In zesenvijftig notities laat Rik Zaal, die op 25 maart 2015 zeventig is geworden, zijn gedachten gaan over het fenomeen ouder worden. Soms diepgravend, met regelmaat ontroerend, maar nog vaker om te lachen.dat aan allerlei dingen niks meer te doen isdat je op een andere manier je sokken aantrektdat je uiteindelijk nergens verstand van krijgtdat je moet uitleggen wie Wim T. Schippers isdat je lelijker wordtdat je trauma's minder pijn gaan doendat je iets zegt dat je al honderd keer gezegd hebtdat je te oud bent om te lerendat je vrede hebt met al die dingen die je niet kuntdat je meer met de toekomst bezig bent dan vroeger,terwijl je er minder van hebt
? Ik heb dit boek van mijn vrouw een tijdje geleden gekregen, omdat ik soms als 70 overkom dus ;-) Deze week heb ik zelf een lastige week omdat een vriend van mij en een goede vriendin van mijn oudste zoon (zelfdoding) ons ontvallen zijn...misschien ook daarom pakte ik vandaag dit boek.. 🤔 Het boek pakte me nu wel met als eerste een verhaal over op welke manier je dood zou willen gaan (plotseling of toch liever langzaam ook al gaat dat gepaard met pijn) en daarna over hoe je je leven interessant houdt: het handigste is om regelmatig te wisselen van partners😁 ...maar omdat dat ook weer nadelige kanten heeft, stelt Rik Zaal regelmatige reisjes binnen of buiten Nederland voor. In het boek staan verder nog veel andere interessante stukjes over bijvoorbeeld je sokken anders aandoen en waarom de namen van de vogels nu ineens wel interessant worden...
# motto: Rede en wijsheid nemen onze zorgen weg, niet het huis aan zee met een weids uitzicht (Horatius)
Rik Zaal, Nederlander van beroep, schreef op zijn zeventigste, nu zeven jaar geleden, 56 notities over het ouder worden. Vlot, gevat, onderhoudend, humoristisch en met de nodige wijsheid, eigen aan mensen die stilaan een gevorderde leeftijd bereiken. Net zoals Wilhelm Schmid merkt hij hoe de voortschrijdende tijd fel om zich heen slaat en schade aanricht, zowel fysiek als mentaal, en dat je je daar best op instelt om het leven zo leefbaar mogelijk te houden. Zoals Schmid observaties i.v.m. oud worden verwerkt in een soort van handleiding hoe om te gaan met het seniorenbestaan, somt Zaal een heleboel dingen op die hem overkomen en hem aanzetten om zijn eigen levenshouding uit te tekenen. De anekdotes die hij aanhaalt zetten hem aan om te reflecteren over de oudere man die hij is geworden en hoe hij hiermee dient om te gaan. Geen rechtstreeks advies aan de lezer, maar deze kan zich wel spiegelen aan zijn gedrag. Zo speelt het aanvaarden van de voortschrijdende tijd en de gevolgen ervan voor de fysieke en mentale gezondheid ook bij hem een rol, maar dat aanvaarden is voortgevloeid uit een bezoek aan de dokter vanwege pijn aan de knie, waarop de diagnose ‘artrose’ volgde: “Als de mij vertrouwde medici zeggen dat er niks meer aan te doen is, dan is er niks meer aan te doen. Dan kan ik er alleen zelf iets aan doen. Door ermee te leren leven en dingen te verzinnen waardoor ik de lasten beter kan verdragen!” (16) Interessant en hoogst origineel is zijn ervaring dat korte reizen het leven verlengen:”Wanneer je in december in Madrid terugdenkt aan het reisje naar Turijn, dan is dat vijf (of zes, Madrid meegeteld) reizen geleden. Daartussen bevonden zich nog Insel Hombroich, Rügen, Helsinki en Sicilië. Turijn lijkt dan jaren geleden.” (23) Hilarisch is dan weer dat hij hieruit besluit dat het regelmatig wisselen van partner evenzeer levensverlengend werkt. Dat je met het ouder worden ook zelfverzekerder wordt en je niet meer maalt om de eigen onhebbelijkheden vond ik best grappig en als medereiziger op zijn schip herken je ook dingen als “dat je de leeftijd waarop mensen zijn overleden, gezien de necrologie of het overlijdensbericht, altijd vergelijkt met je eigen leeftijd”. (100)
Deze tekst verscheen eerder in het themanummer van mijn tijdschrift De Vos over verouderen (guido53@scarlet.be).