El éxtasis material

by J.M.G. Le Clézio, Juana Bignozzi (Translator)

El éxtasis material es un ensayo fundamental en la obra del Premio Nobel J.M.G. Le Clézio, que estaba inédito en castellano hasta la presente publicación.
Con una bellísima escritura, el autor derrumba y sacude las ideas recibidas, para construir un tratado de las emociones aplicadas. Una a una, las cosas "seguras" y aprendidas son interrogadas y discutidas por Le Clézio, comenzando por lo más pequeño y cotidiano, incluso aparentemente ínfimo que lo rodea, para seguir con él mismo, su cuerpo, el cuerpo de la mujer, la escritura, el amor, la muerte y la idea de lo absoluto. Es un libro inquietante, una búsqueda intelectual y amorosa, que en su radicalidad cuestiona la moral media: dice por ejemplo que "la belleza de la vida, la energía de la vida, no están en el espíritu, sino en la materia". También afirma que "los principios, los sistemas, son armas para luchar contra la vida".
En El éxtasis material Le Clézio ofrece al lector el secreto de un apasionado descubrimiento.

336 pages, Paperback

First published January 1, 1967

About the author

Jean-Marie Gustave Le Clézio, better known as J.M.G. Le Clézio (born 13 April 1940) is a Franco-Mauriciano novelist. The author of over forty works, he was awarded the 1963 Prix Renaudot for his novel Le Procès-Verbal (The Interrogation) and the 2008 Nobel Prize in Literature.

Reviews

[Mohammad Hrabal · Rating 3 out of 5]

کتاب، جستارهایی درباره زندگی است. بعضی از بخش‌های کتاب جذاب و زیبا بودند و بعضی خسته کننده و حوصله سر بر، بعضی از آنها برای من غیرقابل فهم بودند و تعدادی سهل و آسان.
********************************************************************************
هنگامی که زاده نشده بودم، دنیا وانهاده بود؛ هنگامی که رخت از دنیا بر بندم، دنیا وانهاده خواهد بود؛ و به هنگام زنده بودن عالم وانهاده است. ص 27 کتاب
برای من دیگر هیچ، هیچ مگر زبان وجود ندارد. این تنها مسئله است، یا بهتر بگویم تنها واقعیت، همه چیز در آن یافت می‌شود. همه چیز در آن سامان یافته است. حیات من در زبانم است و زبانم مرا می‌سازد. ص 47 کتاب
و این حقیقت سختی است که یک بار برای همیشه باید به خود باز گفت: ما هیچ نیستیم، هیچ چیز. هیچ چیز مال ما نیست، هیچ نیستیم مگر گذار و گذر. صورت‌هایی گریزپا. ص 51 کتاب
خلسه‌ای سترگ‌تر، لذتی بی‌کران‌تر از خلسه‌ی حال وجود ندارد. ص 52 کتاب
برای اینکه فردی را متمدن بنامند، غالباً می‌گویند: "بافرهنگ" است. چرا؟ این فرهنگ چیست؟ اغلب، بیشتر اوقات، این بدان معناست که او یونانی یا لاتین می‌داند. قادر است اشعاری را از بر بخواند. نام نقاشان هلندی و موسیقی‌دان‌های آلمانی را می‌داند. پس فرهنگ بدین کار می‌آید که در دنیایی که پوچی و بیهودگی حرف نخست را می‌زند خوش بدرخشیم. این فرهنگ آن روی دیگر سکه‌ی جهالت است. بافرهنگ در نگاه این یک، بی‌فرهنگ در نگاه آن دیگر. فرهنگ که نسبی است، پدیده‌ای بی‌نهایت است؛ هرگز نمی‌تواند تحقق یابد. پس این انسان بافرهنگ چیست که برآنند اسوه‌وار عرضه‌مان دارند؟ بسیاری اوقات نیز، این مفهوم فرهنگ را صرفاً به حوزه‌ی هنر محدود می‌کنند. چرا باید فرهنگ در این باشد؟ در این زندگی همه چیز مهم است. پیش از آنکه بگویند فردی بافرهنگ است، خوش دارم که بگویند: او یک انسان است. صفحات 54 و 55 کتاب
بزرگ‌ترین گناه انسان، نه معلول احساسات بلکه معلول خرد اوست. باید چشم‌پوشی از لذت فهمیدن را نیز بدانیم. و از نخوت آموزشگری درگذریم. ص 98 کتاب
باید از "وضعیت" بشر سخن گفت. باید بی‌عدالتی را برملا کرد. علیه جنگ، گرسنگی، نژادپرستی فعالیت نمود تا از انگ ناکامل بودن در امان بود. نیک‌تر اینکه، باید به هر بهایی یک نظام ارزشی اخلاقی ولو تصنعی برپا ساخت. مقتضیات زمانه این را می‌طلبد. آنکه به طور کلی اندیشه نمی‌کند شایسته‌ی اندیشیدن نیست... بی‌تردید نوع‌دوستی و جنگ ستیزی سودمند است. اما بسنده نیست. باید بیش از هر چیز دارای وجدان بود. هم اوست که تربیت می‌کند، می‌پالاید و حساسیت را بر می‌انگیزد. نعمتی راستین است، نعمت آرامشی که در درون خود داریم. صفحات 108 و 109 کتاب
تصور خوشبختی، نمونه‌ی آشکار سوءتفاهم است. چرا خوشبختی؟ چرا باید ما خوشبخت باشیم؟ احساسی چنین کلی، چنین انتزاعی و با این همه چنان مرتبط با زندگی روزمره، از چه چیز می‌تواند نشئت بگیرد؟ صرف نظر از تصوری که از آن داریم، خوشبختی صرفاً هماهنگی میان عالم و آدم است؛ یک مظهر است. تمدنی که خوشبختی منتهای آمالش باشد محکوم به شکست و سخنان فریبنده است. هیچ چیزی وجود ندارد که خوشبختی آرمانی را توجیه کند. همان طور که هیچ چیز یک عشق کامل، مطلق یا حس ایمان کامل یا سعادت پایدار را توجیه نمی‌کند. مطلق تحقق پذیر نیست: این اسطوره، بصیرت را تاب نمی‌آورد. یگانه حقیقت یعنی زنده بودن، یگانه سعادت یعنی آگاهی از زنده بودن. ص 157 کتاب
مرگ امید انسان‌هاست. مایل به دانستنش نیستند. مایل به دانستنش نیستیم. و با این حال حقیقت دارد. هم اوست که ندای برین، تسکین خاطر، عجیب‌ترین شادی را نوید می‌دهد. هم اوست که شب افروز و رخشان است. مرگ، مرگ، همانند شب. ص 186 کتاب
خوش می‌داشتم یک بار رخت از جهان بر می‌بستم
و دگر بار زاده می‌شدم
عالمانه. ص 246 کتاب

[Marie · Rating 3 out of 5]

2.5

[Ricardo Munguia · Rating 2 out of 5]

Ensayo personal sobre la búsqueda de la verdad, el amor yla muerte y aunque no lo recuerdo del todo lo que sí recuerdo es que me pareció un poco pretencioso. Eso no quiere decir que esté mal escrito, pues es sumamente lírico, simplemente me pareció que su supuesta búsqueda por la verdad es una diatrabas medio filosófica pseudo intelectuales bastante aburrida, sin nada de fondo.

En términos generales no me dejó nada este libro, creo que no se lo recomendaría a nadie salvo a aquellos seguidores del autor.

[Federico Tommasi Zardini · Rating 3 out of 5]

Ogni libro stipula un patto con il lettore. Una sorta di do ut des in cui lo scrittore fornisce una narrazione, un filo rosso o un qualche gancio e senso di coerenza in cambio della nostra attenzione sulle tematiche che vuole trattare.

Ecco, Le Clézio se ne fotte altamente.
Capita che gli scrittori se ne freghino di questa convenzione, ed è giusto che succeda. Ma qual è il rischio di questa presa di posizione? Di non essere ascoltati o di non essere capiti?
Forse una, forse nessuna, ma spesso capitano entrambe le conseguenze.

Per quanto mi riguarda, Estasi e materia è un libro interessante che ha dei momenti di lucidità e intuizione sorprendenti nascosti in un guazzabuglio di esplosioni creative incongrue, massime ingiustificate e inconfutabili che danno troppa aria alla lettura creando dei veri e propri vuoti nella mia attenzione. All'inizio questi momenti di distrazione mi facevano sentire in colpa ma proseguendo mi hanno fatto sentire incazzato nei confronti di Le Clézio. Non lo sopportavo, fra queste 267 pagine ci sono estratti davvero validi come le sue riflessioni sulla scrittura, sulla miseria, sulle nostre maschere e sulla morte; ma in mezzo ci sono sperimentalismi e divagazioni fini a se stesse che non hanno senso di esserci e sembrano essere poste solo per rimarcare la penna estremamente abile dell'autore anziché guidare efficacemente concetti connessi fra loro.

Non ne consiglio la lettura ma ne consiglio la consultazione, anche casuale.
Nonostante tutto sono sicuro che ci sarà qualcuno che saprà apprezzarlo meglio di quanto abbia fatto io.

[Maryam ✨ · Rating 1 out of 5]

أعتقد الترجمة سبب لتردّي تقييمه.

[Iacopo · Rating 4 out of 5]

4,5⭐

[sinepudore · Rating 5 out of 5]

...in quale pianta, in quale scheggia di roccia ho cominciato la corsa verso il mio volto?
#quote