ირაკლი სამსონაძის ახალი რომანი მოგვითხრობს თორმეტი ერთმანეთის მსგავსი ბიჭის განსხვავებულ ისტორიას. ისინი დროის ერთ მონაკვეთში შეხვდნენ, საღებავით სავსე ქილები შეახალეს მოღალატის ძეგლს, შემდეგ კი თითოეულს თავისი ბედი არგუნა განგებამ.
თორმეტი ბიჭის ტრაგიკული ამბავი თაობის, ზოგადად ეპოქის ტრაგიკულ პანორამას ქმნის და ბიბლიური ალუზიით, „მონობის სახლიდან“ გამოსულთა და უდაბნოში ახეტიალებულთა ძველისძველ, ორმოცწლიან გზაზე გვაფიქრებს.
ირაკლი სამსონაძის მორიგი მცდელობა 90-იანებისა და საბჭოური მემკვიდრეობის სიმძიმე ბოლომდე აღგვაქმევინოს და პროცესში გვტანჯოს კიდეც. სამოქალაქო ომი, ცხინვალი, აფხაზეთის ომი და შედეგად, გაუტანლობა, ზიზღი, სიღარიბე, პოლიტიკოსები აბსურდული გზავნილებით ტელევიზორიდან; საცოდავი დედა, რომელიც თავისი ფსიქოლოგიურად ტრავმირებული შვილის დეკადანსს ყოველდღიურად უყურებს.
მოკლედ, უამრავი თემაა და კარგად გადმოცემულიც. ავტორი ჩემი ახალი აღმოჩენაა ქართველ მწერლებში.