De strijdbaarheid die doorgaans in het werk van Marie Kessels weerklinkt heeft in dit boek een ander, behoedzamer gezicht gekregen. Hoe is het om niet te kunnen zien? En hoe ga je daarmee om? Gemma, de verteller van de roman, doet verslag van haar pogingen om als blinde vorm te geven aan haar bestaan. De manier waarop zij dit doet getuigt van vitalisme maar soms ook van wanhoop. De mensen, de stoepen, het razende verkeer, ze nemen een tastbare maar onzichtbare dimensie aan. Ruw is een ode aan de zintuiglijkheid en tegelijk een ode aan alle anonieme blinden, die nooit ophef maken.
Citaat : Blindheid is een drug schrijft de blinde Jacques Lusseyran in zijn hooggestemde boek Het teruggevonden licht, waarvan Leda me laatst de eerste vijftig of zestig bladzijden heeft voorgelezen, tot we allebei schoon genoeg hadden van de euforische, gezwollen toon van het boek, hoeveel verhelderende observaties we er ook in aantroffen.
Review : Voor wie houdt van een sterk verhaal met een mooie taal, die er voor zorgt dat je regelmatig zinnen opnieuw gaat lezen wordt met Ruw van Marie Kessels op zijn of haar wenken bediend.
Ruw is het verhaal van de door een ongeluk blind geworden Gemma. In plaats van bij de pakken neer te zitten, gaat Gemma het gevecht met de duistere wereld om haar heen aan met blindenstok, brailleschrift én al haar overige zintuigen.
Het is een reorganisatie die immens veel inspanning kost, maar ze weet ook dat het niet anders kan.
Dankzij de ontwikkeling van haar geur, gehoor, smaak en tastzin treedt zij binnen in een andere wereld, niet de wereld van de blinden, maar die wereld waar men met blindheid leert omgaan. Zo leert ze ook intensiever te leven, zij het soms met de schrik om het hart en het zweet in de handen.
Er ontvouwt zich beetje bij beetje een eigen 'edel en prachtig' universum 'met onbegrensde mogelijkheden.' Hoe het einde van de zomer ruikt bijvoorbeeld, 'als een verloederde diva, een karikatuur van volwassenheid', of hoe glas aanvoelt, 'tintelend koel of verwarmd door de zon', en hoe glas haar de sensatie van kleur kan geven.
De lezer leert en ruikt en tast met haar mee, en dat is toch een bewijs van de auteur haar vakmanschap. Het boek is regel voor regel een handleiding voor de gehaaste mens die weinig tijd neemt om het leven in al zijn facetten te beleven.
Ruw is een buitengewoon knappe roman over ingrijpende veranderingen in een mensenleven.
Ik snap het idee achter het boek, maar het had geen verhaallijn en het ging nergens heen. het was wel echt heel erg mooi omschreven allemaal, maar dat maakte het soms ook wat moeilijk om doorheen te komen omdat het voor mijn part af en toe toch wel wat luchtiger mag zijn. En een opbouw van het boek was er niet echt; het waren vooral arbitrair gekozen onderwerpen waar ze dan een klein hoofdstukje wat over vertelde en dan ging ze het weer over iets heel anders hebben. het was een beetje chaotisch daardoor en niet goed te volgen. Een boek hoeft ook niet per se een verhaallijn of plot te hebben, maar het was gewoon chaotisch opgebouwd en na een tijdje merk je dat ze alles precies hetzelfde omschrijft. In het begin is haar schrijfstijl nog mooi maar doordat ze in die zelfde zware manier het hele boek schrijft wordt het toch steeds vervelender.
Verrassend en vermoeiend. Het is lang geleden dat ik een boek las dat eigenlijk een verslag is in plaats van een verhaal. Een minutieus, hoog-literair verslag wat het lezen vaak net zo doet vermoeien als dat braille-lezen moet doen voor een beginnende blinde - haar hoofdpersonage. Een bijzondere onderneming. Met soms een mooie, precieze zin erbij. Maar het gaat nergens heen.