แมวผี

by Edgar Allan Poe, เอ็ดการ์ อัลลัน โป

คัดสรรสุดยอด 18 เรื่องสั้น ตำนานเขย่าขวัญโลก “เช้าวันหนึ่ง ผมเอาเชือกรัดคอมันและแขวนมันไว้กับต้นไม้ด้วยความเลือดเย็น ขณะที่ผมแขวนมัน นำตาผมไหลอาบแก้ม หัวใจของผมเจ็บปวดขมขื่น ผมแขวนคอมัน เพราะผมรู้ว่ามันรักผม และเพราะผมรู้ว่ามันไม่ได้ทำผิดอะไร ผมแขวนคอมัน เพราะผมรู้ว่า การกระทำเช่นนี้เป็นบาป บาปอันใหญ่หลวงที่จะทำลายจิตวิญญาณอันเป็นอมตะของผมและในขณะเดียวกันผมก็เอามันวางไว้ในที่ที่แม้แต่กระทั่งพระเจ้าผู้ทรงเมตตาและผู้โหดร้ายก็ไม่สามารถเอื้อมถึงได้” (The Black Cat) “แมวผี” เล่มนี้ Freeform คัดสรร 18 เรื่องสั้นที่ยอดเยี่ยมที่สุดของ เอ็ดการ์ อัลลัน โป มารวมไว้อย่างครบครัน ตั้งแต่เรื่องสั้นแนวนักสืบเรื่องแรกของโลก The Murders in the Rue Morgue (ฆาตกรรมซ่อนเงื่อน) ที่มีอิทธิพลต่อนักเขียนแนวสืบสวนสอบสวนหลายคนอาทิ เซอร์ อาเธอร์ โคนัน ดอยล์ ผู้สร้างตำนานยอดนักสืบ เชอร์ล็อกโฮล์มส์ รวมทั้งราชินีนิยายแนวลึกลับ อกาธา คริสตี้ ผู้ให้กำเนิดนักสืบชื่อดังอีกคนในโลกรหัสคดี เออร์คูล ปัวโรต์ ตลอดจนเรื่องสั้นแนวสยองขวัญสั่นประสาท เช่น The Black Cat (แมวผี) The Fall of the House of Usher (บ้านปีศาจ) The Premature Burial (ฝังทั้งเป็น) ส่วนหนึ่งของเรื่องสั้นที่นักอ่านแนวเขย่าประสาททั่วโลกยกให้เป็น “เรื่องสยดสยองขวัญที่สุดตลอดกาล” เช่นเดียวกับ Dracula ของ แบรม สโตเกอร์ The Exorcist ของ วิลเลี่ยม ปีเตอร์ แบลตตี้ และ The Shining ของ สตีเฟ่น คิง

384 pages, Paperback

First published February 1, 2015

About the author

The name Poe brings to mind images of murderers and madmen, premature burials, and mysterious women who return from the dead. His works have been in print since 1827 and include such literary classics as The Tell-Tale Heart, The Raven, and The Fall of the House of Usher. This versatile writer’s oeuvre includes short stories, poetry, a novel, a textbook, a book of scientific theory, and hundreds of essays and book reviews. He is widely acknowledged as the inventor of the modern detective story and an innovator in the science fiction genre, but he made his living as America’s first great literary critic and theoretician. Poe’s reputation today rests primarily on his tales of terror as well as on his haunting lyric poetry.

Just as the bizarre characters in Poe’s stories have captured the public imagination so too has Poe himself. He is seen as a morbid, mysterious figure lurking in the shadows of moonlit cemeteries or crumbling castles. This is the Poe of legend. But much of what we know about Poe is wrong, the product of a biography written by one of his enemies in an attempt to defame the author’s name.

The real Poe was born to traveling actors in Boston on January 19, 1809. Edgar was the second of three children. His other brother William Henry Leonard Poe would also become a poet before his early death, and Poe’s sister Rosalie Poe would grow up to teach penmanship at a Richmond girls’ school. Within three years of Poe’s birth both of his parents had died, and he was taken in by the wealthy tobacco merchant John Allan and his wife Frances Valentine Allan in Richmond, Virginia while Poe’s siblings went to live with other families. Mr. Allan would rear Poe to be a businessman and a Virginia gentleman, but Poe had dreams of being a writer in emulation of his childhood hero the British poet Lord Byron. Early poetic verses found written in a young Poe’s handwriting on the backs of Allan’s ledger sheets reveal how little interest Poe had in the tobacco business.

For more information, please see http://en.wikipedia.org/wiki/Edgar_al...

Reviews

[Suwitcha Chandhorn · Rating 5 out of 5]

สมแล้วกับที่เป็นปรมาจารย์แห่งเรื่องลึกลับสยองขวัญ หนังสือเล่มนี้คัดเลือกผลงานเด่นของเอ็ดการ์ อัลลัน โปมารวมเล่มได้อย่างถึงพริกถึงขิง เราจะพบเรื่องราวที่เป็นแรงบันดาลใจให้กับนักเขียนชั้นครูรุ่นหลังทั้งหลาย เช่น เซอร์อาเธอร์ โคนัน ดอยย์ และ เอโดงาวะ รัมโป เป็นต้น โดยส่วนตัวคิดว่างานของโปเป็นงานแบบคลาสสิคที่เน้นความรู้สึกภายในของตัวละครมากกว่าการเดินเรื่องด้วยแอคชั่น ดังนั้นความน่าสะพรึงกลัวจึงไม่ได้เกิดจากความน่าขยะแขยงแต่เป็นความรู้สึกขนลุกจากภายใน (ราวกับมีใครมาแอบยืนจ้องมองเราอยู่ข้างหลัง) เป็นการเล่นกับความรู้สึกของคนอ่านอย่างน่าสนใจ

ความดีงามอีกเรื่องของหนังสือเล่มนี้คงต้องยกให้กับผู้แปลและสนพ.ที่ควบคุมให้ชุดตัวอักษรถ่ายทอดเรื่องราวออกมาได้อย่างสละสลวยและน่าพรั่นสะพรึงสมดังเรื่องต้นฉบับ

[Luk-Wa · Rating 4 out of 5]

อ่านไป3-4บทแรกเกือบเทซะแล้ว จนมาถึงบท"ฆาตกรรมซ่อนเงื่อน" ชอบมากๆเลยป็นแนวนักสืบ และเป็นเรื่องแรกของโลกด้วย มีอิทธิพลเต็มๆต่อเซอร์อาเธอร์ โคนัน ดอยล์ จริงๆล่ะ เพราะอ่านแล้วนึกถึงตัวละครนักสืบโฮล์มส์กับดร.วัตสันเลย ไม่น่าเชื่อเลยว่านี่คือเรื่องสั้นที่เขียนมาตั้งเกือบจะ200ปีแล้ว ยังทันสมัยอยู่เลย

ส่วนเรื่องสั้นแนวสยองขวัญสั่นประสาท อ่านสมัยนี้มันไม่น่ากลัวเท่าไหร่ ออกแนวตัวละครหลอนเชิงจิตและความรู้สึกมากกว่า ถ้าใครคาดหวังว่าอ่านแล้วกลัวจะนอนไม่หลับ ไม่มีนะ แต่อ่านแล้วอาจจะหลับ เป็นไปได้เลย 😆 เพราะเรื่องแต่ละตอนส่วนใหญ่จะเล่าเกริ่นความรู้โน้นนี่หรือเล่าถึงตัวละครหนึ่งก่อน ซึ่งก็อาจจะค่อนข้างยาว จนแอบเบื่อได้ กว่าจะวกมาถึงเรื่องที่จะสื่อ ตอนอ่านต้องตั้งสมาธิจดจ่อมากหน่อย

ตอนที่ชอบ
- ฆาตกรรมซ่อนเงื่อน
- แมลงนำโชค
- โรงพยาบาลเพี้ยน
- จดหมายที่หายไป

[m.marz · Rating 4 out of 5]

“ทั้งคำพูดและการกระทำของผม ไม่ได้บอกให้ฟอร์จูเนโตเคลือบแคลงใจแต่อย่างใดเลย ผมยังคงทำดีกับเขาต่อไป ผมยังยิ้มให้เขาเหมือนเคย และเขาก็ไม่เคยล่วงรู้เลยว่าการที่ผมยิ้มให้เขานั้น เป็นเพราะผมมีแผนฆ่าเขาในใจ”

ชอบความเหมือนได้ฟังนิทานหรือเรื่องเล่าดาร์ก ๆ อ่ะ บางเรื่องอ่านไปแล้วน่ากลัวมากเหมือนดูหนังผีเลย (จำได้ว่าตอนอ่านเรื่อง the black cat จบนี่วางหนังสือทิ้งไปนานเลย น่ากลัว)​ บางเรื่องก็หดหู่ ประหลาด แล้วก็ตลกร้าย ส่วนบางเรื่องก็แฝงเนื้อหาความรู้​แบบล้ำ ๆ ที่รู้สึกว่ามีแต่พวกอัจฉริยะ​ที่จะอ่านแล้วซึมซับข้อความแต่ละบรรทัดนี่ได้ ซึ่งเราเข้าไม่ถึง 555

แต่โดยรวมแล้วก็ชอบนะ ถึงบางเรื่องจะอ่านแล้วเบื่อ ๆ เพราะไม่ค่อยเข้าใจ แต่เรื่องที่คัดมาไว้ช่วงแรก ๆ กับหลัง ๆ สนุกมากแหละ ประทับใจ

[Jeneva Izorion · Rating 3 out of 5]

ชื่อมัน mislead หรือเราคิดไปเองว่าเรื่องสั้นในนี้มันจะต้องเขย่าขวัญสั่นประสาทอะไรทำนองนั้น แต่ก็ไม่เลย 555
ดูเหมือนเค้าชอบบรรยายอะไรเยอะแยะเต็มไปหมด บาทบทเหมือนเขียนไดอารี่อะไรทำนองนั้นด้วยซ้ำ และก็ไม่ได้น่ากลัวอะไร มีชอบจริง ๆ แค่เรื่องเดียว คือเรื่องโรงพยาบาลบ้าอะไรซักอย่าง นอกนั้นจะหลับ

[Ning · Rating 4 out of 5]

ชอบเรื่องแนวลึกลับมากกกก แต่ส่วนที่เป็นวิทยาศาสตร์ เป็นคณิตอะไรงี้อ่านเข้าใจยากนิดหน่อย (เพราะความฉลาดน้อยของเราด้วย) แต่ชอบมาก ๆ เข้าใจเลยว่าทำไมงานถึงมีอิทธิพลถึงงานของรุ่นหลัง

[Arithat Kaewlee · Rating 3 out of 5]

ส่วนตัวไม่เคยอ่านงานต้นฉบับ เลยไม่แน่ใจเรื่องการใช้คำศัพท์หรือพวกประโยคต่างๆเป็นยังไง แต่รู้สึกว่าสำนวนการแปลไทยค่อนข้างอ่านยาก การเรียงประโยคมีงงๆและไม่ค่อยลื่นไหลเท่าไร