο εκείνο το βράδυ μπροστά στο φρικτό έγκλημα. Ήταν σίγουρος ότι η υπόθεση θα αποτελούσε σταθμό στην καριέρα του. Δεν μπορούσε όμως να υποψιαστεί τον καταιγισμό των γεγονότων που ακολούθησαν. Δε φανταζόταν πως κατά τη διαλεύκανσή της ο τρόμος θα διαδεχόταν την έκπληξη σε κάθε βήμα.

Η νεαρή δημοσιογράφος Αθηνά Σγουρού, καλύπτοντας το γεγονός, μπαίνει όλο και βαθύτερα στη φωλιά του τέρατος. Όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος, δυσκολεύεται να πιστέψει τα στοιχεία, μα η αλήθεια την κατατροπώνει σε κάθε στροφή της έρευνας. Όταν νιώσει την ανάσα του θηρίου θα είναι πια αργά.

Κάτι σκοτεινό έχει απλωθεί στην Ξάνθη. Στα χωριά, στα δάση και τα φαράγγια μια αρχαία μυρωδιά πυκνώνει τον αέρα. Είναι του παλαιού, του Μεγάλου Κυνηγού, του Κερασφόρου, του Ωμοφάγου... του δαιμόνιου Βάκχου.

328 pages, Paperback

First published June 25, 2015

About the author

Ο Αντώνης Αντωνιάδης γεννήθηκε στην Άλτενα της Γερμανίας. Αποφοίτησε από την σχολή Φυσικοθεραπείας του Βελιγραδίου. Από το 2000-2004 ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού "Άβατον", ενώ από το 2004 είναι διευθυντής του περιοδικού "Μυστική Ελλάδα". Το 2003 οργάνωσε την παραγωγή της τηλεοπτικής σειράς "Άγνωστες Πύλες" που προβλήθηκε στην ΕΤ3. Με κείμενά του έχει συμμετάσχει σε πολλά βιβλία και επίσης έχει επιμεληθεί ανάλογο αριθμό βιβλίων άλλων συγγραφέων.

Reviews

[George K. · Rating 4 out of 5]

Εντελώς τυχαία αγορά, μιας και στο ίντερνετ δεν βρήκα πουθενά κριτικές, καλές ή κακές, για να έχω μια εικόνα και να δω αν αξίζει τον κόπο. Απλά τσίμπησα λίγο από την περίληψη της ιστορίας (και την λέξη "θρίλερ"), μου τράβηξε την προσοχή το όμορφο εξώφυλλο και σκέφτηκα ότι τα (λιγότερα από) δέκα ευρώ για τριακόσιες τόσες σελίδες, δεν είναι δα και τόσα πολλά. Τελικά πέρασα πολύ καλά!

Η ιστορία ξεκινά με μια γυναίκα να χτυπάει με το αυτοκίνητο της έναν γυμνό άντρα που πετάχτηκε ξαφνικά μπροστά της στον δρόμο. Ο άνδρας πέθανε, όχι όμως αποκλειστικά λόγω του ατυχήματος. Κάποιοι φαίνεται ότι τον ευνούχισαν και προσπάθησαν να τον φάνε ζωντανό! Ο Φάνης Βασιλείου, αστυνομικός του τμήματος Ξάνθης, θα αναλάβει την υπόθεση και θα χωθεί σε μια ιδιαίτερα τρομακτική ιστορία. Μια δημοσιογράφος, η Αθηνά Σγουρού, που ψάχνει την μεγάλη είδηση, θα μπλεχτεί και αυτή. Αυτοί και όσοι άλλοι αναμιχθούν στην όλη υπόθεση, θα δουν ότι έχουν να κάνουν με κάτι πραγματικά σκοτεινό, κάτι αρχέγονο...

Λοιπόν, αρκετά ενδιαφέρον και καλογραμμένο θρίλερ που αγγίζει έντονα και το στοιχείο του τρόμου, σε κάποιες λίγες σκηνές στις αρχές και στην μέση της ιστορίας και ιδιαίτερα στην δυνατή κλιμάκωση στο τέλος. Η ιστορία δεν περιπλέκεται και τόσο πολύ, είναι όμως τέτοια που κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, έχει την αγωνία της και το σασπένς της, υπάρχουν κάποιες μικρές εκπλήξεις και αποκαλύψεις στην πλοκή, όπως και λίγες σκηνές έντασης και βίας. Και η ατμόσφαιρα είναι αρκούντως σκοτεινή. Φυσικά υπάρχουν και ατέλειες, όπως μια μικρή κοιλίτσα λόγω της ερωτικής έξαρσης κάποιων χαρακτήρων, συν κάτι σεναριακές ευκολίες και μια μικρή βιασύνη σε κάποια σημεία, μικρό το κακό όμως.

Γενικά είναι ένα καλό ελληνικό θρίλερ που γέρνει περισσότερο προς το αστυνομικό, με κάποιες ενδιαφέρουσες πινελιές τρόμου. Μου άρεσε πολύ που η ιστορία διαδραματιζόταν στην επαρχία και ότι χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία από την πλούσια ελληνική μυθολογία. Τέλειο δεν είναι, σίγουρα όμως πρόκειται για μια αξιόλογη προσπάθεια που αξίζει μια ματιά. Και αν μη τι άλλο η τιμή δεν σε αποτρέπει!

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 3 out of 5]

Πιθανότατα είμαι πολύ απαιτητική από αυτό το βιβλίο, αλλά ήθελα κάτι περισσότερο.

Η ιστορία είναι καλή, η πλοκή ήθελε λίγο γυάλισμα, οι χαρακτήρες επίσης ήθελαν λίγο γυάλισμα. Οι οπτικές γωνίες είναι αδύναμες, με την έννοια ότι ξεκινάμε με δύο φωνές (του Φάνη και της Αθηνάς) και σε κάποια σημεία, εντός του κομματιού, γυρίσεις και βλέπεις τα πράγματα από την οπτική γωνία άλλου ήρωα (του Σκοτ ή της Νάσιας). Η επιλογή της περιοχής και του θέματος (που με είχαν κάνει να το ξεκινήσω με πάρα πολύ μεγάλες προσδοκίες) είναι εξαιρετική και πολύ ελπιδοφόρα.

Το μεγάλο θέμα είναι πως κάποια πράγματα έπρεπε να τα δούμε να γίνονται κι όχι να τα μαθαίνουμε σε κατεβατά επί κατεβατών περιγραφής. Κι όταν λέω "κάποια πράγματα" εννοώ πράγματα που σκιαγραφούν τον χαρακτήρα κάθε ενός από τους ήρωες. Ο κανόνας show don't tell θα έκανε αυτό το βιβλίο να λάμπει, η απουσία του μετριάζει τον αντίκτυπο που έχει πάνω στην ψυχολογία του αναγνώστη. Ένα θρίλερ χρειάζεται ένταση κι οι περιγραφές το αποδυναμώνουν.

[Γιώργος Χατζηκυριάκος · Rating 5 out of 5]

Εφυέστατο, ατμοσφαιρικό και περιπετειώδες θρίλερ που τοποθετείται στην Ελλάδα του σήμερα, βασισμένο σε παραδόσεις, αρχαικές λατρείες και την τραγωδία του Ευριπίδη “Βάκχες”. Εδώ οι ήρωες δεν έχουν να αντιμετωπίσουν ψυχασθενείς δολοφόνους αλλά μια ολόκληρη θρησκεία που επιβίωσε για κάνω από 2000 χρόνια στην ελληνική ύπαιθρο και συγκεκριμένα στη Θράκη. Μια θρησκεία που απαιτεί από τις πιστές της να ενωθούν με το θεό τους, το γνωστό σε όλους μας Διόνυσο, μέσω διάφορων τελετουργικών στα οποία συγκαταλέγεται ο κανιβαλισμός.
Πρόκειται για μια εξαιρετική ιστορία με μπόλικη αγωνία και μυστήριο που αποκαλύπτει τη σκοτεινή ιστορία των προγόνων μας και αναβιώνει το αρχαιότερο θρίλερ που γράφτηκε ποτέ, το οποίο δεν είναι άλλο από τις Βάκχες.
Ιδανικό ανάγνωσμα για διακοπές στην επαρχία και σε ορεινούς τόπους.
Πολλά συγχαρητήρια στο δίδυμο Αντωνιάδη/Ράδου για την ιδέα και την υλοποίηση. Χρειάζομαστε κι άλλες αντίστοιχες ιστορίες που να αντλούν έμπνευση από τον αμύθητο πολιτισμικό (γνωστό και άγνωστο) πλούτο της ελληνικής γης.

[Summa Maria · Rating 5 out of 5]

Δαιμόνιος Βάκχος

Αγγελική Ράδου - Αντώνης Αντωνιάδης

εκδόσεις Polaris



Η άποψή μου

Femme Fatale. Aν μου έλεγαν να περιγράψω με όσο το δυνατόν λιγότερα λόγια το βιβλίο, θα του έδινα αυτό τον χαρακτηρισμό: της μοιραίας γυναίκας.

Οι δρόμοι μας δεν ήταν να συναντηθούν (ο προϋπολογισμός είχε εξαντληθεί αρκετές μέρες πριν), αλλά μια περίεργη έλξη δημιουργήθηκε μεταξύ μας, με την πρώτη ματιά. Ένα εξώφυλλο καθηλωτικό, έντονα χρώματα γήινα και ναι!… σχεδόν ανάγλυφο. Ένας πίνακας ζωγραφικός, λάδι σε καμβά, που απεικονίζει μια γυναίκα με τόσο έντονο βλέμμα που νιώθεις να σε παρακολουθεί σε όποιο σημείο και να σταθείς. Όταν το έπιασα να διαβάσω την περίληψη, διαπίστωσα ότι αν καταφέρεις να ξεκλειδώσεις το βλέμμα σου από τα μάτια της, θα πιαστείς στα νύχια της, μακριά όπως τα δάχτυλα, βαμμένα στο χρώμα της πορφύρας, νομίζω διακρίνω καθαρά και αίμα. Και πάνω από τον τίτλο… η λέξη «θρίλερ»!

Νομίζω έχει όλα τα στοιχεία, ένα συναρπαστικά καλλιτεχνικό εξώφυλλό, που δίνει αρκετές πληροφορίες, αρκεί να έχεις την υποψία για να τις επεξεργαστείς και καλύπτει σαν πολύπτυχος μανδύας ένα ιδιαίτερο περιεχόμενο που με προκαλεί και με σαγηνεύει.

Ένα βιβλίο με μόλις 321 σελίδες, τόσο όσο, πραγματικά χωρίς υπερβολές και πλατειασμούς. Πέραν αυτού, με ξένισε ιδιαίτερα η συγγραφική συνεργασία δύο ατόμων, κάτι σπάνιο για την Ελλάδα. Αδημονούσα να βρω το σημείο που θα διακρίνω την μία πένα από την άλλη. Δεν θα πω ότι τα κατάφερα, όχι τουλάχιστον την πρώτη φορά. Θα έλεγα ότι είναι καταπληκτικό το πώς μπόρεσαν δυο διαφορετικές πένες, να γράψουν σαν μία, οδηγούμενη από δύο χέρια και κυρίως δύο μυαλά, ίσως να υπάρχει μια μικρή διαφοροποίηση στο λεξιλόγιο του πρώτου με του δεύτερου μισού του βιβλίου , γεγονός που σαφώς δεν επηρεάζει καθόλου το ανάγνωσμα, και δεν θα μπορέσει πιθανότατα να γίνει αντιληπτό παρά μόνο όταν διαβάσει κανείς και άλλα του Αντώνη Αντωνιάδη.

Στο εξώφυλλο η λέξη «θρίλερ» μαγνήτισε το βλέμμα μου και κατ’ απόρροια, κέντρισε την περιέργειά μου, όχι τόσο για τον φόβο που θα ένιωθα, αλλά γιατί το βρήκα προκλητικό! Τι κάνει ένα βιβλίο να χαρακτηριστεί θρίλερ; Το κυριότερο, το οποίο θα το διαφοροποιήσει και θα το κατατάξει σ’ αυτή την κατηγορία, που δεν θα έπρεπε επ’ ουδενί να συγχέεται με εκείνη του τρόμου, είναι η συνύπαρξη στοιχείων αγωνίας, έξαψης, μυστηρίου και σασπένς. Δεν θα κρύψω την έντονη έλξη μου από αυτά και την προσμονή να τα εντοπίσω. Τα δύο πρώτα είναι ξεκάθαρα. Τα μυστήριο και σασπένς, αποτελούν έννοιες οι οποίες συγχέονται αρκετές φορές και εδώ θα επικαλεστώ λόγια ενός μετρ του είδους, κατά τον Χίτσκοκ λοιπόν το μυστήριο είναι μια συναισθηματική διαδικασία, ενώ το σασπένς μια καθαρά διανοητική. Βάση λοιπόν αυτών των δεδομένων, οι συγγραφείς όντως έχουν επιτύχει να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα θρίλερ, συνυφαίνοντας αριστοτεχνικά όλα τα παραπάνω στοιχεία.

Από τις πρώτες σελίδες η αγωνία έκδηλη, να προϊδεάζει τον αναγνώστη ότι δεν πρόκειται να πάρει ανάσα, το ίδιο το έγκλημα τα ανεξήγητα και περίεργα στοιχεία που μας παραθέτουν σε συνδυασμό με την υποσυνείδητη συνήθεια συνειρμικής σύνδεσης γεγονότων με τον τίτλο, δημιουργούν από μόνα τους μια έξαψη. Αν προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε, καθώς όσο κυλούν οι σελίδες δεν υπάρχει ουδεμία συναισθηματική χαλάρωση παρά μόνιμη κλιμακούμενη αγωνία, ευδιάκριτα θα αντλήσουμε στοιχεία μυστηρίου.

Οι χαρακτήρες ξετυλίγονται ταυτόχρονα με το κουβάρι της ίδιας της υπόθεσης. Η χαρτογράφησή τους καθώς και η ψυχοσύνθεση τους εκμαιεύεται από τα στοιχεία που μας δίνονται και όχι από άμεσες περιγραφές, απολαμβάνω μια συνεχή ωρίμανση και εξέλιξη αυτών, έναντι της στατικότητας που θα εγκυμονούσε η περιγραφή. Έτσι γραφικοί χαρακτήρες όπως ο αστυνόμος Βασιλείου θα ξετινάξουν από πάνω τους όλα τα κλισέ. Όλοι γενικώς χτίζονται κλιμακωτά, επηρεάζονται από τα γεγονότα και διαφοροποιούνται, τραγικά πρόσωπα θήτες και θύματα. Και ενώ θα μπορούσε να αποτελεί μονοπώλιο ενδιαφέροντος όπως σε κάθε αστυνομικό μυθιστόρημα, αφομοιώνονται και μας εκπλήσσουν. Επίση�� η δημοσιογράφος και οι χαρακτήρες των υπόπτων μεταμορφώνονται και αλλάζουν με την πρόοδο της ιστορίας, αποπροσανατολίζοντάς μας, παίζοντας με το μυαλό μας, ιδού και το σασπένς.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στην Ξάνθη, πόλη και στην οποία διαμένω, άρα πολλά πράγματα μου είναι οικεία. Θα έλεγα ότι σαν επιλογή την βρήκα εξαίσια, πέραν της συσχέτισης με τον θεό Διόνυσο, δεδομένου της γεωφυσικής θέσης της αποτελεί το τέλειο σκηνικό, περιστοιχισμένη από δάση που είναι αναπόσπαστο μέρος της πλοκής. Πάνω σ’ αυτό έρχεται να κουμπώσει τέλεια η σκηνογραφική ικανότητα του Αντωνιάδη, να στήνει δηλαδή με πέντε έξι αράδες ολόκληρη ταινία, θα μπορούσα να πω ότι η συγγραφική ωριμότητά του σε συνδυασμό με τον νεανικό ενθουσιασμό της Ράδου κορυφώνουν τις σκηνές.

Γραφικά καφενεία, παρέες ανθρώπων να συζητούν στα προαύλια, αρματωμένοι με τις προκαταλήψεις και με φλάμπουρο την άτυπη ομερτά του «τα εν οίκω μη εν δήμω». Ολοζώντανες εικόνες και παραστάσεις σε παρασύρουν νοητά και σε κάνουν να χαθείς και να ταξιδέψεις μαζί τους, όχι όμως για πολύ, αφού καθ’ όλη την διάρκεια πλανάται στον αέρα, η αίσθηση του ότι κάτι άλλο υπάρχει εδώ, κάτι παράξενο, γνωστό μα ανεξήγητο (αν αυτό δεν αποτελεί διανοητική διαδικασία τότε τι). Το παλαιότερο ανεξιχνίαστο και εξίσου βίαιο έγκλημα, τα κοινά σημεία με το νέο, οι μύθοι που οι κλειστοί άνθρωποι του χωριού πλάθουν γύρω από αυτά, δημιουργούν μια εναλλασσόμενη ένταση που κρατάει τον αναγνώστη σε ετοιμότητα από την μία, ενώ από την άλλη τον εκτινάσσει συναισθηματικά, όπως σ’ ένα λούνα-παρκ θα έκανε το σφυρί του τρόμου. Ανύψωση, απότομη κάθοδος και μόλις λίγα εκατοστά πριν την σύνθλιψή του στο έδαφος να προσφέρει σαν δίχτυ προστασίας ένα νέο στοιχείο. Αναγνώστης -ισορροπιστής καθ’ όλη την διάρκεια μεταξύ της λογικής επιφάνειας των πραγμάτων και του παράδοξου που διαφαίνεται κάτω από αυτήν.

Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον και καλογραμμένο αστυνομικό θρίλερ. Σε αρκετές σκηνές, διάσπαρτες, σε αρχή, μέση και φυσικά στην κορύφωση, στο τέλος, θα δούμε ακραίες σκηνές που αγγίζουν (με μια κάποια επιφύλαξη ο όρος) τα όρια του τρόμου. Με την συνεχώς εξελισσόμενη ροή των γεγονότων και χωρίς να περιπλέκονται ιδιαίτερα τα πράγματα, διατηρείται αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι τέλους. Πλούσια μυθολογικά στοιχεία και παγανιστικές τελετές που αποτελούν και τον ομφαλό της πλοκής, δίνονται απλόχερα, μεταμορφώνοντας τα δάση στην φαντασία μου σε μέρη απόκρυφα και επικίνδυνα. Το ιδιαίτερα σκοτεινό πέπλο μυστηρίου που καλύπτει όλη την ιστορία και οι μύθοι περί Βάκχου δίνουν τις απαιτούμενες δόσεις σασπένς, για να εκτιναχθεί η αδρεναλίνη. Πρόκειται για ένα βιβλίο που ονομάζω «παραπομπή», αφού σου δίνει τόσα στοιχεία για περαιτέρω έρευνα-μελέτη που δεν μπορείς παρά να ψάξεις, είτε κατά την διάρκεια της ανάγνωσης, είτε μετά το πέρας της.

Femme fatale, εξ ορισμού, η μοιραία και σαγηνευτική γυναίκα, που έχει την ιδιότητα να αποπλανάει και να μαγεύει το ταίρι της. Ας υποθέσουμε ότι το ταίρι της είμαι εγώ, ο τελικός αναγνώστης , τότε σίγουρα αυτό το βιβλίο είναι μια Femme Fatale που λικνίζεται δελεαστικά μπροστά μου από την αρχή έως το τέλος, κρύβοντας εντέχνως τα μυστικά της όπλα, με σαγηνεύει με δόσεις λαγνείας και με κρατάει δέσμια, με σκοτεινά μυστικά, για να καταφέρει στο τέλος να μου χαρίσει την απόλυτα ανατρεπτική κορύφωση. Η συγγραφική εμπειρία του Αντωνιάδη και ορμητικός ενθουσιασμός της Ράδου, έδεσαν αρμονικά και το αποτέλεσμα είναι πέραν του αξιόλογου. Αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη για μένα.

[Νατάσα Παυλίτσεβιτς · Rating 4 out of 5]

Μια καλοδουλεμένη υπόθεση μυστηρίου εκτυλίσσεται στην Ξάνθη. Το βιβλίο εχει να προσφέρει άπλετη ατμόσφαιρα, αγωνία και ανατροπές. Η αποτύπωση σύγχρονων κοινωνικών προβλημάτων της ελληνικής επαρχίας (μετανάστευση, ρατσισμός, ανεργία, σεξισμός) γίνεται με μεγάλη επιτυχία, χωρίς να μετατρέπει το βιβλίο σε κήρυγμα. Μου άρεσε επίσης πολύ που η έκταση του βιβλίου ήταν ακριβώς τέτοια ώστε να εξυπηρετεί την πλοκή· το κείμενο δεν φλυαρεί, αντίθετα αρπάζει τον αναγνώστη και τον βάζει να τρέξει μαζι με τα γεγονότα.

[Ευαγγελία Τσουκαλά · Rating 4 out of 5]

Πολύ ωραίο θρίλερ με φοβερή ατμόσφαιρα, περιέργεια για τη συνέχεια και γραφή. Ταίριαξε απόλυτα στη πλοκή η εναλλαγή των χαρακτήρων στην αφήγηση, κι ας χρειαζόμουν μερικές σειρές μέχρι να καταλάβω ποιος ήρωας "μιλάει". Αν το ψυχογράφημα των χαρακτήρων ήταν λίγο πιο αναπτυγμένο θα ήταν, για μένα,τέλειο. Οι σελίδες του το κάνουν ένα βιβλίο, το οποίο δε κουράζει και η ανατροπή ήταν το κερασάκι στη τούρτα!

[Effie (she-her) · Rating 2 out of 5]

Σεξισμός, ομοφοβία και στο τέλος έχασε και κάθε ίχνος ρεαλισμού.

Ο Δαιμόνιος Βάκχος είναι από τα βιβλία που δεν έχω να του προσάψω τίποτα θετικό. Οι χαρακτήρες του είναι μονοδιάστατοι και αδιάφοροι, η πλοκή μέτρια, προβλέψιμη μέχρι που στο τέλος χάνει κάθε ενδιαφέρον και η ατμόσφαιρα ανύπαρκτη.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε χωριά της Ξάνθης και εμπλέκονται Διονυσιακά μυστήρια. Αυτά από μόνα τους αρκούν για να δημιουργηθεί μια εξαιρετική ατμόσφαιρα, αλλά δυστυχώς οι συγγραφείς απέτυχαν.

Οι συγγραφείς έχουν προσπαθήσει να περάσουν κάποια αντισεξιστικά και αντιομοφοβικά μηνύματα, όμως η ίδια οι πλοκή και οι χαρακτήρες τους πέφτουν στα ίδια ατοπήματα με αποτέλεσμα να φαίνεται ως εντελώς επιφανειακή η προσπάθεια.

Γενικά, δεν έχω πολλά να πω για το βιβλίο. Δεν είχα ιδιαίτερες απαιτήσεις από αυτό, παρ' όλο που έχω διαβάσει άλλο βιβλίο της κ. Ράδου και που άρεσε πολύ, αλλά απέτυχε να καλύψει τις ελάχιστες απαιτήσεις που είχα απ' αυτό.

[Δημήτρης Αργασταράς · Rating 5 out of 5]

Ο «Δαιμόνιος Βάκχος» είναι το αποτέλεσμα της συγγραφικής συνεργασίας του Αντώνη Αντωνιάδη και της Αγγελικής Ράδου. Οι δύο συγγραφείς αντλούν τον θεματικό τους πυρήνα από τις λαϊκές παραδόσεις της Θράκης (πατρίδας του Αντωνιάδη), από τα αρχαία κατάλοιπα των παγανιστικών διονυσιακών εορτών, που επιβιώνουν ακόμη στην περιοχή, εμποτίζοντας τη σύγχρονη αστυνομική ιστορία τους μ' ένα ρεύμα μαγείας και μεταφυσικής ανησυχίας.

Όλα ξεκινούν στην παλαιά εθνική οδό, στην Ανατολική Μακεδονία, όταν ένας ολόγυμνος άντρας βγαίνει ξαφνικά στον δρόμο και πέφτει στις ρόδες ενός διερχόμενου αυτοκινήτου. Η νεαρή οδηγός θα διαπιστώσει πως ο άντρας είναι ήδη αιμόφυρτος και... φρικτά ευνουχισμένος. Την περίεργη υπόθεση αναλαμβάνει ο αστυνόμος Φάνης Βασιλείου μαζί με τους συνεργάτες του, ο οποίος ενημερώνει και τον σύνδεσμο του στο τοπικό τηλεοπτικό κανάλι, οπότε η νεαρή δημοσιογράφος Αθηνά Σγουρού ξεκινά τη δική της παράλληλη έρευνα. Και καθώς τα αλλόκοτα στοιχεία της υπόθεσης θα αρχίσουν να αναδεικνύονται, όλο και περισσότερα πρόσωπα θα εμπλέκονται σε αυτήν – ο ιατροδικαστής που θα εξετάσει το πτώμα, η ψυχολόγος πρώην ερωμένη του Βασιλείου, ένας τοπικός λαογράφος και συγγραφέας, ένας Βρετανός αρχαιολόγος και μία τοπική εκδότρια με το περίεργο όνομα Διονυσία Θεοφάνους...

Ο «Δαιμόνιος Βάκχος» είναι ένα από τα καλύτερα ελληνικά μυθιστορήματα που διαβάσαμε φέτος. Η ομαλή και παραστατική αφήγηση, η άρτια διαγραφή και ολοκλήρωση των προσώπων, η δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας όπου χρειάζεται, το επιτυχημένο δέσιμο της πλοκής σε μια ενδιαφέρουσα ιστορία που κρατά τον αναγνώστη μέχρι το τέλος, είναι τα βασικά του προτερήματα. Οι συγγραφείς καταφέρνουν να συνδυάσουν μαεστρικά στον καμβά της ιστορίας τους τους παγανιστικούς απόηχους μιας αρχαίας μητριαρχικής κοινωνίας, όπου οι γυναίκες-ιέρειες ήταν πιο ισχυρές από τους άντρες, με ένα σύγχρονο νοητό ταξίδι στην πόλη και στα χωριά της Θράκης, δίνοντας έτσι στο μυθιστόρημά τους ένα ιδιαίτερο στίγμα.

Από την άλλη, ένα από τα μεγαλύτερα χαρίσματα του βιβλίου είναι η άνεση με την οποία μεταφέρονται στον αναγνώστη οι σκέψεις και τα συναισθήματα των ηρώων του. Η πλοκή διαπλέκεται επιτυχημένα με τη βιοθεωρία και τον εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων, στοιχείο που δημιουργεί αληθινές σχέσεις ανάμεσα στα πρόσωπα, ζωντάνια και ρεαλισμό. Οι εκπλήξεις και τα απρόοπτα –ένα ιδιαίτερα πραγματικά απρόσμενο, όπως συχνά συμβαίνει στη ζωή– ικανοποιούν επίσης τον αναγνώστη.

Κλείνοντας, ας αναφερθούμε στη φροντισμένη έκδοση που κάνει το βιβλίο ακόμη πιο ελκυστικό. Η σχεδόν ανάγλυφη ζωγραφιά του εξωφύλλου, που μαγνητίζει το βλέμμα, είναι σαν ένας ζωγραφικός πίνακας να αγκαλιάζει τις σελίδες. Ο «Δαιμόνιος Βάκχος» είναι ένα βιβλίο με εξωτερική ομορφιά και προκλητικό περιεχόμενο, που σε καλεί να το γνωρίσεις καλύτερα. Μην το φοβηθείτε, διαβάστε το!

(Πρώτη δημοσίευση στο diavasame.gr)

[Allodapos Sambar · Rating 4 out of 5]

Το βιβλίο βασίζεται στην γνώση της αρχαίας Ελλάδας, των θρησκευτικών πρακτικών αλλά και της σημασίας τους, γνώση που και οι δύο συγγραφείς κατέχουν αφού έχουν εμπειρία χρόνων σε περιοδικά του θέματος και με εκδόσεις βιβλίων τους.

Τα παραπάνω μπλέκονται πανέμορφα με ένα αστυνομικό θρίλερ που φαίνεται ότι ταιριάζει απόλυτα με το σκηνικό, την γραφική δηλαδή Ξάνθη αλλά και τα απίστευτα δάση της, αλλά και με την ελληνική κουλτούρα. Ο υπαστυνόμος Φάνης φαίνεται κάλλιστα ένας απόλυτα πραγματικός χαρακτήρας. Από την πρώτη στιγμή των φαντάστηκα με πρώιμη φαλάκρα, κοιλίτσα και τα κλ��σσικά ψιλοιδρωμένα πουκάμισα των μεσήλικων αστυνομικών/δημόσιων υπαλλήλων.

Η αποκάλυψη του βιβλίου για μένα πάντως ήταν ο τριτοτέταρτος χαρακτήρας του Γιάννη. Ο νεαρός αστυνομικός φέρεται να κουβαλάει πάνω του όλα τα κακά του κόσμου. Ανίκανος, βλακάκος και πάνω απ’ όλα σεξιστής, τρώει όλο το έμμεσο κράξιμο των συγγραφέων προς το αφηρημένο κομμάτι της αστυνομίας που δημιουργεί κακό όνομα στο σώμα (κομμάτι που είναι και το μεγαλύτερο δυστυχώς). Ο Γιάννης φαίνεται να είναι ένας χαρακτήρας χωρίς καθόλου βάθος και ήταν το μοναδικό πράγμα που δεν εκτιμούσα κατα την διάρκεια της ανάγνωσης αλλά και αυτό που μου θύμισε να μην κρίνω πριν φτάσω στην τελευταία σελίδα.

Και αυτό γιατί, μέσα σε ελάχιστες σελίδες, όταν ο Γιάννης βγήκε μπροστά, μου έδωσε μια διαφορετική ματιά σε όσα έβλεπα και νόμιζα μέχρι τώρα και μαζί με αυτό άλλαξα και εγώ οπτική και αναγνώρισα ένα twist που οι συγγραφείς το κρατούσαν για το τέλος σαν κερασάκι. Well done.

more: monkeybros.gr

[Katerina · Rating 2 out of 5]

Δολοφονιες και ανθρωποφαγιες στο ονομα της Διονυσιακης πιστης και η αστυνομικη ερευνα για τη διαλευκανση τους. Μου προκαλεσε αρχικα το ενδιαφερον, αλλα σε καποιο σημειο και μετα με αφησε αδιαφορη ...

[Βασω Γενιτσαριδου · Rating 5 out of 5]

4,5/5

Αγαπώ πολύ τα βιβλία με παραδοσιακό τρόμο καθώς και τα αστυνομικά. Δεν γίνεται λοιπόν να μην λατρέψω ένα βιβλίο που τα συνδυάζει και τα δύο.
Μία ιστορία που διαδραματιζετε σε μια ατμοσφαιρική Θράκη, με το δικό της υπόβαθρο σε παγανιστικες ιστορίες, δοσμένη στην σύγχρονη εποχή.
Το μόνο μικρό αρνητικό που μπορώ να προσαψω στο βιβλίο είναι ότι θα προτιμούσα λίγο πιο δουλεμενους τους ήρωες. Κάτι που όμως δεν με εμπόδισε να παρασυρθώ και να απολαύσω το βιβλίο.

[Selefa · Rating 4 out of 5]

*3.5
Μια βακχική ιστορία θρίλερ από τον δαιμόνιο αδερφό μου και την εξαιρετική Αγγελική...

[Clemy-chan · Rating 3 out of 5]

Το 3 που του δίνω είναι αρκετά χλιαρό...
Καταρχάς, δεν το θεωρώ ούτε αστυνομικό μυθιστόρημα, ούτε όμως και θρίλερ (όπως το χαρακτηρίζει στο εξώφυλλο). Ναι, έχει μια αστυνομική υπόθεση στο επίκεντρο του και ναι, δημιουργεί μια αγωνία στον αναγνώστη στην αρχή, αλλά κανένα από τα δυο στοιχεία δεν είναι αρκετά ισχυρό για να χαρακτηριστεί το βιβλίο αστυνομικό ή θρίλερ. Μάλλον ως μυστηρίου θα το κατέτασσα προσωπικά.

Όπως όλους με τράβηξε η ιδιαιτερότητα των παγανιστικών στοιχείων που υπόσχεται η περίληψη, τα οποία ήταν όντως βασικό μέρος της πλοκής. Κι εδώ αρχίζουν τα αλλά. Η αρχή ήταν ενδιαφέρουσα, αλλά όσο προχωρούσε η πλοκή κι έρχονταν νέα στοιχεία στο φως, με απογοήτευσαν οι χλιαρές και αδιάφορες αντιδράσεις των χαρακτήρων. Οι τελευταίες 100 σελίδες δε, διέλυσαν οποιαδήποτε προσδοκία είχα για τη λύση της υπόθεσης, απλά αφήνοντας την ιστορία χωρίς τέλος (κάτι που εμένα προσωπικά μ' εκνευρίζει απίστευτα).

Εντωμεταξύ, παρατήρησα επίσης ότι σε αρκετά σημεία η γραφή γινόταν αναίτια πολύπλοκη ή πομπώδης, χρησιμοποιώντας λέξεις επιπέδου καθαρεύουσας χωρίς αυτό να συνάδει καθόλου με την εσωτερική φωνή των χαρακτήρων. Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν και πιο απλές/άμεσες ελληνικές εκφράσεις ώστε να εκφραστούν οι ίδιες σκέψεις μ' ένα πιο στρωτό ύφος.

[Δημήτρης Δελαρούδης · Rating 5 out of 5]

Πρόκειται για δυναμίτη! Σε μια εποχή (2015) που δεν είχε ξεκινήσει ακόμα το τσουνάμι της αυτοέκδοσης και της συνέκδοσης, εμφανίστηκε ένα αριστουργηματικό, λακωνικότατο θρίλερ με απόλυτη πρωτοτυπία. Πρόκειται για μια ιδέα που ζήλεψα το ότι δεν ήταν δική μου (και φαντάζομαι πολλοί ακόμα εγχώριοι συγγραφείς του φανταστικού και του τρόμου). Κατά τη γνώμη μου αποτελεί μια σύγχρονη δραματοποιημένη εκδοχή των Βακχών του Ευριπίδη, που αφορά τα Θεοφάνεια του Διονύσου (κρατήστε στη μνήμη σας αυτές τις δύο λέξεις: Θεοφάνεια Διονυσίου…). Είμαι σίγουρος ότι οι λάτρεις των διηγημάτων θα το εκτιμήσουν ιδιαιτέρως, καθώς απουσιάζει η περιττή φλυαρία. Και, παρότι είναι ένα μυθιστόρημα εξαιρετικά λιτό στην αφήγηση, στις 328 σελίδες του εμφανίζονται τόσοι διαφορετικοί χαρακτήρες, που αν το έγραφε ο Κινγκ, ο Κόνολυ ή ο Κουντζ θα επεκτεινόταν σίγουρα στις 800 με 900. Αυτό, βέβαια, δεν είναι απαραίτητα άσχημο για κάποιον αναγνώστη που απολαμβάνει να διαβάζει το πώς ακριβώς τρώει τα κορν φλέικς ή τι μάρκα παπουτσιών φοράει ο κάθε χαρακτήρας, αλλά ο Αντωνιάδης και η Ράδου αποφάσισαν να μας δώσουν μια δυνατή γροθιά στο στομάχι. Η πλοκή είναι ευρεία, αλλά σε καμία περίπτωση απλοϊκή, ούτε όμως εξαιρετικά περίπλοκη με συνέπεια να καταντήσει δυσνόητη.
Πρόκειται ακριβώς για το είδος που με γοητεύει, καθώς η ανάμιξη του αστυνομικού μυστηρίου με το παραφυσικό στοιχείο είναι δεμένη απόλυτα και σε τέλεια αναλογία. Πέρα από αυτό, η ροή των γεγονότων δεν αμφισβητεί την ύπαρξη του υπερφυσικού, το οποίο διαποτίζει το βιβλίο από την αρχή μέχρι την τελευταία του πρόταση (θυμηθείτε την τελευταία πρόταση…). Τοποθετημένο στα αρχέγονα βουνά της Ξάνθης, ξυπνά μέσα μας αρχαίες μνήμες (που είναι φρόνιμο να τις ξαναβάλουμε για ύπνο μετά το τέλος του βιβλίου). Η ενδελεχής ιστορική, εγκληματολογική, σημειολογική και λαογραφική έρευνα που έχει πραγματοποιηθεί από τους δύο συγγραφείς είναι εμφανέστατη και οπωσδήποτε δεν χρειάζονται έξτρα πειστήρια για τα ονόματα Αντωνιάδης και της Ράδου, σε ό,τι αφορά την έρευνα και την γνώση της παραπάνω θεματολογίας.
Εκείνο που με ενόχλησε λιγάκι (μιλώντας πάντα προσωπικά) είναι ότι κάποια κεφάλαια και υποκεφάλαια αρχίζουν απρόσωπα, του τύπου: «Ξύπνησε και άνοιξε τα μάτια του…» χωρίς ο αναγνώστης να γνωρίζει εξαρχής για ποιον χαρακτήρα πρόκειται, αλλά να το πληροφορείται έπειτα από τρεις ή τέσσερις παραγράφους. Όπως και να ‘χει όμως, οι δύο συγγραφείς ένωσαν τη γραφή τους και μας προσέφεραν ένα διαμαντάκι, που δυστυχώς χάθηκε μέσα στα βουνά των άοσμων και άγευστων βιβλίων που εκδόθηκαν τα τελευταία χρόνια. Μην το προσπεράσετε σε καμία περίπτωση.

[Yorgos K. · Rating 5 out of 5]

Τρόμος και αστυνομικό μυστήριο, I´m in.

Καταρχάς μία μνεία στο εξαιρετικό εξώφυλλο.

Στο ζουμί, ο Δαιμόνιος Βάκχος μου άρεσε και μου άρεσε πολύ. Ο συνδιασμός του αστυνομικού στοιχείου με το στοιχείου του τρόμου και δή του folk terror δούλευει άψογα σε αυτό το βιβλίο. Το βιβλίο κυλά ευχάριστα και η τελική κορύφωση με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο.

5/5

[Ηλίας Τσιάρας · Rating 4 out of 5]

Πολύ καλό, καλύτερο από ό,τι περίμενα. Προτείνεται σίγουρα

[Δώρος Αντωνιάδης · Rating 3 out of 5]

Ενδιαφέρουσα ιστορία, με καλό ρυθμό. Στα θετικά της το ενιαίο ύφος, που δεν σε αφήνει να σκεφτείς πως πρόκειται για δύο συγγραφείς, που σημαίνει πως πέτυχε το εγχείρημα, καθώς και η αναπάντεχη και μάλλον ασυνήθιστη τροπή που παίρνει η πλοκή αρκετές σελίδες πριν το τέλος της, κυρίως όσον αφορά τους πρωταγωνιστές της. Επίσης, το μέγεθος για μένα είναι το ιδανικό (περίπου 300 σελίδες). Στα αρνητικά της, η -σε πολλά δυστυχώς σημεία- εξεζητημένη γλώσσα γραφής που πετυχαίνει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκει.