رهگذری در خواب پروانه‌ها

by بهرام اردبیلی, میثم ریاحی (Editor)

بهرام اردبیلی (1384-1321)

بهرام اردبیلی از شاعران برجسته آوانگارد در دهه چهل ایران است که در طول زندگی و در پروسه شعری اش یکه و غریب بود. شعرهای محدودی از او در نشریات آن دوره منتشر شده است که کتاب حاضر شامل این شعرهاست.

مثل اين است كه بالاي شبي. اين چنين داشته باشي به كنار. و زرد گلوبند تو را نداشته باشي. ناداني و بانوي بلندي كه مرا دوست مي‌داشت. و هميشه درآمد شد شب. مي‌نشست و سايه‌هاي مرا مي‌جست. و من با سن كوتاهم از او شرم عشق مي‌آموختم. و آن‌چه آسان است. رسيدن شب بود به خانه ما. كشيده مي‌شدم آن‌گاه. بانو دل رميده‌يي داشت.

Genres: Poetry

120 pages, Paperback

First published January 1, 2015

About the author

وی در سن ۲۲ سالگی اولین شعرش را در مجله فردوسی چاپ کرد. در این دوران بود که اردبیلی با شاعرانی که بعدها به گروه شعر حجم معروف شدند، آشنا شد. شعر حجم از سالهای ۴۶ و ۴۷ رسماً موجودیت خود را اعلام کرد و اردبیلی و تنی چند از شاعران در آن سالها بیانیه شعر حجم را امضا کردند. (و همچنین یدالله رویایی از تئوریسین های مهم این گروه به تاثیرپذیرفتن از اردبیلی اعتراف دارد و همچنین این خصیصه در شعر او نیز مشخص است.)

وی در ابتدای دهه پنجاه به واسطه فریدون رهنما در اداره رادیو و تلویزیون مشغول به کار شد و در اواسط آن دهه به هند مسافرت کرد و ده سال در آنجا زندگی را گذراند. او در هند به یوگا و موسیقی روی آورد. (و همچنین از دلایل مسافرت او به هند علاقه به عرفان های کهن شرق و همچنین تمایلات عرفانی دیگر او بود.) اردبیلی سپس به اسپانیا رفت و بیست سال پایانی عمر خود را در جزایر قناری سکنی گزید. و البته در تمام این سالهای سفر هیچ چیز ننوشت و در یک سکوت طولانی گذراند تا سال ۱۳۸۴ که در ایران سرود دوست داشتنی اش (مرگ) را سرود.

Reviews

[Nasrin M · Rating 3 out of 5]

گویی مدام
درحال دویدن زندگی کرده‌ایم.
درهمهمه‌ی سوگوار شب
خانه‌ی بی‌سقف شمایل‌ها
سنت فراموش شده‌ای را
بیدار می‌کند
و پرنده‌ی گمشده‌ای
درقلبِ شیشه‌ای شاخه‌ای
آواز تنهایی می‌خواند

***
کجا می‌بری خون مرا
ای بستر آشفته
ای ارس!
ای خجسته‌ی گذرا!
من از آرامش پهناور درختان
می‌آیم.
آنجا که تبرها نیز
رویای سبز دارند

[Farnaz · Rating 4 out of 5]

شاید
دمیدن نفسی
در استوانه های غمگین
رسیدن بهاری را
ناباورانه مکرر کند...!
______________________________________
و مرا
پنهان کنی
ای همخوابه ی نجیب مهارجه
در «ساری»یِ بلند اندامت
______________________________________
در بهار امشب
جنبش دستی را
به ساقه ی خشکی
پیوند خواهم زد
تا روزهای باقیمانده ی جهان را
پاسخ سلام پاییز بدانم
______________________________________
ای شعر!
پس کی می توانم
خشونت واژه هایت را
به شدت ببارم؟
______________________________________
این بار
از تارهای گسسته ی حنجره تو می نویسم
______________________________________
و زمستانِ همیشه ی نامم می گفتم:
و از زنان و مردانی که
شقیقه و گونه ای به گونه ی کوه دارند
پشیمانم
پرا که: چله ی این ماه
نژاد قطبی من
خواب تاریخ را
دوباره خواهد تاراند
و این بناهای سنگی را
که از شانه ی برادر باستانیت
قد کشیده اند
ویران خواهد کرد
__________________________________
برهما گفت:
خاطره هایم، شناکنان
به کناره ی ذهنم بازگشتند
__________________________________
رها کن! این بنفشِ براق،
این پیراهنِ عثمان را
که عشق تو را
باران کرد و
بر خاک نشاند
__________________________________
گویی مدام
در حال دویدن زندگی کرده ایم

در همهمه ی سوگوار شب
خانه ی بی سقف شمایل ها
سنت فراموش شده ای را
بیدار می کند
و پرنده ی گمشده ای
در قلب شیشه ای شاخه ای
آواز تنهایی می خواند
__________________________________
ای رهگذر!
اگر آواز بخوانی
چندان خواهم گریست
که تشنگی بهار
میوه ی رسیده ی تابستان باشد
___________________________________
اگر در تو آسمانی بود
می توانستم
شهاب دستانت را
به تو بازگردانم

مرا
تنهاتر بگذار ای برهنه ی آلوده
این ویران را
نه هوای نگین قدم هاست
و نه سودای دهلیزهای لایه دار
که سوختن آرام مشعل ها را
به تماشا بنشیند
_________________________________
در زوایای این بعدازظهر
کسی مرا بنام می خواند
_________________________________
روزی که
به هیات شمشادی درآمدم
گم می شونم
در ازدحام میدان
و در میان فاتحین تاریخ
ـ با لهجه های گوناگون ـ
تا خون مرجانی من
لطافت لب هایت را
در خشونت تصمیم سرداری
پنهان می کند
__________________________________
آسمان وطنم
از زخمی خونین است
کهمی توانی
با ذره های آن
گونه هایت را
دوست بداری
__________________________________
:جدایی

هنگامی که
نفس های باکره ات
در مدار روح گلوله
مخدوش می شود

بیاد آر که:
قلب سنگی من
در اققای فریاد تو می تپد
___________________________________
آواز سبز دستت
بهار را بیدار کرده است
تا من در ابدیت زنبق ها
از چشم های تاریکت
عبور کنم
___________________________________
: کجا می بری خون مرا
ای بستر آشفته
ای ارس!

ای خجسته ی گذرا!
من از آرامش چهناور درختان
می آیم
آنجا که
تبرها نیز
رویای سبز دارند
____________________________________
گلوگاهم را ببوس
آوازی که واپسین نفسش برنیامد
____________________________________
سپیده دم است
نشسته ام مرگ را معماری می کنم
دورتر ـ آنجا
جمجمه ای می شکافد
با سرانگشتان نقره ای باد
لاشخوران
بیهوده به سوی فلق بال می زنند
____________________________________
بی گمان،
تو برای مداوای انزوای من
مرگ را باید در استوایی تریم قاره ی آفتاب
که مشرق نوبنیادش را
از تکان کتف های گندمگون من
خواهد شناخت
از عزیمت خود شرمگین کنی
_____________________________________
نه، نه، نه
تو تنها اقاقیای یادبود منی
که به خاطر مزار نروییده ای
_____________________________________
تابوتی از مفرغ
که در باران ها زنگ نمی زند بر شانه ها
به سبکی ستاره ی ستوانی روستازاده است
در فرصتِ این شمشاد
تشییع می شود
و با صفیرِ خاموش چشمی
مثلث تنهایی ام به هم می ریزد
______________________________________
الامان ای جوخه
ماشه را نچکان
هنوز اندکی شب است
______________________________________
پلک بر هم بگذار
و در این دقیقه ی آخر
که ماه
در کمین عقربه می خرامد
نگاهم کن و
نفسم را بیامرز
______________________________________
گیسو به باد پیچیده بانوی قیس
شفا می‌طلبد
از درِ درهای بادیه.
یائسه می‌گذرد
شبق از گیسوش
عشق،
در حجله‌گاه خلیفه
کاسه در کاسه صف کشیده به دریوزگی
که هلاهل
در مطبخ بازرگان.
شانهٔ انگشت
به شن می‌کشد
شاخه به شاخه
زیتونی رنگ.
هان‌ ای کمند تافته
قد بیفراز
تا کجاوهٔ اول.
____________________________________
عشق
در قبیلهٔ من
خنکای برف است و
شعور ضمنی آب.
هفت دروازهٔ آسمان
از آنِ هفت پیکر ناظم
من اگر کفنی داشتم
نگاهِ لیلی می‌کردم و
می مردم
_____________________________________
شبانه ی لیلی به بازخوانی قیس:
می خواهمت ای زخم سیاه!
_____________________________________
حرامی بازآمدن
ای مرگ آخرینم
عبور کن از شام غریبان دامنم
ای آذرخش نباتی
خمیده بشکن
در خم نارنجی
______________________________________
دریچه ی ماتم
گشوده به ایوان شرقی
قبیله در آتش
خیال دمیدن
مقابل من
_______________________________________
شب تلخی ست
ماهِ تلخ
کمان پذیرفتنی!
سلام به انحنای کشیده ات
_______________________________________
تیر می کشد
زخم سیاهم
به آرامی
کلام ناظم را درهم کن و
نامم را بنشین
_______________________________________
مژه گانش
درازمدت و مسموم
و به انحنای پلک
کشته ی سهراب
_______________________________________
چنگ می زنم
به آهنگ تاری از مژه گانش
تا بافه ی کفنم باشد
یا ماه بنی هاشم
_______________________________________
آب ها
راز بزرگ ما
و تو در گلوی آب
خفته می میری
_______________________________________
می شود که بگوییم
سال ها خاموش خواهیم بود
و به لبخندی خیره می شویم

می شود که بگوییم
سنگ های رنگ به باد داده
معنای ما را دارند
________________________________________
نورهای قرمز
پایان گرفته اند
و معنا ندارد
طرح لبانش
می رود آهسته و لرزان
________________________________________
اینگونه که تو می مردی
کرکسی
نشسته بر لاشه ی همزاد
________________________________________
و به نزدیک ترین فاله
گم گشت یادگار
________________________________________
آرام تر بخوان
در این مصب مصیبت
________________________________________
نادانی و بانوی بلندی که مرا دوست می داشت
و همیشه در آمدشدِ شب
می نشست و سایه های مرا می جست
و من با سنُ کوتاهم از او شرم عشق می آموختم

و آنچه آسان است
رسیدن شب بود به خانه ی ما
کشیده می شدم آنگاه
بانو دل رمیده ای داشت
_________________________________________
هراس در گفتگوی ما روزانه ست
وقتی که تو می مرگی و
من بر آبم همین.
_________________________________________
گورستانی انباشته از گل های هلال
کمانه می زنم بر این ویرانی
_________________________________________
از دو چشم رو به فلق
مقصود تویی
هنگامی تاری پلک هام
_________________________________________
آن که می‌سوخت آبگیر مهیا
آن که سبزی‌ش شعله گرفته بود تازه و تر
با صخره حسی کشیده می‌شد از سکوی پیدایی ِ نور
از آن که زبانه‌ی نم در تن چوب ماجرایی بود
از آن که پیکرش را به تبر می‌زدم از مچهاش
جرقه نبود تراشه‌ی چوب ِ تری بود که
هر چه تبر می‌زدم به مچهاش
سفیدتر می‌زد
از بلندی‌هاش
هوای خود را به سقوط
چه سهل می‌کرد
و تن از من به رفتارِ سنگِ مرده می‌مانست
در بلندترین حلقه‌ی آتش
نم که پشنگ می‌زد
تیغه بر مچش می‌پیچید
تا من از استواری‌اش دانستم
خواهد افتاد گرفتار
به مرگی از مرگهای هزاران سنگ
افتاده به ساحلِ ناگوارِ آب و تلاطم
پس شعله پشنگ می‌زند از نم
و خرچنگها که طلسمشان دَوَرانِ سرگیجه‌ست
بر منفذهای آبله‌گونِ سنگهای مرده- افتاده به ساحلِ آب و تلاطم

*

مرا می‌بایدم جدا افتاد
با برگهای سبزِ به هم مانند
تراشه‌هایی که بایدم شعله زند به خاکستری سبک از گُر گرفتنم

عین نیمرخ افتاده باشد
برگی از درخت
و نیمرخی که به معراج می‌رود
به رخساره‌ی باد
که مجال افتادنش در طلسم سنگ سیاه
چه سهل می‌افتد
زبانه به گودیِ آبله‌ها جا نمی‌شود از تقصیر
و درین دیدن از همه دیدنی‌ها
سنگِ مرده- افتاده
شعله‌یی کشیده بر تراشه‌ی بران

*
و آن که شنیده می‌شود از نیمرخش
دانه دانه آبله می‌گیرد
آن که خطی دیگر بر خاک می‌افتد
با لهجه‌ی آسوده‌ی افتادن
وسینه‌ی بازِ آسمان
که معنا ندارد در آبگیری تنگ.
___________________________________
چار شعر با سه نقطه

...

سر بر در شبی به همین رنگ
نظاره می‌کُنم بدر بی‌بدنت را ماه
که می‌گردی به غفلت مردگان

چرا گریه مرا در نمی‌بَرَد
به من بگو تویی که مردمکی
برای پرهیز از عشق
رنگهای همنشینِ لبانت
در افسونِ آخرین اجاق می‌سوزد
من که کوره‌یی سرد برزَبَر دارم
دشت را می‌خواهم
تفته در آهوی نافه‌ی تو
که بستنِ دهانِ گُلی در مُشت
گفتگوی بی‌هوده‌ست

عشق جذر و مدی ندارد
نه سمندری در آب
نه ماهیان در آتشِ شن
تو را می‌خواهم و
لبخند تو را در قدیم خُتَن
مکانِ مرغی چون ابراهیم را
که خاموشی از آن سنگِ رایگان است
تا پگاه
مشت بسته بر سینه بکوبد
و عکس هفت هیولای بی‌بدن
در چشمه بیفتد از سر تقصیر.

...

پسِ مرگِ ما چونست
که حسی تباه می‌بابد
این دلِ رؤیا به رسمِ جامه‌دران!

نیلوفری برهنه و سست است
این درِ وامانده بر فتوح
این مرغزارِ منادی‌های خزان
که مرا و تو را صید می‌کند
هیچ نمانده به بیشه‌ی تَر دامن
هیچ نَجُنبَد جلالِ دریایی‌ش
مگر سامانی از گل سرخِ زمین
آتشِ ارکانِ غولها
که با خصمِ دُهل
چه کلاهی چه برجِ شمشیری؟

...

از آن راهِ نامیده به سرگردانی
زمانی بادِ بهشت می‌گذرد
وز پی ما جانِ عریانِ گلهای یخ
با رویش نارنجی
که آن جا در سایه‌گیر تپه‌ی جانورانِ حفره‌یی
سرخ می‌زنند و مخملِ یکدست
و پیش روی دخترکان
گمان نمی‌کنم آن لب و بستن

در آن دامنه او خیمه زده
او که خیلِ آزادی مهلکی را پُشته می‌کند
و خارِ جانش به هرزه‌ی باد می‌خُلد

همگان پراکنده‌اند
خیلی‌ش در ابدیتی وحشی
در سر آشیان‌ها و حفره‌ی گامِ جانوران
دسته یی‌ش
پُشته به دوشِ دخترِ نارنجی
او که پیاده وجین می‌کند
پیاده فرو می‌رود در مخمل سرخ

دراز زمانی از گذشتنِ باد می‌گذرد
همگان فراهم آماده‌اند
و گاهواره‌ی شیپوی غروب
در پشتِ منظمِ دخترک می‌جنبد.

...

آهِخته بر جوانی یک پیکر
از بیمناکِ عمر
تمثالِ این همه مرغ

موج مخوف با سایه‌یی از پَرپَر
یگانه رشادتش می‌شکند
و تنی چند شمردنی
آیین دفن آنها را
در خامه‌ی شاعران می‌نشانند
موج به اعماق می‌کشد
میان پشیمانش را
و کاتب از ظفر می‌ماند.
_____________________________________
از بس که ساده بود برایش فریب مرگ

[Miss Ravi · Rating 3 out of 5]

‌
عشق در قبیله‌ی من
خنکای برف است
و شعور ضمنی آب.
هفت دروازه‌ی آسمان
از آنِ هفت پیکر نا‌ظم.
من اگر کفنی داشتم
نگاه لیلا می‌کردم و
می‌مُردم.

[Narjes Dorzade · Rating 2 out of 5]

سپیده‌دم است
نشسته‌ام و مرگ را معماری می‌کنم

[مهسا · Rating 4 out of 5]

ناشرِ کتاب (بوتیمار)، که خب می‌دونید، توقیف و بسته شده. چاپ‌های رهگذری در خواب پروانه‌ها هم تموم شده در بازار کتاب.
فلذا اسکنِ کتاب:

https://t.me/dafetar/69

پی‌نوشت: نسخه‌ی الکترونیکِ قابل خریداری‌ای از این کتاب در طاقچه موجوده البته و درست نمی‌دونم وقتی بوتیماری وجود نداره، سودِ فروش قراره به کدام شخص و کدام جا برسه.

[Tirdad · Rating 4 out of 5]

بی‌گمان،
تو برای مداوای انزوای من
مرگ را باید در استوایی‌ترین قارهٔ آفتاب
که مشرق نوبنیادش را
از تکانِ کتف‌های گندمگونِ من
خواهد شناخت
از عزیمت خود شرمگین کنی.

[sohrab mohajer · Rating 3 out of 5]

شعر هایی که باید با حوصله خواند
بهرام اردبیلی جزء گرایی خوب است تا شاعری تمام و کمال
و جزیره های خوشی دارد تا شعر هایی زیبا
شعرهای خوش آهنگ و خوش کلام و البته کم گیرایی که در هیچ دستگاه موسیقیایی الا شعر خوانی قابل زیبا نمایی نیست

[Yasaman · Rating 3 out of 5]

من به حلقه‌ی آتش
سکندری خورده‌ام.
تا این زمان فلزی بگذرد
من می‌نشینم
کنار این جاری
به تماشای آتش و دود
و شیار سبز مرطوبی که
تویی.

[Taymaz Azimi · Rating 4 out of 5]

اگر این ستاره‌ها نشان از ارزش شعر بهرام اردبیلی باشد من جز پنج ستاره بر هر دوشش چیزی نمی‌بینم. اما آن یک ستاره که از ستاره‌های این کتاب افتاده از بابت کوشش ِ [بسیار قابل تقدیرِ] میثم ریاحی‌ست. آن‌طور که داریوش اسدی کیارس در چاپ اخیر «کتاب بهرام اردبیلی» متذکر شده عموم کسانی که شعر «ذوذنبی بر خاک» را به گونه‌ای منتشر کرده‌اند به پیروی از ایرادی در چاپ اول آن کتاب، در ثبتشان از این شعر نوشته‌اند «شیهه می‌کشد و بی‌مرکوب» در حالی که با مراجعه به چاپ اصلی شعر به راحتی می‌شد ایراد را بر طرف کرد و‌ نوشت«شیهه می‌کشد و نبی مرکوب». ایراد از میثم ریاحی‌ست در اینجا که وظیفه‌‌ش در پژوهش را درست به‌جا نیاورده. با این حال آن‌چه کرده همچنان ستودنی‌ست.

[Parnian]

شب تلخی‌ است
ماهِ تلخ
کمان پذیرفتنی!
سلام به انحنای کشیده‌ات.

[Dina · Rating 4 out of 5]

تا من در ابدیت زنبق‌ها از چشم‌های تاریکت عبور کنم.

[شادی‌آفَرین · Rating 4 out of 5]

⁦▪️⁩رهگُذری در خوابِ پروانه‌ها؛ بهرامِ اردبیلی
...
شايد
دميدن نفسی
در استوانه‌هایِ غمگين
رسيدن ِبهاری را
ناباورانه
مكرر كند!
~
اگر هوای گريستن داری
با من
در اين بهار
به بدرقه‌ی نيلوفران بيا!
~
بهار امشب
جنبش دستی را
به ساقه‌ی خشكی
پيوند خواهم زد
تا روزهای باقيمانده‌ی جهان را
پاسخ سلام پاييز بدانم.
~
ای شعر!
پس كی می‌توانم
خشونت واژه‌هايت را
به شدت ببارم؟
~
شب به آرامی
در كتریِ ماه
تبخير می‌شود.
~
چرا كه : چله‌ی اين ماه
نژاد قطبی ِمن
خواب تاريخ را
دوباره خواهد تاراند
~
و شيار سبز مرطوبی كه
تویی
~
کفش‌های ما در آستانه‌ی بهار کج شد
~
رها كن! اين بنفش ِبراق،
اين پيراهن ِعثمان را
كه عشق ِتو را
باران كرد و
بر خاك نشاند
~
پنجره،
تيرگی را قی ميیكند
و حرير آسمان
با حسادت عاشقانه
بر دريچه آويخته است
~
ای رهگذر!
اگر آواز بخوانی
چندان خواهم گريست
كه تشنگی بِهار
ميوه‌ی رسيده‌ی تابستان باشد.
~
فَصلی را که گُم شُد
در خوابِ پروانه‌ها باید جُست
~
شب قطبی بيدار است
تا تو را بخواباند.
~
اگر در تو آسمانی بود
می‌توانستم
شهاب دستانت را
به تو بازگردانم
~
در زوايای اين بعدازظهر
كسی مرا بنام ميخواند.
~
مرا بخوابان
در گاهواره‌ی قايقت
كه ديگر
در قلب سنگينم
حسرت مرگ قو را
به تيشه‌ها بسپارم.
~
آسمان وطنم
از زخمی خونين است
كه می‌توانی
با ذره‌های آن
گونه‌هايت را
دوست بداری
~
بياد آر كه:
قلب سنگی ِمن
در اقصای فرياد تو می‌تپد
~
آواز سبز دستت
بهار را بيدار كرده است
تا من در ابديت زنبق‌ها
از چشمهایِ تاريكت
عبور كنم.
~
ای خجسته‌ی گذرا !
من از آرامش پهناور درختان
میآیَم
آنجا كه
تبرها نيز
رؤيایِ سبز دارند
~
كجا می‌بری خون مرا
ای بستر آشفته
~
گلوگاهم را ببوس
آوازی که واپسین نفسش برنیامد.
~
سپیده‌دم است
نشسته‌ام و مرگ را معماری می‌کنم
~
بيگمان ،
تو برای مداوای انزوای من
مرگ را بايد در استوايی‌ترين قاره‌ی آفتاب
كه مشرق نوبنيادش را
از تكان ِكتفهاي گندمگون ِمن
خواهد شناخت
از عزیمتِ خود
خود شرمگين كنی
~
نه، نه، نه،
ِمنی
تو تنها اقاقيای يادبود
كه به خاطر مزار نرویيده‌ای
~
ِ خاموش چشمی و با صفير
مثلث تنهايی‌ام به هم می‌ريزد
~
ارديبهشت است
قتّالترين ماه ِمنظومه‌ی شمسی
~
الامان ای جوخه
ماشه را نچکان
هنوز اندکی شب است...
~
بازو بگشا
ای فيروزه
بر چشمهای تاريکم
~
قلب قيس يورتمه ميرود
به دنبال آهو
~
پلک بر هم بگذار
و در اين دقيقه‌ی آخر
که ماه
در کمين عقرب می‌خرامد
نگاهم کن و
نَفَسم را بيامُرز
~
عشق
در قبيله‌ی من
خنکای برف است و
شعور ضمنی آب
~
من اگر کفنی داشتم
ِنگاه ِلیلا می‌کردم و
می‌مردم
~
ميخواهمت ای زخم سياه!
~
ای مرگ آخرينم
عبور کن از شام غريبان دامنم
~
شب تلخی است
ماهِ تلخ
کمان پذيرفتنی!
سَلام به انحنای کشيده‌ات
~
تير می‌کشد
زخم ِسياهم
به آرامی
کلامِ ناظم را درهم کن و
نامم را بنشين
~
هميشه رازی بزرگ
در بشقابی سپيد
به ما تعارف می‌شود
~
آبها
راز بزرگ ما
و تو در گلویِ آب
خفته می‌ميری
~
زنانگی آشكار َست
در قيامت ِماه
~
مثل اين است كه بالای شبی
اين چنين داشته باشی به كنار
و زردِ گلوبندِ تو را نداشته باشد
نادانی و بانوی بلندی كه مرا دوست ميداشت
~
و همیشه در آمد ُ شد ِ شب
می‌نشست و سايه‌های مرا ميجست
ُ و من با سنّ كوتاهم از او شرم عشق ميآموختم
و آنچه آسان است
رسيدن شب بود به خانه‌ی ما
كشيده می‌شدم آن گاه
بانو دل رميده‌يی داشت.
~
هراس در گفت‌وگوی ما روزانه‌ست
وقتی كه تو می‌مرگی يا
من بر آبم همين
~
گورستانی انباشته از گلهای هلال
کمانه می زنم بر این ویرانی
~
بالهای بی‌بامش
پیمانه‌ی صبحگاهی
طولی نکشید پر کشید
آواز ذوالجناح
~
که هر گاه هوا بر دلی می‌دمد
هر دم جزیره‌ای می‌ترکد.
~
طالع سبز چشم مست
بین گیاهان آبزی کم بودی
تا ریشه در تو بیاویزند
آنان که تاب ندارند
~
پذیرفتن ِشَهد
فقط بوسه‌های تو را خوار می‌کند
~
از دو چشم رو به فلق
مقصود تویی
هنگام ِتاری ِپلک‌هام
~
آن كه خطی ديگر بر خاك مياُفتد
با لهجه‌ی آسوده‌ی افتادن
و سينه‌ی باز آسمان
كه معنا ندارد در آبگيری تنگ
~
و تَن از من
به رفتارِ سنگِ مُرده می‌مانِست
~
چِرا گریه مَرا به دَر نمی‌بَرَد
~
تو را ميخواهم و
لَبخند ِ تو را در قدیم ِ خُتَن
~
پَس ِ مرگِ ما چونَست
که خسّی تَباه می‌یابَد
این دلِ رؤیا به رسمِ جامه‌دران
~
از آن راهِ نامیده به سرگردانی
زَمانی بادِ بهشت می‌گذرد
~
از بَسکه بال شد
از بَسکه آسمان، آبی کشیده شد به پرنده،
آبی رسید در نظر برگزیده‌اش
توران ِتیرگی
~

[Sepanta · Rating 5 out of 5]

همسرم !
این دعا و قسم را که سخت ناخواناست
به گردن ِاسبی بیاویز
که بر اجساد سربازان و ما خواهد گذشت .
اسبی به هیأت ِانسان
به هیبت بهمنی در سهند .
اردیبهشت است
قتال ترین ماه ِمنظومه ی شمسی
فرو بند درها را ای بیوه ی سی ساله
اسب ِنبی در قریبان
شیهه می کشد و بی مرکوب ،
در کمند ِسواره نظام است .
شام ،
دیگران را فطیر و کلم بده
برای بهرام
پونه بجوشان .
ماه ِدرشت ِخوب
دری که به لطف ِ باد _باز و بسته می شود .
الامان ای جوخه
ماشه را نچکان
هنوز اندکی شب است ...
برنوی روسی
سکوت ِقریبان را نشانه میگیرد
و نبی در ذهن ِشاعر
نشسته بر باد و بر ارس
می تازد..

• بهرام اردبیلی (علفی)

[Maryam Amir · Rating 5 out of 5]

خوش‌ترم با تو
که ثروت باد را شماره می‌کنی

[محمّد · Rating 3 out of 5]

تو تنها اقاقیای یادبودِ منی
که به خاطر مزار نروییده‌ای.